"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Γι' αὐτό δῶσε στόν ἄλλον πρῶτα ἕνα χαμόγελο
Νὰ κάνετε τοὺς ἄλλους νὰ σᾶς καμαρώνουν, νὰ σᾶς ἀγαποῦν,νὰ χοροπηδοῦν ἀπὸ τὴ χαρά τους, ὅταν σᾶς συναντοῦν.
Διότι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι στὴν ζωή τους, στὸ σπίτι τους, στὸ σῶμα τους καὶ στὴν ψυχὴ τους ἔχουν πόνο, ἀρρώστιες, δυσκολίες, βάσανα, καὶ ὁ καθένας κρύβει τὸν πόνο μέσα στὸ πουγγὶ του τὸ κρυφό, μέσα στὴν καρδιά του, στὸ σπίτι του, γιὰ νὰ μὴν τὸ ξέρουν οἱ ἄλλοι.
Ἔτσι ἐγὼ δὲν ξέρω τί πόνο ἔχεις ἐσὺ καὶ ἐσὺ δὲν ξέρεις τί πόνο ἔχω ἐγώ. Μπορεῖ νὰ γελῶ καὶ νὰ φωνάζω, νὰ παίζω, ἀλλὰ κατὰ βάθος πονῶ, καὶ γελῶ καὶ φωνάζω, γιὰ νὰ σκεπάσω τὴν λύπη μου. Γι' αὐτὸ δῶσε στὸν ἄλλον πρῶτα ἕνα χαμόγελο.

Γέρων Αἰμιλιανὸς Σιμωνοπετρίτης

Όμορφη μέρα,
όμορφος τόπος.
Μας μένει να βρούμε
όμορφους ανθρώπους.
Να ελπίζετε,
να συγχωρείτε,
να συνεχίζετε,
να ζείτε.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Να δοξάζεις τον Θεό για όλες τις ευλογίες της ζωής σου.
Μην ξεχνάς να ευχαριστείς Αυτόν που σου έδωσε ζωή και σου χαρίζει αιώνια ζωή.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Συνέχεια με ρωτάς: Είναι σωστό αυτό, μήπως είναι λάθος.
Θέλεις μία απάντηση, μία εντολή, έναν νόμο για να ζήσεις...
Δεν θέλεις να πάρεις την ευθύνη των πράξεών σου...
Σου λέγω λοιπόν:
Μην με ρωτάς να σου πω ποιο είναι το λάθος και ποιο το σωστό.
Μην με ρωτάς να σου ποια είναι η αλήθεια και ποιο το ψεύδος.
Μην με ρωτάς για πράγματα που πολλές φορές οι λέξεις δεν μπορούν να σε διδάξουν.
Μάθε ν' αγαπάς και τότε θα μάθεις χωρίς να ρωτάς...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Ένας αλήτης είναι καλύτερος από έναν υποκριτή Χριστιανό.
Περισσότερο με συγκινεί, όταν εσωτερικά είναι κανείς τοποθετημένος καλά.
Νά έχη δηλαδή σεβασμό και αγάπη πραγματική, να κινήται απλά, να μην κινήται με τύπους, γιατί τότε μένει κανείς μόνο στα εξωτερικά και γίνεται άνθρωπος εξωτερικός, δηλαδή αποκριάτικος καρνάβαλος...
Ό Χριστιανός δέν πρέπει νά είναι φανατικός, άλλα νά έχη αγάπη γιά όλους τους ανθρώπους.
Όποιος πετάει λόγια αδιάκριτα, και σωστά νά είναι, κάνει κακό.
Όποιος ελέγχει μπροστά σέ άλλους κάποιον πού αμάρτησε ή μιλάει μέ εμπάθεια γιά κάποιο πρόσωπο, αυτός δέν κινείται άπό τό Πνεύμα τού Θεού κινείται άπό άλλο πνεύμα. Ό τρόπος της Εκκλησίας είναι ή αγάπη- διαφέρει άπό τόν τρόπο των νομικών.
Ή Εκκλησία βλέπει τά πάντα μέ μακροθυμία και κοιτάζει νά βοηθήση τόν καθέναν, ο,τι καί άν έχη κάνει, όσο αμαρτωλός καί άν είναι. Βλέπω σέ μερικούς ευλαβείς ένα είδος παράξενης λογικής.
Όλη ή βάση είναι νά έχη κανείς πνευματική κατάσταση, γιά νά έχη τήν πνευματική διάκριση, γιατί αλλιώς μένει στο «γράμμα τον νόμου», καί τό «γράμμα του νόμου άποκτείνει».
Αυτός πού έχει ταπείνωση, δεν κάνει ποτέ τόν δάσκαλο ακούει καί, όταν τού ζητηθη ή γνώμη του, μιλάει ταπεινά. Ποτέ δέν λέει «εγώ», άλλα «ό λογισμός μού λέει» ή «οί Πατέρες είπαν». Μιλάει δηλαδή σάν μαθητής. Όποιος νομίζει ότι είναι ικανός νά διορθώνη τους άλλους έχει πολύ εγωισμό...
Προτιμώ το τσιγάρο του άθεου, από το λιβάνι του φανατισμένου χριστιανού.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Δεν θέλω απλά να με βοηθάς, αλλά να μ' αγαπάς. Μου "δίνεις", αλλά το δόσιμο σου με πληγώνει. Βλέπω στην ματιά σου, ένα οίκτο, μια λύπηση, πολλές φορές ίσως μια υποτίμηση.
Στέκεσαι από την θέση του ισχυρού και εγώ του χαμένης. Το βλέπω στα μάτια, στις λέξεις, στις κινήσεις του κορμιού σου, αισθάνεσαι νικητής και με κοιτάς σαν λάφυρο σου.
Αρκετές δε φορές με χρησιμοποιείς για να νιώσεις καλός χριστιανός, γίνομαι «εισιτήριο στην τσέπη σου», για να μπεις στο παράδεισο. Το σκαλοπάτι είμαι που θα πατήσεις πάνω για να ανέβεις στην ουράνια μακαριότητα. Πιστεύω ο Θεός να λείπει από αυτόν τον παράδεισο των "τέλειων" και τακτοποιημένων.
Δεν μ' αγαπάς, με λυπάσαι. Μα εγώ δεν ζητώ την συναισθηματική ανοχή σου, αλλά την αγάπη σου. Να με νιώσεις ζητώ, να με αγαπήσεις στα σκοτάδια μου. Όχι την ώρα που λάμπω αλλά εκείνη την ώρα που χάνεται κάθε λάμψη και ομορφιά μου.
Να έρθεις λιγάκι εδώ στα βρώμικα και σκοτεινά που κάθομαι, να δεις λίγο από τα δικά μου μάτια πόσο μαύρα φαίνονται όλα. Να νιώσεις ελάχιστα με το κορμί μου,πόσο πονάω. Να αναπνεύσεις έστω ένα λεπτό με τις λιγοστές ανάσες μου, να μυρίσεις την μοναξιά που φυσάει εδώ στο Γολγοθά μου.
Δεν σου ζητάω να με σώσεις αλλά να με νιώσεις. Δεν ζητάω να γίνεις ο παράδεισος μου αλλά μην γίνεσαι κόλαση. Δεν ζητάω να με λυτρώσεις αλλά μην με καταδικάζεις.
Κανείς πονεμένος και δυσκολεμένος άνθρωπος δεν χρειάζεται τις σοφές συμβουλές ή τα μεγάλα λόγια μας, τις έτοιμες απαντήσεις και τις σπουδαίες ρήσεις. Γιατί, οσα μας είπε ένα φιλί καμία γλώσσα δε μας εξήγησε ποτέ. Όσα αισθανθήκαμε σε μια αγκαλιά κανένα βιβλίο δεν μπόρεσε ποτέ να μας διδάξει. Κι όσες απαντήσεις πήραμε στην σιωπή της προσευχής, κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να μας δώσει…

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

ΜΑΘΗΤΕΣ ΧΡΙΣΤΟΥ Ή ΟΠΑΔΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ;

Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται έξαρση της εντατικής ενασχόλησης ορισμένων χριστιανών με απόψεις ατόμων που εκφράζουν την διαφωνία τους είτε με την πίστη είτε με συγκεκριμένες πράξεις και λόγους των χριστιανών. Στην εποχή των social media οι αντιδράσεις φτάνουν σε σημείο στοχοποίησης και διαδικτυακού «λιντσαρίσματος» κατά συγκεκριμένων προσώπων. Το πλήθος φανατίζεται εναντίον ενός επιλεγμένου προσώπου κάθε φορά.

Πρόσφατα, για παράδειγμα, κάποιος εξέφρασε την άποψή του, πως πιστεύει ότι μια συγκεκριμένη τηλεοπτική σειρά που δείχνει την βιοτή ενός αγίου δεν προάγει τις διανοητικές ικανότητες των τηλεθεατών, ούτε μπορεί να εμφανίζεται ως ιστορικό αφήγημα.
Το συγκεκριμένο άτομο δημοσίευσε την άποψή του μεν δημοσίως, αλλά σε συγκεκριμένο και περιορισμένο κοινό, που παρακολουθεί τα λεγόμενά του. Ορισμένοι χριστιανοί «ανέλαβαν» να διαδώσουν σε πολλαπλάσιο βαθμό τις απόψεις του. Αυτό συμβαίνει είτε διότι κάποιοι ωφελούνται προβάλλοντας αντιπαραθέσεις, ώστε να αναδειχθούν στο κοινό ως «υπερασπιστές της πίστης», είτε διότι κάποιοι άλλοι δήθεν «πιέζονται από τον πιστό λαό να δώσουν την απάντηση που αξίζει» για να διατηρήσουν την λαοφιλία τους. Ταραχή και καταιγισμός άρθρων και λόγων ακολούθησε για το εν λόγω πρόσωπο και προβλέπεται να συνεχιστεί για κάποιο διάστημα έτσι, όπως δυστυχώς έχει ξανασυμβεί σε ανάλογες περιπτώσεις.
Δυστυχώς, αφού γίνει η στοχοποίηση και εξαφθεί ο φανατισμός του πλήθους, πολλοί σχολιαστές στα κοινωνικά δίκτυα αναφέρουν τι βιαιοπραγίες θα υφίστατο ένας άνθρωπος, εάν θα τολμούσε να θίξει άλλη θρησκεία. Αν συμβεί κάτι αρνητικό εναντίον προσώπων που εξέφρασαν διαφωνίες προς τα πιστεύω των χριστιανών, αν τυχόν κάποιος παράφρων τους επιτεθεί, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη της ηθικής αυτουργίας; Όσοι ορέγονται τις βίαιες αντιδράσεις πιστών άλλων θρησκειών, είναι ελεύθεροι να προσχωρήσουν σε αυτές.

Δικαίωμα του καθενός να έχει την άποψή του και να εκφράζει την διαφωνία του με την πίστη μας. Δικαίωμα του να την θεωρεί παράλογη. Το δικαίωμα αυτό απορρέει και από την διδασκαλία του Χριστού και από την παράδοσή μας, όσον αφορά τον τρόπο που ζήσαμε ως γένος επί αιώνες. Ο Χριστός ποτέ δεν επέπληξε τους ειδωλολάτρες της εποχής του ή αυτούς που δεν πίστευαν. Είπε «όποιος θέλει». Ο Χριστός επέπληξε αυτούς που καπηλεύονταν την πίστη, τους Φαρισαίους, που προσκολλημένοι σε εξωτερικά σημεία απομάκρυναν τον λαό από την πραγματική πίστη, θεμέλιο της οποίας είναι η αγάπη στον συνάνθρωπο. Πολιτειακώς η ανεξιθρησκεία καθιερώθηκε από τον Άγιο Κωνσταντίνο το 313 μ.Χ.
Γιατί ταραζόμαστε κάθε φορά που κάποιος εκφράζει διαφορετική άποψη; Μήπως επειδή δεν είμαστε σίγουροι για την πίστη μας; Μήπως διότι τρέμουμε να ακούσουμε την αντίθετη άποψη, μην τυχόν και γκρεμιστεί το οικοδόμημα της πίστης μέσα μας; Μήπως διότι δεν πιστεύουμε πραγματικά με την καρδιά μας, αλλά με ψυχαναγκαστικό τρόπο;

Είμαστε αληθινά πιστοί ή είμαστε οπαδοί μια εθνοθρησκευτικής ιδέας; Μήπως ζητάμε την θυσία όσων δεν πιστεύουν στο κυρίαρχο εθνικοθρησκευτικό μας αφήγημα; Μήπως τελικά συμπεριφερόμαστε όπως οι ειδωλολάτρες, οι οποίοι εκδίωκαν, ακόμη και θανάτωναν, τους χριστιανούς τους πρώτους μετά Χριστόν αιώνες, επειδή δεν συμφωνούσαν με την τότε κυρίαρχη εθνοθρησκευτική πίστη;
Μήπως γινόμαστε «ειδωλολάτρες», όταν εμπλέκουμε στα θεία τον οπαδισμό για την υπεράσπιση των εθνικών μας ιδεωδών; Μήπως λατρεύουμε, αντί τον Θεό, τον εαυτό μας, το «εγώ» μας, κρυμμένοι πίσω από κάτι συλλογικό, όπως τα «δίκαια του έθνους», την «παράδοση», όχι όπως είναι, αλλά όπως φανταζόμαστε ότι είναι;

Μήπως τελικά γινόμαστε αιτία γελοιοποίησης της πίστης και απομάκρυνσης περισσότερου κόσμου από την Εκκλησία; Μήπως όσο υπερασπιζόμαστε δήθεν την Εκκλησία, διώχνουμε όλο και περισσότερο τα υγιή τμήματα του λαού από αυτήν;
Μήπως είμαστε απλοί οπαδοί συμβόλων, με αποτέλεσμα να δικαιολογούμε κάθε τι που προέρχεται από όποιον παρουσιάζεται ως ορθόδοξος, ακόμη και να εκφράζει κάτι στρεβλό ή άδικο, ενώ μπορεί να απορρίπτουμε δίκαια, σωστά και λογικά λόγια, επειδή προέρχονται από κάποιον που φέρει την «ταμπέλα» του αθέου, παρότι ο Θεός μας θέλει δίκαιους;

Υπερασπιστήκαμε με τόσο πάθος οι ορθόδοξοι ποτέ την Εκκλησία και την πίστη, όταν άτομα που δεν ανήκουν στην ορθοδοξία μας, υβριστές του Αγίου Παϊσίου μάλιστα, καταλαμβάνουν επί δεκαετίες έδαφος του Αγίου Όρους και «δεν κουνιέται φύλλο», απλά επειδή φέρουν ορθόδοξη αμφίεση;
Στους ανθρώπους, λοιπόν, μπορεί ίσως να λέμε μερικοί ό,τι μας κατέβει στο μυαλό. Τον Θεό όμως δεν μπορούμε να τον κοροϊδέψουμε. Ο Θεός, εκτός από Αγάπη, είναι και Δικαιοσύνη. Προσοχή επομένως, να μην γίνουν κάποιοι αποδέκτες της οργής του Θεού, υπερασπιζόμενοι δήθεν την πίστη!
Απευθύνω έκκληση σε όσους χριστιανούς θέλουν να πιστεύουν πραγματικά στον Χριστό, να απέχουν παρασάγγας από τέτοιες πρακτικές οπαδισμού και «λιντσαρίσματος» αντιθέτων απόψεων.
Ως χριστιανοί οφείλουμε να είμαστε το «αλάτι της γης». Όχι το δηλητήριό της. Προσοχή από την πολλή δήθεν πίστη μην πέσουμε σε βαθύ σκοτάδι, αν δεν είμαστε ήδη εκεί!
Υπερασπιζόμαστε, λοιπόν, την πραγματική πίστη, αναφαίρετο στοιχείο της οποίας είναι η ελευθερία της επιλογής των ανθρώπων. Διότι αγάπη χωρίς ελευθερία δεν δύναται να υπάρξει. Την ίδια ελευθερία που χάρισε σε εμάς, τους ανθρώπους, ο Θεός!

αρχιμ. Βαρθολομαίος
Ηγούμενος Ιεράς Μονής Εσφιγμένου

Ἡ δύναμη τῶν Ἁγίων

– Θὰ σοῦ δώσω ἕνα παράδειγμα, γιὰ νὰ καταλάβεις. Φαντάσου μιὰ πόλη μὲ πεντακόσιες χιλιάδες κατοίκους, οἱ ὁποῖοι ἁμαρτάνουν.
Σ’ ἕνα Μοναστήρι ἐκεῖ ζεῖ ἕνας μοναχὸς ἀσκητής, ὁ ὁποῖος σηκώνει τὰ καθαρὰ χέρια του στὸν Θεὸ καὶ τὸν παρακαλεῖ νὰ μὴν τιμωρήσει ὅλες αὐτὲς τὶς χιλιάδες ποὺ ἁμαρτάνουν.
Σὲ διαβεβαιώνω, λοιπόν, ὅτι γιὰ τὸ χατίρι αὐτοῦ τοῦ ἀσκητῆ ὁ Θεὸς δὲν τιμωρεῖ τὶς πεντακόσιες χιλιάδες.
– Εἶναι ἐκπληκτικὸ αὐτὸ ποὺ μᾶς λέτε.
– Νὰ ξέρεις, ὅτι οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ εἶναι ἱκανοὶ γιὰ τὰ πάντα. Ὁ Ἅγιος μπορεῖ νὰ ζητήσει ἀπὸ τὸν Θεὸ ὅ,τι θέλει καὶ νὰ τοῦ τὸ δώσει ὁ Θεός. Εἶναι πολὺ μεγάλη ἡ δύναμη τῶν Ἁγίων.”

Ἀνθολόγιο συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου

Όσοι επιθυμούν να μάθουν το θέλημα του Κυρίου, οφείλουν προηγουμένως να θανατώσουν το δικό τους. Αφού προσευχηθούν με πίστη και απονήρευτη απλότητα, ας ερωτήσουν με ταπείνωση καρδίας και αδίστακτο λογισμό τους γέροντες ή και τους αδελφούς ακόμη και ας δεχθούν τις συμβουλές τους σαν να είναι από το στόμα του Θεού, έστω και εάν είναι αντίθετες προς το θέλημά τους∙ έστω και εάν δεν είναι και τόσο πνευματικοί οι ερωτηθέντες∙ διότι δεν είναι άδικος ο Θεός να αφήσει να πλανηθούν ψυχές, που με πίστη και ακακία ταπεινώθηκαν εμπρός στην συμβουλή και στην κρίση του πλησίον. Ακόμη και ανίδεοι εάν είναι αυτοί που ερωτώνται, εκείνος που απαντά με το στόμα τους είναι ο άϋλος και αόρατος Θεός.

(Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος)

Περί μετανοίας. Ο Θεμέλιος λίθος της σωτηρίας μας, που απορρίπτουν οι ψευδοπροφήτες

«Η ψυχή χρειάζεται Θεϊκό λυχνάρι, τό Άγιο Πνεύμα, πού κοσμεί τόν σκοτεινό οίκο, τόν φωτεινό ήλιο τής δικαιοσύνης, πού φωτίζει καί ανατέλλει στήν καρδιά. Χρειάζεται νά έχει η ψυχή όπλο μέ το οποίο κερδίζει τόν πόλεμο.
Διότι καί εκεί πού λέει η Αγία Γραφή γιά την χήρα πού έχασε τήν δραχμή, πρώτα άναψε τό λυχνάρι, έπειτα φωτίστηκε τό σπίτι καί έτσι αφού φωτίστηκε τό σπίτι καί ανάφθηκε τό λυχνάρι, βρέθηκε η δραχμή, πού ήταν χωμένη μέσα στήν κοπριά καί στήν ακαθαρσία καί στή γή.
Καί η ψυχή λοιπόν τώρα, δέν μπορεί μόνη της νά βρεί τούς λογισμούς της καί νά τούς ξεχωρίσει, αλλά, όταν αναφθεί τό Θεϊκό λυχνάρι, φωτίζει μέσα στό σκοτεινό σπίτι καί τότε βλέπει τούς λογισμούς της [τόν Δαυΐδ], μέ ποιό τρόπο είναι χωμένη μέσα στήν ακαθαρσία καί τόν βούρκο τής αμαρτίας».
Μέ άλλα λόγια, τό αληθινό χάρισμα τής μετανοίας γίνεται αισθητό όταν ανάψει αυτός ο λύχνος στήν ψυχή μας μέ τήν ενέργεια τού Αγίου Πνεύματος μέσα μας, οπότε αρχίζει νά μάς αναδημιουργεί [όχι νά μάς ανακαινίζει, πού είναι η σύγχρονη αίρεση].
Στήν αρχή ο Θεός μάς έπλασε κατά τήν εικόνα κάι τήν ομοίωσή Του. Ενεφύσησε τήν πνοή τής ζωής στό πρόσωπο τού ανθρώπου καί τόν κατέστησε ζωντανό πνεύμα (όχι ζωοποιό, γιατί μόνο ο Κύριος είναι ζωοποιό Πνεύμα).
Τώρα αυτή η νέα πνοή στήν καρδιά μας συνιστά τήν αρχή μιάς καινής κτίσεως, τήν ανάπλαση τού προσώπου μας.

Ο ΚΡΥΠΤΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ , ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑ,
ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ, ΣΕΛ 190-191.
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΣΣΕΞ ΑΓΓΛΙΑΣ