Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ
π. Δημητρίου Μπόκου

Περπατώντας ο άγιος Μακάριος με άλλους αδελφούς κάποτε στα μέρη της Αιγύπτου, άκουσε ένα μικρό παιδί να λέει στη μητέρα του: «Μάνα, ένας πλούσιος με αγαπάει, αλλά εγώ τον μισώ. Και ένας φτωχός με μισεί, αλλά εγώ τον αγαπώ». Ακούγοντάς το ο άγιος Μακάριος θαύμασε. Τον ρώτησαν τότε οι αδελφοί: «Τί σημαίνουν τα λόγια αυτά; Γιατί θαύμασες;» Και ο άγιος απάντησε: «Πραγματικά ο Κύριός μας είναι πλούσιος και μας αγαπάει, αλλά εμείς δεν θέλουμε να τον ακούσουμε. Ενώ ο εχθρός μας, ο διάβολος, είναι φτωχός και μας μισεί, αλλά εμείς αγαπάμε την ακαθαρσία του» (από το Γεροντικό).
Αυτό ακριβώς συνέβη στον άσωτο. Κάποια στιγμή διαπίστωσε ότι είχε γίνει πολύ φτωχός. Αφού δαπάνησε την περιουσία, που χωρίς να κοπιάσει καθόλου, έλαβε από τον πατέρα του, «ήρξατο υστερείσθαι». Έγινε λιμός στη μακρινή χώρα όπου διασκέδαζε και άρχισε να στερείται τα πάντα. Ο πρώην πλούσιος αναφωνεί τώρα με οδύνη: «Λιμώ απόλλυμαι». Πεθαίνω από την πείνα. Από αρχοντόπουλο, μόλις που κατάφερε να ζητιανέψει μια θέση χοιροβοσκού.
Είναι η αναπότρεπτη μοίρα κάθε ανθρώπου που κάνει παρόμοιες επιλογές. Κάτι που το είχε επισημάνει εγκαίρως ο Κύριός μας, για να μην τρέφουμε αυταπάτες. «Όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του, θα τη χάσει». Όποιος θέλει να ζήσει τη ζωή του, να την απολαύσει χωρίς περιορισμούς, κατά τις ορέξεις του και όχι κατά το μέτρο που ορίζει ο Θεός, αυτός τελικά θα τη χάσει. Όχι μόνο μετά θάνατον. Αλλά και από τώρα. Δεν θα νιώσει τίποτε από ζωή. Δεν θα τη χαρεί πραγματικά. Γιατί έξω από τον νόμο του Θεού δεν υπάρχει πραγματική ζωή, αληθινή χαρά. Ο διάβολος είναι φτωχός. Το μόνο που μπορεί να δώσει είναι η φτώχεια του. Μας γυμνώνει από τον πλούτο της θεϊκής χάρης και μας προικοδοτεί με τη φτώχεια της αμαρτίας. Το κατάλαβε καλά και το ομολογεί ο άσωτος. «Αυτός που συναισθάνθηκε τί σημαίνει ζωή μέσα στην αμαρτία, στις ηδονές και στα πάθη, λέει: ‘‘Λιμώ απόλλυμαι’’» (άγ. Ιουστίνος Πόποβιτς).
Και το κατάντημά του; «Τέρπων και τερπόμενος, εναυάγησε. Παίζων και εμπαιζόμενος, πένης εγένετο». Αγοράζοντας ψυχοφθόρες ηδονές και πουλώντας χαμόγελα, δημιούργησε πηγές δακρύων. Έχασε τις αρετές που είχε και απόκτησε τις κακίες που δεν είχε. Δαπάνησε όσα είχε (τον πλούτο της χάριτος) και τότε έγινε μεγάλη πείνα στη χώρα εκείνη. Όπου δεν καλλιεργείται ο σίτος της σωφροσύνης, το κλήμα της εγκράτειας, το σταφύλι της αγνότητας, ο ουράνιος οίνος, εκεί πείνα μεγάλη. Όπου υπάρχει ευφορία των κακών, εκεί αφορία (έλλειψη) των αγαθών. Όπου οι πονηρές πράξεις αφθονούν, εκεί σπανίζουν οι αρετές (άγ. Ιω. Χρυσόστομος).
Ποιος ο λόγος λοιπόν να μισούμε ανόητα τον πλούσιο που μας αγαπάει; Και τί προσδοκίες θα μπορούσαμε να στηρίξουμε πάνω στον μίζερο φτωχό που μας μισεί;

Καλό Τριώδιο!

[toula]

Είπε γέρων: Ταπείνωση είναι το κάτω σκαλοπάτι των αρετών. Αγάπη είναι το επάνω σκαλοπάτι.
Γιατί δεν αγιάζουμε σήμερα; Γιατί δεν έχουμε ταπείνωση.

[toula]

ΕΊΠΕ Ο ΓΈΡΩΝ:
Όταν η σόμπα είναι ζεστή και πυρακτωμένη από τα ξύλα που καίγονται, δεν μπορεί κάποιος να την κλέψει. Πρέπει να σβήσει η φωτιά και μετά…
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με την ψυχή, που έχει Χάρη μετανοίας όταν ζει με την ευχή του Χριστού και κάνει έργα μετανοίας…
Την ψυχή αυτή, ο διάβολος δεν μπορεί να την πλησιάσει, διότι θα κατακαεί.
Αυτήν την Χάρη μετανοίας να μας χαρίζει ο Κύριος σε όλους, μέχρι το τέλος της ζωής μας, ώστε να παραδώσουμε την ψυχή μας στα χέρια του Χριστού! Αμήν.
Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

[toula]

«Αυτό που λείπει από το σημερινό άνθρωπο είναι η τρυφερότητα.
Όχι η ελεημοσύνη.
Όχι βγάζω από την καρδιά μου για να δώσω στον άλλο,
αλλά ανοίγω την καρδιά μου για να χωρέσει ο άλλος.»

+ π. Γαβριήλ Τσάφος

[toula]

Ένας αλήτης είναι καλύτερος από έναν υποκριτή Χριστιανό.
Περισσότερο με συγκινεί, όταν εσωτερικά είναι κανείς τοποθετημένος καλά.
Νά έχη δηλαδή σεβασμό και αγάπη πραγματική, να κινήται απλά, να μην κινήται με τύπους, γιατί τότε μένει κανείς μόνο στα εξωτερικά και γίνεται άνθρωπος εξωτερικός, δηλαδή αποκριάτικος καρνάβαλος...
Ό Χριστιανός δέν πρέπει νά είναι φανατικός, άλλα νά έχη αγάπη γιά όλους τους ανθρώπους.
Όποιος πετάει λόγια αδιάκριτα, και σωστά νά είναι, κάνει κακό.
Όποιος ελέγχει μπροστά σέ άλλους κάποιον πού αμάρτησε ή μιλάει μέ εμπάθεια γιά κάποιο πρόσωπο, αυτός δέν κινείται άπό τό Πνεύμα τού Θεού κινείται άπό άλλο πνεύμα.
Ό τρόπος της Εκκλησίας είναι ή αγάπη- διαφέρει άπό τόν τρόπο των νομικών.
Ή Εκκλησία βλέπει τά πάντα μέ μακροθυμία και κοιτάζει νά βοηθήση τόν καθέναν, ο,τι καί άν έχη κάνει, όσο αμαρτωλός καί άν είναι. Βλέπω σέ μερικούς ευλαβείς ένα είδος παράξενης λογικής.
Όλη ή βάση είναι νά έχη κανείς πνευματική κατάσταση, γιά νά έχη τήν πνευματική διάκριση, γιατί αλλιώς μένει στο «γράμμα τον νόμου», καί τό «γράμμα του νόμου άποκτείνει».
Αυτός πού έχει ταπείνωση, δεν κάνει ποτέ τόν δάσκαλο ακούει καί, όταν τού ζητηθη ή γνώμη του, μιλάει ταπεινά. Ποτέ δέν λέει «εγώ», άλλα «ό λογισμός μού λέει» ή «οί Πατέρες είπαν». Μιλάει δηλαδή σάν μαθητής.
Όποιος νομίζει ότι είναι ικανός νά διορθώνη τους άλλους έχει πολύ εγωισμό...
Προτιμώ το τσιγάρο του άθεου, από το λιβάνι του φανατισμένου χριστιανού.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος_Όταν η αρρώστεια και η φτώχεια, ή ο αφανισμός του σώματος, ή ο φόβος εκείνων των πραγμάτων που βλάπτουν το σώμα, ταράζουν το λογισμό σου και τον απομακρύνουν από τη χαρά που γεννάει η ελπίδα στον Θεό, τότε γνώριζε ότι ζει μέσα σου η αγάπη του σώματος κι όχι η αγάπη του Χριστού.

[toula]

Η αγάπη «οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ λογίζεται τὸ κακόν»
Πόσο όμορφα λόγια από τον ύμνο της αγάπης του Αποστόλου Παύλου.
Δεν ζητάει η αγάπη, αλλά προσφέρεται. Δεν περιμένει, αλλά τρέχει προς το αγαπημένο πρόσωπο, ακόμα και προς τον εχθρό. Δεν έχει προσδοκίες, συναλλαγές και ιδιοτέλειες.

Στη φράση «Σε αγαπώ» μπαίνει απλά μια τελεία. Αν βάλουμε κόμμα ή «αλλά» σημαίνει ότι θα συνδέσουμε την αγάπη με κάτι το οποίο πρέπει να την τροφοδοτεί για να υπάρχει και όταν σταματήσει η τροφοδοσία θα σταματήσει και η αγάπη. Όταν αρχίζεις να παρακαλάς, να επιθυμείς, να ζητάς απεγνωσμένα, αυτό είναι στοιχείο πνευματικής ανωριμότητας, είναι μια ένδειξη αδυναμίας.
Σημαίνει έλλειψη πληρότητας και εσωτερικό κενό. Και όταν δεν καλυφθείς, αυτή η δίψα που δεν εκπληρώνεται μετατρέπεται σε θυμό, ζήλεια και λύπη. Αρχίζεις δηλαδή να βιώνεις μια κόλαση. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε τίποτα και από κανέναν. Από τη στιγμή που έχουμε έναν Θεό εραστή που μας αγαπά σκανδαλωδώς με τόσα δώρα, ευλογίες και ευεργεσίες δεν χρειαζόμαστε κάτι άλλο.
Όταν παραιτηθούμε από τις προσδοκίες, τότε θα νιώσουμε ελεύθεροι. Δίνε αγάπη και μην σε νοιάζει τίποτα. Η αγάπη του Χριστού αρκεί να καλύψει όλα τα διψασμένα κενά της ψυχής μας.

Η πραγματική, η αληθινή εν Χριστώ αγάπη δεν «πάει» στο κακό. Όταν αρχίζεις να αμφιβάλεις για τον άλλον, όταν σου έρχονται λογισμοί να κοιτάξεις τον κινητό του/της, ή αν σου λέει αλήθεια, τότε σημαίνει ότι ο γάμος δεν έχει γερά θεμέλια. Σαν να φοβάσαι πως με το απαλό αεράκι θα γκρεμιστεί το σπίτι σου, διότι ο μηχανικός δεν έκανε καλή δουλειά και δεν του έχεις εμπιστοσύνη.
Όταν γεννιούνται τέτοιες σκέψεις υπάρχει πρόβλημα, υπάρχει αιμορραγία. Όταν ξεκινούν σκέψεις αμφιβολίας, τότε τα πράγματα δεν πάνε καλά. Κάτι συμβαίνει που θέλει διορθώσεις…Τα μικρά, τα απλά προβλήματα, φανερώνουν πολλές φορές κάτι μεγαλύτερο…
Για αυτό ας μην μας εγκλωβίσει το συναίσθημα ή οι διψασμένες μας επιθυμίες και προσδοκίες, διότι μπορεί να μπούμε σε δύσκολα μονοπάτια που αντί να οδηγήσουν στον Χριστό, να οδηγήσουν στον γκρεμό και τη διάλυση…

π.Σπυρίδων Σκουτής.
Πηγή: euxh.gr

[toula]

Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ: Να φροντίζετε για την μόρφωση των ψυχών των παιδιών σας.

Εκείνους που ήταν παντρεμένοι, ο π. Σεραφείμ δεν τους επέτρεπε να χωρίσουν, ακόμα και αν είχαν μεγάλες δυσκολίες στον γάμο τους, ίσως και με την πρόφαση μιας ζωής που θα επακολουθούσε σε παρθενία. Υπήρξε μια τέτοια περίπτωση.
Ένα παντρεμένο ζευγάρι χώρισε και μοίρασαν τα παιδιά τους. Ο σύζυγος πήγε στο Σαρώφ και ήρθε στον π.Σεραφείμ. Μόλις τον είδε ο Άγιος, άρχισε να τον επιτιμά αυστηρά και, παρά την συνήθειά του, του είπε με τόνο απειλητικό: «Γιατί δεν ζεις με την σύζυγό σου; Πήγαινε σε αυτήν, πήγαινε»!
Ο επιτιμημένος σύζυγος υπάκουσε στον Άγιο και επέστρεψε στη σύζυγό του∙ και πέρασαν το υπόλοιπο της ζωής τους με αρμονία και ενότητα.
Έλεγε στους ανθρώπους να φροντίζουν περισσότερο για την μόρφωση των ψυχών των παιδιών τους, παρά να τους εμφυτεύσουν διάφορα είδη γνώσης, αν και δεν αρνιόταν βεβαίως την αναγκαιότητά της.
Και παντού ο Γέροντας δίδασκε την ταπείνωση, την υπακοή και την πραότητα, και ιδιαίτερα την αγάπη και την συμπόνοια.
Σε όσους ζούσαν στα μοναστήρια ο π. Σεραφείμ συμβούλευε, σύμφωνα με την γενική διδασκαλία των πατέρων, την υπακοή ως την οδό της ταπεινώσεως. Και η ταπείνωση είναι ο θάνατος των παθών. «Απαρνήσου το θέλημά σου και τήρησε την ταπείνωση σε όλη σου τη ζωή. Τότε θα σωθείς.

Η ταπείνωση και η υπακοή είναι οι εκριζωτές όλων των παθών και οι φυτευτές όλων των αρετών» ( Βαρσανούφιος ο Μέγας. Απαν. 309 κλπ ) . «Όπως το ύφασμα το οποίο ο βαφέας χτυπά, χτενίζει και πλένει, γίνεται λευκό σαν το χιόνι, έτσι και ο δόκιμος που υφίσταται ταπεινώσεις, προσβολές, επιπλήξεις, εξαγνίζεται και γίνεται σαν το αγνό, λαμπερό ασήμι που το καθαρίζει η φωτιά» (Αγ. Αντώνιος , Ομιλία 113).
Και παρόλο ότι οι λόγοι αυτοί απευθύνονταν πρωταρχικά στους δόκιμους, όμως με κάποια έννοια ο Κύριος έχει δημιουργήσει τον κόσμο ώστε όλοι πρέπει να υποτάσσονται σε κάποιον άλλον, οι υποτακτικοί στους Ηγουμένους τους, τα παιδιά στους γονείς τους, οι γυναίκες στους συζύγους τους και ούτω καθεξής.
Και παντού κανείς πρέπει να ταπεινώνεται και να συντρίβει το δικό του θέλημα και να το υποτάσσει στο θέλημα των άλλων. Μία μητέρα πρέπει να ταπεινώνει τον εαυτό της ακόμα και στα παιδιά της, έτσι ώστε να μην οργίζεται και να μην φείδεται της τιμωρίας, όταν είναι ανάγκη.
Και πόση υπομονή, πόσος πόνος απαιτείται για την μόρφωση των παιδιών της, για την αντιμετώπιση των ασθενειών τους και για τη διόρθωση των σφαλμάτων τους! Μερικές φορές οι εξωτερικές περιστάσεις της ζωής είναι δύσκολες και οδυνηρές. Η ταπείνωση και η υπομονή χρειάζονται παντού.
Άλλες φορές ο Κύριος μας στέλνει, ακόμη και στον κόσμο, κάποιον για να σπάσει και να συντρίψει την υπερηφάνειά μας. Βεβαίως κανένας στον κόσμο δεν είναι εγκαταλελειμμένος από τον Κύριο ο Οποίος φροντίζει για την σωτηρία όλων∙ αλλά δεν υπάρχει σωτηρία χωρίς ταπείνωση.
Και επομένως πρέπει να επαγρυπνούμε προσεκτικά και να αναρωτιόμαστε: τι κάνει ο Κύριος αυτήν την στιγμή για να με ταπεινώσει; Και το μάθημα αυτό του Θεού πρέπει να γίνει αμέσως αποδεκτό, χωρίς να περιμένουμε άλλο, χωρίς να το απορρίπτουμε και χωρίς να επινοούμε τους δικούς μας φαινομενικά καλύτερους τρόπους σωτηρίας.

Ο Κύριος ασφαλώς γνωρίζει καλύτερα τι είναι το καλύτερο για μας τους αμαρτωλούς, σε μία δεδομένη στιγμή. Και ό,τι σχεδιάζουμε εμείς οι ίδιοι είναι συνήθως μόνον το παραπλανητικό επιχείρημα του εχθρού, για να μας παρασύρει μακριά από το έργο του Θεού.
Αλλά ακόμη και αν δεν υπάρχουν καθοδηγητές και έμπειροι Γέροντες, ένας λαϊκός πάντα έχει κάποιον βοηθό κοντά του. Ο Μπογκντάνωφ, τον οποίο έχουμε ήδη αναφέρει ετοίμασε έναν ολόκληρο κατάλογο ερωτήσεων για τον Γέροντα σχετικά με την πνευματική καθοδήγηση:
«Μπορούμε να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας στην καθοδήγηση των άλλων;»
«Ο Φύλακας Άγγελός μας , που μας δόθηκε στο Άγιο Βάπτισμα, είναι αρκετός», απάντησε ο π. Σεραφείμ.
Αλλά την ίδια στιγμή πρόσθεσε λίγα λόγια για εκείνους που νουθετούν.

«Αν υπάρχει θυμός σε κάποιον άνθρωπο, μην τον ακούς. Αν ένας άνθρωπος τηρεί την παρθενία, είναι δεκτός από το Πνεύμα του Θεού (συνεπώς αξίζει προσοχής). Χρησιμοποίησε όμως την δική σου κρίση και διάβαζε το Ευαγγέλιο».
Και την ίδια στιγμή του έδωσε μία ολόκληρη σειρά από απλές νουθεσίες που όλοι γνωρίζουν:
«Μην ξεχνάς τις εορτές. Να είσαι εγκρατής. Να πηγαίνεις στον ναό, εκτός κι αν εμποδίζεσαι από ασθένεια. Να προσεύχεσαι για όλους.
Θα κάνεις έτσι πολύ μεγάλο καλό. Να δίνεις κεριά, κρασί και λάδι για τον ναό. Η ελεημοσύνη θα φέρει μεγάλη ωφέλεια.
Και έτσι ας μην απογοητεύονται οι κοσμικοί! Δεν έδινε μάταια σε αυτούς ο Άγιος παρηγορητικά ονόματα όπως «χαρά μου», «θησαυρέ μου», «Πατέρα», «Μητέρα».

«Ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ – Πνευματική Βιογραφία», Αρχιμανδρίτου π. Λάζαρου Μουρ. Πηγή: Βήμα Ορθοδοξίας

[toula]

ΤΟ ΚΥΡΙΟΤΕΡΟ ΕΡΓΟ ΜΑΣ!

«(Ο όσιος της εποχής μας μέγας Γέρων Παΐσιος ο αγιορείτης) καλλιεργώντας τη μετάνοια διάβαζε συχνά τον Μεγάλο Κανόνα τον οποίο έμαθε απ’ έξω. Επίσης του άρεσε και τον βοηθούσε στη μετάνοια η προσευχή του Μανασσή. Όταν την έλεγε με πνεύμα συντετριμμένο και ψυχή ταπεινωμένη, γονάτιζε, κολλούσε στο έδαφος, ισοπεδώνετο. Το πόση βαρύτητα έδινε ο Γέροντας στη συντριβή και τη μετάνοια, που τη θεωρούσε ως το κυριότερο έργο του μοναχού, φαίνεται και από το εξής χωρίο που είχε γράψει με μολύβι στον τοίχο του μικρού του καλυβιού στη Σκήτη των Ιβήρων. “Και ποία μελέτη υπάρχει ανωτέρα της μελέτης του κλαυθμού; Και ευκαιρεί ο μοναχός από τον κλαυθμό;”» (Ιερομ. Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παϊσίου του αγιορείτου, Άγιον Όρος, σελ. 418).

Δεν μεταφέρουμε κάτι άγνωστο όταν λέμε ότι ο αγαπημένος άγιος Παΐσιος ο αγιορείτης ήταν κατεξοχήν άνθρωπος της μετάνοιας. Η μετάνοια γι’ αυτόν ήταν ο αδιάκοπος αγώνας της καθημερινότητάς του, ο οποίος θεμελιωνόταν στην επίγνωση του τι σημαίνει χριστιανική ζωή. Χριστιανική ζωή σημαίνει πορεία μετανοίας, κατά την προτροπή και εντολή του ίδιου του Κυρίου Ιησού Χριστού, από τη στιγμή που ξεκίνησε τη δημόσια δράση Του στον κόσμο. «Μετανοείτε˙ ήγγικε γαρ η Βασιλεία των Ουρανών» ήταν τα πρώτα λόγια Του. Με τον ερχομό του Κυρίου ήλθε και η Βασιλεία του Θεού – ο Χριστός είναι η Βασιλεία του Θεού – και ο μόνος τρόπος εισόδου στη Βασιλεία αυτή, σχέσεως δηλαδή με Εκείνον, είναι ο δρόμος της μετάνοιας. Κι ασφαλώς μετάνοια σημαίνει όχι απλώς μία αποδοχή κάποιων σφαλμάτων και αμαρτημάτων μας αλλά δυναμική και έμπονη πορεία διαρκούς επιστροφής μας προς τον Θεό Πατέρα, το σπίτι μας και τον εαυτό μας – βρίσκουμε την ταυτότητά μας και τη θέση μας διά της μετανοίας. Το «εις εαυτόν ελθών» του προτύπου της μετανοίας ασώτου υιού κατά τη γνωστή ομώνυμη παραβολή του Κυρίου, και το «αναστάς πορεύσομαι προς τον Πατέρα μου» συνιστούν τα κεντρικά και δομικά στοιχεία που συνθέτουν την όντως μετάνοια, πέραν των όποιων «καρικατούρων» αυτής.

Λοιπόν ο άγιος μέγας Γέρων ήταν ο άνθρωπος της μετανοίας. Την θεωρούσε μάλιστα, όπως σημειώνει το παραπάνω απόσπασμα, «ως το κυριότερο έργο του μοναχού», αλλά και κάθε χριστιανού θα προσθέταμε. Σε ερώτηση για παράδειγμα ηλικιωμένου μοναχού προς αυτόν για το τι ζητά στην πνευματική του ζωή απάντησε: «Ζητώ από τον Θεό να γνωρίσω τον εαυτό μου. Αν γνωρίσω τον εαυτό μου, θα ’χω μετάνοια. Αν έρθει η μετάνοια, θα έρθει η ταπείνωση, μετά η χάρη. Γι’ αυτό ζητώ μετάνοια, μετάνοια, μετάνοια. Μετά ο Θεός στέλνει τη χάρη Του».
Η εκζήτηση της μετάνοιας από τον Θεό όμως – κι αυτό είναι το ιδιαίτερο που βλέπουμε και στο αρχικό κείμενό μας – δεν εξαντλείτο στο συγκεκριμένο αίτημα: «δώσε μου μετάνοια». Αξιοποιούσε ο όσιος οποιαδήποτε άλλη προσευχή που αναφερόταν στη μετάνοια, όπως και εφεύρισκε τρόπους που θα υπενθύμιζε στον εαυτό του τη μοναδική αυτή οδό εύρεσης του Θεού μας – με τη συμμετοχή πάντοτε και του ίδιου του σώματός του διά της γονυκλισίας και του «ισοπεδώματός» του στο πάτωμα. Κι είναι χαρακτηριστική η επιλογή των προσευχών: ο Μέγας Κανών του αγίου Ανδρέου Κρήτης που η Εκκλησία μας προβάλλει κατεξοχήν την πέμπτη εβδομάδα των Νηστειών˙ η προσευχή του Μανασσή που επίσης ιδίως διαβάζεται στο Μεγάλο Απόδειπνο της Μεγάλης Σαρακοστής. Δύο προσευχές, εκτεταμένη η μία, πιο σύντομη η άλλη, που στοχεύουν στην «καρδιά» του ανθρώπου, όταν αυτός είναι καλοπροαίρετος και θέλει τον Θεό στη ζωή του, και τον προκαλούν να προχωρεί από μετάνοια σε βαθύτερη και καθαρότερη μετάνοια, για να θυμηθούμε και τον όσιο Συμεών τον νέο θεολόγο.

Κι ακόμη, η εφευρετικότητά του στο θέμα αυτό: να γράψει με μολύβι στον τοίχο της καλύβης του, για διαρκή πρόκλησή του, τα πατερικά λόγια που θυμίζουν τα δάκρυα και το πένθος της μετάνοιας. Πέραν του φωτισμού που είχε από τον Κύριο, πρέπει στο συγκεκριμένο σημείο να πήρε αφορμή από την Κλίμακα του αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου, ο οποίος αναφέρει την περίπτωση μοναχού που έλεγχε τον εαυτό του, γράφοντας στον τοίχο κι αυτός του κελιού του όλα τα ονόματα των μεγάλων και υψηλών αρετών. Κάτι παρόμοιο δεν έκανε και ο σύγχρονος του Παϊσίου μέγας κι αυτός όσιος Γέρων Πορφύριος, ο οποίος είχε αναρτήσει με καλλιγραφικά γράμματα απόσπασμα από τον άγιο Συμεών τον νέο θεολόγο, που παρακινούσε στο να βλέπει ο χριστιανός όλους τους ανθρώπους με τον τρόπο που λέει ο Κύριος: ως εικόνες δικές Του!

Το παράδειγμα του αγίου Παϊσίου εν προκειμένω είναι και για κάθε χριστιανό κάθε εποχής: χρειάζεται κι εμείς να θεωρήσουμε τη μετάνοια ως την προτεραιότητα της ζωής μας, γιατί αυτό ζητά ο Κύριος, και να θέτουμε σε λειτουργία το μυαλό μας ώστε να εφευρίσκουμε δικούς μας τρόπους υπενθύμισης της προτεραιότητας αυτής. Αυτό όμως προϋποθέτει ότι την πίστη μας τη λαβαίνουμε υπ’ όψιν μας σοβαρά.

pgdorbas

[toula]

Ζητήσαμε συγγνώμη; Τελείωσε. Ο Θεός όλα τα συγχωρεί με την εξομολόγηση

Μπορεί να σου πεί ο πνευματικός: «Πως θα ήθελα να ήμασταν σε ένα ήσυχο μέρος, να μην είχα ασχολίες και να μου έλεγες τη ζωή σου από την αρχή, από τότε που αισθάνθηκες τον εαυτό σου· όλα τα γεγονότα που θυμάσαι και ποια ήταν η αντιμετώπισή τους από σένα, όχι μόνο τα δυσάρεστα αλλά και τα ευχάριστα, όχι μόνο τις αμαρτίες αλλά και τα καλά. Και τις επιτυχίες και τις αποτυχίες. Όλα. Όλα όσα απαρτίζουν την ζωή σου».
Πολλές φορές έχω μεταχειρισθεί αυτή τη γενική εξομολόγηση και είδα θαύματα πάνω σ' αυτό. Την ώρα που λες στον εξομολόγο, έρχεται η θεία χάρις και σε απαλλάσσει από όλα τα άσχημα βιώματα και τις πληγές και τα ψυχικά τραύματα και τις ενοχές· διότι, την ώρα που τα λες ο εξομολόγος εύχεται θερμά για την απαλλαγή σου.

Ας μη γυρίζουμε πίσω στις αμαρτίες που έχουμε εξομολογηθεί. Η ανάμνηση των αμαρτιών κάνει κακό.
Ζητήσαμε συγγνώμη; Τελείωσε. Ο Θεός όλα τα συγχωρεί με την εξομολόγηση. Κι εγώ σκέπτομαι ότι αμαρτάνω. Δεν βαδίζω καλά.
Ό,τι όμως με στενοχωρεί, το κάνω προσευχή, δεν το κλείνω μέσα μου, πάω στο πνευματικό, το εξομολογούμαι, τελείωσε! Να μη γυρίζομε πίσω και να λέμε τι δεν κάναμε. Σημασία έχει τι θα κάνομε τώρα, απ' αυτή τη στιγμή και έπειτα.

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης