Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Αχ και νά ’ξερες!
Αν μισείς τον εχθρό σου δείχνεις πως είσαι ανόητος.
Γιατί αν ο εχθρός σου σε κυνηγάει, κυνηγάς και συ
ο ίδιος εσωτερικά τον εαυτό σου.
Πες μου, δεν είναι κυνήγι, ο χειρότερος και πιο άγριος διωγμός,
να σε βασανίζει το μίσος σου εναντίον του εχθρού σου; –
Αχ, και νά ’ξερες τι θρίαμβος και τι ευλογία είναι
να αγαπάς τον εχθρό σου, να τον ευεργετείς!

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

[toula]

Γέμισε ο τόπος Φαρισαίους…
Ανθρώπους καθαρούς εξωτερικά μα μέσα τους μες στη βρώμα.
Το στόμα τους όλο χαμόγελα, «ευχαριστώ» και «μπράβο», αλλά η ψυχή τους να ρίχνει κατάρες για τον αδελφό.
Γέμισε ο τόπος Φαρισαίους…
Και επειδή ο κόσμος τους σιχάθηκε, δεν τους ελέγχει πια, δεν τους μιλά, δεν τους κάνει καμία παρατήρηση, αυτοί συνεχίζουνε τα ίδια τους και νομίζουν πως σωστά πηγαίνουν…
Γέμισε ο τόπος Φαρισαίους…
Τυπικοί στη ζωή τους στα μικρά, μα στα μεγάλα να κάνουν τέρατα και να δικαιολογούν πάντοτε τον εαυτό τους.
Γέμισε ο τόπος Φαρισαίους…
Ανοιξε το Τριώδιο.
Δεν είναι ο καιρός για να φορέσουμε τις μάσκες.
Είναι ο καιρός για να αρχίζουμε να τις πετάμε από πάνω μας…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc

[toula]

Ο Έλληνας βρίζει και βλασφημά! Θέμα Παιδείας ή κακίας;

Οι Έλληνες είναι ο πιο βλάσφημος λαός. Έχουμε και σε αυτό πρωτείο. Έχω ταξιδέψει σε πολλές χώρες και αυτό δεν το έχω συναντήσει αλλού. Θέμα Παιδείας ή κακίας;
Ο ίδιος ο διάβολος δεν βλαστημά διότι φοβάται μην τον κάψει ουράνια αστραπή. Αρκείται στο να αποκαλέσει την Παναγία "Μαρία" και τον Χριστό "Μανώλη" ή "Ναζωραίο".
Και επειδή δεν μπορεί να το πράξει βάζει τον άνθρωπο να το κάνει, να βλαστημά και να υβρίζει τον Θεό και την Παναγία.
Πολλοί άνθρωποι μου αναφέρουν ότι τους έρχονται βλάσφημοι λογισμοί ακόμη και μέσα στην εκκλησία. Τους εξηγώ πως δεν είναι δικοί τους αλλά τους βάζει ο διάβολος στο νου τους. Ειδικά στους ευαίσθητους ανθρώπους για να τους στενοχωρεί και να τους θλίβει, όπως λέει και ο Άγιος Παΐσιος.
Αυτός που βρίζει, θα τιμωρηθεί με την χειρότερη ποινή από τον ίδιο τον Θεό. Ξέρεις πώς; Απλά θα κάνει πέρα. Θα απομακρυνθεί. Δεν υπάρχει χειρότερη τιμωρία. Όλα να τα περιμένεις μετά, εκτός κι αν ζητήσει συγχώρεση. Ο Θεός είναι πάντα πρόθυμος να τρέξει κοντά.
Όπως εκείνος που ρίχνει μια πέτρα στον ουρανό, δεν βλάπτει τον ουρανό, αλλά τον εαυτόν του, επειδή γυρίζει η πέτρα και του συντρίβει το κεφάλι, έτσι και όποιος βλασφημεί κατά του Θεού, δεν βλάπτει τον Θεό, αλλά μόνο τον εαυτόν του και την ψυχή του κολάζει ο άθλιος (Ιερός Χρυσόστομος).
Ένας άνθρωπος να υβρίσει τον πατέρα μου, την μητέρα μου, τον αδελφόν μου έχω χρέος σαν Χριστιανός να τον συγχωρήσω. Το να υβρίσει τον Χριστό μου και την Παναγία μου, δεν θέλω να τον βλέπω (Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός).
Η βλασφημία γεννιέται από την κατάκριση και την οργή (Άγιος Νήφων).
Η βλασφημία δεν είναι μια κακιά συνήθεια, αλλά μια διαβολική συνήθεια (Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας).

Το θαύμα της Παναγίας στον βλάσφημο ανθυπασπιστή.
Η συγκλονιστική μαρτυρία του κ. Χρήστου Βέργου, ανθυπασπιστή στο τάγμα της Κορέας τον Απρίλιο του 1951, είναι από το βιβλίο «Εμφανίσεις και θαύματα της Παναγίας» της Ι.Μ Παρακλήτου.
Οι εμφανίσεις της Παναγίας, σύμφωνα με μαρτυρίες, είναι πολλές. Παρουσιάζεται σε ανθρώπους και τους φανερώνει την αγάπη που καλούνται να έχουν προς τον εαυτό τους, τον συνάνθρωπο, τον Θεό αλλά και το περιβάλλον. Ο Χρήστος Βέργος, επιστρατευμένος στον πόλεμο της Κορέας, θυμάται και διηγείται το δικό του θαύμα…
«Ήμουν ανθυπασπιστής στο τάγμα της Κορέας. Δεν πίστευα πουθενά, παρά μόνο στη δύναμη των βαρέων όπλων που κατεύθυνα. Επί πλέον ήμουν αδιόρθωτα βλάσφημος. Όλες οι βλασφημίες μου συγκεντρώνον­ταν στην Παναγία. Όσοι με άκουγαν ανατρίχιαζαν. Οι φαντάροι μου έκαναν τον σταυρό τους, για να μην τους βρει κακό. Οι ανώτεροί μου διαρκώς με παρατηρού­σαν και με τιμωρούσαν. Ώσπου μια νύχτα έζησα ένα ολοφάνερο θαύμα.
Ξημέρωνε η 7η Απριλίου 1951. Με την διμοιρία μου είχα καταλάβει μια πλαγιά σε ύψωμα κοντά στον 38ο παράλληλο. Μέχρι τα ξημερώματα έμεινα άγρυπνος στο όρυγμά μου μαζί με τον στρατιώτη Σταύρο Αδαμάκο. Όταν ρόδιζε η αυγή, οπότε δεν υπήρχε φόβος αιφνιδιασμού, αποκοιμήθηκα. Είδα τότε ένα όνειρο που με συνετάραξε:
Μία γυναίκα στα μαύρα ντυμένη, με αγνή ομορφιά και γλυκύτατη φωνή, με πλησιάζει και με ρωτά ακουμ­πώντας το χέρι στον ώμο μου:
– Θέλεις να βρίσκομαι κοντά σου Χρήστο; Ένοιωσα τότε μια βαθειά αγαλλίαση.
– Και ποία είσαι συ; την ρώτησα.
Τότε εκείνη άλλαξε έκφραση και με παρατήρησε αυστηρά:
– Γιατί, Χρήστο, διαρκώς με βρίζεις;
– Πρώτη φορά σε βλέπω! διαμαρτυρήθηκα. Πως είναι δυνατό να βρίζω μια άγνωστή μου;
– Ναι, Χρήστο, επέμεινε εκείνη πιο αυστηρά. Με βρίζεις. Εγώ όμως είμαι πάντα κοντά σε σένα και σ’ όλους τους στρατιώτες του τάγματος. Γιατί δεν πηγαίνετε στο Πουσάν, ν’ ανάψετε κεριά στ’ αδέλφια σας που έχουν ταφεί εκεί;
Μ’ αυτή τη φράση ξύπνησα τρομαγμένος. Ο Σταύ­ρος δίπλα μου με κοίταζε σαστισμένος.
– Κύριε ανθυπασπιστά, κάτι έχεις, μου είπε. Βογγούσες και παραμιλούσες στον ύπνο σου.
Του διηγήθηκα το όνειρό μου και καταλήξαμε πως ήταν αποτέλεσμα κοπώσεως και συζητήσεων γύρω από τους νεκρούς του Πουσάν.
Ενώ όμως λέγαμε αυτά, ξαναβλέπω τη γυναίκα του ονείρου μου μπροστά μου.
— Αδαμάκο! βάζω μια φωνή. Η γυναίκα… Αυτή… Να… τη βλέπεις;
Εκείνος προσπαθούσε να με καθησυχάσει, αλλά που εγώ! Η μαυροφορεμένη γυναίκα με την αγνή ο­μορφιά και τη γλυκύτατη φωνή στάθηκε κοντά μου και μου είπε:
– Μη φοβάσαι… Μη φοβάσαι, παιδί μου. Είμαι η Παναγία. Σας προστατεύω όλους παντού και πάντοτε. Αλλά θέλω από σένα να μη με βρίσεις ούτε στις δυ­σκολότερες στιγμές της ζωής σου.
Πέφτω αμέσως ταραγμένος να φιλήσω τα πόδια της. Εκείνη όμως είχε γίνει άφαντη. Έκλαψα τότε απ’ τα βάθη της καρδιάς μου ένα κλάμα ανακουφίσεως και χαράς, εγώ που δεν είχα κλάψει ποτέ στη ζωή μου».
Ας εξαλείψουμε από την χώρα μας αυτήν την διαβολική συνήθεια λοιπόν με το να αντιδρούμε κι εμείς ανάλογα με τον άνθρωπο που βλαστημά. Άλλοτε δυναμικά και με έλεγχο και άλλοτε με τη σιωπή μας η οποία θα είναι μια μυστική φλογερή προσευχή για αυτόν τον άνθρωπο. Σε άλλους πιάνει η πρώτη και σε άλλους η δεύτερη περίπτωση. Όμως, να μην αδιαφορούμε διότι θα βρεθούμε κι εμείς υπόλογοι που ακούμε να υβρίζεται το όνομα του Θεού και της Παναγίας και κάνουμε σαν να μην τρέχει τίποτα.

π. Γεώργιος Χριστοδούλου

[toula]

Τι να κάνουμε όταν μας πιάνει πλήξη;

Στήν ώρα τής διακονίας (εργασίας) μας, ή οτιδήποτε άλλο κάνουμε, αντί νά αργολογήσουμε, αντί νά συζητήσουμε, αντί να πούμε ιστορίες, αντί νά πούμε πνευματικά, καλύτερα είναι νά λέμε τήν "ευχή". Γιατί μέσα καί στά πνευματικά ακόμη θά υπάρχει καί μία κατάκριση, ένα κουτσομπολιό, μία αργολογία, μία μεμψιμοιρία,, θά υπάρξουν αστεϊσμοί, διάφορα. Όταν μάς έρχεται διάθεσις γιά συζήτηση, όταν μάς πιάνει πλήξη, μάς πιάνει στενοχώρια, νά ξέρετε είναι γιατί δέν κυνηγάμε τήν "ευχή". Νά τήν κυνηγήσουμε, όπως τήν κυνηγούσαν οί Πατέρες οί άγιοι, όπως τήν κυνήγησαν πνευματικοί άνθρωποι στόν κόσμο καί αισθάνθηκαν τήν Χάρι τού Θεού. Γιορτές καί Κυριακές πού έχουμε περισσότερο χρόνο νά λέμε τήν "ευχή" (Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με), νά τόν εκμεταλευώμαστε τόν χρόνο.

από τό βιβλίο: Γερόντισα Μακρίνα - Λόγια Καρδιάς, εκδόσεις Ιεράς Μονής Παναγίας οδηγήτριας Πορταριά Βόλου

[toula]

Φοβερή ἀποκάλυψη ἀπό τήν γερόντισσα Γαλακτία

Ήταν 28 Οκτώβρη του 2010. Πήγαμε στο σπίτι της Γερόντισσας μετά την παρέλαση στην Πόμπια. Ήταν σκεφτική. Την ρωτήσαμε τί έχει και μας είπε ύστερα από πολλή σκέψη:
«ο Θεός να γλυτώσει τον κόσμο από τις παγίδες του σατανά. Κάθε βράδυ έρχεται με παράουρες μούρες και βρώμες να ξεράσεις. Χθες βράδυ ήρθε με κοστούμι και κυριλέδικο τρόπο. Στην αρχή νόμισα πως ήτανε κανείς γνωστός μου και ξαφνιάστηκα. Τον ρώτησα: (ποιός είσαι; Πώς μπήκες μέσα τέτοια ώρα;). Βρωμούσε σαν το σαπισμένο κρέας των δεκαέξι ημερών! Έπρεπε να καταλάβω αμέσως ποιος είναι αλλά καμιά φορά, βγάνουνε και άνθρωποι που τους κυριεύει αυτός, αυτή τη βρώμα... Έπειτα κατάλαβα ότι ήταν η μούρη του μασκαρεμένη. Απάντησε:"όλος ο κόσμος με γνωρίζει. Εσύ δε με γνωρίζεις;" "μωρέ εγνώρισά σε εγώ εδά αλλά δε γατέχω ποιο μου παριστάνεις" απάντησε εκείνη. Και το δαιμόνιο αποκαλύφθηκε. Είπε τίνος τη μορφή επήρε:
"Είμαι ο τάδε σεξολόγος"
"Και τί δουλειά κάνεις;"
"Διαστρέφω τους ανθρώπους από την τηλεόραση. Ό,τι και να τους βάλω να κάνουνε, άμα δε σκοτώσουνε παιδιά και δεν κάνουνε ανωμαλίες, δεν το μπαταίρνω (δεν ευχαριστιέμαι).
Και στση ευλοημένους τση δικούς σας με τα στεφάνια τα κάνω αυτά (στους παντρεμένους με παπά και στεφάνι). Εκιά μου αρέσει πλια καλά. Γιατί βγάνω τσι κορώνες από την κεφαλή τους (την ευλογία του γάμου, τα στέφανα) και τοσε βάνω απ’ αυτά που έχω πάνω στη δική μου κεφαλή..."
Άλλαξε μούρη και έγινε σα χοίρος. Χοντρές αδρές τρίχες είχε η κεφαλή του και ήταν γεμάτη κόπρανα! "Να! Σ’ αυτά τση βάνω και ανακατώνουνται. (Στις ακαθαρσίες). Και κάνω δικούς μου κι αυτούς και τα κοπέλια τους"! Θύμωσα πολύ, είπε η Γερόντισσα!
Τον έφτυσα:"φτου σου, βρωμιάρη, του είπα. Φτου σου βρωμόλογο και κατρουλόλογο";. Πέταξα πάνω του αγιασμό. Πήρε φωτιά και πήγε κι έσκασε έξω στο απέναντι μπεντένι. Όμως, κατάλαβα ότι έχει μεγάλη εξουσία μέσω αυτών των σιχαμάτων πάνω στους ανθρώπους. Όποιος πει τα αντίθετα θα τονε βγάνει τρελό. Αυτά θα φέρουνε καταστροφή μεγάλη... και οι φόνοι των παιδιών.
Ένα βράδυ τον είδα και πατούσε σ’ ένα δρόμο με μανία ένα μικρό μικρό παιδάκι.Ήταν μικρούλη, τόσο δα...το ζούλιζε, το βασάνιζε, το τυρράνα. Φώναζε το καημένο, ούρλιαζε, ζητούσε βοήθεια. Πήγα να το σώσω...μου είπε: "έτσι τση βάζω και σκοτώνουν τα κοπέλια. Το ίδιο νοιώθουνε στην κοιλιά τση μάνας τος όταν τση βάζω και τα σκοτώνουν..."
Και κατέληξε η Γερόντισσα σ’ εμάς: "μέχρι τώρα, παιδιά μου, πολεμούσαμε μόνο με τα όργανα του καταραμένου. Και με τση λογισμούς που βάνει. Τώρα, μπήκε και ο ίδιος με όλο το στρατό του μέσα στον κόσμο. Μη φοβάστε όμως. Ούτε να παίζετε μαζί του, ούτε να σας πανικοβάλλει. Μεγάλη δύναμη έχει γιατί κουμαντάρει τηλεοράσεις και όλα τα μέσα τση γης. Όλοι του κάνουνε τα χατίρια και πολεμούνε εκειουσάς που δεν τον ακολουθούνε. Εσείς με τον παντοδύναμο Χριστό να ‘στε και μη φοβάστε. Αυτός θα νικήσει. Θα τονε φυσήξει και θα φύγει..."
(Ήταν παρόντες ο Αντώνης Μωραϊτάκης και ο Ηρακλής Σταματάκης. Και φυσικά η
Ριρίκα). Κείμενο από ηχογράφηση.

apantaortodoxias

[toula]

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης: Έτσι φτάνουμε στην αγάπη του Θεού.

Σας ικετεύω, δοκιμάστε. Αν κάποιος σας προσβάλει ή σας ατιμάσει ή σας πάρει κάτι από τα υπάρχοντά σας ή και αν καταδιώκει την Εκκλησία ακόμη, προσευχηθείτε στον Κύριο λέγοντας: «Κύριε, όλοι είμαστε πλάσματά Σου. Λυπήσου τους πλανημένους δούλους Σου και κάλεσέ τους σε μετάνοια».
Για να φτάσουμε στην αγάπη του Θεού, πρέπει να τηρούμε όλα όσα παρήγγειλε ο Κύριος στο Ευαγγέλιο. Πρέπει να συμπάσχει η καρδιά μας και όχι μόνο τον άνθρωπο να αγαπούμε, αλλά να συμπονούμε και κάθε πλάσμα, κάθε κτίσμα του Θεού.
Να, ένα πράσινο φύλλο στο δέντρο, κι εσύ το έκοψες χωρίς λόγο. Αν και δεν είναι αμαρτία, όμως, πως να το πω, προκαλεί τον οίκτο· η καρδιά που έμαθε να αγαπά λυπάται και το φύλλο, και όλη την κτίση. Και ο άνθρωπος είναι μεγάλο δημιούργημα. Αν βλέπεις ότι παραπλανήθηκε και θα καταστραφεί, προσευχήσου γι’ αυτόν και κλάψε, αν μπορείς, αλλιώς, στέναξε τουλάχιστον γι’ αυτόν ενώπιον του Θεού. Και την ψυχή που ζει έτσι την αγαπά ο Κύριος, γιατί έγινε όμοια με Αυτόν.

Έτσι προσευχόταν ο όσιος Παΐσιος ο Μέγας για να συγχωρήσει ο Κύριος το μαθητή του,που αρνήθηκε τον Χριστό και παντρεύτηκε μια Εβραία. Αυτή του η προσευχή ευχαρίστησε τόσο πολύ τον Κύριο, ώστε ο Ίδιος θέλησε να παρηγορήσει το δούλο Του και εμφανίστηκε σε αυτόν και Του είπε: «Παΐσιε, γιατί προσεύχεσαι γι’ αυτόν που με απαρνήθηκε;» Αλλά ο Παΐσιος απάντησε: «Κύριε Εσύ ως ελεήμων, συγχώρεσέ τον». Τότε λέει ο Κύριος: «Παΐσιε, έγινες όμοιος μ’ Εμένα στην αγάπη». Τόσο ευπρόσδεκτη είναι στον Κύριο η προσευχή για τους εχθρούς.
Εγώ ο ίδιος είμαι μεγάλος αμαρτωλός, αλλά γράφω για την ευσπλαχνία του Θεού, που την γνώρισε η ψυχή μου με το Άγιο Πνεύμα.

Η ψυχή δεν μπορεί να έχει ειρήνη, αν δεν προσεύχεται για τους εχθρούς. Η ψυχή που διδάχθηκε από τη χάρη Του Θεού να προσεύχεται, αγαπά και λυπάται όλη τη δημιουργία, και προπαντός τον άνθρωπο, για τον οποίο (ο Κύριος) έπαθε επάνω στο σταυρό και πονούσε βαθιά για όλους μας.
Ο Ελεήμων Κύριος με δίδαξε με τη χάρη Του να αγαπώ τους εχθρούς. Χωρίς τη χάρη Του Θεού δεν μπορούμε να αγαπούμε τους εχθρούς. Το Άγιο Πνεύμα, όμως, εμπνέει αγάπη, και τότε η ψυχή λυπάται ακόμη και τους δαίμονες, γιατί εξέπεσαν από το αγαθό και έχασαν την ταπείνωση και την αγάπη για τον Θεό.

Σας ικετεύω, δοκιμάστε. Αν κάποιος σας προσβάλει ή σας ατιμάσει ή σας πάρει κάτι από τα υπάρχοντά σας ή και αν καταδιώκει την Εκκλησία ακόμη, προσευχηθείτε στον Κύριο λέγοντας: «Κύριε, όλοι είμαστε πλάσματά Σου. Λυπήσου τους πλανημένους δούλους Σου και κάλεσέ τους σε μετάνοια». Και τότε θα έχεις αισθητά τη χάρη στην ψυχή σου. Στην αρχή βίαζε την καρδιά σου να αγαπά τους εχθρούς, και Ο Κύριος, βλέποντας την αγαθή σου προαίρεση, θα σου δώσει κάθε βοήθεια. Η ίδια η πείρα σου θα σε πείσει γι’ αυτό. Όποιος όμως σκέφτεται το κακό για τους εχθρούς του, σημαίνει πως δεν έχει την αγάπη του Θεού και δεν γνώρισε ακόμα τον Θεό. Σημαίνει μάλλον πως κάποιο πονηρό πνεύμα εισήλθε στην καρδιά και της φέρνει κακούς λογισμούς, γιατί, κατά τα λόγια του Κυρίου, από την καρδιά εξέρχονται αγαθοί ή πονηροί διαλογισμοί.
Πως φτάνουμε στην αγάπη του Θεού; – Αν προσευχηθείς για τους εχθρούς σου, τότε θα έρθει η ειρήνη σ’ εσένα. Και όταν αγαπάς τους εχθρούς σου, γνώριζε πως είναι μεγάλη η χάρη που ζει μέσα σου· δεν λέω βέβαια πως είναι τέλεια, αλλά είναι αρκετή για τη σωτηρία.
Ο καλός άνθρωπος σκέφτεται: Όποιος παρεκκλίνει από την αλήθεια, χάνεται, και γι’ αυτό το λόγο είναι αξιολύπητος. Όποιος διδάχτηκε την αγάπη από το Άγιο Πνεύμα, πενθεί όλη του τη ζωή για τους ανθρώπους που δεν βρήκαν την οδό της σωτηρίας, και χύνει πολλά δάκρυα για το λαό, και η χάρη του Θεού του δίνει τη δύναμη να αγαπά τους εχθρούς.

Αν δεν έχεις αγάπη, τουλάχιστον μην τους διαβάλλεις και μην τους καταριέσαι· και τότε καλύτερο θα είναι. Αν όμως κάποιος καταριέται και βρίζει είναι φανερό ότι μέσα του ζει πονηρό πνεύμα, και αν δεν μετανοήσει, τότε μετά το θάνατό θα πορευθεί εκεί όπου διαμένουν τα πονηρά πνεύματα. Είθε να γλιτώσει ο Κύριος κάθε ψυχή από τέτοια συμφορά.
Κατάλαβέ το. Είναι τόσο απλό. Είναι αξιολύπητοι οι άνθρωποι που δεν γνωρίζουν τον Θεό και εναντιώνονται προς Αυτόν· η καρδιά πονάει γι’ αυτούς και τρέχουν δάκρυα από τα μάτια. Σ’ εμάς είναι φανερά και ο Παράδεισος και η κόλαση· το γνωρίσαμε αυτό δια του Αγίου Πνεύματος. Να και ο Κύριος είπε «η Βασιλεία του Θεού εντός ημών εστι» (Λουκ. ιζ΄ 21). Λοιπόν από εδώ ακόμη αρχίζει η αιώνια ζωή και η αιώνια κόλαση.

Αρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ
Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

[toula]

Έρχονται και φεύγουν.
Τον καιρό της προσευχής πρέπει να διατηρεί κανείς μόνο την αίσθηση
της μεγάλης αναξιότητάς του, και αν τυχόν η καρδιά θερμανθεί
και έρθουν τα δάκρυα, και τότε δεν πρέπει να υψηλοφρονούμε.
Έρχονται και φεύγουν, εμείς όμως να μην τα επιδιώκουμε.
Αλλά και όταν εξαφανίζονται να μη στενοχωριέσαι· αλλιώς δεν μπορεί να γίνει.»

Όσιος Ιωάννης του Βάλαμο

[toula]

ο πνευματικός του ΑΓΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ - ο Όσιος Γέροντας Ιάκωβος της Βίτσας 1960 «Μη χαίρεστε! Πίσω θα έρθουν χειρότερες ημέρες.»

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΑΚΩΒΟΣ: Ο απλός, καλοκάγαθος, απειρόκακος Λειτουργός τού Θεού τού Υψίστου, ο Όσιος Γέροντας π. Ιάκωβος είναι μιά σύγχρονη αγιασμένη μορφή πού κατακόσμησε τά τελευταία χρόνια τήν Ήπειρό μας καί έφυγε μόλις τό 1960 σέ βαθιά γεράματα, γιά νά διακοσμήσει καί τή χορεία τής θριαμβεύουσας στόν ουρανό Εκκλησίας.
από το https://www.vimaorthodoxias.

Ο Όσιος Γέροντας Ιάκωβος ήταν ένας βιαστής τού πνεύματος, ένας μοναστής τής Αθωνικής πολιτείας, ένας σύγχρονος Πατροκοσμάς, ένα φιλέρημο στρουθίο τής αρετής, από τά ερημοπούλια τής πίστεως, πού χτίζουν τίς φωλιές τους στίς απάτητες κορυφές τής αρετής, καλλικέλαδο ως πρός τήν αδιάκοπη δοξολογία τού Θεού μας. Υπήρξε ο Όσιος Ασκητής τού Μοναστηριού τού Προφήτη Ηλία, στά ψηλώματα τής Βίτσας τών Ζαγοροχωρίων, κοντά στό μοναδικό «πέτρινο δάσος», ο πνευματικός πατέρας τού νεαρού τότε επισκέπτη του μέ τή φλόγα τής ολοκληρωτικής αφιερώσεως στόν Θεό μας, τού σημερινού Οσίου Παϊσίου, η γνήσια επιβεβαίωση ότι η αγιότητα είναι διαχρονικό φαινόμενο καί μάλιστα τών λόγων τού Αποστόλου τών εθνών: «Όπου επλεόνασεν η αμαρτία υπερεπερίσευσεν η χάρις» (Ρωμ. ε΄ 20).

Ο Γέροντας γεννήθηκε κοντά στό Αργυρόκαστρο τής Βορείου Ηπείρου, στό χωριό Βοδίνο, μόλις τό 1870. Είναι ως εκ τούτου ο Άγιος τών ημερών μας πού ζούσε διαρκώς στά υψηλά. Δέν αναπαυόταν στά χαμηλά, αφού είχε υψηλές πνευματικές ανατάσεις καί δέν συμβιβαζόταν μέ τήν ζωή στά χιμαδιά τής πνευματικής ζωής. Ανέπνεε τόν καθαρό αέρα τής ολοκληρωτικής αφιερώσεως στό έργο τού ευαγγελισμού τών ψυχών καί στήν θεία αγάπη.
Προτιμούσε τήν σκληρή ζωή τών στερήσεων καί τών θλίψεων λέγοντας ότι «διά πολλών θλίψεων δεί ημάς εισελθείν εις τήν Βασιλείαν τών Ουρανών» (Πράξ. ιδ΄ 22). Κακουχία γι αυτόν σήμαινε αναψυχή. Στέρηση
σήμαινε πλουτισμός.

Λύπη καί πειρασμός σήμαινε αγαπητική επίσκεψη τού Θεού. Ήθελε νά βιώνει τήν πτωχεία τού Ιησού σέ όλο της τό μεγαλείο. Είχε εγκαταλείψει τόν εαυτό του στό θείο έλεος καί από τόν ουρανό αντλούσε δύναμη καί υγεία.
Ασκητικός, γλυκύτατος, λαμπερός ο Γέροντας Ιάκωβος, μέ απλά λόγια εξηγούσε τό Ιερό Ευαγγέλιο στούς πιστούς. Ο λόγος του ήταν βαθειά θεολογικός, αλλά απόλυτα κατανοητός καί πάντοτε συμβουλευτικός. Γιά κάθε πρόβλημα έδινε μία λύση, η οποία ήταν πάντοτε η καλύτερη. Άν κάποιος έκανε σοβαρή αμαρτία τόν συμβούλευε πατρικά καί έδειχνε ιδιαίτερη ευαισθησία στήν συκοφαντία, τήν οποία θεωρούσε μεγάλο
ολίσθημα μισητό από τόν ακατάκριτο Κύριό μας. Αυτή είναι διαβολή, έλεγε, καί είναι βέβαιο ότι ο διάβολος είναι ο εφευρέτης της, αφού είναι ο πατέρας τού ψεύδους.
Ο βίος τού π. Ιακώβου ήταν στολισμένος μέ όλες τίς αρετές, μέ καρτερία, σεμνότητα, εγκράτεια, αγάπη καί πρό πάντων μέ τήν υψοποιό ταπείνωση. Γι αυτό κέρδισε καί τήν Ουράνια Βασιλεία.

Στά χωριά πού περιόδευε ιεραποστολικά ο Γέροντας διδάσκοντας τήν ευσέβεια μαζευόταν όλη η γειτονιά, γιά νά ακούσει τόν ψυχωφελή λόγο του. Όταν τού πρότειναν νά φάει εκείνος έτρωγε μόνο δυό κουταλιές, πάντοτε νηστίσιμο, καί ευχαριστούσε τούς πάντες. Μιλούσε καί προφητικά λέγοντας:
«Μή χαίρεστε! Πίσω θά έρθουν χειρότερες ημέρες. Επίσης έλεγε:
«Θά έρθει καιρός πού ο ένας δέν θά θέλει νά δεί τόν άλλον. Θά αλλάξει ο κόσμος. Τό μεγάλο ποτάμι δέν ήρθε
ακόμη, πίσω είναι. Γι αυτό εξομολογηθείτε, κοινωνείστε. Δέν ξέρουμε τήν ώρα μας. Θά έχετε όλα τά καλά, αλλά δέν θά τά χαίρεστε»!
Στά δύσκολα χρόνια τής πείνας καί τής ανέχειας άν εξοικονομούσε καμμιά οκά αλεύρι ή καμμιά χούφτα φασόλια μπορούσε νά πάει καί δυό ώρες δρόμο σέ κάποιο χωριό, γιά νά τά δώσει σέ φτωχές οικογένειες. Όλα γιά τούς άλλους! Τίποτα δέν κρατούσε γιά τόν εαυτό του. Τά βράδια, στήν μικρή ανάπαυση πού έδινε στόν εαυτό του κοιμόταν κατάχαμα πάνω σέ ένα χράμι από γιδόμαλλο μέ μαξιλάρι μιά πέτρα.

Στόν εμφύλιο σπαραγμό πού έζησε σέ δυσχείμερα χρόνια τόν ρωτούσαν:
-Γέροντα, πόλεμος γίνεται, φονικά βλέπουμε, μέ ποιόν νά πάμε;
-Μέ αυτόν πού έχει τό μικρότερο πειρασμό», απαντούσε, χωρίς νά παίρνει θέση.
Στήν αμφίεσή του ήταν πάντοτε ταπεινός. Έτσι, όταν τού έδωσαν σέ ένα Ναό, όπου πήγε γιά νά λειτουργήσει, ωραία άμφια μέ φανταχτερά χρώματα χωρίς νά τούς προσβάλει ρώτησε:
-Δέν υπάρχουν άλλα πιό απλά, μέ πιό μουντά χρώματα;
Φρονούσε καί έλεγε, ότι ο Ιερεύς είναι υπηρέτης τού Παμβασιλέως Θεού. Καί όπως ο υπηρέτης παρουσιάζεται
πάντοτε στό Βασιλέα ευπρεπής, καθαρός, καλοντυμένος καί πρόθυμος νά τόν εξυπηρετήσει, έτσι καί ο Ιερεύς
παρουσιάζεται ευπρεπής καί ιεροπρεπής στό Ιερό Θυσιαστήριο. Δέν ντύνεται, όμως, ο υπηρέτης μέ βασιλικές
φορεσιές. Δέν μπορεί ο υπηρέτης νά ντύνεται μέ ακριβότερα ρούχα από τό αφεντικό του. Δέν τού ταιριάζει η πορφύρα καί ο βύσσος.
Κόσμημά του είναι η απλότητα, η καθαριότητα, η σεμνότητα. Τά πολύτιμα κοσμήματα καί ενδύματα τά φυλάει γιά τήν αθάνατη ψυχή του, αυτή πού θά μετέχει τού ουρανίου Μεγάλου Δείπνου.

Αφού σώθηκε από νάρκες καί πολλούς ορατούς καί αοράτους εχθρούς μέ τή Θεία συνέργεια καί μέ θαυμαστούς τρόπους πού μόνο σέ Αγίους συμβαίνουν, ο Όσιος π. Ιάκωβος κοιμήθηκε τίς 15 Φεβρουαρίου τού 1960 ήσυχα καί Άγγελοι Κυρίου παρέλαβαν τήν μακαρία του ψυχή, γιά νά τήν μεταφέρουν στό θρόνο τού Εσφαγμένου Αρνίου.
Ήταν ημέρα νίκης, ημέρα λυτρωμού, ημέρα θριάμβου, γιά τό Γέροντα, πού έσπαγε τό φράγμα τής ύλης καί πορευόταν στήν αφθαρσία, στήν αιωνιότητα, κοντά στό Χριστό μας.
Στήν εκταφή τών λειψάνων του βρήκαν ένα λουλούδι στό κεφάλι του. Πώς νά μήν ανθήσει λουλούδι, όταν ο ίδιος ήταν τό ρόδο τής ασκητικής ζωής, τό κρίνο τής ιεραποστολική δράσεως καί τό ζουμπούλι τής ψυχικής κενώσεως στίς ανάγκες τών συνανθρώπων του; Τό άνθισμα τού λουλουδιού έδειχνε τήν ευαρέσκεια τού ουρανού στούς αγώνες τού Γέροντος Ιακώβου.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας
Μέγας Υμνογράφος τής τών Αλεξανδρέων Εκκλησίας
ΠΗΓΗ https://www.vimaorthodoxias.gr/.../i-aplotita-kai-to.../
https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/

[toula]

Ερώτηση:
Αδελφός ερώτησε τον ίδιο γέροντα. Εάν ακούσω για κάποιον ότι με κακολογεί τι να κάνω;

Απόκριση:
Αμέσως να σηκωθείς και να κάνεις προσευχή πρώτα υπέρ εκείνου και έπειτα υπέρ του εαυτού σου, λέγοντας: ‘Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησε αυτόν τον αδελφό και έμενα τον αχρείο δούλο σου, και προστάτεψε μας από τον πονηρό, με τις προσευχές των αγίων σου. Γένοιτο’.

Βαρσανουφίου Έργα, ΕΠΕ, Φιλοκαλία, τομ. 18Γ'
http://hristospanagia3.blogspot.com/

[toula]

Δεν είναι ότι δεν υπάρχει Θεός αλλά εσύ δεν Τον έχεις! (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Ένας φίλος σας, σας λέει ασταμάτητα ότι δεν υπάρχει Θεός! Αυτό σας βασανίζει σαν μαστίγωμα. Μάχεστε για την ψυχή σας και τη ζωή σας. Καλά καταλάβατε! Εάν δεν υπάρχει ζωντανός και παντοδύναμος Θεός, δυνατότερος από τον θάνατο, τότε ο θάνατος είναι ο μόνος παντοδύναμος θεός. Τότε όλα τα ζωντανά πλάσματα στον κόσμο είναι παιχνιδάκια στα πόδια του παντοδύναμου θανάτου, σαν μικρός ποντικός στα πόδια πεινασμένης γάτας.

Μια φορά αναστατωμένος είπατε στον κακομοίρη φίλο σας: «Ο Θεός υπάρχει, εσύ δεν υπάρχεις!». Και δεν κάνατε λάθος. Αφού εκείνοι οι οποίοι χωρίζονται από τον αιώνιο Ζωοδόχο σ’ αυτόν τον κόσμο, θα είναι χωρισμένοι και στον άλλον. Και έτσι ούτε εδώ ούτε εκεί δεν θα ξέρουν για τον θαυμαστό Δημιουργό όλων των πλασμάτων. Αλλά ο χωρισμός από Εκείνον είναι χειρότερος από το να μην υπάρχει. Στη θέση σας εγώ θα του έλεγα ακόμα και το εξής: «Λανθασμένα λες, φίλε, ότι δεν υπάρχει ο Θεός». Ενώ ορθά θα λες εάν πεις: «Δεν έχω Θεό». Αφού εσύ από μόνος σου βλέπεις, ότι οι υπόλοιποι άνθρωποι γύρω σου Τον αισθάνονται, γι’ αυτό και σου λένε ότι υπάρχει Θεός.

Λοιπόν, δεν είναι ότι δεν υπάρχει Θεός αλλά εσύ δεν Τον έχεις. Μιλάς λανθασμένα, όπως ο άρρωστος που θα έλεγε ότι δεν υπάρχει υγεία στον κόσμο. Αυτός μπορεί μόνο να πει δίχως να ψεύδεται: «Εγώ δεν είμαι υγιής». Ενώ θα ψευδόταν αν έλεγε: «Δεν υπάρχει γενικώς υγεία στον κόσμο».

Μιλάς λανθασμένα, όπως και ο τυφλός που θα έλεγε ότι δεν υπάρχει φως στον κόσμο. Υπάρχει φως, όλος ο κόσμος είναι γεμάτος από φως, αλλά αυτός, ο κακόμοιρος τυφλός, δεν έχει φως. Εάν θα ήθελε να μιλήσει σωστά, το μόνο που θα μπορούσε να πει είναι: «Εγώ δεν έχω φως».

Μιλάς λανθασμένα, σαν τον ζητιάνο που θα έλεγε ότι δεν υπάρχει χρυσός στον κόσμο. Υπάρχει ο χρυσός στη γη και κάτω από τη γη. Όποιος λέει ότι δεν υπάρχει χρυσός γενικώς λέει ψέματα. Θα έλεγε αλήθεια, εάν έλεγε: «Εγώ δεν έχω χρυσό».

Μιλάς λανθασμένα, όπως και ο κακοποιός που θα μας έλεγε ότι δεν υπάρχει καλοσύνη στον κόσμο. Σε εκείνον τον ίδιο δεν υπάρχει καλοσύνη, όχι στον κόσμο. Γι’ αυτό δεν θα έκανε λάθος εάν θα έλεγε: «Εγώ δεν έχω καλοσύνη».

Κατά τον ίδιο τρόπο, γείτονά μου, λανθασμένα μιλάς όταν λες ότι δεν υπάρχει Θεός! Αφού εκείνο που εσύ δεν έχεις, δεν σημαίνει πως δεν το έχουν και οι άλλοι, ούτε ότι δεν υπάρχει γενικώς. Ποιος σε εξουσιοδότησε να μιλάς εν ονόματι ολόκληρου του κόσμου; Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα, την αρρώστια σου να την αποδίδεις σ’ όλους και την ανέχειά σου να την επιβάλεις σ’ όλους; Εάν όμως ομολογήσεις και πεις: «Δεν έχω Θεό», τότε λες την αλήθεια και εκφράζεις την ομολογία σου. Αφού υπήρχαν και υπάρχουν εξαίρετοι άνθρωποι, που όντως δεν έχουν Θεό.

Όμως ο Θεός τους έχει, τους έχει έως την τελευταία τους πνοή. Εάν και στην τελευταία τους πνοή δηλώσουν ότι δεν έχουν τον Θεό, τότε και ο Θεός δεν θα τους έχει πια. Και τους απογράφει στα έξοδα.

Γι’ αυτό σε παρακαλώ, φίλε μου, για την ψυχή σου, για την αιώνια ζωή και για τη βασιλεία του Θεού, ένεκεν των δακρύων και πληγών του Χριστού, σε παρακαλώ, μεταμόρφωσε την πεισματική σου εξομολόγηση σε μετανοητική εξομολόγηση. Και εκείνα που έπειτα απ’ αυτό πρέπει να πράξεις, θα σου τα πει η Εκκλησία, ρώτα!

Ειρήνη και ευλογία από τον Κύριο.
https://filoinikodimou.blogspot.com/