Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Έχουμε μέσα στο μυαλό μας μια λάθος εικόνα της πνευματικής ζωής. Θεωρούμε πνευματική ζωή την ηθική ζωή. Κάτι το οποίο είναι ολέθριο για την πορεία μας.
Πνευματική ζωή είναι η ζωή της μετάνοιας, της ταπείνωσης, της απλότητας και της ζητιανιάς του Θείου Ελέους δια των Μυστηρίων.
Ηθικοί άνθρωποι μπορεί να υπάρχουν και εκτός Εκκλησίας. Πνευματικοί άνθρωποι όμως είναι εκείνοι οι οποιοι αν και αμαρτωλοί αποδέχτηκαν την ανεπάρκειά τους μέσα στην Εκκλησία, χωρίς να απελπιστούν.
Πνευματικός άνθρωπος είναι αυτός που δεν κατακρίνει τους πάντες και τα πάντα γιατί έχει δει το δοκάρι στο δικό του μάτι· είναι αυτός που σηκώνει τον σταυρό του καθημερινά χωρίς να γογγύζει.
Πνευματικός άνθρωπος είναι αυτός που πόρνευσε, που έκλεψε, που έκανε έκτρωση, που μοίχευσε, που είπε ψέμματα, που απάτησε, που πρόδωσε, που έβρισε, που αδίκησε, που έπεσε σε κάθε αμάρτημα…μα μετανόησε, εξομολογήθηκε, έκλαυσε και αναστήθηκε.
Αυτοί που έζησαν αληθινά την αμαρτία, και την βίωσαν ως ένα γεγονός απώλειας τελικά μετανιώνουν. Πολλές φορές εμείς δεν μετανιώνουμε για τίποτα, διότι ακόμα και την αμαρτία μας την ζήσαμε ψεύτικα.
Ναι, θα πω κάτι τολμηρό…
Ο άσωτος υιός της παραβολής είναι ένας πνευματικός άνθρωπος, διότι η πνευματικότητα δεν υπολογίζεται με το μέγεθος της αμαρτίας κάποιου, αλλά με το μέγεθος της μετάνοιας, της συντριβής, της ταπείνωσης.
Ήλθε «εις εαυτόν», κατάλαβε τα λάθη του, την πλάνη του, τα πάθη του· κάτι που ίσως κάνουμε οι περισσότεροι. Αλλά δεν έμεινε εκεί στην «ξένη γη» της αμαρτίας του. Δεν έπιασε το μοιρολόι της απελπισίας και της παραίτησης. Δεν αφέθηκε στα αποτελέσματα των σφαλμάτων του· αλλά πήρε την ζωή στα χέρια του. Σηκώθηκε και επέστρεψε. Η οδύνη μεγάλη, η ντροπή μεγαλύτερη· αλλά η μετάνοιά του βαθιά και σταθερή.
Έπεσε αλλά σηκώθηκε.
Ο Θεός εκεί εστιάζει, όχι στην πτώση μας αλλά στο φιλότιμό μας, όχι στην αμαρτία μας αλλά στην μετάνοιά μας.
Επέστρεψε κι έτσι γεύτηκε και πάλι την συγχώρεση, την συγκατάβαση, την αγάπη του Πατέρα.
Ο Θεός πάντα περιμένει της επιστροφή μας.
Πάντα μας αγαπά. Πάντα μας συγχωρεί.
Εμείς αποφασίζουμε εάν θα επιστρέψουμε.
Η σωτηρία είναι δική μας επιλογή, όχι του Θεού. Ο Θεός μας αφήνει ελεύθερους.
Καιρός να αποφασίσουμε…

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Κυριακή του Ασώτου: Να είσαι ρεμάλι να αμαρτάνεις κάθε δευτερόλεπτο και να σε περιμένει η Πατρική αγκαλιά του Θεού με τα χέρια ανοιγμένα, ματωμένα και να σου ψιθυρίζει :«Ό,τι και να κάνεις, ό,τι και να συμβαίνει εγώ σε αγαπώ και είμαι εδώ για σένα». Μια αγκαλιά που δεν δικάζει τη ζωή σου, αλλά αγκαλιάζει τα τραύματα σου. Εκεί που νομίζεις ότι θα κλείσει η πόρτα για τη θανατική σου ποινή ξαφνικά ανοίγουν οι Πύλες του Παραδείσου και είσαι προσκεκλημένος με βασιλική περιβολή. Μόνο ένας Θεός, ένας τρελά ερωτευμένος Θεός θα μπορούσε να ενεργήσει με τέτοια αγάπη. Αυτός ίσως είναι και ο μεγαλύτερος μας λυγμός. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε την αγάπη του Θεού, μόνο αν γονατίσουμε με ταπείνωση, διότι στα υπόγεια της μετανοίας βρίσκεται η Θέα Του! Καλό αγώνα σε όλους.

π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh.gr

[toula]

4η διαδικτυακή συνάντηση Σχολής Γονέων Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας (Live)

π. Σπ. Σκουτής

[toula]

Νήψη: Ο δρόμος κάθε αρετής

Η νήψη είναι η πνευματική μέθοδος που απελευθερώνει εντελώς τον άνθρωπο με τη βοήθεια του Θεού από σκέψεις μολυσμένες από πάθη, από λόγια και έργα πονηρά, αν εφαρμόζεται πολύν καιρό και πρόθυμα.
Η νήψη, όταν περπατάει κανένας το δρόμο της, χαρίζει δυνατό, και ακόμη φανέρωση θεϊκών μυστικών και απόκρυφων αληθειών.
Η νήψη βοηθάει στην εφαρμογή κάθε εντολής του Θεού που βρίσκεται στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη και χορηγεί κάθε αγαθό του «μέλλοντος αιώνος», του αιώνος δηλαδή που πρόκειται να έρθη.
Νήψη είναι ουσιαστικά καθαρότητα της καρδιάς. Ακριβώς γιατί είναι τόσο μεγάλη και όμορφη αρετή ή, για την ακρίβεια, εξαιτίας της αμέλειάς μας, είναι σήμερα πολύ σπάνια στους μοναχούς. Αυτήν την αρετή μακαρίζει ο Χριστός λέγοντας «μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται». Επειδή λοιπόν τέτοια αρετή είναι η νήψη είναι ακριβή η τιμή της.
Όταν η νήψη είναι μακροχρόνια στον άνθρωπο, γίνεται οδηγός για σωστή και θεάρεστη ζωή, πράγμα που είναι και «θεωρίας επίβασις», η βάση στην οποία στηρίζεται η ιερά θεωρία, και μας μαθαίνει να κινούμε σωστά τις τρεις δυνάμεις της ψυχής και να φυλάγουμε με ασφάλεια τις αισθήσεις. Η αρετή αυτή, όταν την έχουμε, μεγαλώνει κάθε μέρα και τις τέσσερις γενικές αρετές.
Νήψη σημαίνει δρόμος κάθε αρετής και εντολής του Θεού. Η νήψη λέγεται η καρδιακή ησυχία. Όταν φτάση σε τέλειο βαθμό χωρίς να επηρεάζεται από τη φαντασία, είναι η ίδια φύλαξη του νου.
Όποιος γεννήθηκε τυφλός, δεν βλέπει το φως του ήλιου. Το ίδιο και όποιος δεν βαδίζει με νήψη δεν βλέπει πλούσια τη φωτεινή ακτινοβολία της ουράνιας χάριτος και ούτε πρόκειται να απελευθερωθεί από τα πονηρά και μισητά στον Θεό έργα, λόγια και σκέψεις. Οι άνθρωποι αυτοί δεν πρόκειται να περάσουν ελεύθερα τους άρχοντες του άδη, όταν φύγουν από τον κόσμο αυτόν.

Ησυχίου πρεσβυτέρου
από το βιβλίο: Μικρή Φιλοκαλία
εκδ. Αποστολική Διακονία

[toula]

Γιά τήν ἀόρατη βοήθεια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου
Ἐκλεκτές διηγήσεις καί προσευχές γιά μικρά παιδιά
Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἦταν κάποτε ἕνας ἄνθρωπος εὐλαβής πού ὠνομαζόταν Ἀγαθόνικος. Αὐτός εἶχε διδαχθῆ, ἀκόμη ἀπό τήν παιδική του ἡλικία, νά λέγη μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας, τόν ὕμνο αὐτό:
«Θεοτόκε, Παρθένε, χαῖρε Κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετά σοῦ. Εὐλογημένη, σύ ἐν γυναιξί καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου. Ὅτι Σωτῆρα ἔτεκες, τῶν ψυχῶν ἡμῶν».
Ἀργότερα ἔκανε μιά ζωή μέ πολλές φροντίδες καί ἔλεγε σπανιώτερα αὐτόν τόν ὕμνο τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Κατόπιν σιγά σιγά ἔπαυσε νά τόν λέγη.
Ὁ Θεός ὅμως, ὁ Ὁποῖος δέν θέλει τόν θάνατο τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ἔστειλε στό σπίτι του ἕναν ἐρημίτη ἀπό τήν Θηβαΐδα γιά νά τόν ἐλέγξη διότι ἐξέχασε αὐτόν τόν ὕμνο τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Ὁ Ἀγαθόνικος ἀπήντησε στόν ἐρημίτη μοναχό ὅτι ἔπαυσε νά τόν λέγη, διότι, παρότι τόν ἔλεγε γιά πολλά χρόνια, ὅμως δέν εὑρῆκε καμμία ὠφέλεια.
Τότε ὁ ἐρημίτης τοῦ εἶπε: «Φέρε στόν νοῦ σου τυφλέ καί ἀχάριστε, πόσες φορές σέ ἐβοήθησε αὐτή ἡ δοξολογική προσευχή καί σέ ἔσωσε ἀπό διάφορους πειρασμούς!
Θυμήσου, ὅταν ἤσουν ἀκόμη παιδί, πῶς λυτρώθηκες ἀπό πνιγμό κατά ἕνα θαυμαστό τρόπο! Ἐνθυμήσου, ὅταν σέ ἐκτύπησαν πολλοί γείτονες σέ μία λακκούβα πού εἶχες πέσει κι ὅμως ἔμεινες ἀτραυμάτιστος! Θυμήσου ἀκόμη, ὅταν ταξίδευες κάποτε μέ κάποιον φίλον σου, ἐπέσατε καί οἱ δυό σας ἀπό τήν καρότσα!
Αὐτός ἔσπασε τό πόδι του καί σύ δέν ἔπαθες τίποτε. Δέν γνωρίζεις ὅτι ὁ φίλος σου εἶναι κάτω ἀδύνατος ἀπό μία ἀσθένεια, ἐνῶ ἐσύ εἶσαι ὑγιής καί δέν αἰσθάνεσαι κανένα πόνο;
Καί, ὅταν τοῦ ἔφερε στήν μνήμη ὅλα αὐτά τά θαυμαστά ἔργα, στό τέλος τοῦ εἶπε: «Νά ξέρης ὅτι ὅλες αὐτές οἱ δυστυχίες καί ἀτυχίες πού ἦλθαν στήν ζωήν σου, ἀπομακρύνθηκαν ἀπό τήν θεία Σκέπη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, χάρις στήν μικρή σου αὐτή δοξολογική προσευχή, τήν ὁποίαν ἔλεγες κάθε ἡμέρα ἐνώπιόν της.
Δώσε λοιπόν προσευχή καί συνέχιζε νά προσεύχεσαι καί στό μέλλον μέ τήν προσευχή αὐτή καί ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου μας δέν θά σέ ἐγκαταλείψη ποτέ». Ἔτσι κατάλαβε ὁ Ἀγαθόνικος καί δέν ἄφησε πάλι αὐτή τήν προσευχή.
Οὔτε ἐμεῖς νά μήν ἀφήνουμε νά περνᾶ μία ἡμέρα χωρίς νά προσευχηθοῦμε μ᾿ αὐτή τήν προσευχή μπροστά στήν Κυρία Θεοτόκο κι ἔτσι θά φυλαγώμεθα ἀπό πολλές δοκιμασίες καί πειρασμούς στήν ζωή μας.

Γέροντος Κλεόπα Ἡλιέ

[toula]

"Πρέπει να γνωρίζεις ότι μέσα στις θλίψεις και στα παθήματα, στην υπομονή και στην πίστη, είναι κρυμμένες οι υποσχέσεις του Θεού, όπως επίσης και η δόξα και η απόκτηση των ουρανίων αγαθών."

Αγ. Μακάριος ο Αιγύπτιος

[toula]

Μία αποκαλυπτική ιστορία απο την καταστροφή...

Αρκετά χρόνια πρίν, όταν ήμουν πενηντάρης μιλούσα μέ μία θεία μου πού ήταν γιαγιά πιά. Μου μιλούσε μέ μεγάλο παράπονο γιά τήν πατρίδα μας τόν Πόντο καί γιά τούς προγόνους μας. Πάνω στήν κουβέντα τής είπα πώς σύντομα θά έκανα ταξίδι – προσκύνημα στόν Πόντο.
Κρεμάστηκε πάνω μου καί μέ παρακάλεσε μέ λυγμούς, όταν πάω νά τής κάνω ένα χατίρι. Μου διηγήθηκε επακριβώς πού βρισκόταν τό πατρικό της σέ χωριό τού Πόντου. Μου εξήγησε μέ λεπτομέρεια τά χαρακτηριστικά του χωριού, τούς δρόμους καί μού προσδιόρισε μέ ακρίβεια τή θέση τού σπιτιού.
Μου είπε μόλις τό βρώ νά ζητήσω απ’ τούς Τούρκους πού θά έμεναν πιά εκεί νά βρούν ένα κασελάκι, πού είχε κρύψει σέ συγκεκριμένο σημείο τού παλιού αρχοντικού. Μού περιέγραψε πλήρως τό κασελάκι καί τό τί περιείχε μέσα. Ασημικά, παλιά κοσμήματα, λίρες κλπ, ένα μικρό θησαυρό δηλαδη.
Μου είπε νά τά αφήσω στούς Τούρκους γιά αμοιβή μέ προϋπόθεση νά μού δώσουν ένα κρεμαστό σταυρό πού είχε μέσα τό κασελάκι. Αυτός ο σταυρός ήταν… ο βαφτιστικός τού μικρού παιδιού της πού τό έχασε κατά τή γενοκτονία.
Αυτή είχε γλιτώσει. Είχε γλιτώσει μόνο τή ζωή τής γιατί η χαροκαμένη ψυχή τής μόνο ο Θεός γνωρίζει πώς πέρασε μέσα στίς πικρές αναμνήσεις εδώ στήν Ελλάδα.
Έσβησε τά παρακαλητά της μέσα στά δάκρυα καί τής υποσχέθηκα νά κάνω ό,τι θά περνούσε απ’ τό χέρι μου, αλλά μέσα μου δέν είχα πολλές ελπίδες. Πράγματι έκανα τό ταξίδι, έκανα ό,τι επιθυμούσα γιά τόν εαυτό μου καί μετά κατευθύνθηκα γιά τό χωριό τής θείας μου.
Η περιγραφή του ήταν τόσο λεπτομερής πού βρήκα τό σπίτι πολύ εύκολα. Παλιό λιθόκτιστο δίπατο αρχοντικό. Χτύπησα τήν πόρτα καί μού άνοιξε ένας Τούρκος λίγο μικρότερος σέ ηλικία από εμένα.
Ευτυχώς ήξερε άπταιστα αγγλικά γιατί ετύγχανε σεβαστό πρόσωπο τής δημόσιας διοίκησης τής περιοχής μέ μεγάλο αξίωμα (Νομάρχης;) καί μπορούσαμε νά συνεννοηθούμε πολύ άνετα.
Τού διηγήθηκα μέ λεπτομέρεια ότι μου είχε πεί η θεία μου. Γιά μία στιγμή ταράχθηκε καί μετά μου είπε αποφασιστικά. Κοίτα νά δείς, τώρα καλύτερα νά φύγεις γιατί υπάρχουν καί άλλοι ομοεθνείς μου στό σπίτι καί δέ μπορώ νά μιλήσω ελεύθερα. Ξαναέλα τό απόγευμα τήν τάδε ώρα πού θά είμαι μόνος νά τά πούμε καλύτερα.
Πράγματι έκανα όπως μου είπε καί όταν ξαναπήγα μέ υποδέχθηκε μέσα στό σπίτι πιά. Αφού ηπίαμε τόν καφέ χωρίς νά μιλήσει έφυγε άπ΄ τό δωμάτιο υποδοχής καί σέ λίγο ξαναγύρισε κρατώντας στά χέρια τού τό κασελάκι τής θείας μου.
Κυριολεκτικά μου έπεσε τό φλιτζάνι τού καφέ απ’ τά χέρια!
-Ώστε τό βρήκατε ήδη, ψέλλισα σαστισμένος.
-Ναί, εδώ καί πολλά χρόνια από τότε πού είμαι σέ αυτό τό σπίτι.
Πάρε τό. Πιστεύω ότι σου ανήκει, πρόσθεσε.
-Μά δέν τό θέλω, είπα διστακτικά. Μόνο τό σταυρουδάκι θέλω. Αυτό μόνο ζήτησε η θεία μου. Σάς παρακαλώ κρατήστε όλα τά υπόλοιπα.
-Κοίτα νά δείς, είπε θυμωμένα. Θά κάνεις αυτό πού σου λέω. ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΟΥ. Τόσα χρόνια τά φύλαγα μέχρι πού ήρθες εσύ. Στή θεία σου ανήκουν. Νά τής τά πάς.
-Μά, τό σταυρουδάκι…ψέλλισα φοβισμένα
Τότε μέ μία κίνηση άνοιξε τό πουκάμισό του καί φάνηκε κρεμασμένο στό λαιμό τού τό…σταυρουδάκι.
-Αυτό δέ μπορώ νά στό δώσω. Δέ μπορώ, γιατί είναι δικό μου!
Πραγματικά ζαλίστηκα. Δέν καταλάβαινα τί εννοούσε.
-Είναι δικό μου! Ακούς; Είπε δυνατά..!
Είναι δικό μου, γιατί εγώ είμαι τό παιδί πού έχασε η θεία σου πρίν σαράντα χρόνια.
Έμεινα νά τόν κοιτώ μέ ανοιχτό τό στόμα. Βούρκωσα. Ήταν ο χαμένος μου ξάδερφος. Έπεσα στήν αγκαλιά του καί τόν έσφιξα. Έκλαιγα μέ αναφιλητά. Τό ίδιο καί αυτός.
Όταν συνήλθαμέ μου είπε. Δέν ήξερα ότι η μητέρα μου έζησε. Έμεινα πίσω. Άλλοι Τούρκοι πήρανε τό σπίτι καί μέ μεγαλώσανε σάν παιδί τους. Τώρα είναι πεθαμένοι. Έχω τήν δικιά μου οικογένεια εδώ πιά.
Τού ζήτησα νά μέ ακολουθήσει στήν Ελλάδα. Νά δεί τή μάνα του.
-Δέ μπορώ νά γυρίσω πιά. Τά παιδιά μου έχουν μεγαλώσει. Είναι αξιωματικοί στόν τουρκικό στρατό. Καί σέ υψηλές θέσεις. ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ (Σημ. απ’ τή συνέχεια τής διήγησης θά φανεί ότι σέ αυτό τό σημείο ψευδόταν γιά νά προφυλάξει τά παιδιά του).
Άν φύγω στήν Ελλάδα τά παιδιά μου μπορεί νά πάθουν κακό εδώ. Δέν πρέπει νά έχω καμία σχέση μέ τήν Ελλάδα.
Επέμενα καί τόν παρακάλεσα νά έρθει τουλάχιστον ένα ταξίδι σάν τουρίστας καί νά επωφεληθεί γιά νά δεί τή μάνα του καί τού άλλους συγγενείς του.
-Δέ γίνεται, μού απάντησε. Γιά νά καταλάβεις εδώ έχω μεγάλη δημόσια θέση. ΣΑΝ ΕΜΕΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΟΙ ΕΔΩ. ΕΓΩ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΕΧΩ. ΜΕ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ.
Άν πάω στήν Ελλάδα θά δώσω στόχο ότι κάτι συμβαίνει καί θά κινδυνέψουν καί άλλοι. (Σήμ. Από αυτό τό σημείο φαίνεται, ότι ταυτόχρονα μέ τό αξίωμα πού κατείχε στά Τούρκος ήταν καί τοπικός ηγέτης τών ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ.
Τό πιθανότερο ήταν καί τά παιδιά του νά τό γνωρίζανε αλλά προφυλαγόντουσαν εξαιρετικά).
-Νά δώσεις πολλά φιλιά στή μάνα μου.
Νά μή λυγίσει.
Νά κάνει υπομονή.
Νά τής πείς ότι θά συναντηθούμε στήν Άνω Ιερουσαλήμ.
Αγκαλιαστήκαμε καί πάλι καί χωρίσαμε δακρυσμένοι.
Επέστρεψα στήν Ελλάδα καί έτρεξα αμέσως μέ τό κασελάκι στή θεία μου γιά νά τής τό δείξω καί νά τής πώ τά φοβερά νέα.
Αλλά τί δυσάρεστη έκπληξη μέ περίμενε. Οι συγγενείς μου, μού διηγηθήκανε, πώς λίγο μετά τήν αναχώρησή μου γιά τήν Τουρκία η θεία μου άφησε τήν τελευταία της πνοή.
Ίσως ο καλός Θεός τήν πήρε κοντά του γιά νά μήν ακούσει ότι τόσα χρόνια ζούσε τό παιδάκι της καί αυτή δέ μπορούσε νά τό έχει στήν αγκαλιά της. Μέ αρκετά δάκρυα είχε ματώσει τήν καρδιά της, τόσο καιρό.
Δέ θά άντεχε νά ακούσει κάτι τέτοιο..
Αμήν.

Ἀπὸ τὸ περιοδικὸ Ἐκκλησιαστική Διακονία καί Μαρτυρία, τεῦχ. 377

[toula]

Η σημασία και η ευλογία της ειλικρινούς εξομολογήσεως...

Σ΄ένα μικρό χωριουδάκι της Λέρου, πριν από 30 περίπου χρόνια έγινε το εξής θαυμαστό, που μας διέσωσε αφηγηματικά ένας ευλογημένος συγχωρεμένος από το 2010 ιερέας, ο παπά-Χρήστος. Διαβάστε διήγηση και φρίξτε με την απέραντη αγάπη που μας έχει ο Χριστός μας:
Ήτανε πρωί Σαββάτου. Έκανα θεία λειτουργία και ήμουνα έτοιμος να καταλύσω την Θεία Κοινωνία από το Άγιο Δισκοπότηρο. Ξαφνικά μπήκε μέσα στο ιερό ένας νεαρός, γειτονόπουλο ο Κωστάκης, λαχανιασμένος, ιδρωμένος όλος αγωνία και μου είπε: «Παπά-Χρήστο μου σώσε μας. Ο πατέρας μου νιώθει ότι πεθαίνει και θέλει να τον εξομολογήσεις, να τον κοινωνήσεις».
Με έλουσε κρύος ιδρώτας. Ο πατέρας του παλληκαριού ήταν ο πιο δύσκολος, στριφνός, παράξενος άνθρωπος στο χωριό. Μ΄ όλους μαλωμένος. Σ’ εκκλησιά δεν πάταγε, ούτε σε κηδείες ή γάμους ή βαφτίσεις.
Έκανα τον Σταυρό μου και θεώρησα κλήση Θεού να πάω αμέσως κοντά του με την Θεία Κοινωνία. Το σπίτι του ήτανε 40 μέτρα, δίπλα στην εκκλησία σχεδόν. Όταν μπήκαμε με το παλληκάρι στο σπίτι του ετοιμοθανάτου –κυρ. Γιάννη τον λέγανε - τοποθέτησα το Άγιο Δισκοπότηρο, που είχε κανά πόντο Θεία Κοινωνία πάνω στο κομοδίνο, δίπλα στο κλινάρι του κυρ-Γιάννη. Του είπα αμέσως: "Μπαρμπα-Γιάννη για να σε κοινωνήσω πρέπει πρώτα να σε εξομολογήσω και να σου διαβάσω συγχώριο (συγχωρητική ευχή). Θέλεις;"
Θέλω! Μου απαντά, βάζω πετραχήλι, μου ‘πε ό,τι τον βάραινε, του διάβασα συγχώριο και ετοιμάστηκα να τον κοινωνήσω. Πάω να πιάσω το Άγιο Δισκοπότηρο, τι να δω; Παντελώς άδειο, σταγόνα Θεία Κοινωνία.
Μου λύθηκαν τα γόνατα. Λέω στον κυρ-Γιάννη: «πετάγομαι στο Ναό να πάρω από το Αρτοφόριο της Αγίας Τράπεζας Θεία Κοινωνία γιατί το Δισκοπότηρο δεν ξέρω πως είναι άδειο».
Αρχίζει να κλαίει με λυγμούς ο κυρ-Γιάννης και να λέει: "Για μένα το κάνει ο Χριστός παπά μου. Ό,τι σου ξομολογήθηκα πριν ήσανε όλα ψέματα γιατί ντρεπόμουνα να πω τα αληθινά μου αμαρτήματα που’ ναι πολύ βαρύτερα. Όμως, αν θέλεις, κάτσε να σου κάνω πραγματική, ειλικρινή εξομολόγηση". Έτσι κι έγινε. Του διάβασα δεύτερη συγχωρητική ευχή και τον παρακάλεσα να περιμένει να πάω πίσω στο Ναό να φέρω Θεία Κοινωνία.
"Πήγαινε", μου απαντά ο κυρ-Γιάννης, "σε προσμένω". Πάω να σηκώσω το Άγιο Δισκοπότηρο και, ακούστε θαύμα. Ένας πόντος Θεία Κοινωνία μέσα. Έκαμα τον Σταυρό μου. Κοινώνησα αμέσως τον ετοιμοθάνατο. Έλαμψε, γαλήνεψε το προσωπάκι του, πέθανε εκεί μπροστά μου, ολοφάνερα μετανοημένος. Δόξασα τον Χριστό μας και σκέφτηκα πόσο πάνσοφα, διακριτικά, αγαπητικά, συγχώρεσε και οικονόμησε τη σωτηρία του κυρ-Γιάννη.
Θεός συγχωρέσει τον. Αιωνία του η μνήμη. Να μην απελπιζόμαστε για την σωτηρία μας κι ας είμαστε οι αμαρτωλότεροι άνθρωποι του κόσμου. Καλή μετάνοια, καλό παράδεισο σε όλους μας με ειλικρινή και ταπεινή εξομολόγηση. ΑΜΗΝ!

Μοναχός π.Ι.

[toula]

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής: Η αγάπη προς τον Θεό.

Εκείνος πού πιστεύει στόν Κύριο φοβάται τήν κόλαση· όποιος φοβάται τήν κόλαση εγκρατεύεται από τά πάθη· αυτός πού εγκρατεύεται από τά πάθη υπομένει τίς θλίψεις· αυτός πού υπομένει τίς θλίψεις θά αποκτήσει τήν ελπίδα στόν Θεό· η ελπίδα στόν Θεό χωρίζει τόν νού από κάθε εμπαθή προσκόλληση στά γήινα· καί όταν χωριστεί από αυτήν ο νούς, θά αποκτήσει τήν αγάπη πρός τόν Θεό.
Όπως η θύμηση τής φωτιάς δέν θερμαίνει τό σώμα, έτσι η πίστη χωρίς τήν αγάπη δέν προξενεί στήν ψυχή τόν φωτισμό τής γνώσεως.
Όπως τό φώς τού ηλίου ελκύει τά υγιή μάτια, έτσι καί η γνώση τού Θεού ελκύει μέ φυσικό τρόπο τόν καθαρό νού μέσω τής αγάπης.
Εκείνος πού αγαπά τόν Θεό, δέν μπορεί νά μήν αγαπήσει καί κάθε άνθρωπο όπως τόν εαυτό του, άν καί τόν δυσαρεστούν τά πάθη εκείνων πού δέν έχουν ακόμη καθαρθεί. Γι αυτό καί όταν βλέπει τή μετάνοια καί τή διόρθωσή τους, νιώθει αμέτρητη καί ανείπωτη χαρά.
Εκείνος πού βλέπει έστω καί ίχνος μίσους στήν καρδιά του πρός τόν οποιονδήποτε άνθρωπο γιά οποιοδήποτε σφάλμα, είναι εντελώς ξένος τής αγάπης πρός τόν Θεό. Γιατί η αγάπη πρός τόν Θεό δέν ανέχεται καθόλου τό μίσος πρός τόν άνθρωπο.
«Όποιος μέ αγαπά», λέει ο Κύριος, «θά τηρήσει τίς εντολές μου. Καί αυτή είναι η δική μου εντολή, νά αγαπάτε ο ένας τόν άλλο» (Ιω. 14:23, 15:12). Εκείνος λοιπόν πού δέν αγαπά τόν συνάνθρωπο, δέν τηρεί τήν εντολή· καί αυτός πού δέν τηρεί τήν εντολή, ούτε τόν Κύριο μπορεί νά αγαπά.
Ο Θεός, επειδή είναι εκ φύσεως αγαθός καί απαθής, αγαπά όλους εξίσου ως δημιουργήματά του· τόν ενάρετο όμως τόν δοξάζει, ως οικείο του καί κατά τήν προαίρεση.
Η αγάπη πρός τόν Θεό πείθει τόν κάτοχό της νά καταφρονεί κάθε πρόσκαιρη ηδονή καί κάθε κόπο καί λύπη. Άς σέ πείσουν γι αυτό όλοι οι άγιοι, οι οποίοι τόσα έπαθαν γιά τόν Χριστό μέ χαρά.

Πηγή: Βήμα Ορθοδοξίας

[toula]

Ο ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΥΙΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΒΟΛΗΣ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ.

«Ἦν δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ, ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν, καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα. ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἥκει, καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν. ὠργίσθη δὲ καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν» (Λουκ. 15, 25-28)῾
Ο μεγαλύτερος γιός του βρισκόταν στὸ χωράφι· καὶ καθὼς ἐρχόταν καὶ πλησίαζε στὸ σπίτι, ἄκουσε μουσικὲς καὶ χορούς. Φώναξε, λοιπόν, ἕναν ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτες καὶ ρώτησε νὰ μάθει τί συμβαίνει. ᾿Εκεῖνος τοῦ εἶπε· “γύρισε ὁ ἀδελφός σου, κι ὁ πατέρας σου ἔσφαξε τὸ σιτευτὸ μοσχάρι, γιατὶ τοῦ ἦρθε πίσω γερός”. Αὐτὸς τότε θύμωσε καὶ δὲν ἤθελε νὰ μπεῖ μέσα.

Σε ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας γραμματείας, πέρα από το βαθύτατα πνευματικό περιεχόμενο το οποίο μας αποκαλύπτει ποιος είναι αληθινά ο Θεός και τι ζητάμε ή τι νομίζουμε ότι ζητάμε από Αυτόν οι άνθρωποι, την παραβολή του ασώτου υιού, βλέπουμε μία μορφή που ο Χριστός μάς καλεί να την ψηλαφήσουμε με πολλή προσοχή. Είναι ο πρεσβύτερος υιός. Ίσως εδώ να μοιάζουμε οι περισσότεροι πιστοί.
Άνθρωποι αταξίδευτοι πνευματικά, με την βεβαιότητα ότι είμαστε πάντοτε δίπλα στον Θεό που αναγνωρίζουμε ως πατέρα μας, με ένα αίσθημα αναμαρτησίας, καθώς δεν έχουμε κάτι να προσάψουμε στον εαυτό μας, έρχεται η στιγμή που διαπιστώνουμε ότι η αγάπη του Πατέρα δεν έχει να κάνει με την ηθική μας ή την υπακοή μας ή το δίκιο μας, αλλά είναι αγάπη που απλώνεται σε όλες και όλους, ανεξαρτήτως έργων, ανεξαρτήτως κοινωνίας, ανεξαρτήτως παραμονής κοντά Του. Δεν υπάρχουν παιδιά και αποπαίδια.

Δεν υπάρχουν κληρονόμοι και απόκληροι. Και είναι σκανδαλώδης αυτή η αγάπη για όποιον πιστεύει σε έναν Θεό που επιβλέπει νόμους, που δεν δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους ακόμη κι αν κάνουν λάθη, αμαρτίες, αστοχίες, ακόμη κι αν Τον περιφρονούν και φεύγουν από κοντά Του.
Ο πρεσβύτερος υιός της παραβολής επιστρέφει από το χωράφι που εργάζεται. Θα λέγαμε ότι επιστρέφει από το γεώργιο του Θεού, όπου σπέρνει τον λόγο του Θεού, για να καλλιεργήσει την γη των ανθρώπων, όπως ο Πατέρας θέλει και για να αυγατίσει και την δική του, προσωπική περιουσία από την στιγμή που ο άλλος γιος έχει φύγει για πάντα, να λάβει την πρώτη θέση στην Εκκλησία, στην βασιλεία του Θεού.
Ο πρεσβύτερος υιός ζει την βεβαιότητα του αυτονόητου. Μόνο αυτός έχει θέση στην καρδιά του Πατέρα. Και εργάζεται σκληρά, για να φανεί αντάξιος της αποκλειστικότητας, όπως πιστεύει ότι την δικαιούται για τον εαυτό του. Μα, όταν επιστρέφει από την εργασία του, το οικοδόμημα που έχει χτίσει εντός του με κέντρο των πάντων τον εαυτό του, σταδιακά καταρρέει.

Ποια είναι τα βήματα αυτής της κατάρρευσης;
Πρώτον, το ότι φωνάζει έναν από τους υπηρέτες για να μάθει τι συμβαίνει, καθώς ακούει μουσικές και χορούς. Δεν μπαίνει στο σπίτι ως ο υιός που είναι συνδιαχειριστής, αλλά ως ένας καχύποπτος ξένος που πρέπει να μάθει με άλλον τρόπο τι συμβαίνει και όχι με την ευθύτητα και την απλότητα του παιδιού που θα ρωτήσει τον πατέρα του. Ο πρεσβύτερος υιός ήδη αποκαλύπτει το ανταγωνιστικό πνεύμα που τον διακατέχει.
Τις υποψίες του ότι τελικά ο πατέρας του δεν του έχει αποκαλύψει την καρδιά του και ότι, παρότι έμεινε μόνος του στο σπίτι μαζί του, εντούτοις ο πατέρας του ήλπιζε ότι ο νεώτερος υιός θα επιστρέψει, εξακολουθούσε να έχει δύο παιδιά και όχι ένα. Η ζήλια και ο φθόνος ελλοχεύουν στην καρδιά του πρεσβύτερου υιού και ο φόβος ότι η σιωπή του πατέρα στα χρόνια της απουσίας του νεώτερου ήταν σιωπή συγχωρητική, προσευχητική, πάντως όχι σιωπή διαγραφής του.
«Δεν δικαιούται ο πατέρας μου να θεωρεί ότι υπάρχει ο νεώτερος γιος. Όφειλε να τον διαγράψει, να το θεωρεί νεκρό, χωρίς περιθώριο ανάστασης και επιστροφής», ήταν, όπως φαίνεται ξεκάθαρα, το συναίσθημα του πρεσβύτερου. Ο νεώτερος επέστρεψε εξαιτίας της μνήμης του για το σπίτι του πατέρα. Ο πρεσβύτερος ήθελε ο πατέρας να διαγράψει από την μνήμη του ότι υπήρχε νεώτερος υιός.

Δεύτερον, ότι στον διάλογο με τον πατέρα του, ο πρεσβύτερος υιός δεν τον αποκαλεί «πατέρα», όπως δεν αποκαλεί τον νεώτερο υιό «αδελφό» του. «Ο γιος σου», αναφέρει στον πατέρα, με ένα ύφος στο οποίο η οργή περισσεύει και η κακία θριαμβεύει με τρόπο δαιμονικό. Και δεν περιορίζεται εκεί. Αποκαλύπτει τα αληθινά του συναισθήματα έναντι του πατέρα του. «Σου δουλεύω», «είμαι υπάλληλος και εργαζόμενός σου τόσα χρόνια κι ένα δώρο δεν μου έκανες για να φάω με τους φίλους μου», είναι ο πικρός λόγος του.
«Δεν είμαι παιδί σου, κάνω υπομονή τόσα χρόνια κοντά σου, υπακούοντας στις εντολές σου, αλλά δεν σε αγαπώ», λέει ξεκάθαρα στον πατέρα του. Μόνο κίνητρό του η ασφάλεια του σπιτιού, η χρήση της περιουσίας, η αξιοποίηση της θέωσης, η αναμονή της θεοποίησης, αλλά καμία αγάπη.

Τρίτον, ότι αρνείται να αποδεχτεί ότι ο πατέρας του αγαπά τον άσωτο αδερφό του, για τον λόγο ότι εκείνος κατασπατάλησε τον βίο του πατέρα, την κοινή τους περιουσία και αποδείχθηκε ανάξιος της δωρεάς. Ο κόσμος του πρεσβύτερου υιού, ο τακτοποιημένος σε καλούπια ηθικής, γκρεμίζεται ολοσχερώς. Ζούσε δίπλα σε έναν πατέρα που ουδέποτε κατάλαβε.
Το μόνο που τον χαρακτήριζε ήταν το κέρδος, το συμφέρον, η επιθυμία όλα να γίνουν δικά του. Ένας άνθρωπος ανίκανος για γνήσιες σχέσεις, ένας άνθρωπος σκληρόκαρδος και εγωιστής, ένας άνθρωπος που αρνείται να αγαπήσει με ανοιχτότητα, φτάνει να μην αγαπά καθόλου.
Απέναντι σε μια τέτοια στάση ζωής ο πατέρας απαντά με τρυφερότητα και διάκριση. «Παιδί μου», του λέει, σε αντίθεση με την άρνηση εκείνου να τον αναγνωρίσει ως πατέρα. «Όλα όσα έχω είναι δικά σου», του λέει, δείχνοντάς του ότι κανείς δεν μπορεί να του στερήσει ό,τι δικαιούται, πρωτίστως την πατρική αγάπη.

Μόνο που η αγάπη δεν έχει όριο την ηθική, αλλά είναι ανεξάντλητη. «Έπρεπε να χαρείς διότι ο αδερφός σου νεκρός ήταν και αναστήθηκε, χαμένος και βρέθηκε, του λέει πάλι, υπενθυμίζοντάς του ότι η αδελφική σχέση δεν διαγράφεται, ότι η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει και το νόημα είναι να μπορείς να βάζεις πάνω απ’ όλα τελικά ακριβώς την αγάπη.
Δεν γνωρίζουμε αν τελικά ο πρεσβύτερος υιός εισήλθε στη χαρά της αγάπης και της ανάστασης. Το πατρικό παράδειγμα, ωστόσο, είναι συγκλονιστικό. Άραγε είναι αυτός ο Θεός στον οποίο πιστεύουμε;

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός