"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: Με άλυτα δεσμά δένονται οι πονηροί.

Όπως τα αστέρια λάμπουν τη νύχτα, ενώ την ημέρα δεν φαίνονται τόσο πολύ, έτσι και εσύ ακτινοβολείς περισσότερο, καθώς παραμένεις δίκαιος, όταν βρίσκεσαι ανάμεσα στους πονηρούς (παρά ανάμεσα στους δικαίους).
Με άλυτα δεσμά δένονται οι πονηροί. Η υπουλία και η αχαριστία, είναι είδη της πονηριάς.
Τίποτε δεν είναι πιο κουραστικό και πιο δύσκολο από τη συναναστροφή με πονηρούς ανθρώπους.
Γιατί συνήθως δεν ενοχλεί τα μάτια τόσο ο καπνός και η ακαθαρσία, όσο ταράσσει τις ψυχές η συναναστροφή με πονηρούς ανθρώπους.
Η πονηριά δεν είναι συστατικό της φύσεώς μας, αλλά αποτέλεσμα της προαιρέσεώς μας. Κατ’ εξοχήν ο διάβολος καλείται πονηρός, λόγω της υπερβολικής κακίας του και επειδή χωρίς καθόλου να αδικηθεί από εμάς, μάς κρατάει ανειρήνευτο πόλεμο.
Γι’ αυτό δεν είπε ο Κύριος: «Ρύσαι ημάς από των πονηρών», αλλά: «Από του Πονηρού». Διδάσκοντας και παιδαγωγώντας εμάς, να μην αποστρεφόμαστε καθόλου τους συνανθρώπους μας για ό,τι κακό μας κάνουν, αλλά να μεταθέτουμε την έχθρα μας από αυτούς προς εκείνον, επειδή ο διάβολος είναι αίτιος όλων των κακών.

Πριν ξεκινήσεις να βρεις τον άλλον προσπάθησε να βρεις εσένα.
Εάν βρεις εσένα τότε θα βρεις κι εμένα εκεί έξω.
Εάν αγαπήσεις εσένα, μπορείς να αγαπήσεις κι εμένα, και κάθε τι σε ολάκερη την κτίση και ζωή.
Κατέβα μέσα στην καρδιά σου για να ανέβεις στο Ουρανό.
Φύγε από τις ψευδαισθήσεις του νου, τις αντιλήψεις και πεποιθήσεις που χάραξαν μέσα στην ψυχή σου οι πρόγονοι σου.
Άλλαξε τους αυτοματισμούς των αντιδράσεων σου, βγάλε τις ταμπέλες και τις ετικέτες περί καλού και κακού, ορθού και σωστού, δίκαιου και άδικου, ηθικού και ανήθικου.
Ανοίξου στην εμπειρία της ζωής. Μην θέλεις όλα να τα λύσεις μέσα στο μυαλό σου. Θα σε διδάξει ο Θεός μέσα από την ζωή,
τι πρέπει να κάνεις.
Φύγε από το νου και γίνει παρόν, παρακολούθησε τα μαθήματα της ζωής. Ο Θεός διδάσκει κάθε μέρα για ότι αληθινά χρειαζόμαστε. Φρόντισε μην λείπεις ποτέ από τις ώρες διδασκαλίας. Είναι καθημερινές και πάντα στο παρόν σου, μπροστά σου, μην τις προσπερνάς.
Ο Θεός είναι μια ζωντανή ροή, ένα ποτάμι που κυλάει, πάντα καθαρό και διαφορετικό. Δεν επαναλαμβάνεται δεν λιμνιάζει, δροσίζει και καθαρίζει.
Μπες στο ποτάμι του Θεού γυμνός, άσε στις όχθες της ζωής σου και των περιστατικών σου, όλα τα ρούχα σου. Πεποιθήσεις, αντιλήψεις, σκέψεις, λογισμούς, τύπους και περιορισμούς, πρέπει και μη, φόβους και ενοχές, όλα εκείνα που κάνουν την ζωή σου μίζερη και σκοτεινή, τοξική και άρρωστη. Γδύσου στις όχθες της ζωής να σε ντύσει ο Θεός με την Χάρη της Παρουσίας Του στο ποτάμι της ζωής.
Σκέψου τόσα χρόνια που άκουγες τους λογισμούς σου τι σου πρόσφεραν; Τι σου έδωσαν; Που σε πήγαν; Καιρός να τους πετάξεις, να τους αλλάξεις, να μεταμορφωθείς.
Εμπιστεύσου το ποτάμι της πρόνοιας, των θαυμάτων, εκπλήξεων, και μαθημάτων του Θεού. Μην θες όλα να τα λύσεις, μη ζητάς όλα να τα καταλάβεις, να τα ελέγξεις, απλά μπες στο ποτάμι κι αυτό άλλοτε ράθυμα κι άλλοτε ορμητικά θα σε βγάλει στην αγκαλιά της θάλασσας, δηλαδή του Θεού.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

Υπάρχουν άνθρωποι που παντρεύτηκαν, έκαναν παιδιά, είδαν εγγόνια αλλά δεν ερωτεύτηκαν ποτέ, δεν αγαπήθηκαν ποτέ πραγματικά.
Η ένωση έγινε για κάποιους ιδιοτελείς σκοπούς. Ενώθηκαν δύο ναρκισσισμοί και το αποτέλεσμα έρημος, κενό . Δεν άκουσε ποτέ ο ένας σ’ αγαπώ από τον άλλον. Έφτιαξαν ντουβάρια, χωράφια, αλλά το λουλούδι του γάμου τελικά δεν άνθισε. Η γυναίκα ήθελε να γίνει μάνα και ο άντρας ήθελε απλά κάποια δίπλα του. Μια σχέση, ένας γάμος χωρίς ουσία, χωρίς νόημα, χωρίς προορισμό. Μόνο για κάποια κοινωνιολογικά "πρέπει" και τίποτα άλλο. Ένας γάμος που θα τον “φάει” η φθορά και όλα θα μείνουν εκεί. Βλέπουμε, δυστυχώς τον άλλον σαν το μέσο για να ικανοποιήσουμε κάποιες εγωϊστικές μας επιθυμίες και όχι ως έναν συνοδοιπόρο με σκοπό τη σωτηρία και τον παράδεισο. Είναι και αυτό μια μορφή κολάσεως. Ο γάμος κατέληξε διότι παντρεύτηκαν δύο πεθαμένοι...

Γιατί τελικά παντρεύτηκα; Μήπως χρησιμοποιώ τον γάμο για να ικανοποιώ τις προσδοκίες μου και μάλιστα σε βάρος του άλλου; Μήπως τελικά η επιθυμία για τη δημιουργία οικογένειας και κοινωνικής τακτοποίησης ήταν πάνω απ'όλα; Μήπως δεν ήμουν έτοιμος να μοιραστώ τη ζωή μου με κάποιον άλλον; Μήπως τελικά δεν ήμουν για γάμο και οικογένεια με αποτέλεσμα να καταστρέψω τη ζωή κάποιων ανθρώπων; Το ότι χώρισα μήπως ήταν αποτέλεσμα της εσωτερικής και πνευματικής μου ανεπάρκειας ; Η επιλογές μου για να ζήσω με κάποιον μια ζωή τί κριτήρια είχαν ; Τί είναι αυτό που με έκανε να παντρευτώ και να κάνω οικογένεια; Η κοινωνική πίεση; Μήπως η ηλικία; Μήπως ακόμα κάποιες εσωτερικές επιθυμίες που όμως λόγω πνευματικής ανωριμότητας δεν μπορούσαν να σταθούν και να θεμελιωθούν πουθενά; Ποια είναι τα πνευματικά εφόδια για να συμπορευθώ με κάποιον για μια ολόκληρη ζωή και μάλιστα να κάνω και παιδιά που σημαίνει ότι θα είμαι υπεύθυνος και για ζωές άλλων; Υπάρχουν άραγε άνθρωποι που αναρωτιούνται όλα αυτά μέσα στην καρδιά τους και αντιμετωπίζουν σθεναρά τις προσωπικές τους αλήθειες; Και σε όλες αυτές τις αποφάσεις της ζωής μου τί θέση έχει ο Θεός; Μήπως τον αντιμετωπίζω σαν τοτέμ ικανοποίησης προσωπικών προσδοκιών ή κάλυψη από φόβους και ανασφάλειες; Μήπως για να καλύψω κάποια επιφανειακή θρησκευτική αναζήτηση μέσα στην κοινωνία; Είναι τελικά ο Χριστός στη ζωή μου το Α και το Ω ή μήπως τελικά εγώ είμαι το Α και ο Χριστός το Ω ;

Ίσως κάποια στιγμή να κάτσουμε και να κουβεντιάσουμε ότι δεν κάνουν όλοι για όλα. Δεν έχουν όλοι τις ίδιες δυνάμεις και δυνατότητες. Ο καθένας έχει μια προσωπική διαδρομή και οι επιλογές που καθορίζουν τη ζωή μας και τις ζωές άλλων δεν πρέπει να παίρνονται στο πόδι ή επιφανειακά αλλά σε βάθος και με προοπτική.
Είναι πανέμορφος ο γάμος, τα παιδιά, τα εγγόνια, αυτά που θα δημιουργήσουμε. Αν όμως ο τρόπος υπάρξεως όλων αυτών δεν είναι ο αγιασμός και η σωτηρία, τότε σκόνη και θρύψαλα. Χωρίς Χριστό η ταινία θα λήξει με ένα θλιβερό ΤΕΛΟΣ. Καμαρώνουν πολλοί για αυτά που έκαναν στη ζωή τους αλλά στην πραγματικότητα φύτεψαν λουλούδια στην άμμο χωρίς να τα ποτίσουν, καταλήγοντας να υπερηφανεύονται για ένα νεκροταφείο πραγμάτων. Πολλοί θέλουν να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά για να ζήσουν μέσα από τις ζωές άλλων, να τις χειριστούν. Αυτό όμως που θα οδηγήσει ;
Αν οι επιθυμίες μας δεν έχουν προορισμό τον ουρανό τότε θα ζούμε μια πνευματική ζωή χτισμένη στην άμμο.
Ας ανοίξουμε την πόρτα στον Κύριο για να κάνουμε μαζί του την έρημο της ζωής μας παράδεισο ώστε να γίνει κομμάτι του ουρανού.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr
Eίναι τελικά ο γάμος για μένα ; - ΕΥΧΗ.gr
EUXH.GR
Eίναι τελικά ο γάμος για μένα ; - ΕΥΧΗ.gr

Ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος καθορίζει καί λέει: «Ὁ ἔχων τάς ἐντολάς Μου καί τηρῶν αὐτάς, ἐκεῖνος ἐστιν ὁ ἀγαπῶν Με» (Ἰω. 14 : 21). Ὅποιος ἀγαπάει εἰλικρινά τόν Θεό, προσπαθεῖ νά φυλάγεται ἀπ᾿ ὅσα δέν ἀρέσουν σ᾿ Ἐκεῖνον καί ἀγωνίζεται νά ἐφαρμόζει ὅσα Ἐκεῖνος ἀγαπάει. Γι᾿ αὐτό ἐκτελεῖ τίς ἅγιες ἐντολές τοῦ Κυρίου.

Ὁποῖος ἀγαπάει πραγματικά τόν Θεό, Τόν ἔχει ἀδιάκοπα στή μνήμη του· Αὐτόν, τήν ἀγάπη Του καί τίς εὐεργεσίες Του. Τό βλέπουμε καί στήν ἀγάπη μεταξύ τῶν ἀνθρώπων. Τόν ἄνθρωπο πού ἀγαπᾶμε, τόν σκεφτόμαστε συχνά. Παρόμοια συμβαίνει καί μέ τήν ἀγάπη μας πρός τόν Θεό. Ὅποιος Τόν ἀγαπάει, Τόν σκέφτεται συχνά, ἀναπαύεται κοντά Του καί σ᾿ Αὐτόν στρέφεται μέ θαυμασμό. Γιατί ὅπου εἶναι ὁ θησαυρός του, ἐκεῖ εἶναι καί ἡ καρδία του (Ματθ. 6, 21). Γι᾿ αὐτόν ὁ ἀτίμητος καί πολυαγαπημένος του θησαυρός εἶναι ὁ Θεός. Ἔτσι καί ἡ καρδιά του βρίσκεται πάντα κοντά στόν Κύριο. Καί ἡ καρδιά, πού εἶναι ξέχειλη ἀπό ἀγάπη πρός τόν Θεό, φανερώνει καί ἐξωτερικά τά σημεῖα τῆς ἀγάπης της. Ὅσοι ξεχνοῦν τόν Θεό, δέν Τόν ἀγαποῦν. Ἡ λησμοσύνη εἶναι φανερή ἀπόδειξη ὅτι λείπει ἡ ἀγάπη. Ὅποιος ἀγαπάει, δέν μπορεῖ νά ξεχάσει αὐτόν πού ἀγαπάει.

Δεῖγμα τῆς ἀγάπης μας πρός τόν Θεό εἶναι ἡ ἀγάπη μας πρός τόν πλησίον. Ὅποιος ἀγαπάει εἰλικρινά τόν Θεό, αὐτός ἀγαπάει καί τόν πλησίον του. Ὅποιος ἀγαπάει πολύ ἕνα πρόσωπο, ἀγαπάει καί ἐκεῖνον πού συνδέεται μ᾿ αὐτό. Ἡ πηγή τῆς ἀγάπης πρός τόν πλησίον εἶναι ἡ ἀγάπη πρός τό Θεό. Καί ἀντίστροφα, ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό φαίνεται ἀπό τήν ἀγάπη πρός τόν πλησίον. Εἶναι φανερό λοιπόν ὅτι ὅποιος δέν ἀγαπάει τόν πλησίον του, δέν ἀγαπάει καί τόν Θεό, ὅπως διδάσκει ὁ Ἀπόστολος: «Ἐάν τις εἴπῃ ὅτι ἀγαπῶ τόν Θεόν, καί τόν ἀδελφόν αὐτοῦ μισεῖ, ψεύστης ἐστιν· ὁ γάρ μή ἀγαπῶν τόν ἀδελφόν αὐτοῦ ὅν ἑώρακε, τόν Θεόν, ὅν οὐχ ἑώρακε πῶς δύναται ἀγαπᾶν; Καί ταύτην τήν ἐντολήν ἔχομεν ἀπ᾿ Αὐτοῦ, ἵνα ὁ ἀγαπῶν τόν Θεόν ἀγαπᾶ καί τόν ἀδελφόν αὐτοῦ» (Α΄ Ἰω. Δ΄: 20-21).

Ἅγιος Τύχων Ἐπίσκοπος Ζαντόνκ

Μπαμπά, ποιός είναι Αυτός που χτυπάει την πόρτα;;
Κάποιος πατέρας πήρε τον μικρό γιό του και πήγαιναν στην αγορά.. Και πέρασαν από ένα μέρος που υπήρχαν εικόνες, μεταξύ των οποίων υπήρχε και μία, που παρουσίαζε τον Χριστό να βρίσκεται έξω από ένα σπίτι και να κρούει την πόρτα... Ρώτησε ο μικρός:..
Μπαμπά, ποιός είναι Αυτός που χτυπάει την πόρτα;;
Είναι ο Χριστός παιδί μου, που χτυπάει την πόρτα...
Πήγαν στην αγορά και μετά από μία ώρα, ξαναπέρασαν από εκεί...
Κοίτα μπαμπά, ακόμα να Του ανοίξουν του Χριστού!
Θα έχουν δουλειά μέσα στο σπίτι παιδί μου και δεν ακούνε που τους χτυπάει ο Χριστός απ' έξω...
Πράγματι, ο Θεός χτυπά τη θύρα της καρδιάς κάθε ανθρώπου με διάφορα περιστατικά (αρρώστιες, θλίψεις, πολέμους κ.ά). Είναι στο χέρι του ανθρώπου, να Του ανοίξει, να Τον ρωτήσει και να Του ζητήσει βοήθεια...
Ο Θεός κανέναν δεν εκβιάζει και εάν εμείς δεν θέλουμε, δεν εισέρχεται στην καρδιά μας, γιατί ο Χριστός δεν παραβιάζει το αυτεξούσιο του ανθρώπου...
Οι περισσότεροι εξ ημών δεν ανοίγουμε στον Χριστό, την πόρτα της καρδιάς για να μπει μέσα μας, διότι η παρουσία Του, ελέγχει την αμαρτωλή ζωή μας..
Γι' αυτό μένει ο Χριστός απ' έξω...
Οι άνθρωποι που δεν θα Του ανοίξουν την πόρτα της καρδιάς τους, να γνωρίζουν, ότι δυστυχώς δεν θα τους ανοίξει και
ο Χριστός την πόρτα της Βασιλείας Του και θα μείνουν έξω..
Εκείνοι όμως που θα Του ανοίξουν, θα συνδειπνήσουν με τον Χριστό δια της Θείας Κοινωνίας...
Και ο άνθρωπος που παρακάθεται στο τραπέζι του Χριστού με τον Χριστό, έχει πλέον δικαιώματα να παρακάθεται εκεί μαζί με τον Χριστό στην αιωνιότητα...
Διότι υπάρχει στο αίμα του, Αίμα Αναστηθέντος Χριστού και θα Αναστηθεί στην κοινή Ανάσταση εις ζωή αιώνια και αθάνατη...Αμήν.:-*:-*

:+Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας+:

+ Γερόντισσα Μαρία Ηγουμένη της Ιεράς Μονής Γενεθλίου της Υπεραγίας Θεοτόκου Άστεν Ολλανδίας.

Ανάμεσα στο Eindhoven και το Venlo, στην επαρχία Brabant των Κάτω Χωρών, ανάμεσα σε μεγάλα αγροκτήματα και καλλιεργημένες εκτάσεις, βρίσκεται το μικρό μοναστήρι της Μητροπόλεώς μας, αφιερωμένο στο Γενέσιο της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Η ιστορία της Μονής αρχίζει με την ιστορία της κτιτόρισσάς της, της ηγουμένης Μαρίας.
Η γερόντισσα Μαρία γεννήθηκε στην Χάγη της Ολλανδίας.
Από την οικογένειά της έλαβε πολύ καλή μόρφωση αλλά όχι και χριστιανική ανατροφή.
Οταν όμως γνώρισε την Ορθοδοξία στην Ολλανδική Ορθόδοξη Εκκλησία της Χάγης, έγινε ορθόδοξη και στα 21 της χρόνια εισήλθε στην Ορθόδοξο γυναικεία μονή της ίδιας πόλης.
Επιθυμούσε να αποκτήσει πείρα της μοναχικής παραδόσεως σε ορθόδοξη χώρα κι έτσι το 1973 ξεκίνησε για την Ελλάδα, με ενδιάμεσο σταθμό την Σερβία. Εκεί παρέμεινε δύο χρόνια ως μέλος μιας μεγάλης μοναστικής αδελφότητος.
Δεδομένης όμως της θρησκευτικής ανελευθερίας του καθεστώτος έλαβε ευλογία από την Γερόντισσά της και από το περιβάλλον του αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς να κατεβεί στην Ελλάδα, το 1975.

Ενδεκα χρόνια αργότερα, στα 1986, και αφού γνώριζε πια καλά την εκκλησιαστική παράδοση και την ελληνική γλώσσα, παροτρύνθηκε να μεταλαμπαδεύσει τον ελληνορθόδοξο μοναχισμό στην πατρίδα της.
Ερχομένη στην περιοχή του Eindhoven και μετά από αρκετές δυσκολίες, κατάφερε, με την ευλογία και υποστήριξη του Μητροπολίτου Βελγίου κ.κ. Παντελεήμονος, να μετασκευάσει ένα παλαιό αγρόκτημα στα περίχωρα της κωμοπόλεως του Αστεν, κοντά στο Eindhoven, σε μικρό μοναστήρι.
Το αγρόκτημα, ιδιοκτησία μιας γενναιόδωρης Ολλανδικής οικογενείας, παραχωρείται μέχρι σήμερα προς χρήσιν της αδελφότητος.
Αλλες ορθόδοξες ολλανδικές οικογένειες, κυρίως από την νεοσύστατη ενορία του αγίου Νεκταρίου στο Eindhoven την βοήθησαν με πολλή προθυμία και αυτοθυσία στην πρόχειρη εγκατάσταση του σπιτιού και του Ναού. Η Γερόντισσα μπήκε εντέλει στο σπίτι, οπότε και ετελέσθη ο πρώτος αγιασμός, στις 17 Ιανουαρίου, ημέρα που η Εκκλησία τιμά την μνήμη του μεγάλου Αντωνίου, πατρός όλων των μοναχών.

Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1989, ημέρα που εορτάζομε την Γέννηση της Κυρίας Θεοτόκου, έγιναν τα θυρανοίξια της εκκλησίας της Μονής και ετελέσθη η πρώτη Θεία Λειτουργία. Τον επόμενο χρόνο χειροτονήθηκε ιερεύς ο Βέλγος πατήρ Σιλουανός, ο οποίος και υπηρέτησε ως εφημέριος της Μονής για δέκα και πλέον χρόνια, οπότε αφιέρωσε όλην του την δραστηριότητα στην ενορία του αγίου Νεκταρίου Eindhoven.
Εν τῳ μεταξύ δημιουργήθηκαν οι πρώτοι απαραίτητοι χώροι για την κάλυψη των αναγκών μιας μοναχικής αδελφότητος: κελλιά για λίγες αδελφές, βιβλιοθήκη, τράπεζα, γραφείο, ένα ραφείο και ένα υποτυπώδες αγιογραφείο. Το 1992 κτίσθηκε το μικρό αλλά χαριτωμένο ξωκλήσι του οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ. Ο παλιός χώρος υποδοχής μετατράπηκε το 2005 σε αρχονταρίκι και παράλληλα χτίστηκε ένας ξενώνας πέντε δωματίων που φιλοξενεί τακτικά προσκυνήτριες από την Ολλανδία και τις γειτονικές χώρες αλλά και από μακρινότερα μέρη του κόσμου.
Το 1993 δύο αδελφές ήρθαν να αγωνισθούν υπό την καθοδήγηση της Γερόντισσας Μαρίας, δημιουργώντας τον πρώτο μοναχικό πυρήνα. Τρεις ακόμη προσετέθησαν ανάμεσα στο 1998 και το 2001. Οι αδελφές, που προέρχονται από διαφορετικές εθνικές και πολιτισμικές παραδόσεις, συναντώνται στην Ορθόδοξη λειτουργική και μοναχική παράδοση την οποία ακολουθούν καθώς και στον αγώνα και την χαρά της τηρήσεως των ευαγγελικών εντολών.

Το ενδεχόμενο αύξησης της αδελφότητος οδήγησε, τον Νοέμβριο του 2011 στην ολοκλήρωση ενός μεγάλου οικοδομικού εγχειρήματος με επέκταση του κυρίως οικήματος διαμονής και διακονίας των αδελφών. Το νέο κτίριο περιλαμβάνει μια μεγαλύτερη βιβλιοθήκη, αγιογραφείο, ηλεκτρονικό τυπογραφείο για τις μικρές εκδόσεις λειτουργικών κειμένων καθώς και τρία κελλιά. Η δυνατότητα ολοκλήρωσης του κτιρίου οφείλεται στην θερμή υποστήριξη του ποιμνίου της Ιεράς Μητροπόλεως καθώς και των φίλων της Μονής στην Ολλανδία και το εξωτερικό.
Εκτός από τις εκκλησιαστικές ακολουθίες, την φιλοξενία, τις καθημερινές δουλειές, την κηπουρική, τον ορνιθώνα και την ανακύκληση, ο χρόνος των αδελφών αφιερώνεται σε διακονήματα όπως η αγιογραφία, η μετάφραση λειτουργικών κειμένων, η εκμάθηση βυζαντινής μουσικής, η ξυλογλυπτική, η κηροπλαστική και η κόλληση εικόνων. Τα δύο τελευταία καθώς και οι προσφορές των επισκεπτών και των φίλων της Μονής αποτελούν τις κύριες πηγές εσόδων για την αδελφότητα.

Η Μονή, με τις ευλογίες της Εκκλησίας, διαθέτει μέρος από τα άγια λείψανα των αγίων Ραφαήλ και Ειρήνης της Λέσβου, του οσίου Σιλουανού του Αθωνίτου, του οσίου Βενεδίκτου, της νέας οσιομάρτυρος Ελισάβετ της Ρωσίας, του αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου, του αγίου ομολογητού Λουκά του ιατρού, επισκόπου Κριμαίας, της οσίας Οντας, πριγκήπισσας της Σκοτίας, που ασκήτεψε στην ευρύτερη περιοχή του Eindhoven ενώ προσφάτως απέκτησε και μέρος του λειψάνου του αγίου αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου, προστάτου της Μητρός Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως.
Με τον διεθνή χαρακτήρα του το μοναστήρι αποτελεί παράδειγμα της οικουμενικότητος της Ορθοδοξίας. Πολύ συχνά επισκέπτονται το μοναστήρι Ελληνες από το Βέλγιο, την Γερμανία ακόμη και την Ελλάδα. Αλλά και πιστοί από την Αγγλία, την Αμερική, την Ρωσία, την Ρουμανία, τον Λίβανο και άλλες χώρες, συναντιούνται στο ήσυχο περιβάλλον της Μονής. Ολοι μαζί προσεύχονται στο κατανυκτικό εκκλησάκι όπου οι ακολουθίες τελούνται κατά κανόνα στην Ολλανδική γλώσσα και κάποτε στην Αγγλική ή την Ελληνική. Μετά την Θεία Λειτουργία είναι όλοι προσκεκλημένοι στην πρωϊνή τράπεζα. Η υπέρ της των πάντων ενώσεως ευχή της Εκκλησίας εκχειλίζει πέραν του τυπικά λειτουργικού χρόνου, συνδέοντας στο αρχονταρίκι της Μονής εκατοντάδες ανθρώπους των πλέον διαφορετικών προελεύσεων αλλά της ίδιας κατευθύνσεως: της Οδού προς την Βασιλεία των Ουρανών.
Η οσιοτάτη μοναχὴ Μαρία, Ηγουμένη του μοναστηριού του Γενεθλίου της Θεοτόκου στο Άστεν της Ολλανδίας, εξεδήμησε προς Κύριον την Παρασκευὴ 24ην Ιουνίου 2016

Όταν ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι «έπεσε» επάνω στην παραβολή του ασώτου υιού!

Ο Fyodor στον δρόμο της επιστροφής προς τον Πατέρα

~ Έτος 1849 και ο 22χρονος επαναστάτης συλλαμβάνεται για αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας κατά του Τσάρου. Η τιμωρία τόσο για τον ίδιο, όσο και των συντρόφων του θα είναι θάνατος δια απαγχονισμού σε κάποια κεντρική πλατεία της Αγίας Πετρούπολης στις 22 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους.

Ενώ ετοιμάζεται να αποχαιρετήσει πρόωρα την ζωή πάνω στην παγωμένη, αφιλόξενη πλατεία, την τελευταία στιγμή κάποιος έφιππος απεσταλμένος απ’ το παλάτι, διαμηνύει την απόδοση χάριτος στους μελλοθάνατους και τη μετατροπή της ποινής σε τετραετή κάθειρξη με καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία.

Στον δρόμο λοιπόν για την Σιβηρία και τον σιδηροδρομικό σταθμό, κάποιες γιαγιάδες απ’ την περιοχή συνήθιζαν τότε να δίνουν κάποια υποτυπώδη τρόφιμα ή και Αγίες Γραφές στους φρουρούμενους αλυσοδεμένους άνδρες που έφευγαν για μακριά και να τους ευλογούνε.

Εκείνος όμως άθεος. Πίστευε σε έναν κόσμο ελεύθερο από κοινωνικές τάξεις, από θρησκευτικές δεισιδαιμονίες, ωστόσο σαν κίνηση ευγενείας πήρε την Αγία Γραφή όπου του δόθηκε, την έβαλε στην τσέπη.

Τους επόμενους μήνες, χρησιμοποίησε τις σελίδες της σαν προσάναμμα για την πίπα του σε όλες εκείνες τις μοναχικές του τις στιγμές. Τις ώρες που σταματούσανε τα βασανιστήρια και έπαυαν οι εξευτελισμοί.

Είχε «καπνίσει» όλο το του κατά Ματθαίου, τον Μάρκο και είχε ξεκινήσει να σκίζει από τον Ευαγγελιστή Λουκά, όταν από περιέργεια καθαρή και από βαριεστημάρα, σκέφτηκε να διαβάσει ότι είχε απομείνει.

Και έπεσε επάνω στην παραβολή του ασώτου υιού.

Και ήταν υπέροχη η στιγμή. Σχηματοποίησε στο μυαλό του την έννοια του επαναπατρισμού, πίσω, σε έναν Πατέρα, που δεν θα ρωτήσει «που πήγες» και «τί έκανες», που δεν θα θέσει με τον τρόπο του όρους ή κάποιες προϋποθέσεις, που όλα όσα έχει να σου πει, θα τα εξέφραζε σε μια σφιχτή αγκαλιά.

Αν χανότανε κάποια στιγμή ολόκληρο το Ευαγγέλιο, λένε πολλοί Πατέρες, κι έμενε μόνο το κείμενο απ’ του ασώτου υιού, θα ήταν αυτό αρκετό απο μόνο του για να εκφράσει την πεμπτουσία του Θεού.

Ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, ο άλλοτε μελλοθάνατος, θα πρέπει να την εισέπραξε βαθιά, αυτήν την αγκαλιά. Όταν τελείωσε όλο αυτό, έγινε κορυφαίος λογοτέχνης και διακεκριμένος διανοητής επάνω σε θέματα Ορθόδοξης θεολογίας.

Απεβίωσε στα 60 του χρόνια με την Αγία Γραφή κάτω από το προσκεφάλι του, αφήνοντας την παρακαταθήκη στον γιο του τον πρωτότοκο με την προτροπή να την διαβάζει πάντα.

«Πιστεύω ότι δεν υπάρχει τίποτε πιο όμορφο, πιο βαθύ, πιο συμπαθητικό, πιο λογικό, πιο ζωντανό και τέλειο από τον Χριστό. Και λέω στον εαυτό μου, με ζηλόφθονη αγάπη, όχι μόνο ότι δεν υπάρχει τίποτε, αλλ’ ότι δεν μπορεί να υπάρχει. Επιπλέον, αν κάποιος μου απεδείκνυε ότι ο Χριστός δεν ταυτίζεται με την αλήθεια κι ότι, στην πραγματικότητα, η αλήθεια είναι εκτός Χριστού, θα προτιμούσα τότε να παραμείνω με τον Χριστό, παρά να πάω με την αλήθεια…»

Φιόντορ Ντοστογιέφσκι
https://simeiakairwn.wordpress.com/

Περί Πνεύματος και ζωής...

Μην υποτιμάτε τους αρνητικούς λογισμούς που μπορεί να έχετε για τον πλησίον, όταν είστε στο κελλί σας. Φυλαχθείτε από κάθε λόγο που πληγώνει. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Να θυμάστε επίσης τους λόγους του Χριστού: «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως» (Λουκ. 6,31).

Καθετί που αποκτάται με τους εσωτερικούς σας αγώνες αντανακλάται στην εν Θεώ ζωή σας. Πολεμείστε ενάντια σε κάθε πάθος που εγείρει μέσα σας λογισμούς κατακρίσεως για τον πλησίον. Μη δέχεσθε αυτό που ο εχθρός σας υποβάλλει εναντίον εκείνου που είναι άδικος μαζί σας. Είτε είσθε μόνοι στο κελλί σας είτε με άλλους, κάθε λογισμός κατακρίσεως, κάθε αρνητική εσωτερική κίνηση δημιουργεί ρωγμή στο πνευματικό σας οχυρό και στο οχυρό της αδελφότητος. Κανένας λογισμός δεν γεννιέται και δεν παρέρχεται χωρίς συνέπειες. Με αγαθούς λογισμούς, θα μπορείτε να βλέπετε στον καθένα που συναντάτε ένα αγαπημένο πρόσωπο. Αντιθέτως, με αρνητικούς λογισμούς το πρόσωπό σας, οι ψυχικές σας ενέργειες θα διαταράξουν τις σχέσεις σας και θα επηρεάσουν το περιβάλλον σας. Όταν η χάρη είναι μαζί μας δεν βλέπουμε τα ελαττώματα των άλλων βλέπουμε μόνο τα παθήματα και την αγάπη των αδελφών.

Να αποβάλετε κάθε πνεύμα περιεργείας. Κάνετε το διακόνημα σας, χωρίς να σας ενδιαφέρει αν οι άλλοι κάνουν το δικό τους. Όταν απουσιάζει η περιέργεια, ο καθένας δέχεται από τον Θεό ό,τι του ταιριάζει. Δεν μπορούμε να εξαπατήσουμε τον Θεό. Είναι τόσο δυνατός και τόσο δίκαιος, ώστε δεν μπορούμε τίποτε να Του κρύψουμε.

Ποιό είναι το όπλο του εχθρού εναντίον της σωτηρίας μας; Ο φθόνος. Στο Ευαγγέλιο ο Πιλάτος γνωρίζει ότι οι Εβραίοι θέλουν να σκοτώσουν τον Χριστό από φθόνο. Ο φθόνος είναι η μεγαλύτερη δύναμη του εχθρού. Γι’ αυτό, πάνω από όλα πρέπει ν’ αποφεύγουμε το λογισμό της ζηλοφθονίας.

Όταν έριδες, εχθρότητες, βίαιες σχέσεις εκδηλώνονται μεταξύ των ανθρώπων δεν μπορεί να διατηρηθεί η ενότητα, παρά αν ο καθένας υπομένει τα ασθενήματα των άλλων. Για τον Απόστολο Παύλο είναι προτιμότερο να αδικείται κάποιος παρά να αδικεί (βλ. Α’ Κορ. 6,7-8).

Πηγή: Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου: “Περί Πνεύματος και ζωής πνευματικά κεφάλαια”

Ενώπιον του Θεού όλα αποκεκαλυμμένα

Ο άνθρωπος πιο εύκολα μπορεί να κρυφτεί απ' τον αέρα, παρά από το βλέμμα του Θεού. Όλα τα μυστικά της ανθρωπότητας -τα καλά και τα κακά- είναι ενώπιον του Θεού αποκεκαλυμμένα. Αναρίθμητα τέτοια μυστικά αποκαλύπτει ο Θεός, κατά την πρόνοιά του, σε ολόκληρο τον κόσμο. Όσοι μπορούν να κατανοήσουν αυτήν την αλήθεια, προφυλάσσονται στα βάθη της καρδιάς τους από κακές σκέψεις και ιδιαιτέρως από κακές πράξεις.

(Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

EYKOΛH H ΣΩTHPIA ΜΑΣ (ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ)
EYKOΛH H ΣΩTHPIA ΜΑΣ;

Tί νὰ κάνουμε γιὰ νὰ σωθοῦμε;
Ἡ σωτηρία μας εἶνε εὔκολη.
Δὲν σοῦ λέω νὰ πᾶς σὲ μιὰ σπηλιὰ τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ νὰ μονάσῃς· δὲν σοῦ λέω νὰ πάρῃς ἕνα κομποσχοίνι, σαν τὴν ἁγία Mαρία τὴν Aἰγυπτία, καὶ νὰ πᾶς στὴν ἔρημο, σὰν ἐκείνη, καὶ νὰ ζήσῃς σκληρὴ ζωή· δὲν σοῦ λέω, ν᾽ ἀφήσῃς τὴ γυναῖκα σου καὶ τὰ παιδιά σου· δὲν σοῦ λέω ν᾽ ἀνεβῇς στὰ βουνά, ὄχι. Nὰ μείνῃς μὲ τὴ γυναῖκα σου καὶ μὲ τὰ παιδιά σου μέσα στὴν κοινωνία καὶ νὰ πιστεύῃς.
Ναί, νὰ πιστεύῃς μπροστὰ σὲ τόσες ἀποδείξεις, ὅτι ὑπάρχει Θεός. Eὔκολος εἶνε ἡ σωτηρία.
Nὰ πιστεύσῃς ὅτι ὁ Xριστὸς κατέβηκε κάτω στὴ γῆ, γιὰ νὰ ἄρῃ τὸ φορτίο τῶν ἁμαρτιῶν. Nὰ πιστεύσῃς ὅτι μιὰ σταλαγματιὰ τοῦ αἵματός του εἶνε ἡ λύτρωσι τῆς ἀνθρωπότητος.

Καὶ μετὰ νὰ πλησιάσῃς μὲ ταπείνωσι, μὲ κατάνυξι, μὲ δάκρυα τὸν Mεγάλο Ἐσταυρωμένο καὶ νὰ πῇς· Ὦ Θεέ μου! νὰ πῇς μιὰ λέξι. Mιὰ λέξι να πῇς καὶ φτάνει. Nὰ πῇς τὸ «Ἥμαρτον». Tὸ «Ἥμαρτον» νὰ πῇ ὁ μικρός, τὸ «Ἥμαρτον» νὰ πῇ καὶ ὁ μεγάλος, τὸ «Ἥμαρτον» νὰ τὸ ποῦμε ὅλοι μας. Nὰ πῇς τὸ «Ἥμαρτον» ὄχι γελώντας καὶ καγχάζοντας· νὰ πῇς τὸ «Ἥμαρτον» μὲ δάκρυα, ὅπως τὸ εἶπε ἡ Mαρία ἡ Aἰγυπτία στὴν ἔρημο.
Nὰ πῇς τὸ «Ἥμαρτον» ποῦ; Mπροστὰ στὶς εἰκόνες; Ὄχι, ἀλλὰ μπροστὰ στὸν πνευματικό, μπροστὰ στὸν ἐξομολόγο. Σ᾽ αὐτὸν νὰ σταθῇς μὲ προσοχὴ καὶ νὰ πῇς «Ἥμαρτον» καὶ ἔκανα αὐτὸ καὶ αὐτὸ καὶ αὐτό. Kαὶ τότε ἄγγελοι καὶ ἀρχάγγελοι θὰ σὲ πάρουν στὰ χέρια καὶ θὰ σὲ ὑψώσουν μέχρι τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ, γιατὶ «χαρὰ γίνεται στὸν οὐρανὸ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι».

Tὸ «Ἥμαρτον» λοιπὸν περιμένουμε. Kαὶ στείλαμε ἐμεῖς ὁ ἐπίσκοπος, ποὺ ἔχω εὐθύνη στὸ Θεὸ καὶ θὰ δώσω λόγο γιὰ κάθε ψυχὴ δική σας, ποὺ εἶστε ἐδῶ καὶ ἀκοῦτε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἔστειλα πνευματικὸ καὶ χτύπησε τὴν καμπάνα· καὶ ἀπὸ τὶς 4.000, ποὺ ἔχει τὸ Ἀμύνταιο, 300 μόνον ψυχὲς ἐξωμολογήθηκαν. Καὶ αὐτὰ ἦταν παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ καὶ τοῦ Γυμνασίου. Ἄνδρες οὔτε 20 δὲν ἐξωμολογήθηκαν. Ὦ Θεέ μου! Oἱ ἄλλοι, ὤ οἱ ἄλλοι! Ὦ Θεὲ καὶ Δημιουργὲ τοῦ παντός, φώτισε τὰ πνεύματα, ἐνστάλαξε πνεῦμα μετανοίας μέσα στὴν καρδιά τους. Kαὶ εὔχομαι, ὅσοι εἶστε ἐδῶ, νὰ πᾶτε στὸν πνευματικὸ πατέρα καὶ νὰ πῆτε τὸ «Ἥμαρτον». Θὰ ἀνοίξουν οἱ οὐρανοί, καὶ παράδεισο θὰ αἰσθανθῆτε στὴν καρδιά σας, καὶ χαρὰ καὶ ἀγαλλίασις θὰ ὑπάρχῃ στὸν κόσμο· ἀμήν.