"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

“Η χάρις διατηρείται με την ταπείνωση”

Η χάρις διατηρείται με την ταπείνωση και την ευχαριστία εις τον Θεό. Η ταπείνωσις ότι «εγώ δεν είμαι άξιος κληθήναι υιός Σου, ποίησόν με ως ένα των δούλων σου» (Λουκ. 15,19). Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης
Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης, Έκδοση Ι. Ησυχαστηρίου «Άγιος Εφραίμ» Κατουνάκια Αγίου Όρους, Α’ έκδοση 2000. (diakonima)

1998:ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΘΗΓΟΥΜ. ΓΕΩΡΓ. ΚΑΨΑΝΗ † Ι.Μ.ΟΣ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ, ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΒΙΩΝΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ. «ΣΧΕΔΙΑΖΕΤΑΙ ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΧΩΡΙΣ ΧΡΙΣΤΟ, ΑΛΛΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ… ΤΟ ΥΠΕΡΚΡΑΤΟΣ, Η ΥΠΕΡΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, Η ΥΠΕΡΘΡΗΣΚΕΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ & ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ…, ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ & ΟΣΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ… ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΘΕΣΜΟΙ ΘΑ ΑΦΑΙΡΟΥΝ ΤΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΠΙΟΝΙΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΙΣΧΥΡΩΝ ΤΗΣ ΓΗΣ».
«ΣΧΕΔΙΑΖΕΤΑΙ ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ
ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΧΩΡΙΣ ΧΡΙΣΤΟ, ΑΛΛΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ…»
Αρχ. Γεώργιος Καψάνης †

*Ο Μακαριστός Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, π. Γεώργιος Καψάνης σε μια ομιλία που έγινε πριν 24 χρόνια, προειδοποιούσε για όλα αυτά που βιώνουμε σήμερα, στο όνομα της παγκοσμιοποίησης.
Πολλοί σήμερα μιλούν για παγκοσμιοποίηση. Ενώ κάποιοι ολίγοι την σχεδιάζουν και την προετοιμάζουν. Παγκοσμιοποίηση στην οικονομία, στην δημιουργία ενός υπερκράτους, στην θρησκεία.
Η παγκοσμιοποίησις φαίνεται να είναι και ο στόχος του κινήματος της «Νέας Εποχής» που αποβλέπει στην αντικατάσταση του Χριστού από τον αντίχριστο.
Η βασιλεία του αντιχρίστου, κατά τους νεοεποχίτας, θα αρχίσει με την γ΄ χιλιετία μ. Χ. Ο Ι.Χ.Θ.Υ.Σ (Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ) θα αντικατασταθεί με τον Υδροχόο (σύμβολο του αντιχρίστου).
Η παγκοσμιοποίησις δεν θα είναι εφικτή, εάν οι και θρησκείες δεν παραιτηθούν από την αξίωσή τους, ότι έχουν την απόλυτη Αλήθεια… και εάν δεν δεχθούν να προχωρήσουν σε μια υπερθρησκεία, ένα μίγμα θρησκειών.
Έτσι βλέπουμε το πρωτοφανές γεγονός Χριστιανοί, Ιουδαίοι, Μουσουλμάνοι, Βουδισταί, Ειδωλολάτραι, να συμπροσεύχονται για την ειρήνη και να προσχωρούν σε διαθρησκειακούς διαλόγους, στους οποίους υπερτονίζεται ότι (οι μονοθεϊστικές θρησκείες) έχουμε ένα κοινό Θεό.
Σ΄ αυτούς τους διαλόγους οι συμμετέχοντες χριστιανοί, και δυστυχώς και ορθόδοξοι κληρικοί και λαϊκοί, δεν ομολογούν τον Τριαδικό Θεό και τον Ενανθρωπήσαντα Υιό και Λόγο του Θεού.
Με πολύ λύπη διαβάσαμε, ότι τελευταία στην Ρουμανία έλαβε χώρα πανθρησκειακή συγκέντρωση και προσευχή υπέρ της ειρήνης με την συμμετοχή και ορθοδόξων Πατριαρχών και Αρχιεπισκόπων. Δεν συμμετείχαν, ευτυχώς, το Οικουμενικόν Πατριαρχείον και αι Εκκλησίαι Ιεροσολύμων, Ρωσίας, Σερβίας, Γεωργίας, Ελλάδος και Πολωνίας.
Σχεδιάζεται λοιπόν μια παγκοσμιοποίησις όχι μόνο χωρίς Χριστό αλλά και κατά του Χριστού.
Το υπερκράτος, η υπεροικονομία, η υπερθρησκεία δεν θα υπηρετούν τον Χριστό και τον άνθρωπο, ως εικόνα του Θεού, αλλά τον αντίχριστο και όσους προσκυνήσουν τον αντίχριστο.
Σ΄ αυτήν τη παγκοσμιοποίηση οι διάφοροι θεσμοί θα αφαιρούν τις ελευθερίες των ανθρώπων προκειμένου οι άνθρωποι να γίνουν πιόνια στα χέρια των ισχυρών της γης.
Κάτι τέτοιο άρχισε να γίνεται και στην πατρίδα μας, όπου θεσμοί έξωθεν ερχόμενοι επιβάλλονται στον λαό μας. Όλοι θα ελέγχονται με παγκόσμιο φακέλωμα. Ανησυχήσαμε για τη Συνθήκη του Σένγκεν, επειδή την είδαμε σαν πρόδρομο του παγκόσμιου φακελώματος.
Το ότι οι ανησυχίες μας δεν είναι ανυπόστατες αποδεικνύει το γεγονός, ότι βάσει της Συνθήκης αυτής οι Ορθόδοξοι Βαλκάνιοι αδελφοί μας δυσκολεύονται να έλθουν στη πατρίδα μας. Λειτουργεί δηλαδή η συνθήκη και εις βάρος της Ορθοδοξίας.
Ως χριστιανοί αρνούμεθα να δεχθούμε και να συμπράξουμε σε παγκοσμιοποιήσεις τύπου «Νέας Εποχής».
Η αληθινή παγκοσμιοποίησις άρχισε με τη Σάρκωση του Θεού Λόγου, που προσέλαβε ολόκληρη την ανθρώπινη φύση και ένωσε «τα πριν διεστώτα» και ανέστησε «παγγενή τον Αδάμ».
Ο Ιησούς Χριστός είναι ο αληθινά παγκόσμιος άνθρωπος.
Και τούτο διότι:
«ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε» εν Αυτώ (Γαλ. 3,28).
Κάθε χριστιανός που ενώνεται με τον Χριστό και που ο Χριστός ζει εν αυτώ και αυτός εν τω Χριστώ, γίνεται επίσης παγκόσμιος χριστιανός.
Αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους αδιακρίτως φύλου, γλώσσης, θρησκείας, εθνικότητος. Γίνεται ένας καθολικός άνθρωπος, μικρόκοσμος και συγχρόνως μακρόκοσμος, γιατί περιέχει μέσα του όχι μόνο όλη την ανθρωπότητα αλλά και όλη την κτίση.
Πώς είναι δυνατόν ένας θεωμένος χριστιανός να μην είναι ένας παγκόσμιος και καθολικός άνθρωπος;
Τέτοιοι παγκόσμιοι άνθρωποι ήσαν οι άγιοι Απόστολοι, οι παλαιοί και νέοι Μάρτυρες, οι Ασκηταί, οι εν τω κόσμω άνθρωποι της αγάπης και της θυσίας.
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι παγκόσμιος, γιατί θυσιάστηκε για όλο τον κόσμο.
Ο αντίχριστος και οι οπαδοί του σφετερίζονται τον τίτλο του παγκοσμίου. Και τούτο γιατί δεν θυσιάζονται για τους ανθρώπους, αλλά θυσιάζουν τους ανθρώπους εν ονόματι κάποιας ιδεολογίας και παγκοσμιοποιήσεως.
Κατά τους χρόνους της ελεύσεως του Κυρίου η Ρώμη είχε επιτύχει κάποια παγκοσμιοποίηση, την «Pax Romana». Όμως αυτή βασιζόταν στην διάκριση ελευθέρων και δούλων, εκμεταλλευτών και εκμεταλλευομένων και προϋπέθετε τη λατρεία των ειδώλων και του Ρωμαίου Αυτοκράτορος, στο πρόσωπο του οποίου οι χριστιανοί έβλεπαν τον πρόδρομο του αντιχρίστου.
Μεταξύ εκείνης και της σημερινής παγκοσμιοποιήσεως υπάρχουν πολλά τα κοινά.

Όπως ψάλλει ο Εκκλησία μας κατά τον Εσπερινό των Χριστουγέννων :
«Αὐγούστου μοναρχήσαντος ἐπὶ τῆς γῆς, ἡ πολυαρχία τῶν ἀνθρώπων ἐπαύσατο, καὶ σοῦ ἐνανθρωπήσαντος ἐκ τῆς Ἁγνῆς, ἡ πολυθεΐα τῶν εἰδώλων κατήργηται. Ὑπὸ μίαν βασιλείαν ἐγκόσμιον, αἱ πόλεις γεγένηνται· καὶ εἰς μίαν Δεσποτείαν Θεότητος, τὰ Ἔθνη ἐπίστευσαν. Ἀπεγράφησαν οἱ λαοί, τῷ δόγματι τοῦ Καίσαρος, ἐπεγράφημεν οἱ πιστοί, ὀνόματι Θεότητος, σοῦ τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ ἡμῶν. Μέγα σου τὸ ἔλεος, δόξα σοι».
Κάθε χωρίς Χριστόν μοναρχία και παγκοσμιοποίησις ημπορεί να καταργεί την πολυαρχία των ανθρώπων. Αλλά την πολυθεΐα των ειδώλων, της λογής – λογής ειδωλοποιήσεις ψευδών θεών και ιδεολογιών, μόνον ο ενανθρωπήσας εκ της Αγνής Χριστός καταργεί.
Απεγράφησαν τότε οι λαοί «τω δόγματι του Καίσαρος» και απογράφονται σήμερα στις διάφορες κρατικές και υπερκρατικές εξουσίες.
Όμως οι χριστιανοί δεν αρκούνται σ΄ αυτήν την απογραφή. Γιατί είναι ανθρωποκεντρική που κάποτε γίνεται και δαιμονική… Ζητούν να απογραφούν και επιγραφούν στο όνομα του Θεανθρώπου Χριστού.

Ζητούμε παγκοσμιοποίηση θεανθρώπινη, παγκοσμιοποίηση στο Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία. Εκεί είναι η ελπίδα μας και γι’ αυτήν ο αγώνας μας.
Ως χριστιανοί δεν προσκυνούμε υπερανθρώπους, ιδεολογίες, είδωλα, ψευδοσωτήρες.
Προσκυνούμε μόνον τον εν Βηθλεέμ τεχθέντα Κύριον Ιησούν Χριστόν. Τον ταπεινόν Ιησούν.
Αυτόν που μας ελύτρωσε με τον Σταυρόν και την Ανάστασή Του. Και τον ικετεύουμε να δώσει πλουσία την Χάρι Του στο λαό Του, και σε μας να μη παρασυρθούμε από τους ψευδοπροφήτες, αλλά να μείνουμε πιστοί στο όνομά Του άχρι θανάτου.

Χριστούγεννα 1998, Ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου
Αρχ. Γεώργιος Καψάνης †
«ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ», τευχ. 3, ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ – ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1998, σσ. 5-6.

Άγιος Παΐσιος – Από τα Φάρασα στον Ουρανό: Συνάντηση με έναν ασκητή.

Νύχτα χειμωνιάτικη. Στο παραθύρι μου ακούγεται η βροχή. Βάζω δυο καυσόξυλα στο τζάκι, και κάθομαι στην πολυθρόνα, απέναντι από την τηλεόραση. Κοιτάω την ώρα και μονολογώ: Πέμπτη βράδυ 10:30! Απόψε και πάλι η σειρά «Άγιος Παΐσιος – Από τα Φάρασα στον Ουρανό».
Γράφει ο Συμεών Τριανταφυλλίδης
Οι πρώτες σκηνές ήδη εναλλάσσονται στην μικρή οθόνη. Ο γενέθλιος τόπος και η οικογένεια του Αγίου Παϊσίου, ο παπάς του χωριού- ο Άγιος Αρσένιος, ο αποκαλούμενος Χατζηαφεντής. Οι ευλογημένοι Φαρασιώτες, καθένας από αυτούς ένα σκαλοπάτι στην σκάλα που ενώνει τα Φάρασα με τον ουρανό. Ο πατέρας, η μητέρα, η γιαγιά, και τα άλλα έξι παιδιά της ευλογημένης οικογένειας έτσι όπως ζούνε και μοιράζονται τη ζωή, μας μιλούνε για το τι είχαμε και τι χάσαμε.
Όλα αυτά μαζί ανοίγουν της μνήμης μου το παράθυρο στο χτες. Από εκεί κοιτώ τα χρόνια εκείνα, όταν ήμουν μικρό παιδί, που με έπαιρνε μαζί του ο πατέρας μου στα προσκυνήματα του στο Άγιον Όρος. Τα προσκυνήματα εκείνα που τις περισσότερες φορές τα συνδύαζε με τις επισκέψεις του στον παππούλη π. Παΐσιο.
Θυμάμαι εκείνο το απομεσήμερο, που από την Μονή Κουτλουμουσίου, πήραμε το δρόμο για το κελάκι του στην Παναγούδα. Ο πατέρας είχε κάνει πολλές φορές αυτήν τη διαδρομή και είχε μια εξοικείωση με το περιβάλλον. Εγώ κοιτούσα γύρω μου την πλούσια βλάστηση και με κυρίευε ένα ιερό δέος. Ήτανε η πρώτη μου επίσκεψη στο Άγιον Όρος.
Άκουγα το τιτίβισμα των μικρών πουλιών και είχα την αίσθηση ότι μου μιλούσανε για τον μοναχό που σε λίγο θα βρισκόμασταν κοντά του. Το αεράκι που σφύριζε καθώς κυλούσε από την κορυφή του Άθωνα, σαν απόηχος της καρδιακής προσευχής, μας συνόδεψε μέχρι στο μικρό υπαίθριο αρχονταρίκι του αγιασμένου μοναχού.
Καθισμένος σε ένα από τα μικρά κούτσουρα που είχε στήσει ο Άγιος στην μικρή αυλή της απέριττης φτωχικής καλύβης του, συνομιλούσε με έναν παπά. Λίγο πιο πέρα ένα ψιλόλιγνο, ασπρουλιάρικο αγόρι, κοντά στα χρόνια τα δικά μου, πεταγότανε από τη θέση του. Που και που και έκανε μικρές νευρικές κινήσεις χτυπώντας το πόδι του δυνατά στο έδαφος. Ήθελα να τον πλησιάσω, να παίξω μαζί του, αγνοώντας με όλη την παιδικότητά που μπορεί να διακατέχει έναν 7χρονο, τον χώρο αλλά και την σπουδαιότητα του παππούλη που θα είχα την ευλογία στα επόμενα λεπτά, να πάρω την ευχή του.
Στη σκέψη μου φάνταζε σαν ένας ασκητής μοναχός, με πολλές ρυτίδες χαραγμένες στο πρόσωπο του. Αυστηρά σοβαρός. Πίστευα πως θα αντίκριζα μια ανθρώπινη ύπαρξη πολύ μακριά από τα δικά μας δεδομένα. Θα μιλούσε με τον πατέρα, θα απαντούσε στα ερωτήματα του, θα έδινε κάποιες συμβουλές σε εμένα. Όμως από την πρώτη οπτική επαφή μαζί του αυτή η εικόνα που έπλασα στο μυαλό μου, κατέρρευσε. Ο ιερέας, που ήταν ο πατέρας του μικρού που δεν σταμάτησε να σηκώνει και να κατεβάζει με δύναμη το πόδι του στη γη και ο Θεόπτης μοναχός, πλησίασαν προς τον μικρό.
–Τι κάνεις εκεί Πρόδρομε; ρωτάει ο μοναχός στο συνομήλικο μου.
-Σκοτώνω τα μυρμήγκια πάτερ.
-Γιατί τι σου κάνανε αυτά τα μικρά πλασματάκια του Θεού και τα σκοτώνεις. Θα ήθελες να ήσουν ένα από αυτά;
– Όχι πάτερ, απάντησε ο μικρός.
Τον χάιδεψε στο κεφάλι και του είπε ο Γέροντας:
-Και αυτά είναι δημιουργήματα του Θεού! Και ότι δημιούργησε ο Θεός είναι καλό! Χρήσιμο για την ζωή μας πάνω στη γη. Και το εμπιστεύτηκε σε εμάς τους ανθρώπους. Όχι να τα βασανίζουμε. Αλλά να τα αγαπάμε. Να δίνουμε την δυνατότητα να γευτούν την Αγάπη Του, που είναι ο παράδεισος γι’ αυτά εδώ στη γη.
Ο μικρός έσκυψε το κεφάλι του στο χέρι του Γέροντα και το φίλησε. Το ίδιο έκανα και εγώ χωρίς να το σκεφτώ. Εκείνος χάραξε το σημείο του Σταυρού πάνω στα κεφάλια μας.
Ο παπάς με τον γιο του μας αποχαιρέτησε και πήρανε το δρόμο της επιστροφής. Ο γέροντας έκανε δυο τρία βήματα και πλησίασε σε εμάς και καθίσαμε σε τρία κούτσουρα που ήτανε το ένα κοντά στο άλλο.
Σε όλη την διάρκεια της συνομιλίας μετάγγιζε τα βιώματα του με λέξεις στις καρδιές μας. Στη συζήτηση κάθε τι που έλεγε το τόνιζε στην αρχή με το «νομίζω πως…», «νομίζω ότι…», δείχνοντας με αυτό τον τρόπο ότι ήταν συνοδοιπόρος στη ζωή του συνομιλητή του.
Κάποια στιγμή μου έδωσε τον λόγο ρωτώντας ποιο είναι το όνομά μου.
-Σκέφτομαι απόψε στην αγρυπνία να σε κάνουμε μοναχό, είπε αστειευόμενος ο παππούλης διακρίνοντας στο καθαρό ηλικιωμένο πρόσωπό του ένα πλατύ χαμόγελο.
-Όχι πάτερ είμαι μικρός ακόμη, απάντησα με σοβαρό ύφος.
-Πώς είσαι μικρός. Εγώ είμαι μικρότερος από εσένα και είμαι καλόγερος!
Κοντοστάθηκα για λίγο, συλλογιζόμενος πως μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο. “Δεν μπορεί κάποιο λάθος κάνει ο Γέροντας”, σκέφτηκα. “Κάτι δεν κατάλαβε σωστά”.
-Όχι πάτερ, ψέλισα δειλά.
-Πότε έχεις γεννηθεί;
– Το 1986 παππούλη, συνέχισα να απαντώ με το ίδιο ύφος.
-Ε, πώς εγώ είμαι το 1924 γεννημένος. Ποιος αριθμός είναι μεγαλύτερο 1924 ή το 1986;
-Το 1986, Γέροντα.
-Ε, να λοιπόν αφού το 1924 είναι μικρότερος αριθμός από το 1986 και είναι η χρονολογία της γέννησης μου, εσύ είσαι μεγαλύτερος μου.
Τον κοιτώ απορώντας, ενώ μια πρωτόγνωρη αίσθηση με διαπερνά. Λέξεις δεν βρήκα τότε, μα ούτε και μέχρι σήμερα που θα μπορέσουν να εξαντλήσουν στη διατύπωση αυτό που βίωνα. Είχα την αίσθηση ότι με παίρνει μαζί του από την αυλή του κελιού του για τον ουρανό. Στο βλέμμα του ενωνότανε το κτιστό με το άκτιστο.
Παρόλα αυτά είχα μπροστά μου έναν άνθρωπο που με έφερε υπαρξιακά πολύ κοντά του, τόσο που όσες φορές πρόλαβα να τον συναντήσω μέχρι τη μακαρία κοίμησή του διαπίστωνα ολοένα και περισσότερο την απλότητα του και την αγιότητα του. Στο πρόσωπο του έβλεπα να γίνονται πράξη ζωής τα λόγια του Κυρίου «Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὃς ἐὰν μὴ δέξηται τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ὡς παιδίον, οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς αὐτήν» (Λουκ. ιη΄ 15 – 17).
Αυτός είναι ο Γέροντας Παΐσιος που κουβαλώ στη μνήμη μου και προσευχητικά κατεβάζω στην καρδιά μου. Ένας άνθρωπος που ξεκίνησε από τα Φάρασα και έφτασε στον Ουρανό.

dogma.gr

"Ο αδελφός του Αγίου Γέροντα Παϊσίου, Λουκάς διηγήθηκε: «Όταν ήταν στο Στόµιο (Λαρίσης) ο Γέροντας, κάποτε έπεσε ένας µεγάλος βράχος στο µονοπάτι. Μαζευτήκαµε πολλοί, για να τον µετακινήσουµε με ξύλα για µοχλούς, αλλά µάταια. Έφυγαν όλοι και µου είπε: «Άντε, πήγαινε και συ». Έφυγα, πήγα πιο πέρα και κρύφθηκα να δω τι θα κάνει. Τον είδα να κάνη τον σταυρό του, να πιάνη τον βράχο, να τον σηκώνη σαν καρέκλα και να τον βγάζη από τον δρόµο!»."

("Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου", Ιερομονάχου Ισαάκ, Άγιον Όρος 2004)

Πολύχρωμο μωσαϊκό
Κάθε πράγμα σε αυτό τον κόσμο είναι ένα κάδρο στο οποίο ο Θεός έχει κορνιζώσει και από μία σκέψη του.
Όλα τα πράγματα μαζί, συναποτελούν το πολύχρωμο μωσαϊκό των σκέψεων του Θεού. Βαδίζοντας από πράγμα σε πράγμα, διαβαίνουμε από την μια σκέψη του Θεού στην άλλη, από την μια αγιογραφία του Θεού στην επόμενη.
Βαδίζοντας από άνθρωπο σε άνθρωπο, προχωρούμε από την μια εικόνα του Θεού στην άλλη. Ενώ ο Θεός στα πράγματα έχει κορνιζώσει τις σκέψεις Του, στον άνθρωπο κορνίζωσε την μορφή του, τη δική του εικόνα.

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

«Η στενοχώρια είναι η πιο μεγάλη αρρώστια... Να τη διώχνετε»!!
Άγιος Ιάκωβος o Τσαλίκης

Τι με ξεκουράζει αληθινά;

«Να μη χάσουμε την ανάπαυση, που βρίσκουμε ζώντας στην αρετή» (Αββάς Δωρόθεος)

Οι άνθρωποι νιώθουμε κουρασμένοι στην ζωή μας. Οι μαθητές που διαβάζουν και ακολουθούν ένα πιεστικό πρόγραμμα, χωρίς πολύ ελεύθερο χρόνο, οι εργαζόμενοι που νιώθουν ότι δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί και περισσότερο από όσο το ωράριό τους περιλαμβάνει, όσοι έχουν οικογένεια, ιδίως οι γυναίκες που είναι φορτωμένες με διπλά βάρη, και της εργασίας και της διαχείρισης του σπιτιού (μολονότι πολλοί άντρες προσπαθούν να βοηθούν και στο σπίτι), είμαστε φορτωμένοι με μεγάλα φορτία κόπωσης σωματικά, ενώ η εικονική πραγματικότητα απομυζά τον χρόνο μας, στην πραγματικότητα κουράζοντας και όχι ξεκουράζοντας.

Η σωματική κόπωση συνοδεύεται και από ψυχική. Ο αγώνας μας να ικανοποιήσουμε τις επιθυμίες που μοιάζουν ανάγκες, αποτέλεσμα ζωής στα μονοπάτια ενός πολιτισμού που θέλει να θέλουμε, κάνει το ανικανοποίητο να γεννά μελαγχολία και ένα βάρος παραπάνω. Αλλά και όταν ικανοποιούνται οι επιθυμίες μας, επειδή συχνά δεν έχουν να κάνουν με αυτό που ονομάζουμε νόημα ζωής που να αγκαλιάζει την ύπαρξη, η ματαιότητα κουράζει. Το ίδιο και οι σχέσεις που δεν έχουν σταθερότητα, αλλά είναι εναλλασσόμενες, κουράζουν, διότι ο άνθρωπος δεν έχει πρόσωπο αναφοράς. Συχνά όμως κουράζει και η σταθερή σχέση, διότι η ρουτίνα ή ο υπερτονισμός των στοιχείων του χαρακτήρα του άλλου που λειτουργούν υπονομευτικά στην αγάπη, καθώς το «εγώ» ή θίγεται ή δεν αισθάνεται ασφάλεια ή βαριέται λόγω των ελαττωμάτων του άλλου. Δεν βλέπουμε, άλλωστε, εντός μας. Η προτεραιότητά μας είναι η κριτική του άλλου.

Η ασκητική παράδοση της Εκκλησίας μας κάνει λόγο για την ανάπαυση που βρίσκει ο άνθρωπος, όταν ζει στην αρετή. Ο εθνικός ποιητής λέει: «συχνά τα στήθια εκούρασα, ποτέ την καλοσύνη». Η αγάπη αναπαύει, διότι γίνεται προσφορά που ησυχάζει την συνείδηση. Η καλοσύνη δεν αφήνει τον άνθρωπο μόνο. Η ειρηνικότητα δίνει χαρά. Όταν αναζητούμε την αλήθεια, τότε ξεκουραζόμαστε, διότι έχουμε παρηγοριά στις δοκιμασίες μας. Όταν συγχωρούμε, ξεκουραζόμαστε ψυχικά, διότι η ζωή μας έχει προσανατολισμό στον Χριστό και Εκείνος δεν μας αφήνει.
Αντίστοιχα γίνεται και όταν ακολουθούμε τον τρόπο που η πίστη μας ζητά να διαχειριστούμε την καθημερινότητά μας. Η νηστεία δεν είναι κούραση, αλλά ομορφιά, καθώς μας βοηθά να αποτοξινωθούμε σωματικά και να συνδυάσουμε την παραίτηση από την προτεραιότητα της τροφής με την έγνοια για τον Θεό. Η προσευχή, όταν δεν περιορίζεται σε ένα αίσθημα τυπικότητας, αλλά έχει να κάνει με την δίψα του ανθρώπου να μιλήσει στον Θεό, ξεκουράζει από τα φορτία. Η μελέτη του λόγου του Θεού, των βίων των αγίων, της διδασκαλίας των πατέρων και των όσων παλεύουν με την αλήθεια, αναπαύει τον κουρασμένο νου και την ταλαιπωρημένη καρδιά. Η λειτουργική ζωή φέρνει σε επαφή τον άνθρωπο και με τον Θεό και με τον πλησίον και δίνει μία αδιόρατη χαρά.

Η ασκητική παράδοση της Εκκλησίας μάς κάνει να δούμε και τις σχέσεις μας με τους άλλους, καθώς και την εργασία μας διαφορετικά. Όταν πρυτανεύει το ευχαριστιακό ήθος, δηλαδή το «Δόξα τω Θεώ», εκτιμούμε καλύτερα τον άλλο στην ζωή μας, ενώ κατανοούμε πως η εργασία είναι για να επιβιώσουμε και όχι για να γίνει αυτοσκοπός. Μπορούμε να βάλουμε λοιπόν όρια και να μη νικηθούμε από το άγχος και την κατάκριση.
Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να βρούμε τι αλλιώτικο μας ξεκουράζει αληθινά.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» στο φύλλο της Τετάρτης 23 Φεβρουαρίου 2022

Ό,τι κάνεις, να το κάνεις σαν να το κάνεις μπροστά στον Θεό.
Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου,

Είτε λοιπόν κάποιος καλλιγραφεί, είτε κάνει κάτι άλλο, να το κάνει σαν να το κάνει μπροστά στον Θεό και όχι στους ανθρώπους, και τότε το έργο του θα είναι καθαρό και θα μετρηθεί ανάλογα με τη δύναμη που έχει μέσα του από τον καρδιογνώστη Θεό. Πρέπει να φυλάγετε τη γλώσσα από ματαιολογίες και να φρουρείτε τα μάτια σας από το να βλέπουν πράγματα αντίθετα, να προσέχετε την καρδιά από τους λογισμούς και να ασφαλίζετε τις αισθήσεις με τον φόβο του Θεού, να ζείτε με μετριοφροσύνη μεταξύ σας, να συναναστρέφεστε μεταξύ σας με
αγάπη χωρίς ελευθεροστομίες, να λέτε αυτά που πρέπει, να καταπιάνεστε με όσα είναι συμφέροντα και να σκέφτεστε τα θεόπνευστα, ώστε έτσι να χαιρόμαστε και να συγχαιρόμαστε εκτελώντας τις εντολές του Θεού, διανύοντας επωφελώς τις ημέρες της εδώ ζωής μας και έχοντας στον τρόπο αυτόν της πολιτείας μας τον Θεό βοηθό και προστάτη, και τη μεσιτεία της αγίας Θεοτόκου δυνατή σκέπη, καθώς και των κυρίων μας των μεγάλων αγίων, του Προδρόμου και του Θεολόγου, των οποίων τα μοναστήρια κατέχουμε. Και αν ο Θεός είναι μαζί μας, ποιον θα φοβηθούμε; Και αν έχουμε τη βοήθεια της Θεοτόκου και των αγίων, ποιος μπορεί να μας κυριέψει; Κανένας με κανένα τρόπο, αλλά και οι δαίμονες θα φεύγουν μακριά από μας, και οι άνθρωποι θα μας επαινούν, οι εχθροί θα φοβηθούν, και κανένας δεν θα μας αντισταθεί κατά πρόσωπο. Εάν όμως δεν έχουμε τη βοήθεια αυτών, θα μας συμβούν τα αντίθετα.

ΕΠΕ, Φιλοκαλία νηπτικών τομ.18Α

Το κεράκι που ανάβουμε και το θυμίαμα που καίμε.
Αν Ξέραμε Πόσο Σημαντικό Είναι Το Κεράκι Που Ανάβουμε Και Το Θυμίαμα Που Καίμε…
-Γέροντα, όταν ανάβουμε ενα κεράκι, λέμε οτι είναι γι’ αυτόν τον σκοπό;
– Τό ανάβεις που τό στέλνεις; Δεν τό στέλνεις κάπου; Μέ τό κεράκι ζητούμε κάτι άπό τον Θεό.
Οταν τό ανάβης καί λες «γι’ αυτούς πού πάσχουν σωματικά καί ψυχικά καί γι’ αυτούς πού έχουν τήν πιο μεγάλη ανάγκη», μέσα σ’ αυτούς είναι καί οι ζώντες καί οι κεκοιμημένοι.
Ξέρεις πόση ανάπαυση νιώθουν οι κεκοιμημένοι, όταν ανάβουμε ενα κεράκι γι’ αυτούς;
Έτσι έχει κανείς πνευματική επικοινωνία καί μέ τους ζώντας καί μέ τους κεκοιμημένους. Τό κεράκι μέ λίγα λόγια είναι μιά κεραία πού μας φέρνει σε επαφή μέ τον Θεό, μέ τους αρρώστους, μέ τους κεκοιμημένους κ.λπ.
Και τό θυμίαμα, Γέροντα, γιατί τό καίμε;
– Τό ανάβουμε γιά δοξολογία στον Θεό. Τον δοξολογούμε καί Τόν ευγνωμονούμε γιά τις μεγάλες ευεργεσίες Του σε όλον τόν κόσμο. Τό θυμίαμα είναι καί αυτό μιά προσφορά.
Καί άφού τό προσφέρουμε στον Θεό καί στους Αγίους θυμιάζοντας τις εικόνες, θυμιάζουμε μετά καί τις ζωντανές εικόνες τού Θεού, τους ανθρώπους.
Νά βάζετε καρδιά είτε πρόκειται γιά αίτημα είτε γιά ευχαριστία.

Αγίου Παΐσιου Αγιορείτου

Το μαρτύριο του αγίου Πολυκάρπου.

Από το σπουδαίο κείμενο του «Μαρτυρίου» του μαθαίνουμε ότι ό Ρωμαίος ανθύπατος τον προκάλεσε να αρνηθεί τον Χριστό και να θυσιάσει στα είδωλα και εκείνος απάντησε: «'Ογδοήκοντα και εξ έτη δουλεύω αύτώ και ουδέν με ηδίκησε και πώς δύναμαι βλασφημήσαι τόν βασιλέα μου, τόν σώσαντά με ;»2. Ό ανθύπατος τότε διέταξε να τόν ρίξουν στην φωτιά.
Ό Γέρων Πολύκαρπος αποδύθηκε μόνος τα ιμάτια του και περίμενε προσευχόμενος λέγοντας: «Κύριε, ό Θεός ό Παντοκράτωρ, ό Πατήρ του αγαπητού και ευλογητού παιδός σου Ιησού Χριστού, διά μέσου του Όποιου σέ γνωρίσαμε, ό Θεός όλων των αγγελικών ταγμάτων και όλης της κτίσεως και όλων των δικαίων πού ζουν ενώπιον Σου, σε ευχαριστώ πού με αξίωσες αυτή την ήμερα και ώρα να λαμβάνω μέρος στον αριθμό των μαρτύρων σου, στο ποτήριο του Χρίστου σου εις ανάστασίν ζωής αιωνίου, ψυχής και σώματος»3.

Ή φωτιά σχημάτισε γύρω από το σώμα του άγιου Πολυκάρπου καμάρα χωρίς να τον αγγίζει. Τότε στρατιώτης εκτελεστής τελείωσε τον άγιο Μάρτυρα διά του ξίφους. "Έπειτα το ιερό λείψανο τρίφθηκε στη φωτιά, οι δε πιστοί συνέλεξαν τα ιερά λείψανά του4.
Το «Μαρτύριο του άγιου Πολυκάρπου» είναι μάλλον το αρχαιότερο κείμενο - μαρτυρολόγιο πού μας έχει διασωθεί και παρά τη μικρή του έκταση απέκτησε μεγάλη σημασία στη ζωή της Εκκλησίας. Ίσχυσε σαν πρότυπο για την τιμή των μαρτύρων, αββά ακόμη σ’αυτό διατυπώνεται ή «θεολογία του μαρτυρίου, την οποία ή Εκκλησία υιοθέτησε απόλυτα, κάνοντας την έτσι ζωή της, Παράδοση της»5.
Ό συντάκτης του «Μαρτυρίου» Μαρκίων, καταγράφοντας τη θυσία του μάρτυρα, υπογραμμίζει ότι τα σχετικά με τόν Πολύκαρπο έγιναν όλα έτσι, ώστε να δείξει ό Κύριος στην Εκκλησία Του πώς πρέπει να είναι το μαρτύριο και ποια ή σημασία του: «σχεδόν γάρ πάντα τα προάγοντα έγένετο, Ινα ήμϊν ό Κύριος άνωθεν επίδειξη το κατά το Ευαγγέλιον μαρτύρων»6.

«Το μαρτύριο γενικά είναι μίμηση του μαρτυρίου τοϋ Κυρίου, αββά κανείς δεν πρέπει να το επιζητεί. Το είσπηδητικό μαρτύριο καταδικάζεται. Οι βασανισμοί της μιας ώρας συνιστούν τη θύρα του παραδείσου. Ό μάρτυς πού οδεύει καρτερικά στο μαρτύριο του, έχει χαριτωθεί και μεταστοιχειωθεί εσωτερικά τόσο, ώστε να έχει τη θέα της αλήθειας, να βλέπει αγγέλους και ν' ακούει αισθητά τη φωνή του Θεού.
Ή σημασία του μαρτυρίου δεν περιορίζεται σε μόνο το μάρτυρα, αλλ. εκτείνεται στους λοιπούς πιστούς και σ’ αυτούς ακόμη τους εθνικούς μέσω του παραδείγματος και του κηρύγματος. Ό μάρτυς δηλαδή την ώρα του βασανισμού του ή γενικά κατά τη διαδικασία του μαρτυρίου συχνά κηρύττει, όχι μόνο με την ομολογία της πίστεως του, αββά και με λόγους περί του αληθινού τριαδικού Θεού και της Εκκλησίας.
Το μαρτύριο έχει και άλλη σημασία για την Εκκλησία, βαθύτερη αυτή και πράγματι μυστηριακή. Εκπροσωπεί δύναμη στερεωτική, ενισχυτική, θεμελιωτική για την Εκκλησία. Είναι είδος αποκλειστικού και καρποφόρου εδάφους, επάνω στο όποιο μόνο αναπτύσσεται ή τοπική Εκκλησία. Απόδειξη ότι με πάθος ιερό οι πιστοί προσπαθούν να εξασφαλίσουν το λείψανο του μάρτυρα ή κάτι από τα προσωπικά του αντικείμενα (ενδύματα κλπ.).

Εν τούτοις δεν συγχέουν: ή προσκύνηση ανήκει στο Θεό, ενώ στους μάρτυρες ή αγάπη και ή τιμή, διότι έγιναν μαθητές, μιμητές και είχαν κατ' εξοχήν την εύνοια του Κυρίου. "Έτσι τίθεται για πρώτη φορά και οριστικά ό θεμέλιος λίθος της διακρίσεως μεταξύ προσκυνήσεως του Θεού και τιμής των άγιων. (...) Ή Εκκλησία πανηγυρίζει λαμπροφόρα τους μάρτυρες της δεν τους πενθεί. Το μαρτύριο είναι ο στέφανος της και ή αυτοβεβαίωσή της, όπως το εκφράζει ή θεολογία του κειμένου "Μαρτυρίου του Αγίου Πολυκάρπου", πού έκτοτε είναι και θεολογία-Παράδοση της Έκκλησίας».

Πηγή: orthmad.gr