"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

:'ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ:
«Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΕΥΚΟΛΑ ΝΑ ΕΙΡΗΝΕΥΣΕΙ ΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΚΑΡΔΙΕΣ!»
Nα προστρέχετε, αδελφοί μου, στη Μητέρα του Θεού, όταν το σπίτι σας χάνει την ειρήνη του.. Η κυρία Θεοτόκος είναι πηγή του ελέους και της δυνάμεως.. Μπορεί εύκολα να ειρηνεύσει τις ανθρώπινες καρδίες...
Ως Μητέρα του Θεού της ειρήνης μεσιτεύει σ’ Αυτόν για την ειρήνη όλου του κόσμου και όλων των Χριστιανικών σπιτιών.. Έχει την ελεητική δύναμη να διώξει μ’ ένα νεύμα Της τα πονηρά πνεύματα, αυτά που με ακοίμητο αγώνα προσπαθούν να χωρίζουν τους ανθρώπους και να τους κάνουν να αλληλομισιούνται...
Απαντά γρήγορα στις παρακλήσεις μας και μας παρέχει την ειρήνη και την αγάπη. Αρκεί να την Παρακαλούμε με πίστη και αγάπη, Γιατί, αν δεν έχουμε την πίστη και την αγάπη, γινόμαστε ανάξιοι της μεσιτείας της Θεοτόκου.."

ΝΕΑ ΟΜΙΛΙΑ!!!
Ποια είναι η απάντηση στο σκοτάδι που μας κυκλώνει μέσα και γύρω μας; Πως πραγματοποιείται αυτή η απάντηση, με ποιους τρόπους; Πόσο σημαντικό είναι τελικά αντί να σκαλίζουμε το σκοτάδι να στρεφόμαστε στο φως; Αντί να γεμίζουμε ενοχές για το χθες να βλέπουμε με ελπίδα και πίστη το αύριο μας; Τι νόημα έχει να ψάχνουμε το γιατί του λάθους ή την ενοχή της αμαρτίας ενώ θα μπορούσαμε να στραφούμε στο Φως του Χριστού; Να γεμίσουμε με φως και ομορφιά τον κόσμο μας, να δώσουμε φωνή στις πραγματικές μας ανάγκες, να αγαπήσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους, να επιτρέψουμε να αγαπηθούμε, να σχετιστούμε, να εκφραστούμε και να δημιουργήσουμε, να γευτούμε τις χαρές και χάρες του Θεού; Σε αυτή την ομιλία μιλάμε για το Φως που είναι απάντηση στο σκοτάδι.....

https://www.youtube.com/watch?v=_4WgnIv ... E%BF%CF%82

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Η σοφία είναι άχρηστη εκεί πού χρειάζεται το όραμα.

Η ζωή μας είναι σύντομη, οι μέρες μας μετρημένες. Ο χρόνος όμως είναι μεγάλος, μετριέται σέ εκατοντάδες καί χιλιάδες χρόνια.
Ποιός από μάς μπορεί νά ξεπεράσει τά όριά του καί νά φτάσει στό τέλος τού χρόνου, νά δεί τά έσχατα γεγονότα καί νά πληροφορήσει όλους εμάς λέγοντας: «Έτσι κι έτσι θά γίνουν τά πράγματα στό τέλος τού χρόνου. Αυτό θά συμβεί στόν κόσμο κι αυτό θά γίνει μέ σάς τούς ανθρώπους»; Κανένας. Αλήθεια, κανένας απ’ όλους τούς ανθρώπους πού ζούν.
Εκτός κι άν υπήρχε κάποιος πού θά μπορούσε νά μάς πείσει πώς είχε μπεί στό νού τού Δημιουργού του κόσμου καί τής ανθρωπότητας, πώς ήξερε ολόκληρο τό σχέδιο τής δημιουργίας, πώς ήταν ζωντανός πρίν από τήν έναρξη τού κόσμου καί είχε καθαρή άποψη γιά τό τέλος τού χρόνου καί τά γεγονότα πού θά σημαδέψουν τό τέλος αυτό.

Υπάρχει τέτοιος άνθρωπος ανάμεσα στά δισεκατομμύρια πού ζούν σήμερα; Όχι, ούτε υπάρχει ούτε υπήρξε ποτέ.
Υπήρχαν προφήτες πού, όχι από δικό τους νού αλλ’ από αποκάλυψη Θεού, είπαν κάποια πράγματα, σύντομα καί ασαφή, γιά τό τί θά γίνει στό τέλος. Κι αυτό όχι τόσο γιά νά δώσουν ακριβή περιγραφή τού τέλους τού κόσμου, όσο γιά νά προειδοποιήσουν μέ τήν πρόνοια τού Θεού τούς ανθρώπους, ώστε νά μετανοήσουν καί νά επιστρέψουν από τό δρόμο τής ανομίας.
Νά σκεφτούν περισσότερο τά φοβερά πράγματα πού μάς περιμένουν κι όχι τά μικρά καί παροδικά πού περνούν σάν σύννεφο καί κρύβουν τήν πύρινη καί φοβερή πραγματικότητα. Ν’ αναλογιστούν τά γεγονότα εκείνα από τά οποία ολόκληρη η ζωή τού ανθρώπου στή γή, η ύπαρξη τού ιδίου τού κόσμου, τά άστρα κι ο κύκλος τού εικοσιτετραώρου θά φτάσουν στό τέλος τους.

Ένας καί μόνο Ένας μάς μίλησε καθαρά καί μέ σαφήνεια γιά όλα όσα θά γίνουν στό τέλος τού χρόνου: Ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Άν υπήρχε οποιοσδήποτε άλλος νά μάς πεί αυτά πού Εκείνος είπε γιά τό τέλος τού κόσμου, δέν θά τόν πιστεύαμε, ακόμα κι άν ήταν ο μεγαλύτερος σοφός.
Άν μιλούσε μέ τήν ανθρώπινη σοφία του καί όχι από θεία αποκάλυψη, δέν θά τόν πιστεύαμε. Η ανθρώπινη σοφία κι η ανθρώπινη λογική, όσο μεγάλες καί σπουδαίες κι άν είναι, είναι πολύ μικρές γιά νά φτάσουν στή δημιουργία καί στό τέλος τού κόσμου.
Η σοφία είναι άχρηστη εκεί πού χρειάζεται τό όραμα. Από προφήτη έχουμε ανάγκη, πού βλέπει τόσο καθαρά όσο εμείς βλέπουμε τόν ήλιο, γιά νά δεί ολόκληρο τόν κόσμο από τήν αρχή ίσαμε τό τέλος του, καθώς καί τήν ίδια τήν αρχή, τό ίδιο τό τέλος. Μόνο ένας τέτοιος άνθρωπος έχει υπάρξει: ο Κύριος Ιησούς Χριστός.
Μόνο Εκείνον μπορούμε καί πρέπει νά πιστεύουμε, όταν μάς λέει τί θά γίνει στό τέλος. Όλα όσα προφήτεψε, επαληθεύτηκαν. Τόσο όταν αφορούσαν σέ πρόσωπα, όπως ο Πέτρος, ο Ιούδας κι οι άλλοι απόστολοι, σέ λαούς, όπως οι Ιουδαίοι, σέ κάποιους τόπους όπως η Ιερουσαλήμ, η Καπερναούμ, η Βηθσαϊδά καί τό Χοραζίν, καθώς καί στίς Εκκλησίες τού Θεού, πού ιδρύθηκαν μέ τό αίμα Του.

Πηγή: Βήμα Ορθοδοξίας

«Μή σᾶς βασανίζουν τά ἔσχατα. Οὔτε ὁ “Ἀντίχριστος” καί τά σημάδια του. Γιατί, νά ξέρετε, ἄν ἐμεῖς ἔχουμε μέσα μας τόν Χριστό, δέν μπορεῖ σέ τίποτε νά μᾶς βλάψει ὁ “Αντίχριστος”».
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης (1906-1991)

«Μη σας βασανίζουν τα έσχατα. Ούτε ο “Αντίχριστος” και τα σημάδια του. Γιατί, να ξέρετε, αν εμείς έχουμε μέσα μας τον Χριστό, δεν μπορεί σε τίποτε να μας βλάψει ο “Αντίχριστος”».
Μια μεγάλη αλήθεια, από τον σύγχρονο προορατικό και διορατικό Άγιο της εποχής μας, τον Γέροντα Πορφύριο.
Δυστυχώς, οι περισσότεροι παρασυρόμαστε και βασανιζόμαστε με τέτοιου είδους σκέψεις, δηλαδή: «Πότε θα έρθει ο “Αντίχριστος;” – “Πότε θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία;» - “Ευρισκόμαστε ή όχι στις έσχατες ημέρες;».
Και λέμε “δυστυχώς”, διότι μέσα από τέτοιες σκέψεις μας ξεγελά ο διάβολος και μας εξαπατά, επειδή λησμονούμε ότι, ΔΕΝ γνωρίζουμε, το πότε θα φύγουμε από αυτή την ζωή για την άλλη.
Αφήστε που ξεχνούμε, ότι ο ίδιος ο Κύριος, ακόμη και στους μαθητές του συνέστησε ότι δεν πρέπει να ασχολούνται με το πότε θα έρθουν τα έσχατα, λέγοντας τους σαφώς και ξεκάθαρα:
« εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· οὐχ ὑμῶν ἐστι γνῶναι χρόνους ἢ καιροὺς οὓς ὁ πατὴρ ἔθετο ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ, » (Πραξ. 1,7)
Επομένως, μην ασχολούμαστε με το πότε θα έρθουν τα έσχατα ούτε να ανησυχούμε γι’αυτά τα θέματα. Δεν μας πέφτει λόγος… Αυτό που θέλει από ‘μας ο Θεός, είναι να μετανοούμε για τα λάθη μας και να αγωνιζόμαστε εναντίον των παθών μας με συνέπεια, σε συνέχεια και με πολύ ταπείνωση, διότι δεν γνωρίζουμε πότε θα μας καλέσει κοντά Του.

Άγιος Παΐσιος: Η αρρώστια έχει ουράνιο μισθό.

– Τι κάνει η μητέρα σου;
Δεν είναι καλά, Γέροντα. Ανεβάζει κατά διαστήματα ψηλό πυρετό και τότε χάνεται. Το δέρμα της γεμίζει πληγές και τις νύχτες πονάει.
– Ξέρεις; Αυτοί είναι μάρτυρες· αν δεν είναι ολόκληροι μάρτυρες, είναι μισοί.
– Και όλη η ζωή της, Γέροντα, ήταν μια ταλαιπωρία.
– Επομένως ο μισθός της θα είναι διπλός. Πόσα έχει να λάβη! Τον Παράδεισο τον έχει εξασφαλισμένο. Όταν ο Χριστός βλέπη ότι κάποιος αντέχει μια βαρειά αρρώστια, του την δίνει, ώστε με την λίγη ταλαιπωρία στην επίγεια ζωή να ανταμειφθή πολύ στην ουράνια, την αιώνια, ζωή.
Υποφέρει εδώ, αλλά θα ανταμειφθή εκεί, στην άλλη ζωή, γιατί υπάρχει Παράδεισος, υπάρχει και ανταμοιβή.
Σήμερα μου είπε μια νεφροπαθής που χρόνια τώρα κάνει αιμοκάθαρση: «Παππούλη, σταυρώστε, σας παρακαλώ, το χέρι μου. Οι φλέβες είναι όλο πληγές και δεν μπορώ να κάνω αιμοκάθαρση». «Αυτές οι πληγές, της είπα, στην άλλη ζωή θα είναι διαμάντια μεγαλύτερης αξίας από τα διαμάντια αυτού του κόσμου.
Πόσα χρόνια κάνεις αιμοκάθαρση;» «Δώδεκα», μου λέει. «Δηλαδή δικαιούσαι ένα ‘’εφάπαξ’’ και μία σύνταξη μειωμένη», της είπα. Μετά μου δείχνει μια πληγή στο άλλο χέρι και μου λέει: «»Παππούλη, αυτή η πληγή δεν κλείνει· φαίνεται το κόκκαλο». «Ναι, αλλά από εκεί μέσα φαίνεται ο Ουρανός, της λέω. Άντε, καλή υπομονή.
Εύχομαι ο Χριστός να σου αυξάνη την αγάπη Του, για να ξεχνιέται ο πόνος σου. Φυσικά υπάρχει και η άλλη ευχή, να εξαλειφθούν οι πόνοι, αλλά τότε εξαλείφεται και ο πολύ μισθός. Επομένως, η προηγούμενη ευχή είναι καλύτερη». Παρηγορήθηκε η καημένη.
Όταν το σώμα δοκιμάζεται, τότε η ψυχή αγιάζεται. Με την αρρώστια πονάει το σώμα μας, το χωματόκτιστο αυτό σπίτι μας, αλλά έτσι θα αγάλλεται αιώνια ο νοικοκύρης του, η ψυχή μας, στο ουράνιο παλατάκι που μας ετοιμάζει ο Χριστός.
Με αυτήν την πνευματική λογική, που είναι παράλογη για τους κοσμικούς, χαίρομαι και εγώ και καμαρώνω για τις σωματικές βλάβες που έχω.
Το μόνο που δεν σκέφτομαι είναι ότι θα έχω ουράνια ανταμοιβή. Καταλαβαίνω ότι εξοφλώ την αχαριστία μου στον Θεό, αφού δεν έχω ανταποκριθή στις μεγάλες Του δωρεές και ευεργεσίες.
Γιατί στην ζωή μου όλα γλέντι είναι· και η καλογερική και οι αρρώστιες που περνώ. Όλο φιλανθρωπίες μου κάνει ο Θεός και όλο οικονομίες. Ευχηθήτε όμως να μη με ξοφλάη με αυτά σ’ αυτήν την ζωή, γιατί τότε αλλοίμονό μου!
Μεγάλη τιμή μου έκανε ο Χριστός να υπέφερα ακόμη περισσότερο την αγάπη Του, αρκεί να με ενίσχυε, ώστε να αντέχω, και μισθό δεν θέλω.
Ο άνθρωπος, όταν είναι τελείως καλά στην υγεία του, δεν είναι καλά. Καλύτερα να έχη κάτι. Εγώ, όσο ωφελήθηκα από την αρρώστια, δεν ωφελήθηκα από όλη την άσκηση που είχα κάνει μέχρι τότε.
Γι’ αυτό λέω, αν δεν έχη κανείς υποχρεώσεις, να προτιμά αρρώστιες παρά υγεία. Από την υγεία του είναι χρεώστης, ενώ από την αρρώστια, όταν την αντιμετωπίζη με υπομονή, έχει να λάβη.
Όταν ήμουν στο Κοινόβιο[, είχε έρθει μια φορά ένας άγιος Επίσκοπος, πολύ γέρος, ονόματι Ιερόθεος, που ασκήτευε στην Σκήτη της Αγίας Άννης. Την ώρα που έφευγε, όπως πήγε να ανεβή στο ζώο, τραβήχτηκε το παντελόνι του και φάνηκαν τα πρησμένα του πόδια.
Οι Πατέρες που πήγαν να τον βοηθήσουν, τα είδαν και τρόμαξαν. Εκείνος το κατάλαβε και τους είπε: «Αυτά είναι τα καλύτερα δώρα που μου έδωσε ο Θεός. Τον παρακαλώ να μη μου τα πάρη».

Απόσπασμα από το Βιβλίο: «Λόγοι του Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Δ’ Οικογενειακή ζωή»

Μιλά ολοκάθαρα.

Σχετικά με το τι είναι καλό και τι κακό μας πληροφορεί μεν η συνείδησή μας,
εν μέρει όμως και όχι ξεκάθαρα, διότι είναι σκοτισμένη από την αμαρτία·
απεναντίας η διδασκαλία του Χριστού, μας μιλά πλήρως και ολοκάθαρα
γι’ αυτό που είναι καλό και αυτό που είναι κακό.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Αββάς Ισαάκ ο Σύρος: Η σωστή αντιμετώπιση των θλίψεων.

Όπως πλησιάζουν τα βλέφαρα το ένα το άλλο, έτσι και οι πειρασμοί είναι κοντά στους ανθρώπους.
Και αυτό το οικονόμησε ο Θεός να είναι έτσι, με σοφία, για να έχουμε ωφέλεια. για να κρούεις δηλ. επίμονα, εξαιτίας των θλίψεων, τη θύρα του ελέους του Θεού και για να μπει μέσα στο νου σου, με το φόβο των θλιβερών πραγμάτων, ο σπό­ρος της μνήμης του Θεού, ώστε να πας κοντά του με τις δεήσεις, και να αγιασθεί η καρδιά σου με τη συνεχή ενθύμησή του. Και ενώ εσύ θα τον παρακαλείς, αυτός θα σε ακούσει…
* Ο πορευόμενος στο δρόμο του Θεού πρέπει να τον ευχαριστεί για όλες τις θλίψεις που τον βρί­σκουν, και να κατηγορεί και να ατιμάζει τον αμελή εαυτό του, και να ξέρει ότι ο Κύριος, που τον αγαπά και τον φροντίζει, δε θα του παραχωρούσε τα λυπηρά, για να ξυπνήσει το νου του, αν δεν έδειχνε κάποια αμέλεια.
Ακόμη μπορεί να επέτρεψε ο Θεός κάποια θλίψη, διότι ο άνθρωπος έχει υπερηφανευθεί, οπότε ας το καταλάβει και ας μην ταραχθεί κι ας βρίσκει την αιτία στον εαυτό του, ώστε το κακό να μη γίνει διπλό, δηλ. να υποφέρει και να μη θέλει να θεραπευθεί. Στο Θεό που είναι η πηγή της δικαιοσύνης, δεν υπάρχει αδικία. Αυτό να μην περάσει από το νου μας.
* Μην αποφεύγεις τις θλίψεις, διότι βοηθούμενος απ’ αυτές μαθαίνεις καλά την αλήθεια και την αγάπη του Θεού. Και μη φοβηθείς τους πειρασμούς, διότι μέσα από αυτούς βρίσκεις θησαυρό. Να προσεύχεσαι να μην εισέλθεις στους ψυχικούς πειρασμούς όσο για τους σωματικούς, να ετοιμάζε­σαι να τους αντιμετωπίσεις με όλη τη δύναμή σου, γιατί χωρίς αυτούς δεν μπορείς να πλησιάσεις το Θεό. Μέσα σ’ αυτούς εμπεριέχεται η θεία ανάπαυση. Όποιος αποφεύγει τους σωματικούς πειρασμούς, αποφεύγει την αρετή.
* Χωρίς πειρασμούς η πρόνοια του Θεού για τον άνθρωπο δε φανερώνεται, και είναι αδύνατο, χωρίς αυτούς, να αποκτήσεις παρρησία στο Θεό, και να μάθεις τη σοφία του αγίου Πνεύματος και, ακόμη, δε θα μπορέσει να στεριωθεί μέσα στην ψυχή σου ο θεϊκός πόθος. Προτού να έρθουν οι πειρασμοί, ο άνθρωπος προσεύχεται στο Θεό σαν ξένος.
Από τότε όμως που θα εισέλθει σε πειρασμούς για την αγάπη του Θεού, και δεν αλλάξει γνώμη, έχει το Θεό, να πούμε, υποχρεωμένο απέναντί του, και ο Θεός τον λογαριάζει για γνήσιο φίλο του. Διότι πολέμησε και νίκησε τον εχθρό του, για να εκπληρώσει το θέλημα του Θεού.
* Ο Θεός δεν δίνει μεγάλο χάρισμα χωρίς να προηγηθεί μεγάλος πειρασμός γιατί ανάλογα με την σφοδρότητα των πειρασμών ορίσθηκαν τα χαρίσματα από τη σοφία του Θεού, την οποία όμως δεν καταλαβαίνουν συνήθως οι άνθρωποι. Από το μέγεθος των μεγάλων θλίψεων που σου στέλνει η πρόνοια του Θεού, καταλαβαίνεις πόση τιμή σου κάνει η μεγαλοσύνη του. Διότι ανάλογη με τη λύπη που δοκιμάζεις είναι και η παρηγοριά που δέχεσαι.
* Αν με ρωτήσεις ποια είναι η αιτία για όλα αυ­τά, σου απαντώ: Η αμέλεια σου. γιατί δε φρόντισες να βρεις τη γιατρειά τους. Η γιατρειά όλων αυτών είναι μία, και μ’ αυτή ο άνθρωπος βρίσκει αμέσως στην ψυχή του την παρηγοριά που ποθεί. Και ποια λοιπόν είναι αυτή η γιατρειά; Είναι η ταπεινοφροσύνη της καρδιάς. Χωρίς αυτήν είναι αδύνατο να χαλάσεις το φράχτη των πειρασμών. απεναντίας μάλιστα βρίσκεις ότι οι πειρασμοί είναι ισχυρότεροι και σε εξουθενώνουν….
* Κατά το μέτρο της ταπεινοφροσύνης, σου δίνει ο Θεός και τη δύναμη να υπομένεις τις συμφορές σου. Και κατά το μέτρο της υπομονής σου, το βάρος των θλίψεών σου γίνεται ελαφρό και, έτσι, παρηγοριέσαι. Και όσο παρηγοριέσαι, τόσο η αγάπη σου προς το Θεό αυξάνει. Και όσο αγαπάς το Θεό, τόσο μεγαλώνει η χαρά που σου χαρίζει το άγιο Πνεύμα. Ο εύσπλαχνος Πατέρας μας, θέλοντας να βγάλει σε καλό τους πειρασμούς των πραγματικών του παιδιών, δεν τους παίρνει, παρά τους δίνει τη δύναμη να τους υπομείνουν. Όλα αυτά τα αγαθά (την παρηγοριά, την αγάπη, τη χαρά) τη δέχονται οι αγωνιστές ως καρπό της υπομονής, για να φτάσουν οι ψυ­χές τους στην τελειότητα. Εύχομαι ο Χριστός και Θεός μας να μας αξιώσει με τη χάρη του να υπομένουμε την πίκρα των πειρασμών για την αγάπη του και με ευχαριστίες της καρδιάς μας. Αμήν.
* Οι άγιοι δείχνουν έμπρακτα την αγάπη τους στο Θεό με όσα υποφέρουν για το όνομά του, όταν δηλ. τους στέλνει στενοχώριες, χωρίς όμως να απο­μακρύνεται απ’ αυτούς, γιατί τους αγαπά. Απ’ αυτή την πάσχουσα αγάπη τους αποκτά η καρδιά τους παρρησία, ώστε να ατενίζουν προς αυτόν ελεύθερα και με την πεποίθηση ότι θα εισακουσθούν τα αιτήματά τους και θα εκπληρωθούν. Μεγάλη είναι η δύναμη της προσευχής που έχει παρρησία.
Γι’ αυτό αφήνει ο Θεός τους αγίους του να δοκιμάσουν κάθε λύπη, για να αποκτήσουν πείρα και να βεβαιωθούν για τη βοήθειά του και για το πόσο προνοεί και νοιάζεται γι’ αυτούς. Έτσι, αποκτούν σοφία και σύνεση από τους πειρασμούς, για να μη γίνουν αμαθείς, καθώς θα τους λείπει η πνευματική άσκηση και στο καλό και στο κακό, και για να αποκτήσουν, από τη δοκιμασία τους, τη γνώση όλων των πραγμάτων που χρειάζονται. γιατί, αλλιώς, θα παρασυρθούν από άγνοια και θα γίνουν καταγέλαστοι από τους δαίμονες. Διότι, αν γυμνάζονταν μόνο στα καλά και δεν είχαν την εμπειρία της πάλης με το κακό, θα πήγαιναν στον πόλεμο εντελώς άπειροι….
* Ο άνθρωπος δεν μπορεί να γευθεί και να εκτι­μήσει το καλό, αν προηγουμένως δε δοκιμάσει την πίκρα από τους πειρασμούς….
* Οι άνθρωποι τότε έρχονται σε αληθινή επίγνωση, όταν ο Θεός τους στερήσει τη δύναμή του και τους κάνει να συναισθανθούν την ανθρώπινη αδυναμία, και τη δυσκολία που προκαλούν οι πειρασμοί, και την πονηριά του εχθρού, και με ποιον α­ντίπαλο έχουν να παλέψουν, και πόσο ασθενής είναι η ανθρώπινη φύση τους, και πώς τους φυλάει η θεϊκή δύναμη, και πόσο προχώρησαν και προόδευσαν στην αρετή, και ότι χωρίς τη δύναμη του Θεού είναι ανίσχυροι μπροστά σε οποιοδήποτε πάθος.
Κι αυτό το κάνει ο Θεός, για να αποκτήσουν, από όλες αυτές τις αρνητικές εμπειρίες, αληθινή ταπείνωση, και να πλησιάσουν κοντά του, και να περιμέ­νουν τη βέβαιη βοήθειά του, και να προσεύχονται με υπομονή. Και όλα αυτά από που θα τα μάθουν, παρά από την πείρα των πολλών θλίψεων τις οποίες επιτρέπει ο Θεός και δοκιμάζουν; Αλλά και πίστη σταθερή αποκτά κανείς από τους πειρασμούς καθώς βεβαιώνεται για τη θεϊκή βοήθεια, που πολλές φορές βρίσκει στον αγώνα του….
* Οι αγωνιστές, λοιπόν, πειράζονται για να αυξήσουν τον πνευματικό τους πλούτο. οι αμελείς, για να φυλαχθούν απ’ ό,τι τους βλάπτει. οι κοιμισμένοι, για να ξυπνήσουν. οι απομακρυσμένοι, για να πλησιάσουν στο Θεό. και οι φίλοι του Θεού, για να εισέλθουν στον άγιο οίκο του με παρρησία. Ένας γιος, άβγαλτος στη ζωή, δεν μπορεί να διαχει­ρισθεί τον πλούτο του πατέρα του και να βοηθηθεί απ’ αυτόν. Γι’ αυτό λοιπόν, στην αρχή στέλνει δυσκολίες και βάσανα ο Θεός στα παιδιά του και, με­τά, τους φανερώνει τι τους χαρίζει. Δόξα τω Θεώ που, με πικρά φάρμακα, μας χαρίζει την απόλαυση της πνευματικής υγείας.
* Είναι κανείς που δε στενοχωριέται και δεν κουράζεται, ενόσω γυμνάζεται; Και είναι κανείς, στον οποίο να μη φαίνεται πικρός ο καιρός, που πίνει το φαρμάκι των πειρασμών και των θλίψεων; Χωρίς, λοιπόν, να περάσει απ’ αυτό το στάδιο δεν μπορεί να αποκτήσει ισχυρή κράση. Αλλά και η υ­πομονή στους πειρασμούς δεν είναι δική μας.
Πώς μπορεί, αλήθεια, ο άνθρωπος, ένα πήλινο αγγείο, να βαστάζει μέσα του το νερό, αν δε το κάνει στέρεο η θεϊκή φωτιά; Αν σκύψουμε το κεφάλι, τότε ό,τι καλό και ωφέλιμο ζητήσουμε από το Θεό στην προσευχή μας με ταπείνωση, με διαρκή πόθο και με υπομονή, όλα θα μας τα δώσει.
* Όπως τα μικρά παιδιά τρομάζουν από τα φοβε­ρά θεάματα, και τρέχουν και πιάνονται από τα φορέματα των γονέων τους, και ζητούν τη βοήθειά τους, έτσι και η ψυχή: όσο στενοχωριέται και θλίβεται από το φόβο των πειρασμών, προστρέχει και κολλάει στο Θεό, και τον παρακαλεί με ακατάπαυτες δεήσεις. Και όσο οι πειρασμοί πέφτουν επάνω της, ο ένας μετά τον άλλο, τόσο και παρακαλεί περισσότερο. Αλλά όταν σταματήσουν και ξαναβρεί την ανά­παυσή της, συνήθως χάνει την επαφή της με την πραγματικότητα και απομακρύνεται από το Θεό.
* Οι θλίψεις και οι κίνδυνοι θανατώνουν την ηδυπάθεια, ενώ η καλοπέραση και η αδιαφορία την τρέφουν. Γι’ αυτό και ο Θεός και οι άγιοι Άγγελοι χαίρονται στις θλίψεις και στις στενοχώριες μας, ενώ ο διάβολος και οι συνεργάτες του χαίρονται ό­ταν τεμπελιάζουμε και καλοπερνούμε.
* Άφησε λοιπόν τη φροντίδα σου στο Θεό, και σε όλες τις δυσκολίες σου κατάκρινε τον εαυτό σου, ότι εσύ ο ίδιος είσαι ο αίτιος για όλα…
* Όλες οι λυπηρές περιστάσεις και οι θλίψεις, αν δεν έχουμε υπομονή, μας διπλοβασανίζουν. Γιατί ο άνθρωπος με την υπομονή του διώχνει την πί­κρα των συμφορών, ενώ η μικροψυχία γεννά την απελπισία της κόλασης. Η υπομονή είναι μητέρα της παρηγοριάς. είναι μια δύναμη ψυχική, που γεν­νιέται από την πλατιά καρδιά. Αυτή τη δύναμη ο άνθρωπος δύσκολα τη βρίσκει πάνω στις θλίψεις του, αν δεν έχει τη θεία χάρη, που την αποκτά με την επίμονη προσευχή και με δάκρυα.

iak.gr

Πυξίδα μας το θέλημα του Θεού.

Μικρές στάσεις στην Κλίμακα του Αγίου Ιωάννου του Σιναίτου.

«Μετά τον Θεό ας έχουμε σε κάθε ενέργειά μας ως άγρυπνο φρουρό και ως γνώμονα ασφαλή τη συνείδησή μας. Έτσι αντιλαμβανόμενοι από πού φυσά ο άνεμος θα ανοίγουμε προς τα εκεί και τα ιστία που πλοίου μας» (λόγ. κστ΄ 5).
Ένα καραβάκι είναι ο καθένας μας στη θάλασσα του βίου. Στη θάλασσα αυτή που έχει και μπουνάτσες, αλλά συνήθως έχει φουρτούνες. Τα κύματα υψώνονται μανιασμένα τις περισσότερες φορές πάνω στο καραβάκι αυτό, που κινδυνεύει γι’ αυτό συχνά να καταποντιστεί. Φτάνουμε τότε στο σημείο να χάνουμε τον προσανατολισμό μας. Κύματα και φουρτούνες βέβαια οι δοκιμασίες της ζωής, οι πειρασμοί, ο κόσμος ο κείμενος εν τω πονηρώ που παραμονεύει πώς να μας καταπιεί.
Ευτυχώς υπάρχει πάντοτε η πυξίδα. Αυτή που και στη μεγαλύτερη μαυρίλα και καταιγίδα μάς δείχνει την ορθή πορεία. Κι ορθή πορεία είναι αυτή που μας οδηγεί στον ουρανό: τη σχέση μας με τον Θεό. Αν χάσουμε τον προσανατολισμό αυτόν, πράγματι και αληθώς χανόμαστε. Τι νόημα έχει μια ζωή δίχως Θεό; Δεν θα ‘ναι μια πορεία στα… τυφλά; «Κι άλλη μια μέρα δίχως σκοπό», που λέει ο στίχος ενός παλιού τραγουδιού.
Ποια είναι η πυξίδα; Το θέλημα του Θεού. Που είναι γνωστό αφότου ο Θεός σαρκώθηκε κι έγινε άνθρωπος.
Μας είχε δώσει τα κεντρικά σημεία της πορείας μας, ήδη από την Παλαιά Διαθήκη, κατεξοχήν μας τα έδωσε, τότε που ήλθε, γιατί όχι μας έδειξε τον ουρανό ως σημάδι προσανατολισμού, αλλά μας πήρε, μας έκανε κομμάτι του Εαυτού Του, και μαζί πια με Εκείνον πορευόμαστε στη θάλασσα του βίου. Πόσο παρήγορη είναι η πορεία του χριστιανού. Γιατί τελικώς καπετάνιο στο σκαρί του έχει τον ίδιο τον Χριστό! (Μια παλιά εικόνα αποτυπώνει με μεγάλη αμεσότητα την πραγματικότητα αυτή: Ο Χριστός να κρατάει το τιμόνι του δικού μας καραβιού)!
Όχι λοιπόν στα… κουτουρού! Ό,τι μας λέει ο λόγος του Θεού.
«Όπου και να είσαι, έχε ως βάση σου την Αγία Γραφή» (Μ. Αντώνιος).
Αλλά ο όσιος επισημαίνει και κάτι άλλο πολύ σημαντικό: μαζί με τον Θεό που μας καθοδηγεί με τον λόγο Του, έχεις και τη συνείδησή σου. «Η συνείδησή σου είναι ο άγρυπνος φρουρός σου και ο ασφαλής σου γνώμονας».
Αρκεί βεβαίως να λειτουργεί η συνείδηση.
Γιατί δυστυχώς πολύ συχνά δεν την ακούμε σ’ αυτά που μας συμβουλεύει, οπότε σιγά σιγά τη θέτουμε σε αχρηστία, κι η φωνή της, αν δεν σβήσει εντελώς, είναι τόσο ψιθυριστή, που είναι σαν να μην υπάρχει.
«Αν θέλεις να προκόψεις, επιμέλησαι της συνειδήσεώς σου και όσα σοι λέγει, ποίησον» (αββάς Μάρκος). Ν’ ακούμε τη φωνή της συνείδησής μας. Εκείνης όμως που έχει εμβαπτιστεί και διαποτιστεί από τον λόγο του Χριστού. Εκείνης που έχει μπει στον ρυθμό της εκκλησιαστικής ζωής. Αν δεν λειτουργεί έτσι, τότε καλύτερα μην… την ακούς! Γιατί δεν θα σου λέει τα σωστά.

π.Γεώργιος Δορμπαράκης

Τo Ψυχοσσάββατο πρo της Απόκρεω.
Μητροπολίτου Φαναρίου Αγαθαγγέλου Γενικού Διευθυντού τής Αποστολικής Διακονίας τής Εκκλησίας τής Ελλάδος

Τήν παραμονή τής Κυριακής τής Απόκρεω η Εκκλησία μάς καλεί σέ μιά παγκόσμια ανάμνηση όλων “τών απ’ αιώνος κοιμηθέντων ευσεβώς, επ’ ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου”.
Αυτή πραγματικά είναι η μεγάλη ημέρα τής Εκκλησίας κατά τήν οποία προσευχόμαστε γιά τά κοιμηθέντα μέλη της. Γιά νά καταλάβουμε τό νόημα πού υπάρχει στή σχέση τής Μεγάλης Σαρακοστής καί τής προσευχής γιά τούς κοιμηθέντες θά πρέπει νά θυμηθούμε ότι ο Χριστιανισμός είναι η θρησκεία τής αγάπης.
Η νέα ζωή πού μάς έδωσε ο Χριστός καί πού μεταβιβάζεται σέ μάς διά τής Εκκλησίας είναι πάνω απ’ όλα μιά ζωή συνδιαλλαγής, “συναγωγής εις ενότητα όλων τών διεσκορπισμένων”, η αποκατάσταση τής θραυσμένης από τήν αμαρτία αγάπης. Αλλά πώς είναι δυνατό ν’ αρχίσουμε ποτέ τήν επιστροφή μας στό Θεό καί τή συμφιλίωσή μας μ’ Αυτόν, άν από μέσα μας δέν ξαναγυρίσουμε στή μοναδική καινή εντολή τής αγάπης;
Ζητάμε από τό Θεό νά θυμηθεί αυτούς πού καί μείς θυμόμαστε καί τούς θυμόμαστε ακριβώς γιατί τούς αγαπάμε. Προσευχόμενοι γι’ αυτούς τούς συναντάμε εν Χριστώ, ο οποίος Αγάπη εστίν καί πού – ακριβώς επειδή είναι αγάπη – ξεπερνάει τό θάνατο πού είναι η τελική νίκη τού χωρισμού καί τής έλλειψης τής
αγάπης. Μέσα στό Χριστό δέν υπάρχουν ζωντανοί καί πεθαμένοι γιατί όλοι είναι ζώντες εν Χριστώ. Αυτός είναι η ζωή καί αυτή η Ζωή είναι τό φώς τού ανθρώπου. Αγαπώντας τό Χριστό αγαπάμε όλους εκείνους πού βρίσκονται εν Αυτώ.
Ποιό είναι τό νόημα τών προσευχών μας γιά τούς νεκρούς; Μήπως ζητούμε από τό Θεό νά κάνει κάποια αδικία; Βεβαίως όχι. Μέ τήν προσευχή μας αποδεικνύουμε ότι οι νεκροί δέν έζησαν μάταια. Μαρτυρούμε, ότι μαζί μέ τά πολλά λάθη πού έκαμαν στή ζωή τους, βοήθησαν νά φυτευτεί ο σπόρος τής αγάπης.
Προσευχόμαστε γι’ αυτούς μέ αγάπη καί ευγνωμοσύνη καί θυμόμαστε τήν παρουσία τους ανάμεσά μας. Η προσευχή μας γι’ αυτούς πρέπει νά στηρίζεται καί από τίς πράξεις μας. Εάν στή ζωή μας δέν καρποφορεί ο σπόρος πού αυτοί έσπειραν μέσα μας, τότε οι προσευχές μας γι’ αυτούς θά’ ναι αληθινά αδύναμες.
Πρέπει νάμαστε σέ θέση νά λέμε: “Κοίταξε, Χριστέ μου, αυτός ο άνθρωπος έζησε καί μ’ έκανε νά τόν αγαπήσω, μού δωσε παραδείγματα ν’ ακολουθήσω καί τ’ ακολουθώ”. Καί θάρθει η μέρα πού θά μπορούμε νά λέμε: “Ό,τι καλό βλέπεις στή ζωή μου δέν είναι δικό μου. Εκείνος μού τόδωσε, πάρε το καί άς είναι αυτό
προσφορά στήν αιώνια μνήμη του, καί ίσως-ίσως στή συγχώρεσή του”.
Η ζωή τού καθενός μας δέν λήγει μέ τόν θάνατό μας πάνω στή γή καί τή γέννησή μας στόν άλλο κόσμο. Η παρουσία μας σφραγίζει όποιον συναντήσουμε. Αυτή η ευθύνη συνεχίζεται καί μετά θάνατον κι έτσι οι ζωντανοί συνδέονται μέ τούς νεκρούς γιά τούς οποίους καί προσεύχονται. Γιά τούς νεκρούς εμείς οι
ζωντανοί δέν ανήκουμε πλήρως σ’ αυτό τόν κόσμο γιά μάς οι νεκροί ανήκουν ακόμη στήν ιστορία τής ανθρωπότητας. Η προσευχή μας γι’ αυτούς είναι ουσιαστική γιατί εκφράζει τήν πληρότητα τής κοινής μας ζωής.
«Μνήσθητι Κύριε τών επ’ ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου κεκοιμημένων πατέρων καί αδελφών ημών, καί πάντων τών εν ευσεβεία καί πίστει τελειωθέντων, καί συγχώρησον αυτοίς πάν πλημμέλημα εκούσιόν τε καί ακούσιον, εν λόγω, ή έργω, ή κατά διάνοιαν πλημμεληθέν υπ’ αυτήν. Καί κατασκήνωσον αυτούς εν τόποις φωτεινοίς, εν τόποις χλοεροίς, εν τόποις αναψύξεως, ένθα απέδρα λύπη, πάσα οδύνη, καί στεναγμός, όπου η επισκοπή τού ποσώπου σου ευφραίνει πάντας τούς απ’ αιώνος Αγίους σου. Χάρισαι αυτοίς τήν Βασιλείαν σου, καί τήν μέθεξιν τών αφράστων καί αιωνίων σου αγαθών, καί τής σής απεράντου καί μακαρίας ζωής τήν απόλαυσιν».

Πηγή: Βήμα Ορθοδοξίας

«ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΕΦΕΥΓΑ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΡΙΝ ΠΡΟΛΑΒΩ... »

Ένα απόγευμα καθώς καθόμουν στην αυλή της Μονής του Αγίου Παύλου, είδα δυο γεροντάκια να περπατούν και να μιλούν σιωπηλά .
Ο ένας ο π. Μητροφάνης 85 ετών , ήρθε μόλις πήρε σύνταξη, έχει 25 χρόνια μακριά από τον κόσμο . Ο άλλος ο π. Ιγνάτιος 92 ετών , Ρουμάνος στην καταγωγή , έχει στο Άγιο Όρος 70 χρόνια . Μένει σε ένα κελλι ερημικό περίπου 45’ μακριά . Το τελευταίο διάστημα απέκτησε καταρράκτη και ο Ηγούμενος επιμένει να πάει μια βδομάδα στην Θεσσαλονίκη να κάνει εγχείρηση , δεν έχει βγει όμως ξανά και νιώθει άβολα .
-Φοβάμαι αδελφέ Μητροφάνη , πως θα πάω εκεί μια βδομάδα , πως είναι ο κόσμος ; Μακριά από το περιβόλι της Μάνας μας;
Αν με κερδίσει ο κόσμος και τώρα στα γεράματα χάσω την ψυχή μου ;
Μακάρι η Κυρία μας να με έπαιρνε σήμερα το βράδυ να μην προλάβω να πάω !
- Ιγνάτιε , εμείς πρέπει πάντα να κάνουμε υπακοή στον Ηγούμενο μας , θα πας και η Χαρις της υπακοής θα σε σκεπάσει !
Αυτά είπαν και εξαφανίστηκαν , ο ένας στο διακονημα και ο άλλος στο κελλάκι του . Ήδη η νύχτα άπλωσε την κουρτίνα της πάνω από το περιβόλι και τα άστρα έλαμψαν πάνω από τους Βυζαντινούς τρούλους .
Κι όμως ο Θεός έκανε υπακοή στο γνήσιο αυτό παιδί του. Μέσα σε εκείνο το βράδυ ακούσαμε την καμπάνα να ηχεί, ο π. Ιγνάτιος άφησε τον κόσμο πριν προλάβει να αντικρίσει τον κοσμικό κόσμο .
Η Κυρία του, του έδειξε τον δρόμο του Ουρανού , έκλεισε τα τυφλά μάτια του στην ματαιότητα και αντίκρυσε το φως του Χριστού στην Αιωνιότητα .
Θάφτηκε πίσω από το ερημικό κελλάκι που έζησε, χωρίς ποτε να δει αυτόν τον κόσμο που μικρό παιδάκι άφησε.

(Μητροπολίτου Μεσογαίας Νικολάου )