"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Πάνω απ' ολα να κρατάς τη φύλαξη και τη νήψη του νου σου. Να έχεις καρτερία σε κάθε στενοχώρια, και κάθε αγαθό που έχεις, να το φυλάγεις ακέραιο και αμετάβλητο.
Και πρόσεχε πολύ τον εαυτό σου, μην τυχόν παραδεχτείς καμιά παρείσακτη ηδονή.
Γιατί τα πάθη της ψυχής καταπραΰνονται με την ησυχία· όταν όμως ερεθίζονται και ξύνονται, αγριεύουν περισσότερο και σπρώχνουν εκείνους που τα έχουν να αμαρτάνουν περισσότερο και γίνονται δυσκολοθεράπευτα, όπως συμβαίνει με τα σωματικά τραύματα, όταν τρίβονται και ξύνονται.
Ακόμη και ένας αργός λόγος μπορεί να χωρίσει το νου από τη μνήμη του Θεού, καθώς μας σπρώχνουν οι δαίμονες σ' αυτό και οι αισθήσεις πείθονται σ' αυτούς.

Αββάς Φιλήμων

Τί είναι οι Πράξεις των Αποστόλων;

Είναι οι πράξεις του Χριστού τις όποιες επιτελούν οι Απόστολοι με την δύναμη Εκείνου ή καλύτερα, διά του Χριστού που είναι μέσα τους και ενεργεί δι' αυτών.
Και τί είναι οι Βίοι των Αγίων;
Τίποτα περισσότερο από την προέκταση των Πράξεων των Αποστόλων. Μέσα τους έχουμε το ίδιο Ευαγγέλιο, την ίδια βιωτή, την ίδια αλήθεια, την ίδια δικαιοσύνη, την ίδια αγάπη, την ίδια πίστη, την ίδια αιωνιότητα, την ίδια δύναμιν εξ ύψους, τον ίδιο Θεό και τον ίδιο Κύριο. Αυτή η προέκταση των ζωοποιών θείων δυνάμεων στην Εκκλησία του Χριστού διά των αιώνων και από γενεά σε γενεά αποτελεί την ζώσα Ιερά Παράδοση.

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς
www.eptalofos.gr

+"Πείνασα, και δεν μου δώσατε να φάω. δίψασα και δεν μου δώσατε να πιω.. ξένος ήμουν, και δεν με φιλοξενήσατε.. γυμνός, και δεν με ντύσατε.. ασθενής και σε φυλακή, και δεν με επισκεφθήκατε"+

<ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ>

Κάποτε ζούσε μια γυναίκα η οποία ήταν δύσκολη στην ζωή της, ήταν φιλάργυρη, ανελεήμων, με πολλά πάθη και κακίες...
Όταν έφυγε απ’ αυτή τη ζωή παρέα με τον φύλακα Άγγελό της, παρουσιάστηκαν οι δαίμονες και την διεκδίκησαν, λέγοντες στον Άγγελο ότι είναι δική μας, γιατί ούτε ένα καλό δεν έκανε στη ζωή της και την έριξαν στην φλεγόμενη λίμνη...
Σαστισμένη εκείνη, με κραυγές, αγωνία και πόνο παρακαλούσε τον φύλακα Άγγελο να την λυπηθεί και να την σώσει.. Τότε
ο Άγγελος σκέπτεται, τι να κάνω.. Την πλησιάζει και την ρωτά. Σκέψου καλά να ενθυμηθείς έστω μία καλοσύνη που έκανες στη ζωή για να την μεταφέρω στο Θεό...
Εκείνη, μετά από σκέψη του λέει.. Ναι, θυμήθηκα. Κάποτε έβγαλα ένα φρέσκο κρεμμύδι από το περιβόλι μου και το έδωσα σε μια ζητιάνα.. Ο Άγγελος το μετάφερε στον Θεό και πείρε την απάντηση...
«Πάρε λοιπόν το ίδιο κρεμμύδι και πήγανε πάνω από τη λίμνη να την τραβήξεις έξω»..
Μόλις εκείνη πιάστηκε γερά από το φύλλο του κρεμμυδιού και ενώ ο Άγγελος προσεκτικά την είχε σχεδόν βγάλει ολάκερη από την λίμνη, έτρεξαν οι άλλοι κολασμένοι να γαντζωθούν επάνω της για να βγουν κι αυτοί μαζί της...
Τότε η άπονη και κακή εκείνη ψυχή άρχισε να τους κλωτσάει και να τους διώχνει. « Φύγετε, εμένα θέλει να βγάλει κι όχι εσάς.. Δικό μου ήταν το κρεμμύδι και όχι εσάς ».
Μόλις το είπε αυτό, το κρεμμύδι έσπασε και αυτή ξανάπεσε πιο βαθιά στη λίμνη για να καίγεται εκεί πέρα πάντοτε...
Τότε ό Άγγελος έβαλε τα κλάματα, για την τόση κακία και αχαριστία της και έφυγε από εκεί...

*:π.Ανανίας Κουστένης:*

"Πρώτη και Δεύτερη εύρεση της Τιμίας κεφαλής του Ιωάννου του Προδρόμου"... βοήθειά μας...
Στις 24 Φεβρουαρίου έχομε την εύ­ρεση, την πρώτη και δεύτερη εύρεση, της Τί­μιας Κεφαλής του Τιμίου και ενδόξου προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου.. Η μεγάλη μας αγάπη μετά την Παναγίτσα στην Εκκλησία μας.. Είναι
ο μεγαλύτερος Άγιος της Εκκλησίας μας.. Και μάλιστα ο πιο στορ­γικός.. Ο κήρυξ της μετανοίας και φοβερός απέναντι στην ανομία, στην αμαρτία και στο κακό, αλλά ο πιο εύσπλαχνος και τρυφερός, απέναντι στον αμαρτωλό, τον πονεμένο και πληγωμένο άνθρωπο.. Λίγοι Άγιοι της Εκκλησίας μας, να το ξέρετε, είναι τόσο στοργι­κοί όσο ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος...
Γι’ αυτό μην τον αφήνετε.. Η Εκκλησία μας έχει βάλει δεξιά στον θρόνο του Χριστού την Παναγία και αριστερά, τα ζερβά του Χριστού, όπως λέει το τραγούδι το Θρακιώτικο, τον Άη Γιάννη.. Τον Άη Γιάννη τον Πρό­δρομο.. Και γι’ αυτό, τη Σαρακοστή, ψάλλομε στην Παναγίτσα «Θεοτόκε Παρθένε», και το δεύτερο τροπά­ριο που γίνεται στους εσπερινούς, «Βαπτιστά του Χρι­στού, πάντων ημών μνήσθητι». Και μετά τους Άγίους αποστόλους και μετά πάλι την Παναγίτσα..
Τί ωραία ειν’ αυτά! Να τα μάθετε, για να τα λέτε, τις Άγιες ημέρες της Σαρακοστής...
Λοιπόν.
Όπως ξέρομε από την Ιερά Ιστορία, ο Ηρώδης Αντύπας αποκεφάλισε τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρο­μο, γιατί τον ήλεγχε, επειδή είχε πάρει τη γυναίκα του αδελφού του, ως γυναίκα του.. Την Ηρωδιάδα. Κι ο Άγιος Ιωάννης ήλεγχε και στηλίτευε το κακό και την ανομία.. Αγαπούσε, όμως, τα θύματα της αμαρτίας.. Και τον Ηρώδη αγαπούσε, κι ο Ηρώδης το ήξερε.. Παρότι τον Εφυλάκισε, δεν ήθελε να τον φονεύσει.. Και μάλιστα πήγαινε πολλές φορές στη φυ­λακή ο Ηρώδης και άκουγε τον Ιωάννη.. Ευχαρίστως.. Και πολλά απ’ αυτά που του έλεγε «εποίει», λέει το ευαγγέλιο του Μάρκου, στο (6 Κεφάλαιο. Έκαμε.)Αλλά η Ηρωδιάδα, όμως, δεν τον άφηνε ήσυχο τον Ηρώδη...
Δεν μπορούσε να ησυχάσει, γιατί την ήλεγχε.. Κι αντί να μετανιώσει η γυναίκα, εφόνευσε τον Ιωάννη, αντί να φονεύσει την αμαρτία πού ’χε μέσα της και το κακό.. Και έφερε το κεφάλι του Προδρόμου, ο υπηρέτης τό ’δωσε στην θυγατέρα της Ηρωδιάδος, και τό ’δωσε εκείνη στη μητέρα της.. Και ύστερα πήγαν και τό ’θαψαν στο παλάτι εκεί, σε μια άκρη, στο χειρότερο σημείο, και διέταξε να το θάψουν όσο γίνεται πιο βαθειά, για να μην το βλέ­πει, πως γίνεται θαμμένο, αλλά να θεωρεί ότι τό ’κρυψαν.. Το εξαφάνισαν...
Κι ο Άγιος Ιωάννης, λοιπόν, εκεί, παρουσιάστη­κε αργότερα σε δυο μοναχούς που πήγαιναν από τη Μικρασία στους Αγίους Τόπους, να προσκυνήσουν, και τους λέει: «Εδώ είναι το Ιερό μου κεφάλι.. Θέλω να το βγάλετε και να το πάρετε. Κι εγώ θα σας πω, τι να το κάνετε.» Και καθώς γύριζαν, πέρασαν μέσω Συρίας στην πόλη των Εμεσινών, στα Έμεσα της Συρίας, εκεί που ήταν κι ο άγιος Ρωμανός ο μελωδός, και το έδωσαν σ’ έναν κεραμοποιό. Έτσι τους εί­πε ο Άη Γιάννης.. «Να το δώσετε σ’ αυτόν κι εσείς θα φύγετε.. Κι εγώ ξέρω τι θα κάνω.» Τι ωραία! Οι Άγιοι φροντίζουν τον εαυτό τους.. Όπως η Πορταΐτισσα, δεν θέλει να την φροντίζουμε εμείς, μας φρο­ντίζει αυτή.. Έτσι κι ο Άη Γιάννης ο Πρόδρομος και όλοι
οι Άγιοι.
Αλλοίμονο. Εμείς, άμα τους τιμάμε, προσκυνάμε τις εικόνες τους, τιμητικά, και όταν τους βλέπομε, ερχόμαστε σε επιπόθηση και αγάπη και στοργή του πρωτοτύπου, του προσώπου τους, πού ’ναι στον ουρανό, κι όταν τους θυμιάζομε, θέλουν οι άγιοι να τους θυμιάζομε, το λέει και η απόφαση της Ζ’ Οι­κουμενικής Συνόδου, που ερύθμισε την Εικονομαχία, και προκύπτει, έτσι, καλό μεγάλο.. Κι όταν μιλάμε στους Αγίους και τους αναφέρουμε, λένε κι αυτοί τ’ όνομά μας στον Θεό..
Το έδωσαν, λοιπόν, στον κεραμοποιό, κι εκείνος, ενώ είχε αναδουλειές, άρχισαν οι δουλειές του να πηγαίνουν κάλλιστα. Τόσο πολύ, που δεν ήξερε τι να κάνει τα χρήματα και τα αγαθά που είχε.. Και κατάλαβε ότι αυτό προήλθε από τον Άη Γιάννη. Τι ωραίο! Τι ευλογία!..
Και κληροδότησε την τιμία Κάρα, την είχε εκεί στο σπίτι του, συνέχεια, με καντηλάκι, με κεράκι, και μ’ ό,τι άλλο, και την προσκυνούσε.. Και ευχαρι­στούσε τον μεγάλο Βαπτιστή. Κι είπε στην αδελφή του: «Δεν θα την πάρετε. Δεν θα την πας πουθενά. Θα την κρατήσεις εδώ, θα την τιμάς, θα την αγα­πάς, θα την προσκυνάς τιμητικά, και θα έχεις και το καντηλάκι και δεν θα λες στους άλλους τίποτε.. Γιατί υπάρχουν και κακοί άνθρωποι.. Μην στην πάρει κανείς.» Εκείνη εκοιμήθη, την κληροδότησε σε άλλον, και τελικά έφτασε στα χέρια ενός Ιερομονάχου Ευ­σταθίου, που ήταν Αρειανός...
Οι Αρειανοί πολεμού­σαν τη θεότητα του Χριστού, σαν τους σημερινούς χι­λιαστές. Έτσι. Φοβεροί ήτανε. Και εκείνος την είχε πάρει σ’ ένα κελλί που είχε εκεί, σ’ ένα ασκηταριό, κι έκανε θαύματα η αγία κάρα.. Και τί έλεγε αυτός ο βλάκας; «Εγώ έχω τη σωστή πίστη, γιατί ο Άη Γιάννης θαυματουργεί.» Ο Άη Γιάννης δεν θαυματουργούσε, γιατί είχε αυτός σωστή πίστη.. Θαυμα­τουργούσε, γιατί έβλεπε την πίστη των ανθρώπων! Ας πάμε στην Παναγία στη Λούρδη, στο Παρίσι, κάτω εκεί στη Γαλλία. «Είναι», λέει, «αυτοί καθο­λικοί, γιατί θαυματουργεί;» Γιατί βλέπει την πίστη των ανθρώπων
η Παναγία.. Εδώ θαυματουργεί ο Χριστός και η Παναγία και
ο Άη Γιώργης και σε μουσουλμάνους και στο ’να και στ’ άλλο.. Γιατί τί βλέπει; Την πίστη βλέπει. Την πίστη.. Είναι πολύ σπουδαίο.. Ο αιρετικός, όμως, έλεγε αυτό.. Πήγαν, λοιπόν, οι Χριστιανοί, τον άρχισαν με το ξύλο και τον κυνήγησαν και τον έδιωξαν από ’κει πέρα. Και καλά κάνανε...
'Έχομε την πρώτη εύρεση, λοιπόν, στο παλάτι του Ηρώδη από τους δύο καλογήρους.. Τώρα την πήρε ο κεραμοποιός, την άφησε στην αδελφή του και έφτασε, τελικά, σ’ έναν αιρετικό Ιερομόναχο Ευστάθιο.. Τον έδιωξαν αυτόν, αλλά εκεί­νος είχε κρύψει την Αγία κάρα σ’ ένα καλό σημείο, εκεί στην σπηλιά, και δεν την βρίσκανε. «Πάει», λέει, «τώρα.. Την πήρε, την πέταξε, τί την έκανε;» Και παρουσιάστηκε ύστερα από χρόνια ο Άγιος Ιω­άννης σ’ έναν ηγούμενο Μάρκελλο, εκεί κοντά στα Έμεσα, και στον επίσκοπο των Εμέσων Ουράνιο, και τους λέει: «Εγώ είμαι εδώ.. Στη σπηλιά.. Σας φυλάω όλους. Δεν με ξέρετε. Αλλά εγώ σας ξέρω και σας βλέπω και σας προστατεύω...
Να ’ρθετε να με πάρετε.» Και πήγαν εκεί πέρα, μετά φόβου Θεού και αγάπης πολλής, βρήκαν την Αγία Κάρα και την έφεραν στην πόλη των Εμεσινών, και την έβαλαν στη μεγάλη Εκκλησία.. Κι ο Άγιος Ιωάννης έκαμε θαύμα­τα μεγάλα, και προστάτευε φανερά τους ανθρώπους, και το Είχαν κρυφό καμάρι εκεί στη Συρία..+ +.

(•Αρχιμ. Ανανίας Κουστένης, Χειμερινό Συναξάρι•)

Ένα κομποσχοίνι που κάνεις για τον αδελφό σου, για τον συγγενή σου, δεν πάει χαμένο. Ο Θεός θα τον βοηθήσει, όταν βρεθεί σε δύσκολη θέση. Το κομποσχοίνι, όχι βοηθάει, αλλά και ψυχή από την κόλαση μπορεί να βγάλει! Τόση δύναμη έχει η προσευχή.

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

Όσο καθαρίζεσαι μέσα σου, τόσο περισσότερο λαμβάνεις έναν φωτισμό, λαμβάνεις μιαν αίσθηση ότι κανένα κτίσμα του Θεού δεν μένει αργό, αλλά όλα δοξολογούν το Θεό.
Όταν καθαρισθείς μέσα σου θα δείς...πως και η μύγα και το κουνούπι και το βόδι και το ζώο όλα δοξολογούν το Θεό...θα την δεις αυτη τη μυστική δοξολογία, όσο καθαρίζεσαι μέσα σου !!!

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ
ΕΚΔΟΣΗ Ι. ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΥ ΆΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΑ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ .

Άγιος Ιάκωβος Βαλαδήμος
της Βίτσας Ζαγορίου.

Ένας βιαστής του πνεύματος, ένα φιλέρημο στρουθίο της αρετής, από τα έρημοπούλια της πίστεως, που χτίζουν τις φωλιές τους στα απάτητα ψηλώματα της αρετής.
Ασκητής του μοναστηριού του προφήτη Ηλία, στη Βίτσα Ζαγορίου, Ο γέροντας Ιάκωβος Βαλαδήμος, αγάπησε το Χριστό<< εξ όλης ψυχής και έξ όλης καρδίαςκαι έξ όλης διανοίας>>.
Η φωνή του ήταν γλυκιά, σιγανή, ικετευτική.
Μιλούσε στο Θεό με εμπιστοσύνη και σεβασμό,
όπως ομιλεί το παιδί στον πατέρα του.
Έκανε και κήρυγμα με απλά χωριάτικα λόγια, και καλούσε όλους σε μετάνοια και εξομολόγηση,
σε συμφιλίωση με το Θεό πατέρα.
Η τυφλή αδερφή του έψαλε απέξω και μονάχα καμιά φορά
ο γέροντας έκανε την αρχή κάποιου τροπαρίου, για να συνεχίσει εκείνη.
Εκπληρώνει τις επιθυμίες μας!!!
Χρειάστηκε πολύς κόπος και υπομονή, για να μπορέσουμε μία ευλογημένη συντροφιά να φτάσουμε και να προσκυνήσουμε τα ιερά λείψανα του Αγίου γέροντος.
Την πρώτη φορά που αξιωθήκαμε να τα ασπαστούμε, Σταυρώσαμε πάνω τους βαμβάκι και το μοιράσαμε στα μέλη της συντροφιάς μας.
Έκπληκτοι όλοι αισθανθήκαμε ότι το βαμβάκι έκαιγε, λες και το είχαμε βγάλει από φούρνο. Ο άγιος ήθελε να μας ευχαριστήσει που τον επισκεφθήκαμε.
Ένα μέλος της συντροφιάς μας στο ίδιο προσκύνημα είχε πολλά εργασιακά προβλήματα, μόλις προσευχήθηκε στον Άγιο και ασπάστηκε τα χαριτόβρυτα λείψανα του,
κτύπησε αμέσως το τηλέφωνο.
Ενώπιον όλων μας του προτείναν μία πολύ καλή εργασιακή απασχόληση και ο ίδιος έμεινε άναυδος μπροστά στην τόσο Γρηγόρη επέμβαση του Αγίου.
Να η δύναμη της προσευχής και η ταχινί ανταπόκριση του γέροντα, που δείχνει την παρρησία που έχει στον Κύριο μας.

Δρος Χαραλάμπους Μ.Μπούσια
Μεγάλου Υμνογράφου τής των Αλεξανδρέων
Εκκλησίας.

- Άλλο αγάπη κι άλλο ενοχή…-

Ο άνθρωπος είναι δημιούργημα της αγάπης του Θεού και δεν μπορεί να ολοκληρωθεί έξω και πέρα από την αγάπη. Στην αγάπη ψηλώνει, πλαταίνει κι ανθίζει. Ο άνθρωπος για να ολοκληρωθεί χρειάζεται να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Σε κάθε μορφή σχέσης πρέπει να δώσουμε και να πάρουμε αγάπη. Διαφορετικά δεν ζούμε αλλά καταστροφικά επιβιώνουμε. Μυρίζουμε θάνατο.
Μέσα σε μια σχέση λοιπόν καλούμαστε να νιώσουμε και να μας νιώσουν, να δώσουμε και να πάρουμε, να αγαπήσουμε αλλά και να αγαπηθούμε. Κάθε τι μονόπλευρο είναι προβληματικό, δεν έχει αρμονία. Το να δίνεις μόνο σε κάνει θύμα και εξαρτημένο, αλλά και το να παίρνεις μονάχα, σε παραμορφώνει σε νάρκισσο και τύραννο. Όταν δίνεις και λαμβάνεις ολοκληρώνεσαι.
Το δόσιμο όμως θέλει προσοχή. Διότι πολλές φορές δίνουμε απομακρυσμένοι από το κέντρο μας. Δηλαδή από την αλήθεια του εαυτού και της ψυχής μας. Ο Χριστός μας λέει ότι θα πρέπει να αγαπήσεις τον άλλον ως τον εαυτό σου. Που σημαίνει δυο πράγματα: οτι πρέπει να αναγνωρίσεις τις πραγματικές ανάγκες του εαυτού σου και από την άλλη να τον αγαπήσεις. Τότε μονάχα η αγάπη που δίνεις στο άλλον έχει υγεία. Δηλαδή δεν είναι χρηστική και χειριστική ή δεν είναι θυματοποιημένη και εξαρτησιακή.

Κάθε μορφή λοιπόν αγάπης που δίνεται δεν μπορεί να είναι προϊόν ενοχής. Δεν μπορείς να λες ότι αγαπάς τον άλλον ενώ στην πραγματικότητα τον λυπάσαι, νιώθεις θύμα ή εξάρτηση. Διότι όταν αισθάνεσαι ένοχος για κάθε τι που του συμβαίνει τότε δεν τον αγαπάς, απλά μεταφράζεις τα πάντα στο χώρο που ζεις και αναπνέεις σε ευθύνη δική σου. Ακόμη και την συναισθηματική ή σωματική απομάκρυνση σας.
Όταν η μαμά δεν ήταν καλά έφταιγες εσύ. Εσύ που την στεναχώρησες. Όταν ο μπαμπάς είχε νεύρα έφταιγες εσύ που τον έβγαλες εκτός εαυτού, κι όταν οι δυο τους μάλωναν ήσουν ένοχη εσύ γιατί εάν ήσουν καλό κορίτσι οι γονείς θα ηταν αγαπημένοι.
Κάθε φορά που ως παιδιά ξεφεύγαμε από αυτό που ήθελαν οι γονείς μας και πηγαίναμε να πράξουμε σύμφωνα με τις δικές μας ανάγκες, ερχόταν η φωνή που έλεγε, «κοίτα πως έκανες τώρα τι μαμά;», «κοίτα πως στεναχώρησες τώρα τον μπαμπά;», «δεν είμαστε καθόλου περήφανοι για σένα, μας έκανες ρεζίλι, μας στεναχώρησες…».
Ασυνείδητα, το βάρος αυτής της φωνής γράφτηκε βαθιά μέσα μας σαμποτάροντας την ενήλικη ζωή μας, μην αφήνοντας να νιώθουμε και να πράττουμε ελεύθερα εκείνο που πραγματικά μας εκφράζει.
Νομίζεις ότι αυτή η παιδική εκμάθηση ενοχής θα εκλείψει όταν παντρευτείς ή κάνεις μια σχέση; Σαφέστατα και όχι. Και εκεί θα αναπαράγεις το ίδιο μοντέλο ένοχης "αγάπης".

Θα είσαι ο άνθρωπος που τα δίνει όλα, που γίνεται χαλί να τον πατήσεις, που σπαταλάει κάθε ανάσα οξυγόνου του με αποτέλεσμα να μην ζει, όχι γιατί αγαπάει αλλά γιατί δεν πρέπει φταίει.
Μα μην φταίει που ο άλλος έχει παράπονα, να μην φταίει που ο άλλος δεν έχει όρεξη, να μην φταίει που ο άλλος κάθεται όλη μέρα σκυφτός και σκυθρωπός και δεν του δίνει τίποτα χαρά στην ζωή του, που δεν πάνε καλά τα παιδιά στα μαθήματα που υπάρχουν οικονομικά προβλήματα που δεν υπάρχει χαρά και ενθουσιασμός στην σχέση, που δεν γίνεται σεξ, που μαραζώνετε και οι δυο και χάνεται το δώρο του Θεού που λέγεται ζωή. Φόβος, λύπηση και ενοχή, είναι τρία τοξικά συναισθήματα που αργά η γρήγορα θα αρρωστήσουν την σχέση αλλά κυρίως την ίδια την ψυχή σας.
Η αγάπη όμως είναι φως, ούτε ενοχή, ούτε λύπηση, πολλω δε μάλλον φόβος. Η αγάπη είναι πράξη ελευθερίας. Μοίρασμα ομορφιάς. Δεν αγαπάμε επειδή πρέπει αλλά γιατί επιλέγουμε να αγαπήσουμε κάποιον και να μοιραστούμε μαζί του ολάκερη της ζωής μας.
Καμία υγιής σχέση δεν μπορεί να κτιστεί και ν΄ ανθίσει πάνω στην λύπηση, τον φόβο και την ενοχή. Δεν μένουμε μαζί με κάποιον ή κάποια επειδή νιώθουμε ενοχές ή λύπηση. Αλλά επειδή τον θαυμάζουμε, μαζί του εξελισσόμαστε, αλληλοσυμπληρωνόμαστε, μας δίνει και του δίνουμε, μας γεμίζει και τον γεμίζουμε, αγαπάμε το φως και τα σκοτάδια του, είμαστε σε μια συνεχή δημιουργική αλληλεπίδραση, σε συνεχή μαθήματα ζωής και θανάτου. Είμαι μαζί με τον άλλον, όχι γιατί είναι τέλειος αλλά γιατί δεν είναι βαρετός και συνεχώς μέσα σε συνθήκες θανάτου εκείνος μου μεταφέρει μικρές καθημερινές εκπλήξεις ζωής. Όχι δεν είναι ο Θεός μου, αλλά είναι ένας σημαντικός σύντροφος που αξίζει να ζω μαζί του, το δώρο που λέγεται ζωή.

π. Λίβυος
...........................................................................................................
https://armosbooks.gr/.../filos.../doki ... /thavmata/

Με την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Παντελεήμονος, καθημερινά η Ιερά Μητρόπολή μας, βοηθά συνανθρώπους μας που δυσκολεύονται οικονομικά.
Ανακουφίζονται οι ανάγκες τους με φαγητό (από τα συσσίτια της Μητροπόλεως), αλλά και με σακκούλες τροφίμων, κάλυψη εξόδων για φάρμακα, για θέρμανση, για ενοίκια, για ρεύμα κ.α. από το Γενικό Φιλόπτωχο Ταμείο της Μητροπόλεως, αλλά και από τα κατα τόπους Φιλόπτωχα Ταμεία των ενοριών.
Συνεργοί σε αυτή την προσπάθεια, είστε όλοι εσείς που με τις δωρεές σας, προσπαθείτε να εφαρμόσετε τον λόγο του Κυρίου «ἐφ' ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε» (Ματθ. κε' 40).
Οι ανάγκες των πασχόντων συνανθρώπων μας είναι μεγάλες και σοβαρές και η ενίσχυση του φιλανθρωπικού έργου καθίσταται επιτακτική.
Δεν είναι έργο ενός ανθρώπου αλλά όλων μας. Εκκλησία είμαστε όλοι μας. Το έργο Της, έργο όλων μας.
Το κοινωνικό έργο της Εκκλησίας δεν έχει πάψει ποτέ να υφίσταται, άσχετα εάν η πλειονότητα του κόσμου δεν το γνωρίζει. Αρκεί που γίνεται. Διότι το σημαντικό αυτό είναι: να φάει ο πεινασμένος, να ζεσταθεί ο κρυωμένος, να γιατρευτεί ο άρρωστος, να μετακινηθεί ο ξενιτεμένος…
Εάν μπορούμε να δώσουμε έστω μια ανάσα ελπίδος σε κάποιον άνθρωπο, θα είναι η μεγαλύτερη «αμοιβή» μας.
Η Εκκλησία δεν μένει αδιάφορη προς τις ανάγκες του ποιμνίου Της. Αν και κάποιοι δυστυχώς συκοφαντούν και απαξιώνουν το τεράστιο έργο Της, για ιδιοτελείς σκοπούς.
Με τις δικές σας προσφορές, το έργο αυτό συνεχίζεται αμείωτα και παρά τις δυσκολίες η Εκκλησία προσπαθεί να σταθεί δίπλα στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη.
Δεν είναι εύκολα τα πράγματα. Όμως με τη Χάρη του Θεού πάντα κάτι βρίσκεται, έστω και μικρό, για να μην φύγει κανείς με άδεια χέρια.
Τίποτα δεν συγκρίνετε με το «ευχαριστώ» ενός ανθρώπου που βοηθήθηκε.
Αυτό αρκεί για να γεμίσει την καρδιά μας με χαρά και ευγνωμοσύνη που αξιωθήκαμε να διακονούμε αυτό το έργο ελέους και φιλανθρωπίας.
Η αγάπη μας ας μην μένει σε λόγια και διαδικτυακές αναρτήσεις.
Κανείς μας δεν είναι ίσως πλούσιος, όλοι δυσκολευόμαστε, αλλά κάποιοι αδελφοί μας δεν έχουν ούτε τα απαραίτητα. Ας μην τους ξεχνάμε, ας μην αδιαφορούμε…
Μας λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: Η ελεημοσύνη δόθηκε από τον Θεό ως εντολή της αγάπης. Καλή είναι η ελεημοσύνη, με την οποία φαίνεται πως διασκορπίζεται το πλούτος, στη πραγματικότητα όμως συγκεντρώνεται, γιατί, όπως ένας αγρότης που δίδει στην γη και στη συνέχεια συλλέγει σπόρους, έτσι και η ελεημοσύνη, φαίνεται πως προσφέρεται στους άλλους, ενώ πραγματικά αποκτά αυτός που έδωσε. Το μέγεθος της ελεημοσύνης δεν εκτιμάται ανάλογα με τα χρήματα, αλλά με τη θέληση αυτού που προσφέρει… Η γενναιοδωρία δεν εκτιμάται ανάλογα με το μέγεθος της δωρεάς, αλλά ανάλογα με την διάσταση που έχει το δώρο σε σχέση με το πλούτο του δωρητή. Βασίλισσα των αρετών είναι η ελεημοσύνη, η οποία ως καλύτερο μέσο, ανοίγει γρήγορα τις πόρτες του ουρανού για τους ευσπλαχνικούς.
Η ελεημοσύνη είναι μητέρα της αγάπης, αυτή είναι φάρμακο για τα αμαρτήματα μας, κάθαρση για την ακαθαρσία της ψυχής μας, κλίμακα στηριγμένη στον ουρανό, αυτή συνδέει το σώμα του Χριστού.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Ὁ ἄνθρωπος, ἐφόσον ζεῖ, πρέπει πάντοτε νὰ ἀγωνίζεται. Καὶ ὁ πρῶτος ἀγώνας εἶναι νὰ νικήσει τὸν ἑαυτό του. Ὁ πρῶτος καὶ ὁ κυριότερος ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶναι ὁ διάβολος, ὄχι. Εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος εἰς τὸν ἑαυτό του ἐπίβουλος. Καὶ τοῦτο διότι δὲν ἀκούει τὸν ἄλλον, ἀκούει τί τὸν λέει ὁ λογισμός του. Ἐνῶ ἔχουμε τόσους ἁγίους Πατέρες νὰ τοὺς μιμηθοῦμε διαβάζοντας τὰ συγγράματά τους, ἐντούτοις ὅμως τὸ ἐγὼ μᾶς κυριεύει πολλὲς φορές. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος νικήσει τὸν ἑαυτό του, εἶναι ὁ μεγαλύτερος μεγαλομάρτυρας καὶ τροπαιοφόρος καὶ νικηφόρος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ!
Μὴν ἀφήνεις τὸν ἑαυτό σου ἀνεπίσκοπο κάθε ὥρα. Κάθε ὥρα νὰ ἐποπτεύεις, νὰ ἐξετάζεις, νὰ ἐλέγχεις τὸν ἑαυτό σου. Εἶσαι ἐν τάξει αὐτὴν τὴν ὥρα;
Ἐσὺ ὡς μοναχὸς ἐὰν εἶσαι βιαστής, ἐὰν εἶσαι ἀγωνιστής, θὰ κάνεις ἔλεγχο στὸν ἑαυτό σου, ὅλη τὴν ἡμέρα πῶς πέρασα;
Ἕνας ἀσθενής, δὲν τὸ παρακολουθάει μόνο ὁ γιατρός· καὶ ὁ ἴδιος ὁ ἀσθενὴς παρακολουθάει τὸν ἑαυτό του, ἂν μ᾿ ἐκεῖνα τὰ φάρμακα ποὺ τοῦ ῾δωσε ὁ γιατρός, πηγαίνει στὸ καλύτερο. Ὄχι ὁ Γέροντας ἕναν-ἕναν θὰ παρακολουθήσει, κι ἐσὺ ὁ ἴδιος θὰ παρακολουθήσεις τὸν ἑαυτό σου.
Πέντε χρόνια μὲ πολεμοῦσε ὁ διάβολος νὰ φύγω ἀπὸ τὸν Γέροντά μου, τὸν παπα-Νικηφόρο. Οὔτε ἕνα βῆμα δὲν ἔκανα. Ἑωσότου ὁ πόλεμος ἔφυγε μοναχός του.

Τὸ νὰ φύγει κανένας ἀπ᾿ τὸν κόσμο εὔκολο εἶναι· τὸ νὰ βρεῖ ἄνθρωπον ὁδηγό, εἶναι πολὺ δύσκολο! Εἶναι δύσκολο!
Ἂν ἐσὺ μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό σου ἔχεις μέριμνα, ὁ Γέροντας ποὺ εἶναι τόσες ψυχὲς ἀπάνω σ᾿ αὐτὸν καὶ κρεμνιῶνται; Ἐσὺ θὰ πᾶς νὰ πεῖς τὸ λογισμό σου, ὁ ἄλλος θὰ πάει νὰ πεῖ τὸν λογισμό του, ὁ ἄλλος τὸ λογισμό του. Καὶ τότες ὁ Γέροντας τί γίνεται; Ὅλους τους βαστάζει ὁ Γέροντας; Ἔ, βέβαια, τώρα δὲν βαστάζει ὁ Γέροντας καθολικά, ὁ Χριστὸς τοὺς βαστάζει ὅλους. Ἐν τούτοις ὅμως ὁ Γέροντας τοὺς οἰκονομάει ὅλους.
Δὲν σὲ κατηγορῶ ὅτι ἔκανες ἁμαρτίες πολλὲς καὶ σοβαρές, ὄχι, ἄνθρωπος εἶσαι. Σὲ κατηγορῶ, γιατὶ δὲν ἐξομολογεῖσαι. Αὐτὸ σὲ κατηγορῶ. Ἔπεσες; Στὸν πνευματικό. Ἔπεσες; Στὸν πνευματικό, ὅλα στὸν πνευματικό.

Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης
(Εορτάζει 27 Φεβρουαρίου εκάστου έτους)