"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Δεν κουράζεται η Παναγία μας να ακούει τον πόνο μας.
Πόσες και πόσες φορές παρακάλεσα την Παναγία μας για διάφορα προβλήματά μου και με άκουσε. Και ο Γέροντάς μας κλαίοντας Την παρακαλούσε και Την είδε και του είπε:
- Γιατί απελπίζεσαι; Έχε την ελπίδα σου σε Μένα!
Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης(+ 27 Φεβρουαρίου)

«Οι άνθρωποι μισούν την αλήθεια και γι’ αυτό ευχαρίστως θα ξανασταύρωναν το Χριστό αν ερχόταν ανάμεσα τους»
Λέμε ότι ζούμε σε χριστιανική κοινωνία, αλλά αυτό δεν ισχύει. Ζούμε σε μια κοινωνία πιο ειδωλολατρική και πιο εχθρική προς το Χριστό, από εκείνη στην οποία ο ίδιος γεννήθηκε…
Οι άνθρωποι μισούν την αλήθεια και γι’ αυτό ευχαρίστως θα ξανασταύρωναν το Χριστό αν ερχόταν ανάμεσα τους. Είμαι Χριστιανός και θα προσπαθήσω να είμαι ένας έντιμος Χριστιανός… Μπορώ μόνο να ακολουθήσω τη συνείδησή μου. Δεν μπορώ να κοροϊδέψω τον εαυτό μου. Ξέρω ότι κάνω το σωστό. Αν αυτό πού κάνω μοιάζει ανόητο στα μάτια του κόσμου, μπορώ μόνο να απαντήσω με τα λόγια του αποστόλου Παύλου: όλη η σοφία αυτού του κόσμου, δεν είναι παρά μωρία στα μάτια του Θεού. Αυτό είναι κάτι πού ξεχνάμε πολύ εύκολα».

π. Σεραφείμ Ρόουζ

“ΦΕΡΟΜΕΝ ΕΔΩ ΤΑ ΟΣΤΑ ΤΩΝ, ΔΙΑ ΝΑ ΑΝΑΣΤΗΘΟΥΝ ΕΔΩ ΕΝ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ”

“Καθώς βλέπεις εις το Κοιμητήριον οι Πατέρες ημών είχον ένα δωμάτιον, όπου ησύχαζεν εις παπά Ματθαίος προσευχόμενος συνεχώς.
Μίαν ημέραν ήκουσεν ο παπά Ματθαίος θόρυβον. Ανοίγει την θύραν του Κοιμητηρίου και βλέπει πολλούς ωραίους νέους, εκ των οποίων άλλοι μεν έφερον οστά και τα ετοποθέτουν εκεί, άλλοι δε λαμβάνοντες οστά ανεχώρουν. Έμεινεν εκστατικός ο παπά Ματθαίος. Τότε εις από τους λαμπρούς νέους είπε προς αυτόν:
“-Τι θαυμάζεις, Γέρο Ματθαίε ; Ημείς είμεθα Άγγελοι Θεού και διετάχθημεν από την Παναγίαν να κάμνωμεν αυτό όπου βλέπεις μεταφέρομεν δηλαδή εδώ τα οστά εκείνων των ανθρώπων, οι οποίοι έχοντες μεγάλας αρετάς έφερον συνεχώς τον νουν των εδώ εις το Άγιον Όρος και επεθύμουν εδώ να τελειώσουν τον δρόμον των, ένεκα όμως της υποταγής των εις άλλους Γέροντας δεν ηδυνήθησαν να πραγματοποιήσουν τον πόθον των. Επειδή λοιπόν είχον αυτήν την σφοδράν επιθυμίαν, φέρομεν εδώ τα οστά των, δια να αναστηθούν εδώ εν τη Δευτέρα Παρουσία”.

ΠΗΓΗ: +ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΑΓΙΑΝΝΑΝΙΤΟΥ, ΓΕΡΟΝΤΙΚΑΙ ΕΝΘΥΜΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ, ΤΟΜ. Α΄, Β΄ ΕΚΔ., ΙΕΡΑ ΚΟΙΝΟΒΙΑΚΗ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΟΔΗΓΗΤΡΙΑΣ, ΜΩΛΟΣ ΛΟΚΡΙΔΟΣ, 2011, σσ. 230 κ.ε.

Μνημονεύοντας ψυχές σε ένα ταπεινό αγιορείτικο κελάκι…

Πριν από πολλά χρόνια, βρέθηκα στο Άγιον Όρος παρακολουθώντας μια αξέχαστη Θεία Λειτουργία σε ένα ταπεινό κελλάκι, με λειτουργό, ευλαβή Ιερομόναχο, αγιασμένη ψυχή που πλέον αυλίζεται εις τόπους, ένθα των δικαίων τα πνεύματα αναπαύονται…
Νέος παπάς ο γράφων, άγευστος ακόμα της μεταμορφωτικής εμπειρίας του πολιού και σεβασμίου λειτουργού, που κρυμμένος σχεδόν μέσα στο μισοσκόταδο, στέκονταν ευθυτενής παρά το βάρος του χρόνου που αγόγγυστα στους ώμους του κουβαλούσε και τον έβλεπα να μνημονεύει ψυχές... με ένα χαμόγελο να διαγράφεται στα χείλη του που έτρεμαν προφέροντας σχεδόν μυστικά τα ονόματα των ανθρώπων…
Το μοναδικό κερί που είχε κοντά του, του προσέφερε μια οριακή ματιά σε αυτό που μπορούσε ο καθένας μας να δει όσο το φως του κεριού που τρεμόπαιζε, πολεμούσε να αποδιώξει το μεταμεσονύκτιο σκοτάδι.

Εκείνος, κυπαρίσσι που ο αγέρας της ζωής δεν κατάφερε να ρίξει στην γη, έστεκε κοιτώντας το δισκάριο και μνημόνευε για ώρες, διακόπτοντας μόνο όπου η ακολουθία επέβαλλε την διακοπή για τις εκφωνήσεις. Τον κοίταζα με προσοχή, να διαβάζει ατέλειωτα ονόματα και κάπου, κάπου έβλεπα δάκρυα να κυλούν από τα μάτια του. Πλησίασα αθόρυβα κοντά του, από την μια να καταστώ κοινωνός αυτής της δωρεάς του Θεού, μνημονεύοντας ονόματα δικά μου και από την άλλη να παρακολουθήσω αυτό που εκείνος, την στιγμή αυτή ζούσε. Με κοίταξε σε κάποια στιγμή και μου είπε:
-Παπά-Θωμά, καλύτερα να θυμάσαι πιο πολύ τους κεκοιμημένους παρά τους ζωντανούς….
Δεν πολυκατάλαβα το νόημα του λόγου του, συνέχισα να μνημονεύω, χωρίς να μπορώ να αντιληφθώ τι ζούσε εκείνος! Σε κάποια στιγμή, η μνημόνευση ολοκληρώθηκε, έτσι νόμιζα τουλάχιστον. Πήγα, δειλά- δειλά κοντά του, με την αναζήτηση του αρχαρίου που αποζητά να μάθει και τον ρώτησα:
-Γιατί γέροντα περισσότερο τους κεκοιμημένους;
Την ώρα εκείνη δεν μου απάντησε. Και αυτό, ήταν μια επιβεβαίωση της δικής μου απειρίας, να τον ρωτήσω, πράγματα που βλέποντας τα, δεν μπορείς να τα καταλάβεις. Ωστόσο, τελειώνοντας η Θεία Λειτουργία, ο σεβάσμιος Γέροντας, με πλησίασε και μου είπε:
«Όταν πρωτόρθα, στ” Αγιονόρος , πριν από πολλά χρόνια, μικρότερος από σένα στην ηλικία, είχα την ευλογία να έρθω κοντά στον μακαριστό Πνευματικό Παπά- Τύχωνα. Έτυχε, κάποια στιγμή, ένας από τους πατέρες ενός διπλανού κελλίου να κοιμηθεί αιφνιδίως. Ο παπά- Τύχωνας, θέλησε να τον σαρανταλειτουργήσει. Κάθε μέρα, τελούσε την Θεία Λειτουργία μνημονεύοντας ονόματα, χιλιάδες ονόματα, ιδιαίτερα όσων δεν είχαν πλέον κανέναν να τους θυμάται, αλλά πρώτα του αδελφού που πέρασε την πύλη του Ουρανού.
Τελειώνοντας το σαρανταλείτουργο, στην τελευταία λειτουργία, το είδα αυτό που σου λέω, λίγο πριν βάλει το «δι ευχών» στάθηκε κοιτώντας την προσκομιδή. Η περιέργεια με οδήγησε να κοιτάξω και γω με τρόπο, να δω τι κοιτούσε. Και είδα ξεκάθαρα τον κοιμηθέντα να στέκει γονατιστός μπροστά στον Παπά- Τύχωνα, να βάζει μετάνοια, σαν να του λέει ευχαριστώ και ξάφνου να χάνεται από μπροστά του… Το είδα παιδί μου, και αυτό δεν έφυγε ποτέ από την μνήμη μου. Κάθε φορά που στέκω μπρος στην προσκομιδή, θυμάμαι τον Γέροντα και την ψυχή που ήρθε να τον ευχαριστήσει…»

Πέρασαν χρόνια από τότε. Και στην σειρά των παλαιών που ολοκλήρωσαν την αποστολή τους στο Άγιο Βήμα, μπήκαμε οι νεότεροι…
Και όταν στέκω μπρος στην προσκομιδή, θυμάμαι τον ευλαβή λειτουργό του Θεού, θυμάμαι την απέριττη Θεία Λειτουργία, στο Αγιορείτικο Κελί και ευχαριστώ τον Θεό γιατί μέσα στις πολλές δωρεές, έδωσε και τούτη τη Χάρη. Να στέκεις μεταξύ ουρανού και γης και να ενώνεις δυο κόσμους, των φθαρτών και των αιωνίων….

π. Θωμάς Ανδρέου
AΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Η απάντηση στον πόλεμο!
Τι θα κάνεις Γέροντα,
αν ακούσεις ότι γίνεται πόλεμος;
Θα μπω στο Ναό και
θα κάνω μια Θεία Λειτουργία
παιδί μου!
Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

«Ο Θεός διψά να διψάται!»..

Το ωραιότερο είναι να λες: «Θα κουραστώ Χριστέ μου για Εσένα!». Του αρέσει πολύ του Χριστού αυτό!

Να θυσιάζω κάτι για Εκείνον… Όπως Εκείνος έδωσε όλο τον εαυτό Του και θυσιάστηκε επί του Σταυρού για εμάς, για να νικήσει τον θάνατο μας, την αμαρτία μας, τον διάβολο!

Αλλά είμαστε δυστυχώς και εμείς καταναλωτές…
Θέλουμε μόνο για τον εαυτό μας! Την κόκα-κόλα μας, το τσιγάρο μας, το ναρκωτικό μας, την αμαρτία μας…

Δυστυχώς έτσι κατάντησε η κοινωνία μας! Δεν επιδιώκουμε την Κοινωνία με το Άγιο Πνεύμα, με το Φώς το γεμάτο πληροφορίες, το γεμάτο δύναμη και ενέργεια! Και αν το επιδιώκουμε... έτσι λίγο λίγο για να χρωματίζεται η μέρα μας εκκλησιαστικά! Για τα πανηγύρια δηλαδή!

Όσο ο άνθρωπος δίψα τον Θεό – 100 φορές περισσότερο δίψα ο Θεός την επικοινωνία με τον άνθρωπο! Λέει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Ο Θεός διψά να διψάται!»! Ο Χριστός, ο Θεός μας, ο Θεάνθρωπος, διψά να διψάται! Να Τον διψούμε!

Απόσπασμα από κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου της 4ης Δεκεμβρίου 2021
https://iliaxtida.wordpress.com/

ΤΟ ΚΑΝΤΗΛΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.

«Έχετε την εικόνα της Παναγίας στο σπίτι σας; Καντήλι μπροστά στην εικόνα Της έχετε; Να πάρετε την Προστάτιδα και Βοηθό μας την Μητέρα μας, που είναι στους ουρανούς και στην γη, να την βάλετε στα σπίτια σας! Αυτή είναι η Βασίλισσα του Ουρανού και της γης!
Εάν θα πάρετε αυτή Την προστάτιδα στα σπίτια σας και της διαβάζετε κάθε πρωί, με το καντήλι της αναμμένο τους Χαιρετισμούς της και το βράδυ την Παράκλησή της, θα την έχετε βοηθό σε όλη την ζωή σας και την στιγμή του θανάτου σας και την μέρα της Κρίσεως... Γνωρίζετε πόσο δύναται να βοηθήσει η Θεοτόκος Μητέρα μας μπροστά στο Θρόνο της Παναγίας Τριάδος; Εάν δεν υπήρχε Αυτή, πιστεύω ότι αυτός ο κόσμος, θα εχάνετο από πολύ παλαιότερα».

Γέροντας Κλέοπας Ήλιε

Καλότυχοι εμείς, οι ορθόδοξοι χριστιανοί!

«...Καλότυχοι εμείς, οι ορθόδοξοι χριστιανοί, γιατί μας αγαπά πολύ ο Κύριος και μας δίνει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Και με το Άγιο Πνεύμα βλέπομε την δόξα του Κυρίου. Για να φυλάμε όμως τη χάρη, οφείλομε ν‘ αγαπούμε τους εχθρούς και σ‘ όλες τις στενοχώριες μας να ευχαριστούμε τον Θεό…..»

Άγιος Σιλουανός Αθωνίτης (✞ 24-09)

΄΄Από τη φιληδονία έρχεται η αμέλεια
και από την αμέλεια η λησμοσύνη των καλών.
Γιατί ο Θεός έχει χαρίσει σε όλους
τη γνώση εκείνων που μας συμφέρουν.΄΄

Αγίου Μάρκου του Ασκητού

Ο Άγιος Νικόλαος Πλανάς και το εκκλησάκι του Αγίου Ελισσαίου.

Το εκκλησάκι του αγίου Ελισσαίου στην οδό Άρεως 12 στο Μοναστηράκι στην αυλή του αρχοντικού Λογοθέτη, πριν την κατεδάφιση του ( 1943-44) και μετά την αποκατάσταση του το 2005. Εκτός από τις αγρυπνίες που τελούσε εδώ ο άγιος Νικόλαος Πλανάς με ψάλτες τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη και τον Αλέξανδρο Μωραϊτίδη αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι στην αυλή του συσκευάστηκαν τα μάρμαρα του Παρθενώνα που απέσπασε-έκλεψε- ο Λόρδος Έλγιν από την Ακρόπολη.
Επίσης ο ναός του Αγίου Ελισσαίου τα χρόνια από το 1885 έως το 1943 έγινε «στέκι» λογοτεχνών και λογίων της εποχής. . Στο μικρό αυτό ναό εκκλησιάζονταν οι λόγιοι, Ζαχαρίας Παπαντωνίου, Παύλος Νιρβάνας, Γιάννης Βλαχογιάννης και άλλοι πολλοί θαυμαστές του Παπαδιαμάντη. Ο Παπαδιαμάντης πέθανε το 1911, αλλά οι αγρυπνίες συνεχίστηκαν από τον Αλέξανδρο Μωραϊτίδη, ο οποίος το 1925, τέσσερα χρόνια πριν πεθάνει, πρόλαβε και εξέδωσε την Ακολουθία του Αγίου Ελισσαίου.
Ο ναΐσκος κατεδαφίστηκε από τον ιδιοκτήτη του το 1943 αλλά ύστερα από αντιδράσεις δεν επιτράπηκε η οικοδόμηση του οικοπέδου και ο ναός αναστηλώθηκε. Την αναστήλωση επιχορήγησε οικονομικά το υπουργείο Πολιτισμού το 2003 και το εγχείρημα αποπερατώθηκε το 2005, οπότε και ετέθη και πάλι σε λειτουργία ο ναός.
Ενώ τα τελευταία χρόνια, με πρόταση του παπα Θωμά Συνοδικού, που υπεβλήθη στο υπουργείο Πολιτισμού, επετράπη η διεξαγωγή αγρυπνιών μια φορά τον μήνα. Με την απλότητα, το μικρό του μέγεθος που αναδύει αισθητική αρχοντιά και την βαρύτιμη ιστορική του παρουσία, ο Άγιος Ελισσαίος αποτελεί ένα σπουδαίο ορθόδοξο μνημείο των Αθηνών.