"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Εσπερινός της Συγγνώμης: Το «συγγνώμη» ως ελευθερία

Την Κυριακή της Τυρινής, όπως ονομάζεται η τελευταία Κυριακή πριν τη Μεγάλη Σαρακοστή, διαβάζεται στους ναούς ένα απόσπασμα από την επί του Όρους ομιλία του Κυρίου, που αναφέρεται σε τρία θέματα:
Προϋπόθεση για να μας συγχωρήσει ο Θεός
Ποια είναι η αληθινή νηστεία
Ο αληθινός θησαυρός
Το απόγευμα της Κυριακής αυτής γίνεται ο Εσπερινός της Συγγνώμης. Στο τέλος της ακολουθίας αυτής ο ιερέας διαβάζει για όλους τη συγχωρητική ευχή, παρακαλώντας το Θεό να δεχτεί τη μετάνοια των παρευρισκομένων. Μια μετάνοια που αρχίζει με την παραχώρηση συγχωρήσεως σε όσους μας έχουν στεναχωρέσει, μας έχουν φταίξει σε κάτι, αμαρτήσαν, τέλος πάντων, απέναντί μας. Κι είναι η συγχώρηση αυτή εκ μέρους μας προϋπόθεση για να συγχωρέσει και μας ο ουράνιος Πατέρας τα δικά μας παραπτώματα και αμαρτήματα, σύμφωνα με το λόγο του Χριστού: «Αν συγχωρήσετε τους ανθρώπους για τα παραπτώματά τους, θα σας συγχωρήσει κι εσάς ο ουράνιος Πατέρας σας» (Ματθ. 6.14).
Γι’ αυτό μετά την ευχή που διαβάζει ο ιερέας, ένας – ένας από του χριστιανούς προσέρχεται στον ιερέα ζητώντας συγχώρεση και στη συνέχεια στον καθένα από τους πιστούς, που είναι αδελφοί του, ζητώντας συγχώρεση και δίνοντας συγχώρεση λέγοντας:
Συγχώρεσέ με! Καλό στάδιο.
Ο Θεός συγχωρήσει σε! Καλό στάδιο.
Η πράξη αυτή της συγχωρήσεως έχει μια βαθειά και ουσιαστική σημασία: αρχίζουμε το «στάδιο των αρετών» χωρίς κρατούμενα, ελεύθεροι και ανεπηρέαστοι από τα βάρη που προκαλούνται από τις συγκρούσεις και τις μικρότητες μεταξύ μας. «Το αμαρτάνειν είναι ανθρώπινον, το δε εμμένειν εν τη αμαρτία δαιμονικόν», κατά τον άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο.
Βέβαια, το να συγχωρήσουμε από την καρδιά μας, με όλο μας το είναι, αυτόν που μας δυσκόλεψε, μας αναστάτωσε, μας εξευτέλισε, δεν είναι εύκολο, αν και δεν είναι αδύνατο. Χρειάζεται τόλμη, που πηγάζει από την ταπείνωση και τη συναίσθηση ότι κι εμείς είμαστε αμαρτωλοί ενώπιον Θεού και ανθρώπων και χρειαζόμαστε συγχώρηση.
Κι ακόμα, κατά τον άγιο Σωφρόνιο του Έσσεξ, «χρειάζεται να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε ότι, αν συγχωρήσουμε τα πάντα στους άλλους, το πνεύμα μας θα είναι πιο ελεύθερο κατά τη διάρκεια όλης αυτής της περιόδου της Μεγάλης Σαρακοστής»[1].
Στην πραγματικότητα, στη συγχώρεση πιο πολύ ωφελείται κι ελευθερώνεται αυτός που την δίνει αντί αυτός που τη δέχεται. Κι έτσι προχωρεί τη ζωή αυτή με την εσωτερική πληροφορία της οικειότητας με το Θεό της συγχωρήσεως και της αγάπης.
Η περίοδος της Μ. Σαρακοστής, με τον κόπο της νηστείας, των πολλών ακολουθιών και τους ποικίλους πειρασμούς που έρχονται, έχει την ομορφιά της άνοιξης, τη χαρμολύπη της μετάνοιας, τη δύναμη της συλλογικής πορείας προς το Πάσχα, την εμπειρία της ζωντανής παρουσίας του σταυρωμένου και αναστάντα Κυρίου. Ας τη ζήσουμε ως νέα ευλογία, ως νέα ευκαιρία για όντως Ζωή και ανανέωση.

[1] Οικοδομώντας το ναό του Θεού, Ι. Μ. Τ. Προδρόμου, Έσσεξ, 2014, σ. 233.
isagiastriados.com

Ο μεγάλος εχθρός της αγάπης είναι η κατάκριση.
«Μόλις σου έρθει λογισμός να κρίνεις κάποιον, να στραφείς αμέσως
προς τον Κύριο με νήψη· «Ναι, Κύριε, Βασιλεύ, δώρησαί μοι
του οράν τα εμά πταίσματα και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου».

Στάρετς Νεκτάριος της Όπτινα

ΘΗΣΑΥΡΙΖΕΤΕ ΘΗΣΑΥΡΟΥΣ ΕΝ ΟΥΡΑΝΩ.

«Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διορύσσουσι καὶ κλέπτουσι· θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν» (Ματθ. 6, 19-20)
«Μὴ μαζεύετε θησαυροὺς πάνω στὴ γῆ, ὅπου τοὺς ἀφανίζει ὁ σκόρος καὶ ἡ σκουριά, κι ὅπου οἱ κλέφτες κάνουν διαρρήξεις καὶ τοὺς κλέβουν. ᾿Αντίθετα, νὰ μαζεύετε θησαυροὺς στὸν οὐρανό, ὅπου δὲν τοὺς ἀφανίζουν οὔτε ὁ σκόρος οὔτε ἡ σκουριά, κι ὅπου οἱ κλέφτες δὲν κάνουν διαρρήξεις καὶ δὲν τοὺς κλέβουν».

Η επιθυμία για αγαθά είναι κοινή επιθυμία για όλους τους ανθρώπους. Δεν εξαιρούμαστε οι χριστιανοί, τουλάχιστον των καιρών μας. Αυτό φαίνεται από την δυσκολία με την οποία δίνουμε κάτι που μας ανήκει και από την επιθυμία μας να προσθέσουμε στα κτήματά μας όλο και κάτι που μας αρέσει. Η επιθυμία δεν συμβαδίζει με την πραγματική ανάγκη για αγαθά, για να είμαστε ευτυχισμένοι. Μάλλον συνδυάζεται με την ανάγκη για ευχαρίστηση, για ανανέωση, για ένα αίσθημα ιδιοκτησίας, για την χαρά του να αισθάνεσαι κύριος του εαυτού σου, κάτι που το ταυτίζουμε με τα όσα έχουμε.
Παράλληλα, η κατοχή αγαθών έχει να κάνει με έναν φόβο ή μία πρόνοια για το μέλλον μας. Μαζεύω, για να μπορέσω να παρατείνω καλά την ζωή μου. Για να είμαι μέτοχος των δυνατοτήτων του πολιτισμού (ασχέτως αν οι χριστιανοί τον καθυβρίζουμε, ο πολιτισμός μας μάς έχει εξασφαλίσει την παράταση της ζωής και την ποιότητά της με τα εκκοσμικευμένα μέτρα, που τα θεωρούμε- και ως έναν βαθμό είναι- «ανθρώπινα»), ώστε να χαρώ και να μπορέσω να ανταποκριθώ στις υποχρεώσεις που θα αναλάβω, να εκπληρώσω όνειρα, να συνταιριάξω με άλλους ανθρώπους, να ικανοποιήσω μέριμνες, ιδίως αυτές που έχουν σχέση με οικογένεια.

Ο Χριστός, στην επί του όρους ομιλία Του, έρχεται να μας δώσει μία εντελώς διαφορετική προσέγγιση των πραγμάτων, όχι ως προς την έννοια της απόκτησης (την οποία ο Ίδιος δεν απορρίπτει- θα ήταν άλλωστε χωρίς νόημα μία τάση που ο Θεός μας έδωσε από την δημιουργία μας- ας μην ξεχνάμε τον λόγο του πρωτόπλαστου για την γυναίκα ότι «είναι οστούν εκ των οστών μου και σαρξ εκ της σαρκός μου», ότι είμαστε ένα, ότι μου ανήκει και της ανήκω- να απορριφθεί από τον Θεάνθρωπο), αλλά ως προς την νοηματοδότηση σε σχέση με το περιεχόμενο των αγαθών που ζητάμε να αποκτήσουμε, να «θησαυρίσουμε».
Οι επίγειοι θησαυροί αφανίζονται και κλέβονται, από την φυσική φθορά τους και την φυσική φθορά μας, από τους ανθρώπους και από τον μέγα κλέφτη, τον θάνατο. Οι ουράνιοι θησαυροί όμως μάς ανήκουν για πάντα.
Ουράνιος είναι ο θησαυρός της αγάπης, δηλαδή της εξόδου μας από την απαίτηση για αποκλειστική κυριαρχία επί των αγαθών και η απόφαση να είμαστε διαχειριστές τους, δηλαδή να τα μοιραζόμαστε με όποιον και όποια έχει ανάγκη. Αγαθά δεν είναι μόνο τα υλικά. Είναι και η γνώση, η αρετή, η προσευχή, η κοινωνικότητα, ο λόγος.

Αν όλα αυτά μπούνε στην προοπτική του ουρανού, δηλαδή στην προοπτική της αιωνιότητας, τότε γίνονται θησαυρός. Και για να γίνει αυτό, χρειάζεται να μείνει πίσω η ετικέτα του πρόσκαιρου, του μάταιου σε κάθε πράξη, κίνηση και σκέψη μας, και να προσεταιριστούμε την προοπτική της διάρκειας που συνοδεύει την αγάπη.
Η αγάπη νικά τον θάνατο. Ο λόγος που πληγώνει είναι μάταιος, ο λόγος όμως που οικοδομεί και στηρίζει γίνεται θησαυρός. Η χρήση του άλλου προς δική μας ηδονή μένει στον παρόντα χρόνο. Η κοινωνία με τον άλλον, με σεβασμό στο πρόσωπο, στο σώμα, στην καρδιά του, γίνεται θησαυρός αιώνιος.
Η χρήση του χρόνου για να περάσουμε καλά, η απόφασή μας να είμαστε εξουσιαστές των άλλων, η θέλησή μας να είμαστε κοσμοκράτορες του δικού μας κόσμου, ακόμη κι αν αυτός είναι μικρός, και όχι ηγέτες αγάπης, ελπίδας και ζωής, είναι σημάδια θησαυρών επί της γης. Η σχέση με τον Χριστό γίνεται ευκαιρία να θησαυρίσουμε εν ουρανώ.

Η περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής είναι περίοδος πνευματικής αφύπνισης. Η νηστεία που ορίζει η Εκκλησία, μαζί με τις ιερές ακολουθίες, την προσευχή, την μελέτη, την ελεημοσύνη, την αποκοπή από την κυριαρχία των επίγειων θησαυρών, την εγκράτεια, είναι αφορμές να κάνουμε στροφή στο τι είναι αληθινά ο θησαυρός που επιζητούμε και πού βρίσκεται η καρδιά μας.
Η σχέση μας με τον Χριστό, η συνάντησή μας με τον άλλο, η έγνοια μας για τον κάθε συνάνθρωπο, φίλο κι εχθρό, η προσαρμογή, όσο μπορούμε, του χρόνου μας στον εκκλησιαστικό χρόνο, η μετάνοια και η απόφασή μας να δούμε την ζωή μας με τον τρόπο της Εκκλησίας, είναι ευκαιρία για να επανεκτιμήσουμε ους θησαυρούς που έχουμε βάλει ως προτεραιότητα στην ζωή μας. Όταν αισθανόμαστε ότι ανήκουμε στον Θεό, τότε η ζωή μας αλλάζει και τα δύσκολα τα αντέχουμε. Εκείνος ήταν, είναι και θα είναι μαζί μας!

Καλή Σαρακοστή!
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή…

Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ.
Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.
Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη.
Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους… Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.
Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’ αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’ αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’ αγκάλιαζα και θα σού ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα.
Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’ έβλεπα, θα έλεγα «σ’ αγαπώ» και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.
Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ’ αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.
Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’ το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία.
Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις «συγνώμη», «συγχώρεσέ με», «σε παρακαλώ», «ευχαριστώ» κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις. Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα».
(Gabriel Garcia Marquez)

Εύχομαι ένα όμορφο κι΄ ευλογημένο βράδυ σε κάθε Διαβάτη και Οδοιπόρο της ζωής …
Σε κάθε μοναχική ψυχούλα , σε κάθε πονεμένο συνάνθρωπο, σε κάθε πικραμένο και απελπισμένο πλάσμα αυτής της γης …
Ο Αγαπημένος μας Ιησούς Χριστός, μας αγαπά άπειρα και συμπορεύεται μαζί μας …
Ας αφήσουμε την καρδιά μας να Τον νοιώσει τη ψυχή μας να Τον γευθεί …
Ας αφεθούμε Στα Χέρια Του μ΄ εμπιστοσύνη, κι΄ εκεί θα βρούμε ανάπαυση και παρηγοριά .
Ας δείξουμε και ας σκορπίσουμε την αγάπη μας απλόχερα !
Καλή Δύναμη σε όλους !
«Μεθ΄ ἡμῶν Ο Θεός!»

Πηγή: Βήμα Ορθοδοξίας

Ωραία η Άνοιξη.
Αρκεί να μην σφάζονται ανθρώποι. Και αρκεί να μπορείς να ζεις την οικογένειά σου αξιοπρεπώς.
Και αρκεί, η Άνοιξη, να συνοδεύεται και από ελευθερία.
Μπήκε όμως η Άνοιξη, και γίνεται πόλεμος. Πόλεμος κανονικός. Χρόνια βέβαια γίνεται, απλά εμείς τώρα το παίρνουμε χαμπάρι.
Μπήκε Άνοιξη, και οικογένειες πεινάνε και κρυώνουνε και δεν έχουν να πληρώσουνε το ρεύμα.
Μπήκε η Άνοιξη, και βιώνουμε τη πιο μαύρη σκλαβιά, από αρχής καταβολής του κόσμου.
‘’Μην στηρίζετε τις ελπίδες σας στους άρχοντες, στους υιούς των ανθρώπων, γιατί από αυτούς δεν θα έρθει καμία σωτηρία’’ (Ψαλμ. 145.3).
Καλό μήνα. Καλή δύναμη. Και η Παναγία μαζί μας.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Η ομορφιά της ψυχής..
Η εσωτερική καθαρότητα της όμορφης ψυχής του αληθινού ανθρώπου ομορφαίνει και το εξωτερικό του ανθρώπου και η θεία εκείνη γλυκύτητα της αγάπης του Θεού γλυκαίνει ακόμη και την όψη του. Η εσωτερική ομορφιά της ψυχής, εκτός που ομορφαίνει πνευματικά και αγιάζει τον άνθρωπο, ακόμη και εξωτερικά, και τον προδίδει με την θεία Χάρη, ομορφαίνει και αγιάζει και αυτά τα άσχημα ρούχα που φοράει ο χαριτωμένος άνθρωπος του Θεού.

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ύπάρχει ὅμως μετάνοια στήν κόλασι;
Ναί! Μετάνοια ύπάρχει καί είς τήν κόλασι. Μεγαλυτέρα μετάνοια είς τήν κόλασι ύπάρχει...

Ή μεγαλύτερη μετάνοια είς τήν κόλασιν ύπάρχει, άλλά δέν πιάνεται!
«Τώρα πέρασε ό καιρός, σάν νά σοῦ λέγει ό Θεός, τώρα δέν πιάνεται! Όταν ζοῦσες, τότε νά μετανοοῦσες!».
Ή πιό φρικτή μετάνοια έκεί ύπάρχει, άλλά δέν πιάνεται! Δέν τήν θεωρεί ό Θεός μετάνοια!
Έχει όμως άξία ή προσευχή τών άλλων! Όταν προσεύχεσαι γιά κάποιον, ό Θεός τόν έλεεί!

Ή Άγάπη τοῦ Θεοῦ νικᾶται!
Ό Θεός δέν νικᾶται·
Ή Άγάπη Του νικᾶται!

Διά τοῦτο χρειάζεται νά ζητᾶμε έλεος, συγχώρησι! Ό Θεός θά μᾶς τά δώσει όλα. Νά έπιμένομε...!

Όσιος Έφραίμ Κατουνακιώτης

Όταν η Παναγία και ο Χριστός παρηγόρησαν τον Όσιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή!

Αφήγηση οσίου Εφραίμ Κατουνακιώτη:

~ Πόσες φορές πηγαίναμε στον Γέροντα Ιωσήφ [τον όσιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή] κι εκείνος ήταν πνιγμένος, που ήθελαν να τον διώξουν από την Μικρή Αγία Άννα, και όμως δεν το διακρίναμε! Δεν το βλέπαμε.
Όταν φώναξε ο Γέροντας να έλθει ο πάτερ Ονούφριος επάνω να μας παρηγορήσει. «Βρε… ο Γέροντας τώρα ζητάει βοήθεια από τον πατέρα Ονούφριο»;

Τότε καταλάβαμε σε ποια κατάσταση βρισκόταν τότε ο Γέροντας. Ήταν πνιγμένος εις την λύπη.

Και τότες είδε την Παναγία.

Λίγο τον πήρε ο ύπνος και είδε την Παναγία και του λέει:
– Γιατί απελπίζεσαι; Έχε την ελπίδα σου σε μένα.

Κι άπλωσε ο Χριστός το χέρι του και τον χάιδεψε, έτσι, ένα χέρι μαλακό.

Ξύπνησε ο Γέροντας και είπε ότι θα με βοηθήσει η Παναγία. Και ενήργησε η Παναγία και το πράγμα αποσοβήθηκε.

Και ο άλλος, στο χείλος της αβύσσου να βρίσκεται, να μην απελπίζεται.
Όχι, υπάρχει θεϊκή πρόνοια. Υπάρχει η Παναγία.

Κανείς, με την πρώτη θλίψη, να μη ρίχνει τα όπλα κάτω. Με το πρώτο εμπόδιο τα χάνουμε. Έτσι, δεν προσβάλλουμε την Παναγία την μητρική Της αγάπη; Εμείς όλο το Θαβώριον Όρος οραματιζόμεθα, ενώ τον Γολγοθά τον αποφεύγουμε.

Εντούτοις, όμως ο μισθός δεν παρέχεται εις την χαράν· εις την λύπην παρέχεται.

Από το βιβλίο του Γεωργίου Κρουσταλάκη, «Γέρων Εφραίμ Κατουνακιώτης, Ο Θεολόγος και Παιδαγωγός της ερήμου», των εκδόσεων Εν Πλω.
https://simeiakairwn.wordpress.com/

Πρός τόν πλησίον πρέπει νά συμπεριφερόμαστε μέ λεπτότητα καί εύγένεια, ώστε νά μήν τόν προσβάλλουμε ούτε μέ τό βλέμμα!

Όταν άποστρεφόμαστε έναν άνθρωπο ή τοῦ φερόμαστε άσχημα, νιώθουμε ένα βάρος στήν καρδιά μας!

Όταν ό άλλος εἶναι ταραγμένος ή άπελπισμένος, όφείλουμε νά τόν ένθαρρύνουμε καί νά τόν γαληνεύουμε μέ λόγια άγάπης!

Ό άββάς Ίσαάκ ό Σύρος συμβουλεύει: «Άπλωσε τόν χιτώνα σου πάνω σ’ έκείνον πού έχει άμαρτήσει, καί σκέπασέ τον!».

Όλοι χρειαζόμαστε τή βοήθεια καί τό έλεος τοῦ Θεοῦ!
«Εί μή ότι Κύριος ήν έν ήμίν, τίς ίκανός σώος φυλαχθήναι έκ τοῦ έχθροῦ άμα καί άνθρωποκτόνου;».

Όσιος Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ

Μια συνέντευξη μου για το ανθρώπινο τραύμα και το θαύμα του Θεού, στην Αλεξία Καλογεροπούλου και το BookSitting....

https://booksitting.wordpress.com/2022/ ... _PQOGQiMVM

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος