Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

«Μην ψάχνετε φίλους ανάμεσα στους ανθρώπους. Αναζητήστε τους στον ουρανό - μεταξύ των αγίων. Ποτέ δε θα σας αφήσουν ούτε θα σας προδώσουν».
~Μακαριστός Γέροντας Νικολάι Γκουριάνοφ~

[toula]

Μέσα στην άσκηση τις μετάνοιες τις αγρυπνίες και τις άλλες κακουχίες είναι και η νηστεία. «Παχεία γαστήρ λεπτόν ου τίκτει νόον».
Λένε ότι το προβατάκι τρώει τα χορταράκια της γης κι είναι τόσο ήσυχο. Ενώ ο σκύλος ή η γάτα κι ολ’ αυτά τα σαρκοφάγα, είναι όλα τους άγρια ζώα. Το κρέας κάνει κακό στον άνθρωπο. Κάνουν καλό τα χόρτα, τα φρούτα κ.λπ. Δεν είναι το φαγητό δεν είναι οι καλές συνθήκες διαβιώσεως που εξασφαλίζουν την καλή υγεία. Είναι η αγία ζωή, η ζωή του Χριστού.
Για να τα κάνετε όμως αυτά πρέπει να έχετε πίστη. Αλλιώς σας πιάνει λιγούρα. Η νηστεία είναι και ζήτημα πίστεως. Δεν παθαίνετε μ’ αυτήν κακό, όταν το χωνεύσετε καλά το φαγητό σας.
Οι ασκητές μεταποιούν τον αέρα σε λεύκωμα και δεν τους πειράζει η νηστεία.
Όταν έχετε τον έρωτα τον θείον, μπορείτε να νηστεύετε με ευχαρίστηση κι όλα είναι εύκολα αλλιώς σας φαίνονται όλα βουνό. Όποιοι έδωσαν την καρδιά τους στον Χριστό και με θερμή αγάπη έλεγαν την ευχή,
«Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με»
κυριάρχησαν και νίκησαν τη λαιμαργία και την έλλειψη εγκράτειας.

Από το βιβλίο Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου
«Βίος και Λόγοι»

[toula]

Δαιμονικες επιδράσεις!
«Σπάνια να δεις σήμερα άνθρωπο ισορροπημένο.
Οι περισσότεροι είναι σαν να έχουν ηλεκτρισμό.
Όσοι μάλιστα δεν εξομολογούνται, δέχονται επιδράσεις δαιμονικές,
έχουν έναν δαιμονικό μαγνητισμό,
γιατί ό διάβολος έχει εξουσία επάνω τους.
Λίγοι άνθρωποι έχουν ένα βλέμμα
γαλήνιο. Δαιμονισμός!
Ξέρεις τι θα πει δαιμονισμός;
Να μην μπορείς να συνεννοηθείς με τον κόσμο».

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

Μεγάλη Σαρακοστή.

Μεγάλη Σαρακοστή.
Μέρες βαριές. Πένθιμες.
Και μοιάζουν να μην περνάνε. Λες και ο χρόνος κυλάει πιο αργά.
Μόνη παρηγοριά, εκείνες οι Παρασκευές των Χαιρετισμών στη Παναγία. Μικρές ανάσες στον ανήφορο.
Και η προσμονή, για το Μεγάλο Σάββατο το βράδυ.
Προσμονή Ανάστασης.
Έτσι και η ζωή.
Ένας ατέλειωτος αγώνας, με μικρά διαλείμματα για ξεκούραση ανάμεσα.
Μια Μεγάλη Σαρακοστή είναι και η ζωή.
Ευτυχώς που και αυτή, με Ανάσταση τελειώνει.
Να με συγχωράτε όσoι σας πίκρανα.
Καλή Σαρακοστή αδερφοί.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

[toula]

Να ευλογείς πάντα και να μην καταριέσαι, γιατί η ευλογία γεννά ευλογία και η κατηγορία, κατηγορία.

(Άγιος Ισαάκ ο Σύρος)

[toula]

“ΧΑΙΡΟΙΣ ΚΙ ΕΣΥ, ΤΩΝ ΘΗΒΩΝ ΠΡΟΣΤΑΤΑ” Η ΑΝΤΙΦΩΝΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΟΝ ΔΩΔΕΚΑΧΡΟΝΟ ΙΩΑΝΝΗ

"Χαίροις κι εσύ, των Θηβών προστάτα" ήταν η αντιφώνηση της Υπεραγίας Θεοτόκου στον δωδεκάχρονο Ιωάννη, τον μετέπειτα Μητροπολίτη Θηβών και Εξάρχου πάσης Βοιωτίας τον αποκαλούμενο Καλοκτένη τον Νέο Ελεήμονα !!!
Οι Χαιρετισμοί της Παναγιας μας υπήρξε από τον 7ο κιόλας αιώνα, και εξακολουθεί να υπάρχει ως τις ημέρες μας, σωστικό και αγιαστικό μέσο για τους αγωνιστές Χριστιανούς!!
Απειράριθμοι είναι οι Όσιοι και Μάρτυρες, κληρικοί και λαϊκοί, της Ορθοδόξου Εκκλησίας που μετήλθαν του μέσου αυτού, της καθημερινής δηλαδή ανάγνωσης των Χαιρετισμών και αξιώθηκαν όχι μόνο της αγιαστικής Χάρης του Θεού, αλλά και της ιδιαίτερης επιμέλειας της Υπεραγίας Θεοτόκου, που σε πολλές περιπτώσεις αντιφωνούσε η ίδια τους χαιρετίζοντας Αυτήν, αποδεικνύοντας έμπρακτα τό πόσο πολύ οι Χαιρετισμοί Της Την ευαρεστούν!!
Χαρακτηριστική και η περίπτωση του προαναφερθέντος δωδεκάχρονου Ιωάννη που από την παιδική του ηλικία γαλουχούμενος από την ευσεβή του μητέρα, είχε υιοθετήσει την ευλογημένη συνήθεια να απαγγέλει τους Χαιρετισμούς της Παναγιας έμπροσθεν της αγίας Εικόνας Της !!
Παράλληλα με την επιμέλεια που επιδείκνυε στην εκμάθηση των "θύραθεν" επιστημών όπως Φιλοσοφίας και Ρητορικής, ο δωδεκάχρονος Ιωάννης δεν αμελούσε ποτέ το ιερόν καθήκον της προσευχής και μάλιστα των Χαιρετισμών !!
Μία ημέρα λοιπόν αφού είχε μόλις τελειώσει τους Χαιρετισμούς μπροστά από την Εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου, αξιώθηκε να ακούσει την αντιφώνηση από το πανυπερευλογημένο στόμα Της
"Χαίροις κι εσύ Ιωάννη των Θηβών προστάτα !!"
Όχι μόνο επαδαψίλευσε στον νεαρό Ιωάννη την τιμή του θεομητορικού Χαιρετισμού αλλά προεφήτευσε και την αναρρίχηση του αργότερα εις το Επισκοπικό αξίωμα ως Μητροπολίτου Θηβών !!
Αυτή την χαριτωμένη λεπτομέρεια και ολόκληρο τον βίο του εν Αγίοις Πατρός ημών Ιωάννου του Καλοκτένους του Νέου Ελεήμονος, μπορείτε να διαβάσετε αγαπητοί μου αδελφοί στον ακόλουθο σύνδεσμο της Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας !!

ΒΙΟΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΑΛΟΚΤΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΛΕΗΜΟΝΟΣ
http://www.imtl.gr/?page_id=1901
xairetismoi

[toula]

Κυριακή της Ορθοδοξίας – Ποια είναι η σχέση μου με τις Άγιες Εικόνες;

Σήμερα, Κυριακή της Ορθοδοξίας, τιμούμε τις Εικόνες του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας.

Η Εκκλησία, έχει φυλαγμένη την πρώτη Εικόνα, που είχαν για αιώνες οι Αυτοκράτορες του Βυζαντίου στο Παλάτι που με την Πρόνοια της Παναγίας γλύτωσε από τις λεηλασίας των Σταυροφόρων που κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη το 1204 μ.Χ. και όλα τα Άγια τα κατέκλεψαν και τα μετέφεραν στη Δύση.

Λίγο πριν την άλωση των Σταυροφόρων, επί Αλεξίου Κομνηνού, με θαυμαστή παρέμβαση της Παναγίας, μεταφέρθηκε στην Κύπρο.

Στην Κύπρο, στα βουνά του Τροόδους, στην Ι. Μονή Παναγίας του Κύκκου, φυλάσσεται η πρώτη Εικόνα, που η ίδια η Παναγία, ηθέλησε και αγιογραφήθηκε, από τον Άγιο Ευαγγελιστή Λουκά.

Εικονίζει τον Ιησού Χριστό, ως βρέφος, να κρατείται από το δεξί χέρι της Θεοτόκου, στην αγκαλιά της.

Η Παναγία η Ελεούσα!

Αυτήν την Εικόνα, την ήθελε η ίδια η Θεοτόκος, για να τιμά τον Υιό της, να Τον τιμά ως Κύριο της και Θεό της, να τιμά τη σχέση τους, ως Μητέρα προς τον Υιόν της.

Ευρίσκεται εκεί, στον Κύκκο, από τον 12ο Αιώνα μ.Χ, αφού δωρήθηκε από τον Βασιλέα του Βυζαντίου Αλέξιο Κομνηνό, μετά από αίτημα της Παναγίας , στον Άγιο Ησαΐα τον Αναχωρητή, που ησύχαζε στα βουνά του Τροόδους, στον Κύκκο.

Η Παναγία, μετά την Ανάληψη του Χριστού, ζήτησε από τον Άγιο Ευαγγελιστή Λουκά, Εικόνα του Υιού της, για να προσεύχεται σε Αυτόν.

Η Εφέστιος Εικόνα του Αγίου Όρους «Άξιον Εστί» που ευρίσκεται στο Πρωτάτο του Αγίου Όρους, είναι αντίγραφο της Παναγίας της Ελεούσας του Κύκκου.

Πολλές άλλες Εικόνες της, μαζί με την Ελεούσα είναι του Αγίου Λουκά, όπως της Μονής του Μεγάλου Σπηλαίου, της Σουμελά, της Αγιάσου και αλλού.

Ποιά είναι η σχέση μας με τις Άγιες Εικόνες;

Τί σημαίνει πνευματικά, Τιμή στις Άγιες Εικόνες που σήμερα εορτάζουμε;

Η ερμηνεία δίνεται, από την ίδια την Παναγία μας, αφού πρώτη εμπνεύσθηκε την αγιογράφηση της Εικόνας του Υιού της, ως βρέφος στη Μητρική αγκαλιά της.

Τιμά τον Υιό της, προσευχόμενη σε Αυτόν.

Η Εκκλησία μας έδωσε για πολλά χρόνια αγώνες εναντίον των εικονομάχων, για να νικήσει τελικά η Τιμή των Εικόνων και να εορτάζεται η Τιμή τους ως Νίκη της Ορθοδοξίας, σήμερα Α΄ Κυριακή των Νηστειών.

Αρχίζει την Αγία Σαρακοστή με την Τιμή των Αγίων Εικόνων!

Ποιά όμως είναι η σχέση μας με τις Άγιες Εικόνες;

Η σχέση μας με τις Άγιες Εικόνες, συνοψίζεται στους πρώτους δύο στίχους του Τροπαρίου της Ημέρας που ψέλνεται στη Λιτανεία των Αγίων Εικόνων που σήμερα γίνεται σε όλους τους Ορθόδοξους Ναούς.

«Την άχραντον εικόνα σου προσκυνούμεν αγαθέ, αιτούμενοι συγχώρεσιν των πταισμάτων ημών».

Να λοιπόν η σχέση μας με την Άγια Εικόνα του Χριστού.

Βλέποντας την ως την αποτύπωση του Προσώπου του Χριστού, ζητούμε την άφεση των αμαρτιών μας, όπως ο Τελώνης!

Οι Χριστιανοί ανά τους Αιώνες, έχουν σπίτι τους Εικόνες του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων και στεκόμενοι μπροστά τους ή γονατιστοί, ζητούν την άφεση των αμαρτιών τους από τον Χριστό με τις πρεσβείες των Αγίων, όπως λέει το Τροπάριο της σημερινής ημέρας:
«Την άχραντον εικόνα σου προσκυνούμεν αγαθέ, αιτούμενοι συγχώρεσιν των πταισμάτων ημών!»

Συνειδητοποιώντας στο Ταμείο της καρδιάς τους, όπως ο Χριστός διδάσκει, την αμαρτωλότητα τους, αιτούνται μυστικά την Άφεση, τη Συγχώρεση.

Αισθάνονται την Άφεση εάν Μετανοούν με ειλικρίνεια, συντριβή καρδίας και δικαιώνονται, όπως λέει ο Χριστός, δηλαδή συγχωρούνται.

Ύστερα, αφού μέσα τους είναι η Άφεση και η ζωντανή παρουσία του Θεού, δηλαδή η Αιώνιος Ζωή, συγχωρούν από καρδίας, όσους τους έβλαψαν.

Έτσι ολοκληρώνεται η Άφεση και των δικών τους αμαρτιών στην Προσευχή, όπως διδάσκει ο Χριστός.

Χωρίς συγχώρεση των άλλων που μας έβλαψαν και βλάπτουν από καρδίας, ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΑΣΤΕ λέει ο Χριστός!

Αυτή είναι Μετάνοια μας, μόνοι, ενώπιον του Θεού που εικονίζεται στις Εικόνες Του!

Όπως ακριβώς, ο Τελώνης.

Η Πνευματική Ζωή μας όμως, είναι εις Χριστόν και εις την Εκκλησία!

Δεν μένουμε στην δική μας Μετάνοια, πάμε στην Εξομολόγηση και τη Θεία Κοινωνία.

Το Βάπτισμα και την Μετάνοια ως Μυστήρια από την Εκκλησία τα πήραμε γι αυτό, εάν πράγματι μετανοούμε ενώπιον των Αγίων Εικόνων, το Άγιο Πνεύμα που ενεργεί την Μετάνοια μας ενώπιον των Εικόνων, μας ωθεί στα Μυστήρια της Εξομολόγησης ενώπιον του Ιερέα-Πνευματικού και στη Θεία Κοινωνία, μέσα στη Θεία Λειτουργία.

Στην Εξομολόγηση, η Μετάνοια και η Άφεση των αμαρτιών μας, ευλογείται και εντάσσεται στην Εκκλησία.

Δεν είμαστε μόνοι ενώπιον του Θεού, είμαστε μέλη της Εκκλησίας , του Σώματος του Χριστού.

Εκτός όμως από αυτό που είναι απαραίτητο, το σημαντικότερο στην Άφεση αμαρτιών από τον Ιερέα, είναι ότι μας διαβάζει τη συγχωρετική ευχή του Χριστού και της Εκκλησίας και μόνο τότε μπορούμε να λάβουμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού στη Θεία Κοινωνία.

Χωρίς Μετάνοια στην καρδιά μας, δηλαδή συντριβή καρδίας δεν προσερχόμαστε στην Εξομολόγηση και χωρίς Εξομολόγηση, δεν ισχύει η Μετάνοια μας , διότι δεν ζούμε στην Εκκλησία μόνοι μας αλλά ως μέλη της, δεν είμαστε πρόβατα έξω από το μαντρί που τα τρώει ο Λύκος, δηλαδή ο διάβολος.

Με την Θεία Κοινωνία ενωνόμαστε με τον Χριστό και γινόμαστε Κοινωνοί της Θείας Φύσεως Του κατά τον Απόστολο Πέτρο, που είναι και ο σκοπός της υπάρξεως μας!

Ζητούμε Άφεση αμαρτιών από τον εικονιζόμενο Χριστό, τρέχουμε στον Ιερέα, μας ευλογεί, μας συγχωρεί και έτοιμοι εν Μετανοία πάντοτε, Κοινωνούμε τον Χριστό!

Η Μετάνοια και Άφεση Αμαρτιών, είναι αδιάλειπτη, διότι αδιάλειπτος είναι ο Αγιασμός μας.

Κορυφαίο φανερό παράδειγμα τιμής Εικόνων με πολλή συνομιλία, ήταν ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης που συνεχώς έτρεχε στην Εικόνα του Οσίου Δαυίδ και του μιλούσε για τα δικά του και των άλλων!

Αυτή είναι η σχέση μας με την Εικόνα του Χριστού ενώ με τις Εικόνες της Παναγίας και των Αγίων, ζητούμε τις πρεσβείες, να μεσιτεύουν δηλαδή, για την Άφεση των αμαρτιών μας.

Ανδρέας Χριστοφόρου
https://www.pothosmetanoias.gr/

[toula]

Βρισκόμαστε στην Δεύτερη εβδομάδα των Νηστειών της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Η Αγίας μας Εκκλησία μετά την Κυριακή της Ορθοδοξίας προβάλλει τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά . Καθέ μέρα ιδιαίτερα την Αγία και μεγάλη Τεσσαρακοστή η Εκκλησία μας προσφέρει πνευματικά όπλα για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε της δυσκολίες του αγώνος με τους πειρασμούς στην πορεία μας προς το Πάσχα.
Τα όπλα λοιπόν που μας προσφέρει η Εκκλησία και είναι απαραίτητα για τον αγώνα εναντίον του διαβόλου, είναι: η ορθή Πίστη, η αληθινή προσευχή, η ελεημοσύνη και η νηστεία. Την πρώτη Κυριακή της Σαρακοστής, την Κυριακή της Ορθοδοξίας, η Εκκλησία μας μίλησε για το πρώτο όπλο, την ορθή Πίστη. Σήμερα, δεύτερη Κυριακή, η Εκκλησία μας μιλά για το δεύτερο όπλο, την προσευχή, μέσα από έναν μεγάλο Πατέρα της Εκκλησίας μας, τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης. Γιατί ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ανακεφαλαιώνει όλη την ορθόδοξη παράδοση των πρώτων δεκατεσσάρων αιώνων για την ασκητική θεραπευτική μέθοδο της Εκκλησίας μας. Από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, τους αγίους Αποστόλους και Πατέρες της Εκκλησίας, ανόθευτη μέχρι την εποχή του, τον 14ο αιώνα.
Είναι μία πράξις συμβολική και αποφασιστική, διότι η σημερινή ημέρα τιμάται από τους Ορθοδόξους όλου του κόσμου ως επέκταση και προέκταση της Κυριακής της Ορθοδοξίας. Είναι συνέχεια της νίκης της Εκκλησίας ως σώματος Χριστού και εν Χριστώ κοινωνίας εναντίον της πλάνης. Δεν είναι νίκη προσώπων εναντίον άλλων προσώπων, δεν είναι νίκη παρατάξεων εναντίον άλλης παρατάξεως η άλλων παρατάξεων, αλλά είναι η νίκη της Πίστεως.
Ο θρίαμβος της Πίστεως ως τρόπου σκέψεως, ως τρόπου ζωής και εμπειρίας αγιοπνευματικής, που μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην κατά χάριν θέωση.

Ένας τρόπος έκφρασης ζωής και εμπειρίας της πίστεως μέσα σε σχέση με το πρόσωπο του Χριστού είναι η προσευχή. Αν μπορούσαμε να δώσουμε έναν ορισμό για την ποιότητα της προσευχής αυτός δεν θα ήταν άλλος από μια ρήση του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος. Μια ρήση η οποία σκανδαλίζει τον λογικό και κοσμικό μας νου, προσευχή «είναι συνουσία και ένωση του ανθρώπου με τον Θεό». Μια φοβερή ερωτική θεολογική έκφραση η οποία δεν είναι ένας μόνος φιλοσοφικός όρος αλλά είναι ένα απόσταγμα που βγαίνει βιωματικά από την γαμήλια αυτή σχέση, η οποία λέγεται προσευχή .
Στην Εκκλησία δεν προσευχόμαστε διότι πρέπει, επειδή έτσι λένε τα υμνολογικά βιβλία. Η προσευχή είναι ανάγκη της ψυχής μας. Δεν έχει ανάγκη την προσευχή μας ο Θεός , εμείς την έχουμε ανάγκη, διότι δεν μπορούμε χωρίς εκείνον. Η προσευχή μάς ξεδιψά , μάς αναζωογονεί, τρέφει την ύπαρξη μας. Έχουν γραφτεί πολλά περι προσευχής , θεωρίες και εμπειρίες Αγίων, τις οποίες τις βλέπουμε από μακριά ως κάτι απόμακρο στον σημερινό τεχνολογικό κόσμο μας. Πολλοί θεωρούν την προσευχή ως ένα θρησκευτικό τελετουργικό που πρέπει να γίνει για να τα έχουν καλά με το Θεό και να αναπαύσουν ψυχολογικά κάποιο ίσως θρησκευτικό συναίσθημα.

Για να εξετάσουμε όμως το θέμα της προσευχής σε βάθος οφείλουμε να γνωρίσουμε τα πρόσωπα που εμπλέκονται σε αυτό το γεγονός. Αυτά τα πρόσωπα είναι δύο. Είμαι εγω ο άνθρωπος, το δημιούργημα και το άλλο είναι ο δημιουργός, ο πατέρας μου . Ξεκινάω να προσεύχομαι προς τον Πατέρα μου και αρχίζει η σχέση μας .
Όπως το νεογέννητο ανοίγει τα μάτια και αντικρύζει το πρόσωπο της μάνας και του πατέρα ,έτσι και με την προσευχή ξεκινάει το ταξίδι της σωτηρίας αρκεί να νιώσω ποιος ειμαι εγώ και σε ποιον απευθύνομαι. Αυτός ο διάλογος αποτελεί Μυστήριο. Ποιο είναι ο Μυστήριο; Ο δημιουργός και το δημιούργημα σε μια συγκλονιστική σχέση , αυτό τα λέει όλα .

Η προσευχή στην Ορθόδοξη πίστη δεν είναι απλά κάποιες κραυγές, ώστε να πούμε κάποια πράγματα διοτι πρέπει να τα πούμε. Έχω ανάγκη και θέλω να μιλήσω στον Θεό. Θέλω να μιλήσω στο Θεό να με ακούσει και να Τον ακούσω. Θέλω να μιλήσω στον πατέρα μου διότι τον χρειάζομαι. Η ύπαρξη μου αιμορραγεί και θέλω να μιλήσω σε Αυτόν που με έφτιαξε, ώστε να μου δείξει τον δρόμο της επαναφοράς, δηλαδή τον δρόμο της χάριτος μέσα από το βίωμα του Αγιασμού. Να βάλω την ύπαρξη μου από τον εκτροχιασμό πάλι επάνω στις ράγες για να ολοκληρώσω τον προορισμό μου. Να μεταμορφώσω την ύπαρξη μου εν Χριστώ. Να προχωρήσω στο καθ’ομοίωση και να στολίσω την ψυχή μου με τα διαμάντια των αρετών και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος που μου χάρισε ο Βασιλέας εκείνη την ημέρα της βαπτίσεως μου.

Το φοβερό σε αυτή την σχέση είναι ότι μιλάω στον Θεό και μου απαντάει. Δεν εκφράζομαι κάπου αόριστα σε κάποια δύναμη εκεί ψηλά. Απευθύνομαι σε ένα πρόσωπο και αυτό το πρόσωπο είναι ο Θεάνθρωπος Κύριος. Του μιλάω και μου απαντάει μέσα στην ζωή μου, πολλές φορές δεν μου αρέσουν οι απαντήσεις αλλά ξέρω ότι είναι για το καλό μου. Τον παρακαλώ να με ακούσει. Να ακούσει ακόμα και τα πιο μικρά πραγματακια, όπως θα έλεγε και ένα παιδί τα παράπονά του στον πατέρα ακόμα και αν αυτά φαντάζουν ανόητα ή μικρά. Θέλω να ανοίξω το θέλημα μου και να δεχτώ αυτά που θα μου πει. Παρακαλώ να με ακούσει και άλλο τόσο ποθώ να Τον ακούσω διοτι Τον χρειάζομαι.
Όπως είπε και ο Αγιος Ιερώνυμος στην προσευχή του προς τον Χριστό «Τι άλλο να σου δώσω Κύριε;» και ο Χριστός του απάντησε :«Τις αμαρτίες σου Ιερώνυμε». Εδώ παίρνει σάρκα και οστά η φράση του Κυρίου : «Δεύτε πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς».
Το πρώτο βήμα είναι να θελήσω να Του μιλήσω. Να σταθώ μπροστά Του ενώπιος ενωπίω. Ο παντοκράτωρ και παντοδύναμος και εγώ ο αδύναμος που τον χρειάζομαι. Να γίνει η ύπαρξή μου υποδοχή της χάριτος. Με ποιόν τρόπο; Να ανοίξω το θέλημα μου στο θέλημα Του. Στην Κυριακή προσευχή , στο «Πάτερ υμών» ,που το έχουμε μάθει από παιδιά ,υπάρχει ένα συγκλονιστικό σημείο που το προσπερνάμε γρήγορα αλλά κανονικά εκεί μονο δάκρυ μπορούμε να δώσουμε : «Γενηθήτω το θέλημα Σου». Πόσο έτοιμοι είμαστε για αυτό; Πόσο προετοιμασμένοι είμαστε να ακούσουμε ακόμα και αυτό που δεν μας αρέσει αλλά το χρειαζόμαστε για να σωθούμε ;

Την προσευχή μπορεί να την ασκεί και να την βιώνει ο καθένας όπου και όπως και να βρίσκεται μέσα στην ημέρα ως έκφραση ανάγκης και πλήρωσης της υπάρξεως του. Τα βιώματα της προσευχής των Αγίων Πατέρων μας δείχνουν τον δρόμο που έχουμε ανάγκη να ακολουθήσουμε. Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος έβαζε τα χέρια του πίσω για να νιώθει σαν κατάδικος που πάει στον κριτή για την μαρτυρική απολογία εν αναμονή της φρικτής αποφάσεως. Κάποτε υπήρχε ένα Άγιος γέροντας που του άρεσε να προσεύχεται στην εικόνας της Άκρας Ταπείνωσης και αυτό γιατί ο Χριστός έχει τα μάτια του κλειστά, και ο γέροντας κλαίγοντας στην προσευχή του έλεγε «Κύριε, μην ανοίξεις τα μάτια σου , δεν αξίζω να με δεις , δεν θέλω να δεις τα χάλια μου». Αυτά τα βιώματα είναι αποτελέσματα της αυτογνωσίας,όταν νιώθω δηλαδή ποιος είμαι εγώ και της θεογνωσίας , όταν νιώθω ποιος είναι απέναντί μου.
Όταν γνωρίζω ότι είμαι το τελειότερο δημιούργημά Του και ότι απέναντί μου έχω Αυτόν που πέθανε για μένα ,κατήργησε το θάνατο και μου χάρισε την αιώνια ζωή και με καλεί να γίνω μέτοχος σε αυτή την ζωή. Τι μπορώ να προσφέρω στην προσευχή μου ; Μόνο πόνο, δάκρυα , αγάπη και συγχώρηση.

Αλήθεια όμως θα μπορέσω να Τον ακούσω ; Πως θα ακούσω τον Χριστό όταν μέσα μου υπάρχει νύχτα χωρίς φεγγάρι ,όπως ομολογεί η πόρνη στο τροπάριο της Κασσιανής. Πως θα τον ακούσω όταν μέσα στην θάλασσα της ψυχής υπάρχει τρικυμία παθών; Πως θα μπορέσω να αγαπήσω τον Χριστό όταν αρνούμαι να γνωρίσω και να αγαπήσω τον εαυτό μου ; Όταν δεν Τον ακούω, δεν Τον προστατεύω αλλά Τον φορτώνω με τα βάρη της αμαρτίας, τα οποία μάλιστα πολλές φορές τα ονομάζω αρετές και ζητώ αυτοδικαίωση μέσα από το μυστήριο της ιεράς εξομολογήσεως. Όταν πάω να προσευχηθώ και αυτό που Του λέω είναι : Θέλω να γίνει το θέλημα μου, Κύριε, και θέλω εσένα συνένοχο σε αυτό. Ό,τι και να μου πει δεν θα μπορέσω να Τον ακούσω. Σε ένα σπίτι με κλειστά παράθυρα ο ήλιος δεν μπορεί να μπει όχι γιατί δεν θέλει ή δεν μπορεί αλλά διότι το θέλημα του σπιτονοικοκύρη είναι η άρνηση του φωτός και η αποδοχή του σκότους. Ο ήλιος απλά περιμένει να αλλάξω εγώ για να μπορέσω να τον υποδεχτώ. Αυτό το θέλημα της αρνήσεως να γίνει θέλημα αποδοχής. Αυτή η αποστροφή να γίνει αγκαλιά. «Γενηθήτω το θέλημα σου» δεν σημαίνει θέλω κάτι από σένα αλλά θέλω Εσένα. Γιατί ξέρω ότι στην Θεία Λειτουργία δεν μου δίνεις απλά κάτι από σένα ,αλλά μου δίνεις τον εαυτό σου, μου προσφέρεσαι ο ίδιος σε μένα τον ανάξιο για να γίνω μέτοχος της δικής Σου θυσιαστικής αγάπης.

Για αυτό αγαπητοί μου ερχόμαστε στην Εκκλησία , για να ανοίξουμε το θέλημά μας προς τον Χριστό. Αυτό το θέλημα το οποίο πάσχει.
Το θέλημα που περιέχει : απιστία, αδυναμία, αμφισβήτηση, πόνο, έπαρση, αμαρτία , ακηδία, υπερηφάνεια, εγωισμό και χίλια μύρια κακά. Αυτό το θέλημα να το καθαρίσω και να γίνει όλο Χριστός. Αυτό το βίωμα μάς μεταφέρει και ο Απόστολος Παύλος «Ζω δε ουκέτι εγώ , ζη δε εν εμοί Χριστός» ένα βίωμα μέσα από την εμπειρία της προσευχής και της ζωντανής σχέσης με τον Βασιλέα της Κτίσεως. Ο κάθε άνθρωπος είναι αυτό που αγαπάει. Ο καθένας μας θα αντικρύσει ακόμα και στην άλλη ζωή αυτό που αγάπησε. Αν αγαπήσαμε την αμαρτία μας περιμένει η απομόνωση της επιλογής μας . Αν αγαπήσαμε τον Χριστό θα μας περιμένει ο ίδιος να ορμήσουμε στην αγκαλιά του παραδείσου. Tην καλύτερη διδαχή σχετικά με το θέλημα μας το προσφέρει ο όσιος Νείλος «Όταν προσεύχεσαι μη θέλεις να σου έρχονται τα πράγματα όπως εσύ νομίζεις, αλλά όπως αρέσουν στον Θεό και τότε θα είσαι ειρηνικός και ευχάριστος στην προσευχή σου. » Δηλαδή το νόημα είναι όπως το έρμηνεύει ο γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης «Όταν πηγαίνεις να προσευχηθείς, μη πηγαίνεις με κάποιο θέλημα , με κάποια επιθυμία ή με κάποιον σκοπό. Το μόνο που πρέπει να υπάρχει μέσα σου είναι η διάθεση τής προσομιλίας με τον Θεό. Αν βάλεις οτιδήποτε άλλο στην συνείδησή σου , στην καρδιά σου ή στο νού σου αυτό θα γίνει αίτιο αποτυχίας σου και εκπτώσεως σου από την ένωση σου με το Θεο». Φοβερός λόγος.

Δυστυχώς όμως στην σημερινή εποχή ο σύγχρονος άνθρωπος αρνείται να γνωρίσει τον εαυτό του. Αρνείται να τον συναντήσει και για αυτό τον φοβίζει πολλές φορές η συνάντηση με τον Χριστό. Όλη μέρα μέσα στις μέριμνες , βυθισμένοι στην τεχνολογία και στην άνεση της ζωής. Που να χωρέσει ο Χριστός ; Τον βάζουμε στην άκρη , δυο τρία ψελλίσματα προσευχής το βράδυ και αυτό γιατί πρέπει να το κάνω και όχι γιατί το αισθάνομαι και το λαχταρώ.
Το δυσκολότερο πράγμα σήμερα είναι να πεις σε κάποιον να κάτσει 2 λεπτά με τον εαυτό του , εκεί μέσα στην βαθιά σιωπή της προσευχής. Μας τρομάζει αυτό. Διότι δεν είμαστε έτοιμοι να δούμε την αλήθεια, την προσωπική μας αλήθεια, να ακούσουμε τη ψυχή που σαν βρέφος λαχταρά το μητρικό γάλα της προσευχής και εμείς της λέμε να σωπάσει. Παρόλα αυτά ο Κύριος ακούει ακόμα και την πιο μικρή κραυγή προσευχής. Τί όμορφα μας το έχει παραδώσει η παράδοση : μια μικρή , γλυκιά , όμορφη εκφραστική προσευχή που τα περιέχει όλα, λέγεται παντού και πάντα «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό». Μέσα εδώ βρίσκονται τα πάντα. Σε αυτές τις λέξεις βρίσκουμε όλο το ασκητικό βίωμα και όλη την εμπειρία των Αγίων πατέρων. Απλά αυτή η φράση χρειάζεται μια μικρή προϋπόθεση, να βγαίνει από μια ταπεινή καρδιά · μόνο τότε αγγίζει τα κράσπεδα της Αγίας Τριάδος.

Ο μόνος πνευματικός χώρος για να ηρεμήσει η ψυχή και να μιλήσει στον Θεό έιναι ο χώρος της ησυχίας.
Ως ασκητικός όρος η «ησυχία» έχει κατεξοχήν υπαρξιακό και βιωματικό περιεχόμενο. Σημαίνει την ειρήνη του έσω ανθρώπου, που εγκαθίσταται σ' αυτόν, όταν ο άνθρωπος δει, σιχαθεί και αφαιρέσει το «ειδεχθές προσωπείον» (την απαίσια μάσκα) του, που συστάθηκε από την περιπλάνηση του νου. Η ησυχία συνδέεται άρρηκτα με την νήψη του νου, την πνευματική εγρήγορση, και την βιωματική εμπειρία όλων εκείνων των καταστάσεων, που πραγματώνονται στη νήψη κατά πνευματικό και ανέκφραστο τρόπο.
Κατά συνέπεια, έργο του ησυχαστή είναι «η φυλακή της καρδίας» με την αγαπητική τήρηση των εντολών, την πνευματική καθαρότητα και την μυστηριακή ζωή. Με την τήρηση των εντολών αποβάλλει ο ησυχαστής τον νόμο της αμαρτίας και εισάγει στον εαυτό του την εποπτεία του νου.
Οι αισθήσεις του ελέγχονται με την εγκράτεια, ενώ το παθητικό της ψυχής κυριαρχείται από την αγάπη και το λογιστικό από την νήψη. Ο ησυχαστικός βίος παρέχει την λειτουργική δυνατότητα στην θεία Χάρη να «επισκευάσει»τον έσω άνθρωπο και να τον διαμορφώσει προς το πρωτότυπο, παρέχοντάς του «ανθισμένο» το αρχαίο και απερίγραπτο κάλλος του.

Ο ησυχαστικός βίος δεν πρέπει να μας τρομάζει. Δεν είναι μόνο μοναχικό βίωμα. Μπορεί να είσαι με χίλους ανθρώπους αλλά να έχεις μέσα σου γαλήνη και ησυχία. Ο Όσιος Πορφύριος απέκτησε πολλές αγιαστικές αρετές στην πλατεία Ομονοίας. Η ησυχία δεν είναι μόνο τόπος αλλά κυρίως τρόπος ηρεμίας και αγιαστικής εσωτερικής μεταμόρφωσης.
Για να αγαπήσουμε τον Χριστό , ώστε να μπούμε στην γαμήλια σχέση μαζί Του, οφείλουμε πρώτα να δούμε τον εαυτό μας σαν δημιούργημα Του. Να νιώσουμε παιδιά Του. Να φωνάξουμε Πάτερ ημών, όχι γιατί πρέπει αλλά γιατί προσδοκούμε να ακούσουμε την απάντηση: «Ναι παιδί μου , πες μου, είμαι εδώ για σένα».
Στην προσευχή γινόμαστε μέτοχοι της Τριαδικής αγάπης μέσα από την σχέση με το πρόσωπο του Κυρίου. Μπαίνουμε στον αγιαστικό χορό της Θείας αγάπης ,αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να ακολούθησουμε τα βήματα του χορού, όχι να κάνουμε δικά μας βήματα δηλαδή δικά μας θελήματα. Όπως σε έναν χορό που χορεύουν και χαίρονται οι άνθρωποι ,όταν πάει κάποιος να χορέψει , ανοίγει ο κύκλος και τον υποδέχονται, αλλά για να μπορεί και ο καλεσμένος να απολαύσει τους καρπούς αυτής της χαράς, θα πρέπει να ακολουθήσει τα βήματα του χορού. Αν έστω και για λίγο κάνει τα δικά του, τότε δεν θα μπορέσει να συνεχίσει, κινδυνεύει ακόμα και να σκοντάψει και να βγεί εκτός.

Και όλα αυτά γιατί αρνήθηκε να ακολουθήσει τα βήματα της χαράς. Τα βήματα του εγωισμού τον έθεσαν στο περιθώριο.
Να μπούμε και εμείς ,αγαπητοί μου, σε αυτή την χαρά της προσευχής, να μιλήσουμε στον Τριαδικό Θεό, να ανοίξουμε την καρδιά μας ώστε να ακούσουμε ό,τι κι αν μας πει. Να νηστέψουμε αυτές τις μέρες όλες τις αισθήσεις μας από πόθο για τον Χριστό , από πείνα για να χορτάσουμε από την αγάπη Του. Να δούμε αυτές τις σαράντα ημέρες όχι ως θρησκευτική αγγαρεία αλλά ως ευκαιρία να αλλάξουμε, να υπάρξουμε μαζί Του μέσα στον διάλογο της προσευχής και να ζήσουμε βιωματικά τα μυστήρια της Εκκλησίας.

Είναι η ώρα, αγαπητοί μου, να ξυπνήσουμε από το μεθύσι της ψευτιάς, και της πλάνης , είναι ώρα να αντικρίσουμε τον Κύριο με όλη μας την ύπαρξη και να Του πούμε «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία Σου». Τέλος δεν θα ήθελα να κλείσω εγώ αυτή την ομιλία ας αφήσουμε καλύτερα να την κλείσει ο ίδιος ο Κύριος μέσα από τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο από την ομιλία του Αγίου στο « Ματθαίου Ευαγγέλιον, Ομιλία ΟΣΤ ( 76 εβδομηκοστή έκτη ) »Λέει ο Κύριος : «Εγώ για σένα πατέρας, εγώ αδελφός, εγώ σύζυγος, εγώ σπίτι, εγώ τροφή, εγώ ρούχο, εγώ ρίζα, εγώ θεμέλιο, ό,τι θέλεις εγώ. Να μη σου λείψει τίποτα. Θα δουλέψω εγώ. Ήρθα να σε υπηρετήσω, όχι να με υπηρετήσεις. Εγώ και φίλος, και μέλος του σώματός σου και κεφάλι, και αδελφός και αδελφή και μητέρα, όλα εγώ. Μόνο να είσαι κοντά μου. Εγώ φτωχός για σένα και αλήτης για σένα. Στο σταυρό για σένα, στον τάφο για σένα. Στον ουρανό παρακαλώ για σένα τον Πατέρα μου, στη γη έρχομαι πρεσβευτής του Πατέρα μου για σένα. Εσύ είσαι τα πάντα για μένα, και αδελφός και συγκληρονόμος και φίλος μου και μέλος του σώματός μου. Τι άλλο θέλεις άνθρωπε; »Καλό υπόλοιπο σαρακοστής , αδελφοί, καλό αγώνα.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr
Η προσευχή ως διάλογος και σχέση - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

ΕΡΧΟΥ ΚΑΙ ΙΔΕ.

«Καὶ εἶπεν αὐτῷ Ναθαναήλ· ἐκ Ναζαρὲτ δύναται τι ἀγαθὸν εἶναι; λέγει αὐτῷ Φίλιππος· ἔρχου καὶ ἴδε» (Ιωάν. 1, 47)
«Μπορεῖ ἀπὸ τὴ Ναζαρὲτ νὰ βγεῖ τίποτα καλό;» τὸν ρώτησε ὁ Ναθαναήλ. «῎Ελα καὶ δὲς μόνος σου», τοῦ λέει ὁ Φίλιππος.
«Έρχου και ίδε», λέει ο Φίλιππος στον Ναθαναήλ, στην απορία του τελευταίου για το αν είναι δυνατόν κάποιος που καταγόταν από περιοχή στην οποία κατοικούσαν πολλοί ειδωλολάτρες και οι Ιουδαίοι ήταν αρκετά ιδιόρρυθμοι, να είναι αυτός που περίμεναν ως Μεσσία.
Ο Φίλιππος, έχοντας γίνει ήδη μαθητής του Χριστού, προτρέπει τον φίλο του να δοκιμάσει την γνωριμία. Και ο λόγος αυτός έχει μείνει στην ιστορία της πίστης ως ένας λόγος συνεχούς πρόσκλησης να δοκιμάσουμε ποιος είναι ο Χριστός και να αποφασίσουμε αν θέλουμε να Τον ακολουθήσουμε. Μένει το ερώτημα σήμερα, Κυριακή της Ορθοδοξίας, ποιος μας καλεί να έρθουμε και τι θα δούμε.

Μας καλεί η Εκκλησία. Αυτό όμως δεν είναι κάτι που το κατανοούμε εύκολα, διότι Εκκλησία είναι τα πρόσωπα. Μας καλούν λοιπόν αυτοί και αυτές που θεωρούν τους εαυτούς τους χριστιανούς. Μας καλούν οι επίσκοποι, οι ιερείς, οι μοναχοί και οι μοναχές που έχουν αφιερώσει όλη τους την ζωή ή μεγάλο μέρος της στον Χριστό. Και μας καλούν να συναντήσουμε τον Χριστό. Όμως αυτή η πρόσκληση περνά μέσα από τα πρόσωπά τους.
Μας καλούν να συναντήσουμε στα πρόσωπά τους τον Χριστό. Να ακούσουμε λόγους, ερμηνείες, να συμμετάσχουμε σε δράσεις κατηχητικές και φιλανθρωπικές, κυρίως να κοινωνήσομε στην θεία λειτουργία τον Χριστό που είναι ο προσφέρων και προσφερόμενος. Όμως εμείς τι βλέπουμε;
Βλέπουμε, άραγε, το πρόσωπο του Κυρίου Ιησού, το πρόσωπο που είναι η αγάπη και μας δίνει την αγάπη; Βλέπουμε το πρόσωπο που είναι η ανάσταση και μας δίνει την ανάσταση; Βλέπουμε το πρόσωπο που είναι το φως και μας δίνει φως, χαρά και ελπίδα; Ή βλέπουμε «ανθρώπων έργα» στο όνομά Του; Βλέπουμε ανθρώπους που ζούνε με απόσταση από μας, δεν έχουν επαφή με την καθημερινότητα της ζωής, λειτουργούν σαν μικροί πρίγκιπες, υπηρέτες ενός θεσμού που συχνά συσχηματίζεται με το ρεύμα του αιώνος τούτου. Βλέπουμε πάλι ανθρώπους οι οποίοι δεν έχουν καμία επαφή με τον κόσμο αυτό, ονειρεύονται επιστροφή σε ένα χτες, το οποίο έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, ή σκέφτονται με τους όρους ενός μέλλοντος που είναι μεταθανάτιο και μόνο, χωρίς παρόν.

Βλέπουμε ανθρώπους που επιλέγουν, στο όνομα των μικροσυμφερόντων, να μην αίρουν τον σταυρό της εξόδου από τους τέσσερις τοίχους των ναών, ούτε να τολμούν να ομολογήσουν την αλήθεια, όπως η Εκκλησία στην μακραίωνη ιστορία της θεωρούσε χρέος να ομολογήσει. Βλέπουμε ανθρώπους που έχουν εγκαταλείψει την ιεραποστολή, στο όνομα της πολιτικής: γιατί πολιτική είναι να ασχολείται κάποιος, επικαλούμενος τον Χριστό, με θεωρίες συνωμοσίας, να σπέρνει φόβο για το μέλλον, για το τέλος του κόσμου, να μην τολμά να καταδικάσει όποιον πόλεμο, από όπου κι αν προέρχεται, αλλά να σκέφτεται με κριτήριο το τι συμφέρει στην δική του ζωή και στην δική του θέαση περί της Εκκλησίας, και να σιωπά επιλεκτικά ή να διαμαρτύρεται επιλεκτικά. Βλέπουμε ανθρώπους που, για να γίνουν αρεστοί, λαϊκίζουν, αντί να γίνονται παιδαγωγοί του λαού εις Χριστόν και εις την Εκκλησίαν.

Κυρίως, βλέπουμε ένα σώμα το οποίο δεν τολμά να φύγει από αγκυλώσεις της ζωής που πέρασε, να συζητήσει αλλαγές και τομές που θα κάνουν την γλώσσα του, τον τρόπο του, την μαρτυρία του φρέσκο κρασί, όπως είναι ο Χριστός, πάντοτε νέος και ανακαινίζων. Βλέπουμε μία εκμετάλλευση του λόγου αγίων γερόντων, ενίοτε και παρουσίαση ψευδών τοποθετήσεων ως αυθεντικών, για να δικαιολογηθεί ένας ζηλωτισμός που δεν είναι παροξυσμός αγάπης, καλών έργων, προσευχής και αληθείας, αλλά ζηλωτισμός φόβου, κινδυνολογίας και πνευματικής παραζάλης.
«Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή», λέει ο ποιητής. Και συνεχίζει: «θέλει νεκροί χιλιάδες να ‘ναι στους τροχούς, θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους» (Οδ. Ελύτης). Αυτό ήταν, είναι και θα είναι η Ορθοδοξία. Οι άγιοί της, οι οποίοι ανέβαιναν στους τροχούς της ιστορίας με το μαρτύριο της αγάπης και το μαρτύριο του αίματος. Οι ζωντανοί κάθε εποχή που είχαν την απόφαση όχι να βλέπουν εχθρούς γύρω τους, αλλά να έχουν την ειρήνη του Χριστού στις καρδιές τους και την χαρά της αγάπης, ακόμη κι αν ο κόσμος τους μισεί. Ορθοδοξία σημαίνει συγχώρηση.
Σημαίνει συνύπαρξη. Σημαίνει περίσσια ζωής και ελπίδας, που δίνεται αφειδώλευτα. Ορθοδοξία σημαίνει παρηγοριά του θλιμμένου και χορός με τον χαίροντα! Ορθοδοξία σημαίνει ο Χριστός εις τους αιώνας. Ο Χριστός της αλήθειας, της αγάπης και της ανάστασης.
Κυριακή της Ορθοδοξίας. Το «έρχου και ίδε», ξεκινά από την ευθύνη μας όποιος έρθει και μας δει, να πει «αληθείς Ισραηλίται εσμέν, εν οις ουκ έστι δόλος», αλλά μόνο αγάπη και φως!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

[toula]

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς
(Ἀποσπάσματα)

Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν.
Σήμερα, ἀδελφοί καί ἀδελφές, εἶναι ἡ ἁγία Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, μίαἀπό τίς πενήντα δύο Κυριακές τοῦ ἔτους πού ὀνομάζεται Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας.
Μεγάλη καί ἁγία Κυριακή. Κυριακή, κατά τήν ὁποία ἑορτάζεται ἡ νίκητῆς Ὀρθοδοξίας ἐναντίον κάθε ψεύδους, ἐναντίον κάθε ἀναλήθειας,ἐναντίον κάθε αἱρέσεως, ἐναντίον κάθε ψευδοθεοῦ· νίκη τῆςὈρθοδοξίας ἐναντίον κάθε ψευδοῦς διδασκαλίας, ἐναντίον κάθε
ψευδοῦς φιλοσοφίας, ἐπιστήμης, πολιτισμοῦ, εἰκόνος. Ἁγία νίκη τῆς
Ὀρθοδοξίας. Καί αὐτό σημαίνει ἁγία νίκη τῆς Παναληθείας.
Ποιός ὅμως εἶναι ἡ Παναλήθεια σέ αὐτόν τόν κόσμο; Ποιός εἶναι ἡ
Ἀλήθεια σέ αὐτόν τόν κόσμο; Αὐτός πού εἶπε γιά τόν ἑαυτό Του: Ἐγώεἰμί ἡ ἀλήθεια! Ὁ Ἰησοῦς Χριστός.
Ὁ Θεός ἐν σαρκί. Νά, αὐτή εἶναι ἡ Ἀλήθεια στόν γήινο κόσμο μας, αὐτήεἶναι ἡ ἀλήθεια γιά τόν ἄνθρωπο. «Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί». ὉΚύριος Ἰησοῦς Χριστός ἔλαβε σῶμα, ὥστε μέ τό σῶμα μας νά εἰπῇ σέ ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους τί εἶναι ἀλήθεια, πῶς ζῆ κανείς ἐν ἀληθείᾳ, πῶς πεθαίνει γι’ αὐτήν, καί πῶς δι’ αὐτῆς ζῆ αἰωνίως. Ὁ Χριστόςσυνεκέντρωσε ὅλες τίς ἀλήθειες καί μᾶς ἔδωσε τήν Παναλήθεια τῆςὈρθοδοξίας. [σελ. 81-82]
Ὅταν ὁ Θεός κατέβηκε σέ αὐτόν τόν κόσμο, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, Αὐτός ἔγινε ὁρατός γιά μᾶς τούς ἀνθρώπους. Ὁ Θεός ἔγινε ὁρατός. Καί ἐμεῖς βλέποντάς Τον, στήν πραγματικότητα βλέπουμε τόν Ζῶντα Θεό.
Αὐτός εἶναι ἡ ζῶσα Εἰκών τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο.
Διαφυλάσσοντας τήν ζῶσα Εἰκόνα τοῦ Θεοῦ σέ αὐτόν τόν κόσμο, ἡ
Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διεφύλαξε τόν ἄνθρωπο, διεφύλαξε τόν Χριστό ὡς ἄνθρωπο. Ὁ ἴδιος ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος, γιά νά βρῆ σ’ ἐμᾶς τούςἀνθρώπους τήν θεία Εἰκόνα, τήν ζῶσα θεία Εἰκόνα, τήν ὁποία ἐμεῖς ἀμαυρώσαμε μέ τίς ἁμαρτίες καί τά πάθη, τήν παραμορφώσαμε, τήν καταξέσαμε ὅλη μέ τήν ἁμαρτωλή ζωή μας.
Ὅπως λέγεται στούς θαυμάσιους ἐκκλησιαστικούς ὕμνους, ὁ Κύριος
κατέβηκε σέ αὐτόν τόν κόσμο, ἔγινε ἄνθρωπος, «ἵνα τήν ἑαυτοῦ
ἀναπλάσῃ Εἰκόνα», νά ἀνακαινίσῃ τήν Ἰδική Του Εἰκόνα στόν ἄνθρωπο· «φθαρεῖσαν τοῖς πάθεσι», πού ἐφθάρη δηλαδή μέ τά ἐλαττώματά μας καί μέ τίς ἁμαρτίες μας, καί ὁ ἄνθρωπος ἔγινε μία παραμορφωμένη, μία δύσμορφη, εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Καί ὁ Θεός, κατεβαίνοντας σέ αὐτόν τόν κόσμο σάν καθαρή, ὁλοκάθαρη Εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ὡς Θεός, ἔδειξε τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος, τί εἶναι ὁ τέλειος ἄνθρωπος, πῶς πρέπει νά εἶναι ὁ
ἄνθρωπος σέ αὐτόν τόν κόσμο. [σελ. 83]
Πῶς πρέπει νά εἶναι ὁ ἄνθρωπος σέ αὐτόν τόν κόσμο;
Ἐμεῖς σέ αὐτόν τόν κόσμο πραγματικά πολεμᾶμε, συνέχεια πολεμᾶμε γι’ αὐτήν τήν θεία Εἰκόνα πού εἶναι μέσα στήν ψυχή μας.
Ποιός μᾶς τήν κλέβει;
Ὅλοι οἱ εἰκονομάχοι.
Πρῶτος εἰκονομάχος εἶναι ἡ ἁμαρτία. Ἡ ἁμαρτία δέν θέλει τόν Θεό. Δέν θέλει τόν Θεό οὔτε μέσα στόν ἄνθρωπο, οὔτε μέσα στόν κόσμο γύρω ἀπό τόν ἄνθρωπο. Καί διά τῆς ἁμαρτίας κατεξοχήν εἰκονομάχος εἶναι ὁ Σατανᾶς καί οἱ ἄγγελοί του, οἱ ἀπαίσιοι δαίμονες. Ἐκεῖνοι εἶναι πού κλέβουν τήν ψυχή μας, πού σωρεύουν ἁμαρτίες στήν ψυχή μας καί κατακαλύπτουν τήν θεία Εἰκόνα πού εἶναι μέσα μας. Μέ τό μαῦρο κατράμι τῆς ἁμαρτίας ἀλοίφουν τήν θεία Εἰκόνα πού εἶναι μέσα στήν ψυχή μας. Καί ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ζῆ ἀμετανόητος μέσα στήν ἁμαρτία,
ὅταν δέν πολεμᾶ κατά τῶν ἁμαρτιῶν του, ὅταν μένει σέ αὐτές, ὅταν δέν τίς ἐξομολογῆται, τί ἀπομένει ἀπό τήν ψυχή του; Ἀπομένει ἡ θεία Εἰκόνα πασαλειμένη μέ τό μαῦρο πῦον τῆς ἁμαρτίας, τῶν παθῶν, τοῦ θανάτου.
Φρικτό θέαμα, φοβερή ντροπή!
Τί σημαίνει λοιπόν νά εἶσαι Εἰκόνα τοῦ Θεοῦ;
Σημαίνει, ἀδελφοί, τό ἑξῆς:
Ἐμεῖς ἔχουμε νοῦ, ἀλλά ὁ νοῦς μας εἶναι εἰκόνα τοῦ νοῦ τοῦ Θεοῦ μέσα μας.
Ἐμεῖς ἔχουμε θέλησι, ἀλλά ἡ θέλησις εἶναι εἰκόνα τῆς θελήσεως τοῦ
Θεοῦ μέσα μας.
Ἐμεῖς ἔχουμε αἴσθησι, ἔχουμε καρδιά, ἀλλά αὐτά εἶναι εἰκόνα θείων
αἰσθήσεων μέσα μας.
Ἐμεῖς ζοῦμε σέ αὐτόν τόν κόσμο, ἀλλά αὐτό εἶναι εἰκόνα τῆς ζωῆς τοῦ Θεοῦ.
Ἐμεῖς εἴμαστε ὡσάν εἰκόνες τοῦ Θεοῦ ἀθάνατες, ἀλλά αὐτό εἶναι εἰκόνα τῆς ἀθανασίας τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Θεός μᾶς ἔπλασε θεοειδεῖς, γιά νά ζοῦμε μέσα σέ αὐτόν τόν κόσμο δι’ Αὐτοῦ, γιά νά σκέπτεται πάντοτε ὁ νοῦς μας: πρόσεχε ἀπό Ποιόν εἶσαι, εἶσαι ἀπό τόν Θεό, νά κάνῃς καθαρές σκέψεις, σκέψεις θεϊκές.
Τότε τό θέλημά μας εἶναι τέλειο καί ὑγιές, ὅταν εὐθυγραμμίζεται πρός τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, πρός τό πρωτότυπό του. Ἡ αἴσθησίς μας τότε εἶναικαθαρή, ὑγιής, θεϊκή, ὅταν εὐθυγραμμίζεται πρός τήν αἴσθησι τοῦ Θεοῦ.
[σελ. 87]
Ἄς μᾶς καθαρίσῃ Αὐτός ἀπό κάθε ἁμαρτία, ἀπό κάθε πάθος, ἀπό κάθε θάνατο. Ἄς μᾶς ἐλευθερώσῃ ἀπό κάθε διάβολο, γιά νά μποροῦμε νά εἴμαστε πραγματικά ζῶσες εἰκόνες τοῦ Θεοῦ, γιά νά μπορῇ ὁ ἄνθρωπος νά εἶναι ἐπί τῆς γῆς ἕνα θεῖο μεγαλεῖο.
Ἄνθρωπε! Ἀδελφέ! Ποτέ μήν ξεχνᾶς ὅτι εἶσαι μικρός Θεός μέσα στήν λάσπη! Μέσα στήν λάσπη τοῦ σώματός σου ἐσύ ἔχεις τήν ζῶσα Εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Πρόσεχε πῶς ζῆς. Πρόσεχε τί κάνεις μέ τήν Εἰκόνα τοῦ Θεοῦ πού εἶναι μέσα σου. Πρόσεχε, –ἄνθρωπε! ἄνθρωπε! ἄνθρωπε! Διότι ἡ ζωή μας ξεκινᾶ ἀπό τήν γῆ καί καταλήγει στό πάμφωτο πρόσωπο τοῦ Θεοῦ, γιά νά δώσουμε ἐκεῖ ἀπολογία τί κάναμε μέ τήν Εἰκόνα τοῦ Θεοῦ ὅσο ἤμασταν σέ αὐτόν τόν κόσμο.
Εὔχομαι ὁ Ἀγαθός Κύριος νά χαρίσῃ στήν καρδιά τοῦ καθενός μας ὅλα τά οὐράνια δῶρα, ὅλες τίς εὐαγγελικές ἀρετές: τήν πίστι καί τήν ἀγάπη καί τήν ἐλπίδα καί τήν προσευχή καί τήν νηστεία καί τήν ὑπομονή καί τήν πραότητα καί τήν ταπείνωσι, ὥστε νά μπορέσουμε νά ἀντέξουμε ὅλο αὐτόν τό φοβερό ἐπίγειο ἀγῶνα, νά διαφυλάξουμε στήν ψυχή μας τήν θεία μορφή καί νά μετατεθοῦμε ἀπό τόν κόσμο αὐτό πρός τόνἈναστάντα Κύριο σέ ἐκεῖνο τόν κόσμο.
Ἀλλά μέχρι τότε ἡ ἁγία νηστεία ἄς μᾶς ὁδηγῇ πρός τό Ἅγιον Πάσχα, τήν Ἁγία Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ, γιά νά προσκυνήσουμε, ὅσο εἴμαστε ἀκόμη μέ τό σῶμα μας, Αὐτόν, τόν Ἀναστάντα Κύριο, τόν Νικητή τῆς ἁμαρτίας, τοῦ θανάτου καί τοῦ διαβόλου, Αὐτόν πού ἐξασφάλισε τήν Αἰώνιο Ζωήγιά τό σῶμα μας καί γιά τήν ψυχή μας.Σέ Αὐτόν, μόνο σέ Αὐτόν, ἀποκλειστικά σέ Αὐτόν, ἀνήκει αἰώνιος δόξακαί τιμή, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Ἀμήν.