"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Κάποιος αναχωρητής, από αμάθεια πιο πολύ, δεν ήθελε να παραδεχθεί πως ο άγιος Άρτος που μεταλαμβάνουμε είναι το Σώμα του Κυρίου.

Οι γέροντες της Σκήτης, όταν το έμαθαν, τον κάλεσαν και τον κατήχησαν με την ορθή διδασκαλία της Εκκλησίας για τα άχραντα Μυστήρια. Εκείνος όμως επέμενε στην πλάνη του· οι πατέρες τον άφησαν, αλλά προσευχήθηκαν να τον φωτίσει ο Θεός, ώστε να καταλάβει την αλήθεια. Μία Κυριακή ο αναχωρητής συμμετείχε στη θεία λειτουργία από το άγιο βήμα του ναού της Σκήτης.

Τη στιγμή που ο ιερέας πήρε στα χέρια του το πρόσφορο για να προσκομίσει, ο πλανεμένος μοναχός είδε κατάπληκτος ένα βρέφος ξαπλωμένο πάνω στην αγία τράπεζα. Κι όταν άρχισε να διαμελίζει τον Άρτο φάνηκε άγιος άγγελος από το θυσιαστήριο κρατώντας στο χέρι του ένα μαχαίρι. Συγχρόνως με τον ιερέα διαμέλισε κι αυτός το θείο Βρέφος κι έχυσε το Αίμα Του στο άγιο Ποτήριο. Ο αναχωρητής ταράχθηκε. Μα ύστερα από λίγο, όταν πήγε να κοινωνήσει, συνέβη κάτι πιο φοβερό.

Είδε μέσα ατό άγιο Ποτήριο ανθρώπινη σάρκα βαμμένη στο αίμα. Κλαίγοντας τότε ομολόγησε την πλάνη του και παρακάλεσε τον Κύριο να σκεπάσει με τη χάρη Του τα θεία Μυστήρια, για να τολμήσει να κοινωνήσει. Πραγματικά, μέσα στο άγιο Ποτήριο είδε πάλι ψωμί και κρασί, από τα οποία μετάλαβε ευχαριστώντας το Θεό.

(Μοναχής Θεοδώρας, «Γεροντικόν», εκδ. Λυδία)

"Πολλοί προσκυνητές έρχονται και με ρωτάνε, έφαγα μπορώ να κοινωνήσω; Δεν έχω δει όμως κανέναν μέχρι τώρα να με ρωτήσει, κατέκρινα μπορώ να κοινωνήσω; "

(Αββάς Παύλος)

"Οὐκ ἔστιν άμαρτία νικῶσα τὴν τού Θεού φιλανθρωπίαν"
Αγ. Μελέτιος

Όταν πάμε στον Παράδεισο, έχουμε να δούμε εκεί τρεις εκπλήξεις

Ο Μοναχός Αρσένιος ο Γρηγοριάτης (1912–1991) άφησε καλή μαρτυρία στις καρδιές των συμμοναστών του. Πέρασε σε διάφορα διακονήματα με υπακοή, αγάπη και αυτοθυσία. Είχε φόβο Θεού, αληθινή πίστη, θερμή προσευχή, πλήρη εμπιστοσύνη στον Θεό, ειλικρινή ταπείνωση και αφελότητα καρδιάς. Αγαπούσε πολύ τους νέους μοναχούς και τους νουθετούσε με τον λόγο του και πολύ περισσότερο με το παράδειγμά του. Προέτρεπε να προκόβουν στις αρετές. Έτσι θα βοηθούν τον κόσμο καλύτερα, παρά με τα λόγια. «Έργα, παράδειγμα και θεάρεστη πολιτεία ζητά ο κόσμος», έλεγε.

Η ζωή του, κύλησε μέσα σε πολλά θεία οράματα, που τα ερμήνευε απλά και ταπεινά. Είχε ζωηρή τη μνήμη του θανάτου στη ψυχή του. Είχε πιάσει φιλία με τους αγίους, τους οποίους παρακαλούσε να τον συνδράμουν σε διάφορα προβλήματά του, όπως και πράγματι έκαναν. Οι θείες παρηγοριές τον ενίσχυαν συχνά στον αγωνιστικό του δρόμο. Είχε ιδιαίτερα μεγάλη ευλάβεια προς την Παναγία, η οποία, με τη στοργική της εύνοια δεν τον άφηνε ποτέ να λιποψυχήσει και να αποθαρρυνθεί. Έγραφε στα τετράδιά του πως όποιος δεν κεντηθεί στην καρδιά του από αγάπη και γλυκασμό προς την αγνή Παρθένο, θα βρει κουραστική την μοναχική (και, εν γένει, την χριστιανική) ζωή και θα στραφεί προς τον κόσμο. Όποιος όμως την αγαπήσει, θα αισθανθεί τον παράδεισο από τώρα. Ο ίδιος φεγγοβολούσε από Χάρη Θεού, ποθούσε τον Παράδεισο και, μάλιστα, έλεγε πολύ χαρακτηριστικά γι’ αυτόν: «Όταν πάμε στον Παράδεισο, έχουμε να δούμε εκεί τρεις εκπλήξεις:

-Πρώτα–πρώτα, θ’ αναρωτηθούμε: “Εγώ, στον παράδεισο;”.

-Δεύτερον, θα βρούμε εκεί ανθρώπους που δεν ελπίζαμε να τους δούμε.

-Και, τρίτον, δεν θα δούμε άλλους που περιμέναμε να δούμε!».

http://www.inagiounikolaoutouneou.gr/