"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Να της μιλάτε της Παναγίας...

Η σχέση μου με την Παναγία είναι απόλυτα βιωματική. Γι’ αυτό και δεν χρειάστηκε ποτέ να διαβάσω πολλά πράγματα για Εκείνην. Όταν αγαπάς δεν θες εξηγήσεις. Όταν αγαπάς δεν αναλύεις, ζεις, γεύεσαι και χαίρεσαι την παρουσία του άλλου στην ζωή σου.
Αυτό συμβαίνει και με την Παναγία, ζω και χαίρομαι την παρουσία της. Τίποτε άλλο. Όλα τα άλλα, υψηλές αναλύσεις και θεωρίες με κουράζουν. Δεν αντέχω πλέον τις νοητικές φλυαρίες.
Με το πρόσωπο της Παναγίας γνωρίστηκα με ένα παράδοξο τρόπο. Η πρώτη μας συνάντηση δεν ήταν σε κάποιο βιβλίο αλλά σε ένα εικονοστάσι. Όχι στο φως του φεγγαριού αλλά του καντηλιού. Εκεί την είδα για πρώτη φορά στην ζωή μου και την αγάπησα αμέσως.
Η μητέρα μου συνήθιζε για κάποιες μέρες να μας αφήνει στην γιαγιά σε ένα ημιορεινό χωριό της Κρήτης. Κάτι σαν διακοπές. Στην παιδική μου ηλικία δεν λάτρευα καθόλου τις νύχτες. Όταν σκοτείνιαζε μια θλίψη με σκέπαζε. Το βράδυ είχε συνδυαστεί μέσα μου με πολλά αρνητικά και κυρίως με τους πανικούς που πάθαινα από 5 ετών. Φόβος, ιδρώτας, ταχυπαλμίες, ανασφάλεια στα κόκκινα. Σώμα και ψυχή κουρέλια. Οπότε κάθε που νύχτωνε δεν ήταν η καλύτερη μου. Εκεί έμαθα να προσεύχομαι και να διαβάζω. Έτσι αντιμετώπιζα τους πανικούς.
Ε στο χωριό τώρα ειδικά την νύχτα δεν ένιωθα και πολύ άνετα. Τότε ήταν που γνωρίστηκα με την Παναγία. Διότι όταν έμενα μόνος στο σκοτεινό δωμάτιο της γιαγιάς, η μόνη παρηγοριά και ελπίδα μου ήταν το καντηλάκι που άναβε στο εικονοστάσι. Φώτιζε πολλές εικόνες. Αλλά εμένα το βλέμμα μου καρφώθηκε στο πρόσωπο μιας γυναίκας, που ήξερα ότι μπορεί να με φροντίσει και να με αγαπήσει ως μάνα. Αγκαλιά ήθελα που να πήγαινα; Κι εκείνη δε μου την αρνήθηκε ποτέ.

Αρχόντισσα στο βλέμμα γεμάτη αγάπη. Έβλεπες το πόνο στα μάτια της αλλά και το φως στην καρδιά της. Καταλάβαινες ότι γνωρίζει από ανθρώπινο πόνο, αγωνίες και φόβο. Αλλά συγχρόνως σου έστελνε και το μήνυμα "είμαι εδώ για σένα μην φοβάσαι".
Την κοιτούσε και με κοιτούσε. Ηρεμούσα την καληνύχτιζα και κοιμόμουν.
Από τότε δεν παύσαμε ποτέ να τα λεμε, να μιλάμε, να κουβεντιάζουμε γλυκά όλα τα πικρά της ζωής μου.
Αυτό θέλω να πω κι σε εσάς σήμερα που ξεκινάει ο Δεκαπενταύγουστος. Να της μιλάτε της Παναγίας. Να το κάνετε απλά, ταπεινά, δίχως πίεση, φόβο ή ενοχές. Αυθόρμητα και παιδικά. Τρέξτε στην αγκαλιά της όπως το κάνατε παιδιά με την μανα σας. Τόσο απλά. Δεν θέλει νου η προσευχή καρδιά θέλει και παιδική απλότητα.
Κουβεντιάστε ότι θέλετε μαζί της. Δεν υπάρχει θέμα που θα αρνηθεί να ακούσει. Δεν υπάρχει περίπτωση να σας απορρίψει, και το σημαντικότερο να μην σας απαντήσει.
Η ωφέλεια τεράστια. Η γλύκα απίστευτη. Η ξεκούραση απόλυτη.
Η Παναγία είναι όλη μια αγκαλιά και ποιος ειδικά στις ημέρες μας μπορεί να αρνηθεί μια αγκαλιά που άδειασαν τα χέρια μας και ορφάνεψε η καρδιά μας;

π. λίβυος

«ΔΙΑΣΩΣΟΝ ΤΟΥΣ ΔΟΥΛΟΥΣ ΣΟΥ, ΘΕΟΤΌΚΕ!»

Στις Παρακλήσεις απλά πορευόμαστε προς τη Μάνα μας, την Παναγία, για να σωθούμε με την αστείρευτη και ζωογόνα στοργή Της. «Διάσωσον από κινδύνων τους δούλους Σου, Θεοτόκε, ότι πάντες, μετά Θεόν, εις Σε καταφεύγομεν ως άρρηκτον τείχος και προστασίαν»! Στο πρόσωπο της Θεοτόκου παύει η οικτρή δουλοποίησή μας και η δουλαγωγία μας από την αμαρτία, ο συμφυρμός μας από τη λύπη, τη φθορά και τον θάνατο της αμαρτίας. Εξαιτίας Της γινόμαστε κατά Χάριν τέκνα Θεού.
Η Μήτηρ του Θεού γίνεται το καταφύγιό μας και η πηγή της δικής μας παράκλησης. Ετούτη η παράκληση γίνεται μετά μέσα μας δύναμη, κραταίωση, τείχος «άρρηκτον», που δεν πέφτει ποτέ κάτω, από κανένα σεισμό αμαρτίας, από καμιά επίθεση πειρασμού και δοκιμασίας. Κι έτσι κατʼ αυτό τον τρόπο εμείς γευόμαστε και απολαμβάνουμε την προστασία που διψά να βρει η ψυχή μας. Και αυτό είναι η Σωτηρία. Η Σωτηρία του Χριστού, που δίδεται διά της Θεοτόκου, η οποία κυοφόρησε, γέννησε και έφερε αυτή τη «βροτοφόρα» Σωτηρία στον κόσμο, στη ζωή μας, στην καρδιά μας. Όλοι στις Παρακλήσεις, αν θέλουμε να γίνουμε και να αισθανόμαστε δικά Της «παρακεκλημένα» τέκνα. Όλοι στην αγκαλιά Της, σʼ εκείνη ακριβώς την αγκαλιά που βάσταξε Αυτόν που βαστάει τους πάντες και τα πάντα, Αυτόν που, κατά το ανθρώπινο, φέρει αιωνίως και υπερενθέως το αίμα και τη σάρκα της Μάνας Του, για να μας σώζει όχι μόνο με θεϊκούς οικτιρμούς αλλά και με θεομητερικά φίλτρα.
«Διάσωσον τους δούλους Σου, Θεοτόκε!...».
Καλές Παρακλήσεις!
Καλή Παναγιά!

π. Δαμιανός

Τα αποκτούν πρόθυμα.

Οι άνθρωποι καταχρηστικά λέγονται λογικοί.
Δεν είναι λογικοί όσοι έμαθαν απλώς τα λόγια και τα βιβλία των αρχαίων σοφών,
αλλ’ όσοι έχουν τη λογική ψυχή και μπορούν να διακρίνουν ποιο είναι
το καλό και ποιο το κακό και αποφεύγουν τα πονηρά και βλαβερά στην ψυχή,
τα δε αγαθά και ψυχωφελή, τα αποκτούν πρόθυμα με τη μελέτη
και τα εφαρμόζουν με πολλή ευχαριστία προς τον Θεό.
Αυτοί μόνοι πρέπει να λέγονται αληθινά λογικοί άνθρωποι.

Μέγας Αντώνιος

Οι πειρασμοί στις γιορτές

- Γέροντα, γιατί στις γιορτές συνήθως συμβαίνει κάποιος πειρασμός;
- Δεν ξέρεις; Στις γιορτές ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι έχουν χαρά και κερνούν, δίνουν ευλογίες, δώρα πνευματικά στους ανθρώπους.
Εδώ οι γονείς κερνούν, όταν γιορτάζουν τα παιδιά, η οι βασιλείς χαρίζουν ποινές, όταν γεννιέται κανένα βασιλόπουλο ,οι Άγιοι γιατί να μην κεράσουν;
Μάλιστα η χαρά που δίνουν κρατάει πολύ και βοηθιούνται πολύ οι ψυχές.
Γι΄ αυτό ο διάβολος ,επειδή το ξέρει αυτό, δημιουργεί πειρασμούς ,για να στερηθούν οι άνθρωποι τα θεία δώρα και να μη χαρούν ούτε να ωφεληθούν από την γιορτή.
Και βλέπεις, μερικές φορές στην οικογένεια, όταν σε μια γιορτή ετοιμάζονται όλοι να κοινωνήσουν , τους βάζη ο πειρασμός να μαλώσουν, και όχι μόνο δεν κοινωνούν, αλλά ούτε στην εκκλησία πηγαίνουν.
Τα φέρνει έτσι τα πράγματα το ταγκαλάκι, ώστε να στερηθούν όλη την θεία βοήθεια.
Αυτό παρατηρείται και στην δική μας ,την καλογερική ζωή.
Πολλές φορές το ταγκαλάκι, επειδή γνωρίζει εκ πείρας ότι θα βοηθηθούμε πνευματικά σε κάποια γιορτή, εκείνη την ημέρα, ή μάλλον από την παραμονή , δημιουργεί έναν πειρασμό- σαν πειρασμός που είναι- και μας χαλάει όλη την διάθεση.
Μπορεί λ.χ. να μας βάλη να φιλονικήσουμε με ένα αδελφό ,και ύστερα μας θλίβει, μας τσακίζει ψυχικά και σωματικά.
Έτσι, δεν μας αφήνει να ωφεληθούμε από την γιορτή με τον χαρούμενο τρόπο της δοξολογίας.
Ο Καλός Θεός όμως, όταν δη ότι δεν δώσαμε εμείς αφορμή, αλλά αυτό έγινε μόνον από φθόνο του πονηρού, μας βοηθάει.
Και ακόμη πιο θετικά μας ωφελεί ,όταν εμείς παίρνουμε ταπεινά το σφάλμα επάνω μας και δεν κατηγορούμε όχι μόνον τον αδελφό μας αλλά ούτε και τον μισόκαλο διάβολο, διότι η δουλειά του αυτή είναι:
να δημιουργή σκάνδαλα και να σκορπάη κακότητα, ενώ ο άνθρωπος ως εικόνα Θεού πρέπει να σκορπάη ειρήνη και καλωσύνη.

Άγιος Παΐσιος.

"Να μαλακώσει η καρδούλα σου, παιδί μου.."

Μην θλίβεσαι, μη λυπάσαι πιο πολύ από όσο πρέπει, γιατί έτσι δίνεις δικαιώματα στο πονηρό να σε χτυπάει με δύναμη…
Εσύ τώρα να προσπαθήσεις να πλησιάσεις το Θεό όσο πιο πολύ μπορείς με τη προσευχή και τη άσκηση. Τήρησε το κανόνα που σου έχει δώσει ο πνευματικός σου και προσπάθησε να αισθανθείς το Θεό.
Κάνε οτιδήποτε για να Τον ζήσεις να Τον βάλεις στη καρδιά σου. Να μαλακώσει η καρδούλα σου, παιδί μου, από το άγγιγμα της χάρης, κάθε στιγμή όταν σκέφτεσαι πόσο πολύ σε αγαπάει ο Θεός και πόσο σε προστάτεψε από το ψυχικό θάνατο, προστατεύοντας σε από τις βρωμιές που φέρνουν οι δαίμονες στο μυαλό των ανθρώπων….

Αγιος Λουκάς Κριμαίας

«έν ώ κρίματι κρίνετε, κριθήσεσθε»
(Ματθ. ζ΄ 2)
Ας με ακούσετε, ας με ακούσετε όλοι εσείς οι κακοί κριταί των ξένων αμαρτιών.
Εάν είναι αλήθεια, όπως και πράγματι είναι, ότι «έν ώ κρίματι κρίνετε, κριθήσεσθε» (Ματθ. ζ΄ 2), τότε ας είσθε βέβαιοι, ότι για όσα αμαρτήματα κατηγορήσαμε τον πλησίον είτε ψυχικά είτε σωματικά, θα περιπέσωμε σ΄αυτά..
Και δεν είναι δυνατόν να γίνη διαφορετικά.

Άγιος Ιωάννης της κλίμακας

Η συγκλονιστική ιστορία της μοναχής Μαρίας!
(Διήγησις Αγίου Κοσμά Αιτωλού)

Ήταν μία κόρη ονομαζόμενη Μαρία.
Ο πατέρας της ήταν χριστιανός και εζήτει να την υπανδρεύσει εκείνη δεν ήθελε, θέλουσα να φυλάξει παρθενία.
Την έβαλε σ’ ένα μοναστήρι γυναικείο και την παρέδωκε της ηγουμένης να την έχει ως παιδί της.
Και αφού πέθανε ο πατήρ της, έγινε άλλος αφέντης στην χώρα εκείνη, όστις βγήκε μία ημέρα και πήγε στο μοναστήρι οπού ήταν η Μαρία.
Και ευθύς οπού την είδε ο αφέντης, ετρώθη η καρδιά του έρωτα σατανικό και γυρίζοντας στο σπίτι του έστειλε γράμματα στην ηγουμένη και της έλεγε:
-Αμέσως να μου στείλεις την Μαρία, διότι την είδα και με είδε, με ηγάπησε και την ηγάπησα.
Διαβάζει το γράμμα η ηγουμένη, κράζει την Μαρία και της λέγει:
- Παιδί μου, τί καλό είδες στον πασά και τον κοίταξες με αγάπη; Κοίταξε τί μου γράφει εδώ!
Λέγει η Μαρία:
-Εγώ δεν ηξεύρω τίποτε. Τον κοίταξα με άλλον σκοπό και είπα:
Άρα, Θεέ μου, ταύτη την δόξα οπού έχει εδώ τούτος ο πασάς, θα την έχει και στον άλλον κόσμο; Και αυτός με κοίταξε με διαβολικό σκοπό.
Εγώ αν ήθελα υπανδρεία, με υπάνδρευε και ο πατέρας μου και έπαιρνα χριστιανό. Τότε γράφει η ηγουμένη στον πασά:
-Καλύτερα σου στέλνω το κεφάλι μου, παρά τη Μαρία.
Στέλνει πάλιν ο πασάς και λέγει της ηγουμένης:
- Ή να μου στείλεις τη Μαρία, ή έρχομαι και την παίρνω μόνος μου και καίω το μοναστήρι.
Το ήκουσε η Μαρία και λέγει της ηγουμένης:
- Όταν έλθουν οι απεσταλμένοι, στείλε τους στο κελί μου και εγώ τους αποκρίνομαι. Ήλθαν οι απεσταλμένοι στο κελί της Μαρίας, και τους ρώτησε τι θέλουν.
Της είπαν εκείνοι:
- Μας έστειλε ο πασάς να σε πάρουμε, διότι είδε τα μάτια σου και τα ορέχθηκε.
Τους είπε να περιμένουν να υπάγει στην εκκλησία.
Τότε παίρνει ένα μαχαίρι και ένα πιάτο, και πηγαίνει στον Ιησού Χριστό εμπρός και λέγει:
- Κύριέ μου, μου έδωκες τα μάτια τα αισθητά διά να πηγαίνω στον καλό δρόμο, και εγώ να πηγαίνω με το θέλημά μου στον κακό δεν είναι πρέπον.
Και επειδή αυτά τα αισθητά θα μου βγάλουν τα νοητά, ιδού οπού τα βγάνω διά την αγάπη σου, διά να φύγω από το βόρβορο της αμαρτίας.
Και ευθύς βάζει το μαχαίρι μέσα στο μάτι της και το βγάνει στο πιάτο.
Επήγε εμπρός και στην Παναγία και βγάζει και το άλλο της μάτι και τα βάνει μαζί.
Τότε τα στέλνει του πασά και αφού τα είδε ο πασάς, γύρισε ευθύς ο σατανικός έρως σε κατάνυξη και σηκώνεται ευθύς και πηγαίνει στο μοναστήρι, και παρακαλεί τις καλογραίας να υπάγουν να κάμουν δέηση στον Θεό, να γιατρευτεί η Μαρία.
Πηγαίνουν πάραυτα όλες μαζί με τον πασά και πέφτοντας κατά γης παρεκάλουν τον Κύριο και την Θεοτόκο να δώσει το φως της Μαρίας.
Εφάνη η Θεοτόκος τότε ως αστραπή στην Μαρία και της λέγει:
- Χαίρε, Μαρία! Επειδή προτίμησες να βγάλεις τα μάτια σου για την αγάπη του Υιού και την ιδική μου, ιδού πάλι έχε τα μάτια σου και πλέον πειρασμός να μη σου συμβεί.
Βλέποντας δε το θαύμα οι παρόντες εχάρησαν πολύ και εδόξασαν τον Θεό και την Παναγία. Έπειτα ο πασάς αφιέρωσε πολύ χρυσίο στο μοναστήρι και επήρε συγχώρηση από τις καλογραίας και αναχώρησε και έκαμε καλά και εσώθη..
Ακούετε, αδελφοί μου, τί έκαμε η Μαρία με την δύναμη της Παναγίας; Δια τούτο πρέπει και ημείς να τιμούμε την Παναγία Θεοτόκο με έργα καλά.

Καλή Παναγιά να έχουμε!

"Γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης.."

Όταν είχε κοιμηθεί ο Γέροντας Πορφύριος, ήρθε μια κοπέλα από την Αυστραλία για να τον επισκεφθεί. Δεν ήξερε ότι είχε πεθάνει.
Όταν ήρθε στο μοναστήρι, είδε ότι έξω υπήρχε κόσμος, βρήκε την πόρτα ανοιχτή και ανέβηκε τροχάδην επάνω στο κελλάκι του. Είδε παραδόξως, τον Γέροντα να κάθεται στο κρεβάτι, μίλησε μαζί του αρκετή ώρα, είπε ότι ήθελε να πει, πήρε τις απαντήσεις και, πολύ χαρούμενη, κατέβαινε την σκάλα.
Εκείνη την στιγμή εμφανίστηκε μια αδελφή. Εν τω μεταξύ η πόρτα ήταν κλειστή. Της λέει:
-Εσύ πως βρέθηκες μέσα; Πως μπήκες;
Και απαντάει η κοπέλα:
-Να. Δεν είχε κόσμο έξω, βρήκα την πόρτα ανοιχτή και ανέβηκα επάνω και μίλησα του Γέροντα. Δεν είχε κανέναν.
Της λέει:
-Μα πως; Μίλησες στον Γέροντα;
Λέει:
-Ναι.
-Μα ο Γέροντας, της λέει, έχει πεθάνει.
-Τι λες; Αφού ο Γέροντας είναι επάνω!
Και γυρίζει απότομα πάλι επάνω τροχάδην, να δει τον Γέροντα. Ανεβαίνει επάνω, άδειο το κελλί, στρωμένο το κρεβατάκι του… Και τότε ξέσπασε σε λυγμούς, που αυτή είχε δει τον Γέροντα και μίλησε, ενώ ήδη ο Γέροντας είχε κοιμηθεί!

Από το βιβλίο: «Ανθολόγιον Θαυμάτων – Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου».

"Ο ταπεινός άνθρωπος κρύβεται.."
Ο Θεός όταν έγινε άνθρωπος δεν ήρθε σε μας να μας θαμπώσει με την Αγιότητά Του.
Δεν παρουσιάστηκε να λάμπει υπέρ τον ήλιο, με τη θεϊκή Του δόξα και την θεϊκή Του Αγιότητα.
Αλλά έκρυψε όλη την υπόσταση της Θεότητάς Του μέσα στην ταπείνωση της ανθρωπίνης φύσεως.
Ο ταπεινός άνθρωπος δεν φαίνεται πουθενά! Δεν θαμπώνει τον άλλο, δεν κραυγάζει, δεν φωνάζει να λέει χίλια πράγματα, είτε με την αρετή του είτε με οτιδήποτε...
Ο ταπεινός άνθρωπος κρύβεται! Ζει ήσυχα, όμορφα. Ποτέ δεν νομίζει ότι είναι κάτι άλλο από τους άλλους ανθρώπους και έτσι δεν εξουθενώνει ποτέ κανέναν.

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

"Θαυμαστό γεγονός από τον βίο του οσίου πατρός ημών Αθανασίου Χαμακιώτου!"

Ένα ανδρόγυνο είχαν στα νιάτα τους πνευματικό τον Γέροντα. Έφυγαν όμως για το εξωτερικό και έχασαν την επικοινωνία μαζί του. Πέρασαν 20 χρόνια όταν ένα απόγευμα βρέθηκαν σε μικρό παρεκκλήσι στο κέντρο της Αθήνας. Άναψαν κερί και είδαν ένα γέροντα ιερέα να κάνει μόνος του τον Εσπερινό. Κοίταξαν καλύτερα και διαπίστωσαν πώς ο ιερέας ήταν ο πάτερ Αθανάσιος. Χάρηκαν και είπαν:
- Ας μείνουμε στον εσπερινό να δούμε τον πατέρα Αθανάσιο, που έχουμε τόσα χρόνια να τον συναντήσουμε. Ο εσπερινός τελείωσε. Περίμεναν να βγει ο γέροντας αλλά τίποτα. Απευθύνθηκαν στη νεωκόρο.
- που είναι ο παππούλης που έκανε τον Εσπερινό; η νεοκώρος τους κοίταξε παράξενα.
- Ποιος παπούλης και ποιος εσπερινός...
- Μα τώρα δεν έκανε Εσπερινό ο πάτερ Αθανάσιος;
- ο εφημέριος Δεν ήρθε σήμερα, ούτε λέγεται πάτερ Αθανάσιος!
Οι άνθρωποι απόρησαν. Ο σύζυγος κατευθύνθηκε προς το ιερό. Δεν υπήρχε κανείς μέσα, ούτε είχε άλλη πόρτα εξόδου.
Έφυγαν προβληματισμένοι και μετά από λίγες μέρες επισκέφτηκαν τη Νερατζιώτισσα. Εκεί τους πληροφόρησαν ότι ο γέροντας έχει κοιμηθεί αρκετά χρόνια πριν και ότι ο τάφος του βρίσκεται στη Μονή Φανερωμένης! Κατάπληκτοι ανέβηκαν στη Ροδόπολη, προσκύνησαν με συγκίνηση τον τάφο του πνευματικού πατέρα τους, που δεν τους ξέχασε και διηγήθηκαν στις μοναχές το θαυμαστό γεγονός που έζησαν...