"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ἡ ἡδονή τῆς προσευχῆς εἶναι ἴδιον τῶν ἀρχαρίων· ἡ δέ θεωρία, τῶν τελείων
161. Κόσμος εἶναι τά πάθη:
α)Πόθος πλούτου,
β) Τρυφή σώματος καί σαρκικῶν παθῶν,
γ) Πόθος τιμῆς καί φθόνος,
δ) Φιλαρχία,
ε) Στολισμός καί κενοδοξία, καί
στ) Ἀνθρώπινη δόξα καί μνησικακία.
Ὅταν ἀπαλλαγεῖς ἀπ᾿ αὐτά, τότε ἐξῆλθες ἀπό τόν κόσμο τῶν παθῶν καί εἶσαι πράγματι ἐλεύθερος, ἀναπνέοντας τόν ἀέρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί ἔγινες Πνευματικός!...
162 . Ἡ ἡδονή τῆς προσευχῆς εἶναι ἴδιον τῶν ἀρχαρίων· ἡδέ θεωρία, τῶν τελείων. Θεωρία δέν εἶναι ἡ θέασχημάτων, ἀλλ᾿ ἡ ἔκσταση πού ἀκολουθεῖ τήν προσευχή ὡς σῶμα ἄψυχο!...
163 . Ὅλοι οἱ τρόποι τῆς προσευχῆς τείνουν πρός τήν καθαρά προσευχή. Μετά ἀπ᾿ αὐτήἄλλη προσευχή δέν ὑπάρχει. Ἕνας στούς χίλιους φθάνει στήν καθαρά προσευχή!...
164 . Ὅλες οἱ ἐντολές τοῦ Θεοῦ τείνουν στή δημιουργία καθαρῆς καρδιᾶς.
165 . Οἱ Ἅγιοι στό μέλλοντα αἰώνα δέν προσεύχονται, ἀλλά, ἀφοῦ καταποθοῦν ἀπό τό ἍγιοΠνεῦμα, συνευφραίνονται καί συνευωχοῦνται στή δόξα ἐκείνη!...
166 . Τί εἶναι ἁρπαγή τοῦ νοῦ; Προσευχή νοῦ πού αἰχμαλωτίσθηκε καί δέν αἰσθάνεται τόνἑαυτό του!...
167 . Ὅταν ὁ ἱερεύς προετοιμασθεῖ καί σταθεῖ σέ προσευχή, ἐξευμενίζοντας τό Θεό καίσυνάγοντας τό νοῦ του καί δεόμενος, τότε καταβαίνει τό Ἅγιο Πνεῦμα ἐπί τοῦ Ἄρτου καίΟἴνου, πού εὑρίσκονται στό θυσιαστήριο καί ἁγιάζει αὐτά!...
168 . Ὅλες οἱ ὀπτασίες, πού φανερώθηκαν στούς ἁγίους, σέ καιρό προσευχῆς συνέβησαν!...
169 . Μακάριος εἶναι ἐκεῖνος πού ἔφθασε στήν ἄγνοια τήν ἀχώριστη τῆς προσευχῆς, δηλαδήσ᾿ ἔκσταση, τήν ὁποία εἴθε νά ἀξιωθοῦμε μέ τή Χάρη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἀπό τίς ἁγιοπνευματικές ἐμπειρίες
τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου
Ἀπό τό βιβλίο: "475 ΣΟΦΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ", ΕΚΔΟΣΕΙΣ: «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

«Ας είμεθα έτοιμοι, διότι ουκ οίδαμε την ώραν ουδέν την στιγμή του θανάτου.»

γ. Φιλόθεος Ζερβάκος

«Ο εγωιστής είναι αλάδωτη μηχανή που κάνει θόρυβο, τρώει τα σωθικά της και κουράζει και τους άλλους!»
Η φύση είναι ένα βιβλίο ανοιχτό. Χιλιάδες φωνές μυστικές μιλούν για τον Δημιουργό. Όμως πρέπει να είσαι μάστορας, αλλά και χασομέρης, και τότε θα μπορέσεις να μάθεις την γλώσσα τους.
Αν η καθημερινή ζωή σου είναι φτωχή, μην την περιφρονήσεις. Κρίνε τον εαυτό σου που δεν είναι αρκετά ποιητής για κάνει τη ζωή ένα ωραίο ποίημα και μία όμορφη μουσική.
Μη χαίρεσαι, όταν κερδίζεις οποιοδήποτε κέρδος, ακόμη και πνευματικό να είναι και ανεβαίνεις. Υπάρχει φόβος να πέσεις.
Μη στεναχωριέσαι όταν χάνεις. Αυτό σε κατεβάζει. Πατάς χαμηλά στην γη και δεν υπάρχει φόβος να πέσεις.
Τους πειρασμούς μην τους φοβάσαι. Είναι κοπριά. Το δέντρο που έχει κοπριά στην ρίζα του μην το φοβάσαι. Θα μεγαλώσει. Αλίμονο στο δέντρο που δεν έχει κοπριά. (πειρασμούς)
Πες μία καλημέρα στον εχθρό σου με αγάπη και να ξέρεις ότι εκείνη την ώρα κάνεις ένα μεγάλο δώρο στον Θεό.
Ο εγωιστής είναι αλάδωτη μηχανή που κάνει θόρυβο, τρώει τα σωθικά της και κουράζει και τους άλλους.
Να είσαι ταπεινός σε όλες τις εκδηλώσεις γιατί η έπαρση δεν αρέσει σε κανέναν, ούτε στον Θεό ούτε στους ανθρώπους.
Αν οι πράξεις μας είναι καλές και η συνείδηση μας καθαρή, δεν φοβόμαστε τον Θεό.

Από το βιβλίο «Ασκητές μέσα στον κόσμο», τόμος Β’, Άγιον Όρος.

Το βιολί της ψυχής..

Μέσα στην πολυθόρυβη λεωφόρο, ένας τυφλός, στο πεζοδρόμιο παίζει απαλώτατες αρμονίες με το βιολί του. Ο κόσμος γύρω του φωνάζει, βιάζεται, τρέχει.
Ο τυφλός βιολονίστας είναι «νεκρός» για τα πολλά, τις μέριμνες του πλήθους. Ζει, εκείνες τις στιγμές, σ’ ένα κόσμο διαφορετικό: ήρεμο, γαλήνιο, αρμονικό.
Το ίδιο συμβαίνει στις στιγμές της περισυλλογής, της σιωπής, της προσευχής.
Η ψυχή σηκώνει τις γέφυρες και απομονώνεται από την τρέχουσα ζωή. Νεκρώνεται για τα πολλά, για τις μέριμνες και τις επιθυμίες της γης και με τις μυστικές κεραίες της αρχίζει την επικοινωνία της με τον ουρανό.
Είναι οι στιγμές που η ψυχή ζει σ’ έναν κόσμο γαλήνης κι ομορφιάς. Είναι οι ώρες που το βιολί της ψυχής παίζει τις πιο γλυκές μελωδίες της αγάπης για τον Χριστό.
Αξίωνε με, Κύριε, ν’ απολαμβάνω συχνά τις μυστικές αρμονίες της πνευματικής ζωής.

πηγή: romioitispolis.gr
simeiakairwn

Όλος ο Χριστός σε κάθε πιστό!
Μυστήριο μυστηρίων!
Πώς υπό τα είδη του άρτου και του οίνου είναι το σώμα και το αίμα του Χριστού; Πώς γίνεται η υπερφυσική μεταβολή; Πώς είναι παρών αοράτως ο Χριστός και αυτός προσφέρει τη θυσία της θείας Ευχαριστίας;
Όλα αυτά, παρά τις προσπάθειές μας να τα καταλάβουμε, παραμένουν απρόσιτα και ανεξήγητα. Μυστήρια!
Υπάρχουν όμως και άλλα αξιοπρόσεκτα στοιχεία της σχετικής διδασκαλίας της Εκκλησίας μας, που φανερώνουν ότι ενώπιόν μας έχουμε μυστήριο τρισμέγιστο και φοβερό. Προσερχόμαστε να κοινωνήσουνε τα άχραντα μυστήρια μυριάδες πιστοί διαμέσου των αιώνων, στα πολυπληθή θυσιαστήρια των ιερών ναών μας που βρίσκονταν επάνω σ’ όλο το πρόσωπο της γης.
Και ο καθένας μας παίρνει με βαθιά ευλάβεια στο στόμα του ένα μόνο μαργαρίτη, όπως τον ονομάζουμε, ένα μικρό τεμάχιο του καθαγιασμένου άρτου, και μια μικρή ποσότητα, μια μόνο ίσως σταγόνα του καθαγιασμένου οίνου.
Μεταλαμβάνουμε δηλαδή ένα ελάχιστο τμήμα των καθαγιασμένων ειδών. Και πιστεύουμε ότι, μεταλαμβάνοντας αυτό το ελάχιστο τμήμα, κοινωνούμε ολόκληρο τον Χριστό.
Διότι τέμνεται και διαιρείται το σώμα και το αίμα του Κυρίου, αλλά η τομή και η διαίρεση γίνεται μόνο στα είδη του άρτου και του οίνου υπό τα οποία έχουμε το άχραντο σώμα και το τίμιο αίμα. Το σώμα όμως και το αίμα του Κυρίου «καθ’ ευατά» παραμένουν «άτμητα πάντη και αδιαίρετα», και ως εκ τούτου σε κάθε μέρος και τμήμα των καθαγιασμένων ειδών δεν είναι μέρος του σώματος και του αίματος του Κυρίου, αλλά όλος ο δεσπότης Χριστός.
Τι σημαίνουν αυτά; Ότι και εγώ και εσύ και ο άλλος και ο άλλος, και όλοι, όλοι οι χριστιανοί, από τα πρώτα χρόνια της ζωής της Εκκλησίας μας μέχρι σήμερα και μέχρι το τέλος των αιώνων, ολόκληρο τον Χριστό κοινωνούμε. Και αυτό γίνεται χωρίς ο Χριστός να χωρίζεται σε πολλούς, αλλά παραμένοντας πάντοτε ένας!

Δεν είναι θαύμα αυτό; Δεν είναι μέγα μυστήριο; Πώς είναι δυνατόν, ρωτά ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, το ένα εκείνο σώμα, σ’ όλη την οικουμένη να χωρίζεται πάντοτε για τόσες μυριάδες των πιστών που το κοινωνούν, και το κάθε μικρό τεμάχιό του να ανήκει ολόκληρο στον καθένα και συγχρόνως να μένει το ίδιο ολόκληρο; «Όλον εν εκάστω δια του μέρους γενέσθαι και αυτό μένειν εφ’ εαυτού όλον»;
Κατατεμαχίζεται για τον καθένα, διδάσκει και ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, και αγιάζει την ψυχή και το σώμα καθενός ο Χριστός «δια της ιδίας σαρκός», με το άχραντο σώμα Του, και, χωρίς να χωρίζεται, υπάρχει ολόκληρος σ’ όλους, ενώ είναι ένας παντού, «ολοκλήρως και αμερίστως εν όλοις εστίν εις υπάρχων πανταχή»!
Γι’ αυτό και ο λειτουργός κατά την ώρα της θείας Λειτουργίας, κατά την οποία επάνω στο άγιο Δισκάριο τεμαχίζει τον «αμνό», το τμήμα δηλαδή του προσφόρου που έχει επάνω του τα γράμματα ΙΣ-ΧΣ ΝΙ-ΚΑ, και το οποίο έχει ήδη καθαγιασθεί και μεταβληθεί στο σώμα του Χριστού, λέξει τα εξής λόγια: «Μελίζεται καὶ διαμερίζεται ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ μελιζόμενος καὶ μὴδιαιρούμενος, ὁ πάντοτε ἐσθιόμενος καὶ μηδέποτε δαπανώμενος, ἀλλὰ τοὺς μετέχοντας ἁγιάζων».

Δηλαδή, τεμαχίζεται και διαχωρίζεται ο αμνός του Θεού, αυτός που, ενώ τεμαχίζεται, δεν διαιρείται, αυτός που πάντοτε τον τρώγουμε, όμως ποτέ δεν δαπανάται, δεν τελειώνει, αλλά αγιάζει αυτούς που τον μεταλαμβάνουν.
Έγιναν κάποιες προσπάθειες από μερικούς να εξηγήσουν με παραδείγματα την ταυτόχρονη παρουσία ολόκληρου του Χριστού σε κάθε τεμάχιο του θείου σώματος. Είπαν λοιπόν ότι, όταν ένας καθρέπτης σπάσει σε πολλά κομμάτια, στο κάθε κομμάτι του μπορεί να απεικονίζεται η μορφή ενός ανθρώπου, η ίδια που απεικονιζόταν στον καθρέπτη πριν αυτός σπάσει. Στα πολλά θραύσματα πολλαπλασιάζεται η ίδια μορφή, χωρίς να αλλοιώνεται.
Μια σφραγίδα μπορεί να αφήνει τα ίδια αποτυπώματα σε διάφορα έγγραφα, χωρίς η ίδια να ελαττώνεται ή να υφίσταται κάποια αλλαγή, έστω και αν τα έγγραφα είναι πολλά. Τη φωνή κάποιου που μιλά μπορούν να την ακούν με τον ίδιο τρόπο πολλοί ακροατές, χωρίς η φωνή του να διαιρείται στον καθένα, αλλά παραμένοντας ολόκληρη, όσο και αν είναι το πλήθος αυτών που την ακούν.
Στα παραδείγματα όμως αυτά δεν γίνεται κάτι παρόμοιο μ’ αυτό που έχουμε στο μυστήριο της θείας Ευχαριστίας. Στα θραύσματα του καθρέπτη έχουμε πολλές φορές την εικόνα αυτού που καθρεπτίζεται, όχι όμως ουσιαστικά και πραγματικά το ίδιο το πρόσωπό του.
Σε πολλά έγγραφα μπορούν να υπάρχουν τα αποτυπώματα μιας σφραγίδας, έχουμε δηλαδή αυτό που ενεργεί επάνω τους η σφραγίδα, αλλά όχι την ίδια τη σφραγίδα. Και όταν όλοι ακούμε την ίδια φωνή κάποιου που μας μιλά, τη φωνή του δεχόμαστε ο καθένας, την ενέργεια που εκπέμπει ο ομιλητής και όχι τον ίδιο τον ομιλητή.

Στο μυστήριο της θείας Ευχαριστίας, όμως, δεν έχουμε απλώς την ενέργεια και τη χάρη του Κυρίου, αλλά τον ίδιο τον Κύριο «πραγματικώς και ουσιωδώς παρόντα». Και όσοι συμμετέχουμε στο μυστήριο αυτό, όλοι τον ίδιο τον Χριστό κοινωνούμε, όλοι ολόκληρο τον Χριστό, χωρίς αυτός να διαιρείται και χωρίς να δαπανάται. Και αυτό είναι ένα μοναδικό θαύμα, είναι τρισμέγιστο μυστήριο, και τίποτε παρόμοιο ή ανάλογό του δεν μπορούμε ποτέ και πουθενά να συναντήσουμε.
Παρά τα παραδείγματα λοιπόν που κατά καιρούς προτείνονται, με τα οποία προσπαθεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει σ’ ένα βαθμό το μυστήριο, το συμπέρασμα, όπως το διατυπώνει ο αείμνηστος καθηγητής Παναγιώτης Τρεμπέλας, είναι ότι «το μυστήριον παραμένει πάντοτε μυστήριον πιστευτέον μάλλον και μετ’ ευλαβείας προσκυνούμενον παρα ερευνώμενον και υπό της ευολίσθου και ασθενούς του ανθρώπου διανοίας πολυπραγμονούμενον»
.
Απόσπασμα από το βιβλίο: “Το μυστήριο της κοινωνίας του Θεού”
του Αρχιμ. Αστέριου Σ. Χατζηνικολάου

Ελάχιστοι νιώθουν τον Χριστό με την μετάληψη, δηλαδή ότι μεταμορφωθηκαν σε Χριστό.
"Αν δεν γίνουμε όμοιοι με τον Χριστό, δεν γινόμαστε δεκτοί στην βασιλεία του Θεού"

Συμεών ο νέος Θεολόγος

Υπάρχει μετάνοια και για μένα;

Υπάρχει μετάνοια και για μένα; «Μάθαμε για την τάδε αδελφή ότι ζει μέσα στην αμαρτία. Επειδή όμως αυτή, όταν μπορούσε, μάς έδειξε την αγάπη της, κι εμείς τώρα ας τη βοηθήσουμε όπως μπορούμε».
Μιας κόρης, που λεγόταν Ταϊσία, πέθαναν οι γονείς της κι απόμεινε ορφανή. Μετά απ’ αυτό έκανε το σπίτι της ξενώνα για χάρη των πατέρων της Σκήτης, και γι’ αρκετό καιρό τους δεχόταν εκεί και τους περιποιόταν.
Έπειτα όμως, αφού ξόδεψε όσα είχε, έπεσε σε στέρηση. Την πλησίασαν τότε κάποιοι άνθρωποι διεστραμμένοι και κατόρθωσαν να τη βγάλουν από τον ίσιο δρόμο. Έτσι άρχισε να ζει αμαρτωλά, ώσπου κατάντησε και σε πορνείο.
Όταν το άκουσαν οι πατέρες, λυπήθηκαν υπερβολικά. Κάλεσαν τον Αββά Ιωάννη τον Κολοβό και του είπαν:
– Μάθαμε για την τάδε αδελφή ότι ζει μέσα στην αμαρτία. Επειδή όμως αυτή, όταν μπορούσε, μάς έδειξε την αγάπη της, κι εμείς τώρα ας τη βοηθήσουμε όπως μπορούμε. Κάνε λοιπόν τον κόπο να πας κοντά της και, μ’ όση σοφία σού έδωσε ο Θεός, να οικονομήσεις την κατάστασή της.
Πήγε πράγματι ο γέροντας στο σπίτι της και λέει στη γριά πορτάρισσα:

– Πες στην κυρά σου πως τη θέλω!
Εκείνη τον αποπήρε:
– Εσείς οι καλόγεροι καταφάγατε το βιος της! Και να που τώρα βρίσκεται μέσα στη φτώχεια!
– Πες το της! επέμενε ο γέροντας. Γιατί έχω να την ωφελήσω πολύ.
Τότε η γριά ανέβηκε πάνω και είπε στην κόρη για το γέροντα. Σαν τ’ άκουσε εκείνη, μονολόγησε:
– Αυτοί οι μοναχοί τριγυρνάνε πάντοτε στα μέρη της Ερυθράς θάλασσας και βρίσκουνε μαργαριτάρια.
Στολίστηκε, κάθισε στο κρεβάτι και είπε στην πορτάρισσα:
– Ανέβασέ τον επάνω!
Μόλις μπήκε ο αββάς Ιωάννης, πήγε και κάθησε κοντά της. Την κοίταξε επίμονα στο πρόσωπο και της λέει:
– Γιατί τα έβαλες με τον Ιησού και κατάντησες έτσι;
Πάγωσε σύγκορμη η κόρη μ’ αυτά τα λόγια.
Ο γέροντας έσκυψε το κεφάλι του και άρχισε να κλαίει γοερά.
– Αββά, γιατί κλαις; τον ρωτάει εκείνη.
Σήκωσε το κεφάλι του, το ξανακατέβασε και είπε:
– Βλέπω το σατανά να παίζει στο πρόσωπό σου, και να μην κλάψω;
Η κόρη τότε τον ρώτησε:
– Υπάρχει μετάνοια, αββά;
– Υπάρχει.
– Πάρε με, λοιπόν, όπου θέλεις!
– Πάμε!
Στη στιγμή η κόρη σηκώθηκε και τον ακολούθησε. Και ο γέροντας θαύμασε, βλέποντας πως δεν έδωσε καμιά παραγγελία για το σπίτι της.
Είχε πια νυχτώσει, όταν έφτασαν στην έρημο. Ο γέροντας της έφτιαξε ένα μικρό προσκεφάλι, το σταύρωσε και της είπε:
– Κοιμήσου εδώ.
Αφού ετοίμασε και για τον εαυτό του λίγο πιο πέρα, έκανε την προσευχή του και ξάπλωσε κι εκείνος.
Ξύπνησε γύρω στα μεσάνυχτα. Και βλέπει ένα φωτεινό δρόμο, από τον ουρανό μέχρι την Ταϊσία, και τους αγγέλους του Θεού ν’ ανεβάζουν την ψυχή της!
Σηκώθηκε, πήγε κοντά της και τη σκούντηξε με το πόδι του. Ήταν νεκρή! Μόλις βεβαιώθηκε γι’ αυτό, έπεσε με το πρόσωπο καταγής και προσευχήθηκε στο Θεό. Άκουσε τότε φωνή να του λέει, πως η μία ώρα της μετάνοιας της έγινε ευπρόσδεκτη περισσότερο από τη μετάνοια πολλών άλλων, που χρόνια ολόκληρα μετανοούν, δεν δείχνουν όμως της δικής της μετάνοιας τη θέρμη.

Γεροντικό

Τα βήματα, που κάνεις για την αγάπη του αδελφού, τα έχω μετρημένα...

Ο Υποτακτικός κάποιου Γέροντα έμενε σε μια καλύβα δέκα μίλια μακριά από τη Σκήτη. Μια μέρα θέλησε να τον ειδοποιήσει ο Γέρων να έλθει να πάρει το ψωμί του. Ύστερα όμως σκέφθηκε:
Για λίγα ψωμιά να κάνω τον αδελφό μου να περπατήσει δέκα μίλια; Ας του τα πάω μόνος. Έβαλε το ταγάρι στον ώμο και ξεκίνησε. Πηγαίνοντας, σκόνταψε σε μια πέτρα κι έκανε τέτοια πληγή στο πόδι, που ήταν αδύνατον να σταματήσει το αίμα. Από τον υπερβολικό πόνο που ένιωσε άρχισε να κλαίει.
- Γιατί κλαίς, Αββά; άκουσε πίσω του μια γλυκιά φωνή να τον ερωτά.
Έστρεψε το κεφάλι και είδε έναν ωραίον Άγγελο. Δεν φοβήθηκε όμως, αλλά του έδειξε με το δάκτυλο την πληγή.
- Παύσε να κλαίς γι΄ αυτό το τιποτένιο πράγμα, τον επρόσταξε ο Άγγελος. Τα βήματα, που κάνεις για την αγάπη του αδελφού, τα έχω μετρημένα και θα πάρεις την αμοιβή σου από τον Θεό.
Ο Γέροντας πήρε θάρρος και συνέχισε το δρόμο του. Από τότε προθυμοποιήθηκε να εξυπηρετεί τους αδελφούς.
Μια μέρα πήρε ψωμιά να τα πάει σ΄ άλλον Ερημίτη που έμενε πολύ πιο μακριά. Συνέβη όμως να έρχεται κι εκείνος με τον ίδιο σκοπό και συναντήθηκαν στο δρόμο.
- Αδελφέ μου, είπε πρώτος ο Γέροντας, με κόπο απέκτησα ένα μικρό θησαυρό και πρόλαβες εσύ να μου τον πάρεις.
- Μήπως η στενή πύλη χωράει μόνον εσένα, Αββά; Κάνε λίγο τόπο να περάσωμε κι εμείς, του αποκρίθηκε ο Αελφός.
Ενώ έλεγαν αυτά, ήλθε πάλι ο Άγγελος και τους είπε :
- Αυτή η φιλονικία σαν ευωδιαστό λιβάνι ανεβαίνει στον ουρανό.

ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ, ΣΤΑΛΑΓΜΑΤΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΣΟΦΙΑ,
εκδ. «ΛΥΔΙΑ», Θεσσαλονίκη 1987, σ. 21 κ.ε.

Δέν ὑπάρχει ἀσυγχώρητη ἁμαρτία, παρεκτός τῆς ἀμετανοήτου

151. Ὅταν ἡσυχάζοντας καί ἀγρυπνώντας μελετῶ τίς Θεῖες Γραφές, τότε τά μάτια μου γίνονται δύο βρύσες δακρύων!...
152. Ἡ τέλεια μετάνοια βρίσκεται στήν ἀπόκτηση τῆς ταπεινώσεως, ὁπότε δέν ἔχουμε οὔτε πορνικούς λογισμούς!...
153. Δέν ὑπάρχει ἀσυγχώρητη ἁμαρτία, παρεκτός τῆς ἀμετανοήτου...
154. Γιά νά ὑπομένεις τίς μικρές σου θλίψεις, νά συλλογίζεσαι τίς μεγάλες θλίψεις, πού ὑποφέρουν οἱ ἄλλοι.
155. Εἰρήνευε μέ τόν ἑαυτό σου καί θά σοῦ εἶναι εἰρηνικός ὁ Οὐρανός καί ἡ γῆ. Σπούδαζε νά μπεῖς μέσα στό Ταμεῖο τῆς καρδιᾶς σου καί θά δεῖς τό Οὐράνιο Ταμεῖον!...
156. Ἡ πνευματική τρυφή δέν εἶναι ὅμοια μέ τήν τρυφή καί γλυκύτητα τῶν γλυκῶν πραγμάτων τοῦ κόσμου αὐτοῦ. Διότι ἡ αἴσθηση τῆς βασιλείας τῶν Οὐρανῶν μέσα μας προέρχεται ἀπό τήν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ὄχι ἀπό τήν ὕλη αἰσθητῶν πραγμάτων!...
157. Φιλάρετος εἶναι ἐκεῖνος πού μετά χαρᾶς δέχεται τά κακά πού ἀκολουθοῦν τήν ἀρετή!...
158. Νά καταγίνεσαι πάντοτε στή μελέτη τῶν Θείων Γραφῶν, γιά νά μήν ἔχεις ἀκόλαστους λογισμούς. Σκέπασε αὐτόν πού ἔσφαλε, ὁπότε σ᾿ ἐκεῖνον μέν δίνεις θάρρος, ἐσέ δέ βαστάζει τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ.
159. Σκοτίζεται ὁ νοῦς, ὅταν δέν ἔχει πνευματική ἐργασία καί προσευχή, διότι στερεῖται τή Θεία βοήθεια καί δαιμονίζεται!...
160. Τά χαρίσματα τοῦ Θεοῦ ἔρχονται μόνα τους, ἐάν ὁ τόπος τῆς καρδιᾶς εἶναι καθαρός!...

Ἀπό τίς ἁγιοπνευματικές ἐμπειρίες
τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου
Ἀπό τό βιβλίο: "475 ΣΟΦΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ"ΕΚΔΟΣΕΙΣ: «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

Κάποτε, ένας νέος έφθασε σε μία όαση στη μέση της ερήμου και εκεί συνάντησε τον γέρο-Ελισαίο με την οικογένεια του.
Αμέσως, λοιπόν, ερώτησε τον γέροντα:
«Τί είδους άνθρωποι ζουν σ’ αυτόν τον τόπο, γέροντα;».
«Τί είδους άνθρωποι ζούσαν στον τόπο που άφησες, παιδί μου;», ερώτησε με τη σειρά του ο γέροντας.
«Ζούσα σε μία κοινωνία εγωιστών και κακών και είμαι χαρούμενος που έφυγα από κοντά τους», απάντησε ο νέος.
«Τους ίδιους ανθρώπους θα βρεις και εδώ, παιδί μου», απάντησε ο σοφός γέροντας. Την επόμενη ημέρα πέρασε περιπλανώμενος από την όαση, ένας άλλος νεαρός και ερώτησε και αυτός τον γέροντα:
«Γέροντα, τί άνθρωποι ζουν εδώ;».
Ο γέροντας ευθύς του απάντησε με την ίδια ερώτηση:
«Τι είδους άνθρωποι ζουν στον τόπο από τον οποίο έρχεσαι, παιδί μου;».
Ο νεαρός απάντησε:
«Μία θαυμάσια ομάδα ανθρώπων, φιλική, ειλικρινής, φιλόξενη! Είναι πολύ λυπηρό που πρέπει να τους αφήσω…».
«Τον ίδιο τύπο ανθρώπων θα συναντήσεις και εδώ γιέ μου», απάντησε ο γέροντας!
Ο μικρός εγγονός του γέροντα, που άκουσε τις συνομιλίες με τους δύο νέους, ερώτησε τον παππού του:
«Παππού, γιατί έδωσες δύο διαφορετικές απαντήσεις στην ίδια ερώτηση;».
Κι ο γέρο Ελισαίος απάντησε:
«Άκου, παιδί μου. Ο καθένας μας, κουβαλά στην καρδιά του, τις εικόνες που βλέπουν τα μάτια της ψυχής του! Αυτός, που δεν διέκρινε τίποτε καλό στα μέρη από όπου πέρασε, δεν θα βρει ούτε και εδώ κάτι καλό. Εκείνος που συνάντησε φίλους εκεί, θα βρει και εδώ φίλους. Και αυτό διότι, ό,τι μάθαμε τα μάτια της ψυχής μας να αναζητούν, αυτά και θα βρίσκουμε!
Ο καλοπροαίρετος, λοιπόν, άνθρωπος θα δοξάσει τον Θεό, γιά ό,τι βλέπει, πως του έχει δώσει Εκείνος και ο κακοπροαίρετος θα Τον βλασφημήσει, γιά ό,τι δεν του έχει δώσει. Αυτό που συμφέρει όλους μας είναι, να μάθουμε να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια του Θεού! Μέσα από το πρίσμα της Αγάπης Του, να περνάμε τους πάντες και τα πάντα, και να είμασθε ευγνώμονες! Τότε μόνο θα ειρηνεύσουμε πραγματικά!»!!