"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Όταν ο Χριστός ζη μέσα σου, μη φοβού τίποτε...

Όταν ο Χριστός ζη μέσα σου, μη φοβού τίποτε. Δια να ζη μέσα σου ο Χριστός χρειάζεται ταπείνωσις πολλή. Πίπτε νοερώς εις τους αχράντους Του πόδας και κλαίε:
Ιησού μου, Συ μου μένεις πλέον εις αυτήν την ταπεινήν ζωήν μου, ως φως και ζωή, δείξόν μου το πνευματικόν Σου κάλλος, όπως εμπλησθώ Θείου έρωτος και δράμω κατόπιν του μύρου Σου και κράξω… «εκολλήθη η ψυχή μου οπίσω Σου, εμού δε αντελάβετο η δεξιά σου» (Ψαλμ. 62,9 ).
Ω Ιησού μου, πότε ήξω και οφθήσομαι τω προσώπω Σου; Πότε, ω φως της ψυχής μου, θα Σε ίδω και θα εμπλησθώ και θα είπω: Ω βάθος πλούτου, και σοφίας, και γνώσεως Θεού!
Ναι, παιδί μου, ταπείνωσιν υπέρ παν άλλο αγάπησον και τότε τον ταπεινόν τη καρδία Ιησούν θα κτήσης αναφαίρετον κτήμα εν τη ψυχή σου.
Ιησούν ανάπνεε, Ιησούν έκπνεε, και τότε γνώσει τι εστιν Ιησούς! Που τότε γήινη αγάπη! Είναι δυνατόν εις δάσος κατάξηρον να εμπέση εμπρησμός και να ζήση; Ούτω και φρύγανα ανθρωπίνων λογισμών, όταν εμπέση η αγάπη του Ιησού.

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Ο… «ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΣ»!

Ο κύριος που μπήκε στο εξομολογητάρι περίμενε στην αναμονή αρκετή ώρα. Τον είχε δει ο ιερέας μαζί με τους άλλους, όταν ξεκίνησε την εξομολόγηση. Ήταν αρκετά ευπαρουσίαστος και πολύ ευγενικός. Σταυροκοπήθηκε, φίλησε το χέρι του ιερέα, κάθισε στη θέση του εξομολογουμένου.
«Πρώτη φορά εξομολογείσθε;» ρώτησε ο ιερέας. «Δεν σας έχω ξαναδεί».
«Όχι, πάτερ. Εξομολογούμαι κατά καιρούς, αλλά δεν έχω σταθερό εξομολόγο. Όταν πλησιάζουν οι μεγάλες γιορτές, μπαίνω σε κάποιο ναό και όταν βρω πνευματικό εξομολογούμαι. Δεν θέλω να κοινωνώ χωρίς εξομολόγηση».
«Κάνετε πολύ σωστά. Κι αυτό δείχνει ότι μάλλον έχετε συναίσθηση των μυστηρίων της Εκκλησίας μας. Η ιερά εξομολόγηση – το γνωρίζετε - είναι από τα υποχρεωτικά λεγόμενα μυστήρια, μαζί με το βάπτισμα, το χρίσμα και τη θεία κοινωνία, γιατί δυστυχώς μετά το βάπτισμά μας αμαρτάνουμε. Οπότε ο Κύριος μάς το πρόσφερε ως τη μεγαλύτερη δωρεά: να μπορούμε και πάλι να καθαρίζουμε την ψυχή μας και να ξαναζούμε τη χάρη της αναγέννησής μας, όπως τότε που βγήκαμε από την αγία κολυμβήθρα. Αρκεί βεβαίως και η εξομολόγηση να γίνεται με τον σωστό τρόπο».
«Ποιος είναι ο σωστός τρόπος, πάτερ;» είπε ο μεσήλικας.
«Αυτό που δηλώνει και το όνομα του μυστηρίου. Λέμε μυστήριο μετανοίας. Συνεπώς πρέπει κανείς να είναι σε αυτήν την ατμόσφαιρα της επίγνωσης των αμαρτιών του και της πίστης στην αγάπη του Θεού, ώστε να προσέλθει σωστά. Χωρίς τη μετάνοια και την απόφαση για αλλαγή της ζωής του, ώστε να βαδίζει πια όσο γίνεται πάνω στις εντολές του Χριστού μας, η εξομολόγηση καταντά μάλλον ένας τύπος που δεν ξέρω κατά πόσο προσφέρει στον άνθρωπο τη χάρη του Θεού».
«Ναι, πάτερ», έδειχνε να συμφωνεί ο κύριος.

«Θέλω όμως και κάτι ακόμη να σας πω», είπε ο ιερέας, «πριν ξεκινήσετε να εξομολογείσθε. Είπατε ότι δεν έχετε σταθερό πνευματικό. Αυτό πρέπει να σας προβληματίσει λίγο. Χωρίς να είναι θέμα δογματικό, όπως λέμε, για την πίστη μας, δηλαδή ότι χωρίς αυτό δεν είμαστε πιστοί και δεν ζούμε τη σωτηρία μας – εκτός κι αν κανείς δεν έχει σταθερό τόπο που ζει - όμως έχει διαπιστωθεί ότι η αναφορά σε ένα μόνο πνευματικό βοηθάει στην πνευματική μας πορεία, για τον λόγο ότι επέρχεται γνωριμία πραγματική, ψυχική, μεταξύ του εξομολόγου και του εξομολογουμένου, κι επομένως μπορεί ο πνευματικός και να μας καταλάβει καλύτερα και να μας δώσει τις πιο καλές ίσως συμβουλές για τη σχέση μας με τον Θεό. Και το ερώτημα βεβαίως πάντα είναι «γιατί θέλω να αλλάζω πνευματικό;» Αν, σας είπα, είναι λόγω των μετακινήσεων του ανθρώπου, έχει καλώς. Αν όμως η διαρκής αλλαγή οφείλεται στο γεγονός ότι δεν θέλω να δεθώ με κάποιον συγκεκριμένα, τότε τα πράγματα είναι πιο σύνθετα και μοιάζουν με το φυτό που διαρκώς μεταφυτεύεται. Δηλαδή δεν μπορεί τελικώς να καρποφορήσει. Σκεφθείτε μήπως συμβεί τούτο και σε σας. Η πρότασή μου θα ήταν λοιπόν να αποφασίσετε να πηγαίνετε σε κάποιον πιο σταθερά, πιο συγκεκριμένα. Συγγνώμη που σας τα λέω αυτά, αλλά είμαι υποχρεωμένος να σας τα πω. Κι εγώ έχω σταθερό πνευματικό, που επειδή ακριβώς με ξέρει, δεν χρειάζεται να εξηγώ πολλά πράγματα από τη ζωή μου. Ομολογώ εν μετανοία τις αμαρτίες μου, κάνει κάποια παρατήρηση ίσως ο αδελφός κληρικός, και μου διαβάζει την ευχή».
Ο κύριος δεν μιλούσε. Φαινόταν προβληματισμένος και ο ιερέας αναρωτήθηκε μήπως του τα είπε… μαζεμένα και τον φόβισε. Στράφηκε νοερά στον Κύριο να φωτίσει τον άνθρωπο και να του δώσει πραγματική μετάνοια.
«Τι έχετε να πείτε, λοιπόν; Αντί να μιλήσετε εσείς, σας έπιασα… μονότερμα που λέμε».
«Όχι, πάτερ, καλά κάνατε. Εσείς πρέπει να λέτε αυτά που πρέπει. Λοιπόν – ξερόβηξε – δεν έχω να σας πω πολλά πράγματα. Είμαι άνθρωπος της Εκκλησίας, εκκλησιάζομαι δηλαδή, προσεύχομαι, νηστεύω όσο μπορώ, δίνω ελεημοσύνη εκεί που πρέπει. Δεν βλέπω κάτι να βαραίνει την ψυχή μου».

Κάτι του θύμισε του ιερέα η απαρίθμηση αυτή… «Έχετε κάτι εναντίον κάποιου συνανθρώπου σας;» ρώτησε ο ιερέας χαμηλόφωνα.
«Όχι, πάτερ. Τους αγαπώ όλους. Με όλους τα έχω καλά».
«Μελετάτε κανένα πνευματικό βιβλίο;»
«Ναι, πάτερ, μολονότι δεν μου μένει και πολύς χρόνος λόγω της εργασίας μου».
«Τους λογισμούς σας τους προσέχετε; Γιατί γνωρίζετε ασφαλώς ότι αμαρτία δεν είναι μόνον οι πονηρές πράξεις, αλλά και οι αμαρτωλοί λογισμοί. Ο ίδιος ο Κύριος για παράδειγμα μας είπε ότι «και μία πονηρή επιθυμία για τον άλλο συνάνθρωπό μας – μίλησε για τη γυναίκα απευθυνόμενος σε άνδρες – αποτελεί μοιχεία». Με τους λογισμούς σας λοιπόν πώς τα πάτε;»
«Μια χαρά, πάτερ. Τους προσέχω όλους. Όλα στην πνευματική μου ζωή είναι τακτοποιημένα».
«Πιο πάνω και από τον όσιο Παΐσιο!», του ’ρθε αυθόρμητα η σκέψη του παπά. Κατάλαβε ότι υπάρχει κάτι… «προβληματικό» στον κύριο. Να μην έχει καμία αμαρτία, να μην ενοχλείται από κανένα λογισμό και να τα αντιμετωπίζει όλα τόσο θεάρεστα! «Αγγελικό σύνδρομο» δεν το λένε αυτό;
«Έχετε κάποια αμαρτία σας να εξομολογηθείτε;»
«Όχι, πάτερ. Αυτά που σας είπα. Κι ευχαριστώ που με ακούσατε και με συμβουλεύσατε».
«Θα σας παρακαλέσω», ένιωσε την ανάγκη να πει ο ιερέας, «να κάνετε προσευχή παρακαλώντας τον Κύριο να σας δίνει αληθινή μετάνοια. Συνηθίστε να λέτε εκτός από το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», και την προσευχή που έλεγε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, «Κύριε, φώτισόν μου το σκότος». Γιατί μετάνοια υπάρχει εκεί που διαπιστώνεται η αμαρτία».
Σηκώθηκε ο παπάς από τη θέση του.
«Αν δεν έχετε κάτι άλλο, να σας διαβάσω τη συγχωρητική ευχή, μολονότι μάλλον είναι… περιττή, αφού δεν έχετε κάτι για να… συγχωρηθείτε».

(Από το βιβλίο των εκδ. "ἀκολουθεῖν", Δι' εμού του αμαρτωλού, Αληθινές ιστορίες με φόντο το πετραχήλι, 2017).
pgdorbas.blogspot.com

Ποτέ μη μετανιώσεις για μία σου ελεημοσύνη…

Ποτέ μη μετανιώσεις για μία σου ελεημοσύνη εξευτελίζοντας τον φτωχό πού του έδωσες κάτι! Μη τυχόν αντί για ανταμοιβή πάθεις διπλή ζημιά. Διότι αυτός πού κάνει ένα καλό κι έπειτα μετανιώνει ή εξευτελίζει τον φτωχό, χάνει και τον μισθό του, αλλά βρίσκεται και ένοχος την ημέρα της Κρίσεως.
Ποτέ μη μετανιώσεις για μία σου ελεημοσύνη…
Κάποτε ήρθε στο κελί του Αγίου Νήφωνα ένας χριστιανός να τον συμβουλευθεί. Μετά τον συνήθη χαιρετισμό, ρώτησε τον Όσιο:
– Σε παρακαλώ, πάτερ, πες μου τί ωφέλεια έχουν αυτοί που μοιράζουν την περιουσία τους στους φτωχούς;
– Δεν άκουσες τί λέει το ευαγγέλιο; του απάντησε εκείνος.
– Πολλά άκουσα και διάβασα, αλλά θα ήθελα ν’ ακούσω κάτι και από το στόμα σου. Τότε ο Νήφων του είπε:
– Ο Θεός του Ουρανού και της Γης να σε διδάξει κατά την πίστη σου. Γιατί εγώ είμαι αδύνατος και ανάξιος. Αφού όμως ήρθες για ν’ ακούσεις κάτι, πρόσεξε και ο Θεός, καθώς είπα, θα σε φωτίσει. Σώπασε λίγο κι έπειτα άρχισε: «Στις ημέρες του επισκόπου των Ιεροσολύμων Κυριακού ζούσε ένας πολύ ελεήμων άνθρωπος, ονόματι Σώζων.

Περνώντας κάποια μέρα απ’ την πλατεία της πόλεως, βλέπει ένα φτωχό πού ήταν γυμνός και τουρτούριζε από το κρύο. Τον πόνεσε ή ψυχή του. Έβγαλε λοιπόν το ιμάτιο του και το έδωσε στο φτωχό. Σε λίγο επέστρεψε σπίτι του. Ήταν σούρουπο και ξάπλωσε να κοιμηθεί. Βλέπει τότε στο όνειρο του ότι βρέθηκε σ’ ένα θαυμαστό κήπο που φωτιζόταν με καθαρό άυλο φως.
Πλήθος λουλούδια – ρόδα και κρίνα – και ψηλόκορμα δένδρα τον στόλιζαν, που ξέχυναν απ’ την κορφή ως τις ρίζες μια υπέροχη ευωδία, ενώ τα δένδρα ήταν κατάφορτα με ωραιότατους καρπούς, ώστε τα κλαδιά τους έγερναν ως τη γη. Το καθένα είχε ξεχωριστή ομορφιά.
Ανάμεσά τους υπήρχαν πολυάριθμα πουλιά απ’ όλα τα είδη και τα χρώματα και κελαηδούσαν μελωδικά.
Το κελάηδημά τους ήταν τόσο θεϊκό, ώστε νόμιζες ότι ερχόταν απ’ τον ουρανό. Όλα τα δένδρα, τα φυτά και τα λουλούδια κυμάτιζαν με πολλή χάρη.
Βλέποντας και ακούγοντάς τα, δοκίμαζε ο άνθρωπος εκείνος απερίγραπτη γλυκύτητα και ανέκφραστη ηδονή. Καθώς παρατηρούσε εκστατικός, έρχεται ένας νέος και του λέει, «ακολούθησέ με».

Άρχισε να βαδίζει πίσω του και σε λίγο έφτασαν σ’ ένα χρυσοκάγκελο φράχτη. Έριξε το βλέμμα του πέρα, ανάμεσα απ’ τα κενά που σχημάτιζαν τα χρυσά κάγκελα και είδε μιαν αυλή και στο βάθος ένα θαυμάσιο παλάτι, που άστραφτε.
Καθώς κοιτούσε ο Σώζων, βγαίνουν απ’ το ανάκτορο δέκα έξι άνθρωποι φτερωτοί, που έλαμπαν σαν τον ήλιο. Μετέφεραν ανά τέσσερις από ένα χρυσοστόλιστο κιβώτιο.
Καθώς διέσχιζαν το παραμυθένιο εκείνο προαύλιο οι άγγελοι αυτοί του Θεού, ο Σώζων κατάλαβε ότι κατευθύνονταν προς αυτόν. Μόλις πλησίασαν στα χρυσά κάγκελα, ακριβώς απέναντι του, στάθηκαν, κατέβασαν τα κιβώτια απ’ τους ώμους και τα ακούμπησαν στη γη.
Φαίνονταν τώρα σαν να περίμεναν κάποιον μεγάλο να έρθει. Και πράγματι, σε λίγο βλέπει ο Σώζων να κατεβαίνει από τα ανάκτορα ένας πανέμορφος άνδρας και να έρχεται προς το μέρος των αγγέλων.

«Ανοίξτε τα κιβώτια», τους διέταξε, «και δείξτε σ’ αυτόν τον άνθρωπο τί του φυλάω για το ιμάτιο πού μού δάνεισε προ ολίγου διά μέσου του φτωχού». Αμέσως άνοιξαν το ένα χρυσό κιβώτιο και άρχισαν να βγάζουν χιτώνες και ιμάτια βασιλικά, άλλα κατάλευκα κι άλλα πλουμιστά, όλα πανέμορφα. Τα άπλωναν μπροστά του ρωτώντας τον :
– Σου αρέσουν, Σώζων; Και εκείνος είπε με δέος:
– Δεν είμαι άξιος να δω ούτε τη σκιά τους! Συνέχιζαν ωστόσο να του δείχνουν λαμπρούς, καταστόλιστους και ολόχρυσους χιτώνες, ώσπου ανέβηκε ο αριθμός τους στους χίλιους. Όταν πια με αυτόν τον τρόπο ο Κύριος των αγγέλων του έδωσε να καταλάβει τι σημαίνει το «εκατονταπλασίονα λήψεται και ζωήν αιώνιον κληρονομήσει», του είπε:
– Βλέπεις, Σώζων, πόσα αγαθά σου ετοίμασα, επειδή με είδες γυμνό και με σπλαγχνίσθηκες και μ’ έντυσες; Πήγαινε λοιπόν και συνέχισε να κάνεις το ίδιο. Αν δώσεις στο φτωχό ένα ιμάτιο, εγώ θα σού ετοιμάσω εκατονταπλάσια.
Ακούγοντας αυτά ο Σώζων ρώτησε με δέος αλλά και με χαρά τον Κύριο:
– Κύριε μου, το ίδιο θα κάνεις και σ’ όλους όσους βοηθούν τούς φτωχούς; Τούς φυλάς εκατονταπλάσια αγαθά και την αιώνια ζωή: Κι Εκείνος του αποκρίθηκε:
– Όποιος θα θυσιάσει σπίτια ή χωράφια ή πλούτη ή δόξα ή πατέρα ή μητέρα ή αδελφούς ή αδελφές ή γυναίκα ή παιδιά ή οποιοδήποτε αγαθό της γης, «εκατονταπλασίονα λήψεται και ζωήν αιώνιον κληρονομήσει».
Γι αυτό, ποτέ μη μετανιώσεις για μία σου ελεημοσύνη εξευτελίζοντας τον φτωχό πού του έδωσες κάτι! Μη τυχόν αντί για ανταμοιβή πάθεις διπλή ζημιά. Διότι αυτός πού κάνει ένα καλό κι έπειτα μετανιώνει ή εξευτελίζει τον φτωχό, χάνει και τον μισθό του, αλλά βρίσκεται και ένοχος την ημέρα της Κρίσεως.
Υστέρα από αυτά τα λόγια ο Σώζων ξύπνησε γεμάτος θαυμασμό για το όραμα. Σηκώθηκε αμέσως απ’ το κρεβάτι του και έδωσε και το άλλο του ιμάτιο σε κάποιον που ήξερε πως το είχε ανάγκη. Τη νύχτα βλέπει πάλι το ίδιο όραμα και το πρωί, χωρίς καθυστέρηση μοίρασε όλη του την περιουσία, απαρνήθηκε τον κόσμο και έγινε ένας θαυμάσιος μοναχός».
Αυτό να το έχεις κι εσύ, παιδί μου, στο νου σου από δω και μπρος, συμβούλευσε τον επισκέπτη του ο άγιος Νήφων και να κάνεις ότι μπορείς για να θησαυρίσεις εκατονταπλάσια στον Ουρανό!

Ένας Ασκητής Επίσκοπος
Όσιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντιανής
Ιερά Μονή Παρακλήτου

Τι σημαίνει να έχεις πρότυπο την Παναγία;

''Πρώτον να ζητάς την χάρη Της, και δεύτερον να θεραπεύεις τα πάθη σου, τις αδυναμίες σου, τον εγωισμό σου, έχοντας ως πρότυπο την Παναγία.
Να αποκτήσεις την εμπιστοσύνη Της στον Θεό. Ιδού η δούλη Κυρίου γενοίτο μοι κατά το ρήμα σου".

+ Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

Το θαύμα με τα κρίνα της Παναγίας «Γραβαλλιώτισσα» στην Πάστρα της Κεφαλονιάς!

Νοτιοανατολικά του νησιού της Κεφαλονιάς, υπάρχει το χωριό Πάστρα. Εδώ, βρίσκεται ο ναός όπου κάθε χρόνο συμβαίνει ένα περίεργο φαινόμενο.
Κρίνοι που συλλέγονται στις 25 Μαρτίου και τοποθετούνται σε ειδική θήκη μπροστά από την εικόνα της Παναγίας ξανανθίζουν γύρω στις 14 Αυγούστου έπειτα από ένα μεγάλο διάστημα όπου έχουν παραμείνει ξεροί.
Στο προαύλιο του ναού της Κοίμησης της Θεοτόκου και σε διάφορα παρτέρια, οι γυναίκες του χωριού φυτεύουν βολβούς των παρθενόκρινων.
Όταν έλθει ο Μάης και αρχίζουν ν’ ανθίζουν τα κρίνα, τα κόβουν και τα τοποθετούν σε ανθοδέσμες μπροστά στην ιερή και θαυματόβρυτη εικόνα της Παναγίας.
Σε λίγες μέρες τα κρίνα ξεραίνονται, σύμφωνα με τους νόμους της φύσης. Όταν έλθει η 1η Αύγουστου και αρχίσουν οι Παρακλήσεις στην Παναγία και μέχρι τις 15 Αυγούστου, τότε μαζί με τη Μετάσταση της Παναγίας ανασταίνονται και οι νεκροί κρίνοι.
Οι κρίνοι ζωντανεύουν και μπουμπουκιάζουν. Μετά τη θεία Λειτουργία της εορτής της Κοιμήσεως ο ιερέας τα μοιράζει σαν ευλογία στους χριστιανούς.
Το φαινόμενο αυτό δεν ερμηνεύεται ούτε με τα επιστημονικά δεδομένα ούτε με την τετραγωνική λογική κάποιων ανθρώπων, αλλά μόνο με την πίστη.
Η ονομασία «Γραβαλλιώτισσα» προέρχεται από την περιοχή Γράβαλλα στην οποία βρίσκεται ο ναός, όπου υπήρχε αρχαίο μοναστήρι αφιερωμένο στην Παναγία.

Αμήν βοήθεια Μας

Αγάπη είναι μια αγαθή διάθεση της ψυχής,...
΄΄Αγάπη είναι μια αγαθή διάθεση της ψυχής,
που κάνει τον άνθρωπο να μην προτιμάει
τίποτ’ άλλο περισσότερο
από το να γνωρίσει τον Θεό.
Είναι αδύνατον όμως ν’ αποκτήσει
σταθερά μέσα του αυτή την αγάπη,
όποιος έχει εμπαθή προσκόλληση
σε κάτι από τα γήινα.΄΄

Οσίου Μαξίμου του Ομολογητού

''... χωρίς πειρασμό, αγώνα δεν κάνεις και χωρίς αγώνα, παράδεισο δεν βλέπεις...'' - Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

«Γέροντα, είχε χάρη ο γέρο Ιωσήφ, έτσι δεν είναι;». Τον ρώτησε ο π. Εφραίμ ο υποτακτικός του.
«Τη Χάρη του Θεού, την έκοβες, τρόπον τινά, με το μαχαίρι, όταν ήσουν με τον γέροντα. Αλλά και όταν δεν ήσουν, σου έστελνε τη Χάρη.
Όμως μη βλέπετε μόνο αυτά. Εκεί που αυξάνεται η Χάρις, μεγαλώνουν οι πειρασμοί. Ο πειρασμός μόλις μυρίσει λίγο παράδεισο, λίγο Χριστό στη ζωή του ανθρώπου, φρενιάζει, εξεγείρεται, επαναστατεί. Αυτή είναι η δουλειά του να κλείνει τον παράδεισο, να διώχνει τον άνθρωπο.
Ξέρετε τι πέρασε ο γέροντας; Αυτός έκαιγε με την προσευχή του το διάβολο και εκείνος τον έψηνε με τους πειρασμούς. Δεν μπορούσε να βολευτεί, δεν χωρούσε πουθενά στη ζωή του γέροντα ο διάβολος. Τον ξεβόλεψε, τον πόνεσε, τον πίεζε και ο διάβολος τον χτυπούσε αλύπητα. Πάντως χωρίς πειρασμό, αγώνα δεν κάνεις και χωρίς αγώνα, παράδεισο δεν βλέπεις. Ο πειρασμός, έλεγε ένας γέροντας, ονομάζεται έτσι, γιατί γεννά την πείρα στον αγωνιστή. Αληθινή πείρα δεν αποκτάς διαβάζοντας. Αποκτάς μέσα στους πειρασμούς. Ο πειρασμός είναι τρικυμία. Ε, ο καλός καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται. Στη μπουνάτσα, κουτσά στραβά όλοι πάνε το πλεούμενο. Στην τρικυμία όμως φαίνεται η αξία.
Ο γέροντας μεγάλους πειρασμούς συνάντησε. Επιθέσεις να δουν τα μάτια σας, όχι αστεία. Όταν έμενε με τον π. Αρσένιο στη σπηλιά του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, είχαν ανοιχτό πόλεμο. Το ένα βράδυ, με τα πολλά, διώχνουν τους δαίμονες. Αυτοί όμως δεν το έβαλαν κάτω. Όπου εγωισμός σκληρός εκεί και πείσμα ισχυρό. Μια και δυο πάνε τα δαιμόνια στην κοντινή μονή και ξεσηκώνουν τον δασοφύλακα εναντίον των πατέρων. Βλέπεις πώς μας χρησιμοποιεί, χωρίς να το καταλαβαίνουμε; Πήγε λοιπόν ο ευλογημένος την άλλη μέρα και τους έδιωξε. Πολλές φορές ορμούσαν στον γέροντα, όταν έφτιαχνε πεζούλια, αλλά πριν χτίσει ντουβαράκια είχε οικοδομήσει τα τείχη της ευχής και της ασκήσεως. Εκεί οι δαίμονες σπάνε τα μούτρα τους. Ο σαρκικός πόλεμος χρόνια πολλά τον ταλαιπώρησε.

Μας έλεγε: «Ο πειρασμός είναι μέσα μας. Για πρόσεξέ τον. Ανεβαίνει εις τον λαιμόν. Κτυπά το κεφάλι. Σκοτίζει τον νουν. Και ως ένας κόμπος στέκει στον λάρυγγα και φράζει και αυτήν την αναπνοήν και πνίγει τον άνθρωπο». Παρατηρείτε κάτι; Κυνηγούσε βήμα προς βήμα τον πειρασμό. Δεν τον άφηνε σε ησυχία. Γνώριζε όλα τα στάδια και πώς να τον πολεμήσει στο κάθε ένα από αυτά. Με τον πειρασμό της σαρκός πιάστηκαν στα χέρια. Ναι, όπως σας το λέω. Οφθαλμοφανώς, τρόπον τινά, εμφανίστηκε να πειράξει τον γέροντα και μαλλιοτραβήχθηκαν. Ε, από τότε έφυγε ντροπιασμένος και ο διάβολος και δεν ξαναγύρισε.

Ο πειρασμός είναι πικρός. Δεν μας αρέσει. Όμως και το φάρμακο πικρό είναι. Γεύση πικρή, να πούμε, δύναμη όμως θεραπευτική. Μέσα από την δοκιμασία, ο άνθρωπος βγαίνει ταπεινότερος στο φρόνημα, δυνατότερος στην πίστη, θερμότερος στην προσευχή, αγιότερος στον βίο. Τι θα ήταν ο Ιώβ ή ο Νώε χωρίς τις δοκιμασίες τους; Τι θα ήταν οι μάρτυρες χωρίς τους πόνους τους; Ο Ιωσήφ μέσα στο πηγάδι, στις συκοφαντίες, στα ψεύδη, στις φυλακίσεις, έγινε Πάγκαλος. Ο Μωυσής, θεόπτης. Ο Αβραάμ, παράδεισος. Ο Αντώνιος, Μέγας. Και ο γέροντάς μας, παρηγοριά και στήριγμά μας.
Τώρα να σας πω από που ξεκινούν οι πειρασμοί. Από τους άλλους τους ανθρώπους με την κακότητά τους. Από τα πάθη μας και την ακάθαρτη κατάστασή μας. Από τον διάβολο. Αυτός όμως κρύβεται επιμελώς και μέσα στα πάθη τα δικά μας και των άλλων. Όταν αγαπάς και προσεύχεσαι για τον πειράζοντά σε αδελφό, μειώνει η χάρις την ισχύ του πειρασμού. Όταν αγωνίζεσαι για την κάθαρσή σου, αδυνατίζει ο πειρασμός. Όταν μετανοείς, φεύγει ο διάβολος.

Απόσπασματα απ' το βιβλίο του Πατρός Σπυρίδωνα Βασιλάκου ''Έλα Φώς'' Συνάντηση με τον Όσιο Εφραίμ Κατουνακιώτη

Βία σωματική και λεκτική. Βία συναισθηματική. Καθημερινη κακοποίηση λιγο πριν την δολοφονία!
Δεκαπενταύγουστος. Καθημερινές παρακλήσεις. Κοιτάω το πρόσωπο της Παναγίας και σκέφτομαι τις τρεις γυναίκες που έφυγαν σε τρείς μέρες τόσο άδικα από τα χέρια των ανδρών και συντρόφων τους.
Μαζί με αυτές σκέφτομαι τις Δεκαεφτά μέσα μόνο στο 2021, δώδεκα μέσα στους εφτά πρώτους μήνες του 2022, οι δύο σε λιγότερες από 48 ώρες.
Εμείς στην εκκλησία λέμε την παράκληση, ψάλλουμε ύμνους και προσευχές αιώνες τώρα σε μια Γυναίκα. Τι πήγε λάθος και δεν μάθαμε ακόμη να αγαπάμε τις γυναίκες μας; Την μάνα, την αδελφή, την φίλη, την σύντροφο, την γυναίκα και μάνα των παιδιών μας;
Σίγουρα δεν είναι όλοι οι άνδρες έτσι. Όχι δεν είναι. Υπάρχουν υπέροχοι άνδρες που αγαπάνε και σέβονται τις γυναίκες. Γενικά το πρόσωπο και την αξία της Γυναίκας. Ξέρουν τι θα πει άνδρας και τι σημαίνει αγαπώ την απίστευτη ομορφιά μιας Γυναίκας. Ομως το κακό έχει παραγίνει. Δεν αντέχετε πλέον και απαιτεί αντίδραση.

Μην ακούτε σας παρακαλώ τις ανοησίες που λένε «θόλωσε το μυαλό μου, δεν ήξερα τι έκανα…». Ούτε θόλωσαν, ούτε δεν ήξεραν τι έκαναν. Μια χαρά γνώριζαν τι έπρατταν. Διότι πριν βγάλουν το μαχαίρι ή πνίξουν τις γυναίκες αυτές με τα ίδια τους τα χέρια, επι χρόνια τις σκότωναν καθημερινά.
Ο Χριστός είναι ξεκάθαρος. Φόνος δεν είναι να βγάλεις μαχαίρι να σκοτώσεις. Αλλά να δολοφονείς τον άλλον κάθε μέρα με λόγια και πράξεις. Πολύ πριν σκοτώσουν αυτές τις γυναίκες, είχαν ασκήσει πάνω τους βία σωματική και λεκτική. Βία συναισθηματική. Έλεγχος, εξουσία, αυταρχικότητα, ενοχές, φόβος, χειριστικότητα, απειλές, αποκλεισμός και πολλά άλλα αποτελούσαν την καθημερινότητα αυτών των γυναικών και όχι μόνο. Γιατί αυτές είναι οι δολοφονημένες τώρα το πόσες είναι οι καθημερινά κακοποιημένες σε γάμους και σχέσεις δεν το συζητάμε γιατί θα σοκαριστείτε.
Κανένα λοιπόν μυαλό δεν θόλωσε εκείνη την στιγμή. Το μυαλό τους είναι άρρωστο χρόνια πριν. Εκείνη την ώρα της δολοφονίας απλά έβγαλαν όλο το σκοτάδι και την κόλαση που κουβαλούσαν χρόνια μέσα τους. Και πλέον στην εποχή μας δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Εάν δεν είσαι καλά αντί να σκορπάς το θάνατο καθημερινά πήγαινε και ψάξου. Υπάρχουν δεκάδες τρόποι να θεραπεύσεις τα μέσα σου αντί να τα περιφέρεις και να δηλητηριάζεις την ζωή των άλλων.

Και όπως πολύ σωστά έλεγε ένας φίλος συγγραφέας «αν και οι γονείς δεν είναι επ' ουδενί άμοιροι ευθυνών σ' ό,τι αφορά τη διαμόρφωση χαρακτήρα μας, μετά από κάποια ηλικία οι δικαιολογίες δεν πείθουν καθόλου. Ακόμα και για τους πλέον τραυματισμένους, υπάρχει πάντα και η ψυχοθεραπεία. Και καμιά φορά το καθίκι είναι απλώς καθίκι...»

Πηγή: agios-dimitrios.blogspot.com

''...Την επομένη έκαναν εγχείρηση στο παιδί και δεν βρήκαν τίποτε...'' - Άγιος Σωφρόνιος Έσσεξ

Τέσσερις μέρες πριν πεθάνει έκλεισε τα μάτια του και δεν ήθελε να μας μιλήσει περαιτέρω. Το πρόσωπό του ήταν φωτεινό κι όχι θλιμμένο, αλλά γεμάτο ένταση. Είχε την ίδια έκφραση, όπως όταν θα τελούσε τη λειτουργία. Δεν άνοιγε τα μάτια του, ούτε πρόφερε λέξεις αλλά σήκωνε το χέρι του ευλογώντας μας. Μας ευλογούσε χωρίς λόγια κι εγώ κατάλαβαινα ότι θα έφευγε. Έτσι δεν ήθελα να τον απασχολώ. Προηγουμένως συνήθιζα να προσεύχομαι ώστε ο Θεός να επεκτείνει το γήρας του, όπως λέμε στη λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου «το γήρας περικράτησον». Αλλά κατά τη διάρκεια εκείνων των ημερών είδα ότι έφευγε κι έτσι άρχισα να λέγω: «Κύριε δώρισε στο δούλο σου πλουσίαν είσοδον στη βασιλεία σου». Προσευχόμουν χρησιμοποιώντας τα λόγια του αποστόλου Πέτρου, όπως διαβάζουμε στη Β’ Επιστολή του (Β’ Πέτρου α’ 11).
Έτσι έλεγα επιμόνως :«Θεέ μου, δώρισε πλουσίαν είσοδον στο δούλο σου και τοποθέτησε την ψυχή του μαζί με τους Πατέρες του» και ονόμαζα όλους τους συντρόφους του ασκητές πού ήξερα ότι είχε στο Αγιον Όρος, αρχίζοντας από τον Άγιο Σιλουανό και μετά όλους τους άλλους.

Την τελευταία μέρα πήγα να τον δω στις έξι το πρωΐ. Ηταν Κυριακή και τελούσα την πρωϊνή λειτουργία, ενώ ο πάτερ Κύριλλος μαζί με τους άλλους ιερείς θα τελούσαν τη δεύτερη. Αντιλήφθηκα ότι επρόκειτο να μας αφήσει τη μέρα εκείνη. Πήγα και άρχισα την Πρόθεση. Οι Ώρες άρχισαν στις εφτά και μετά ακολούθησε η λειτουργία. Είπα μόνο τις ευχές της Αναφοράς, διότι στο μοναστήρι μας έχουμε τη συνήθεια να τις διαβάζουμε εκφώνως. Για τις υπόλοιπες η προσευχή μου ήταν συνεχώς: «Κύριε, δώρισε πλουσίαν είσοδο στη βασιλεία σου στο δούλο σου». Η λειτουργία εκείνη ήταν διαφορετική απ΄όλες τις άλλες. Τη στιγμή που είπα «Τα άγια τοις αγίοις» ο πάτερ Κύριλλος εισήλθε το ιερό. Κοιτάξαμε ο ένας τον άλλο, άρχισε να κλαίει κι εννόησα ότι ο πάτερ Σωφρόνιος είχε φύγει. Ρωτώντας ποιά ώρα είχε αναχωρήσει ήξερα ότι ήταν η ώρα πού διάβαζα το ευαγγέλιο.
Πήγα παράμερα, διότι ο πάτερ Κύριλλος ήθελε να μιλήσει μαζί μου και μου είπε: «Μετάδωσε την Κοινωνία στους πιστούς και μετά ανακοίνωσε την αναχώρηση του πατρός Σωφρονίου και κάνε το πρώτο Τρισάγιο θα κάνω το ίδιο στη δεύτερη λειτουργία». Έτσι διαμοίρασα τον Αμνό και μετάλαβα· μετέδωσα στους πιστούς τη Θεία Κοινωνία και τελείωσα τη Θεία Λειτουργία. Δεν γνωρίζω πώς τα κατάφερα. Μετά βγήκα έξω και είπα στον κόσμο:
«Αγαπητοί μου αδελφοί, ο Χριστός ο Θεός μας είναι το σημείο του Θεού για όλες τις γενεές αυτής της εποχής, διότι στα λόγια του βρίσκουμε τη σωτηρία και τη λύση κάθε ανθρώπινου προβλήματος. Και τώρα πρέπει να κάνουμε όπως μας διδάσκει η λειτουργία, δηλαδή να ευχαριστήσουμε, να ικετεύσουμε, να παρακαλέσουμε. Έτσι ας ευχαριστήσουμε το Θεό πού μας έχει δώσει τέτοιο πατέρα κι ας προσευχηθούμε για την ανάπαυση της ψυχής του». «Ευλογητός ο Θεός ήμων …;», κι άρχισα το Τρισάγιο. Τον βάλαμε στην εκκλησία για τέσσερις μέρες, διότι η Κρύπτη δεν ήταν ακόμη τελειωμένη κι ο τάφος δεν είχε ακόμην κτισθεί. Τον αφήσαμε ακάλυπτο στην εκκλησία για τέσσερις μέρες και συνεχώς διαβάζαμε τα άγια Ευαγγέλια από την αρχή ως το τέλος, ξανά και ξανά, όπως είναι το έθος για ιερείς. Διαβάζαμε τα άγια εϋαγγέλία και διαβάζαμε Τρισάγια καιι άλλες προσευχές. Είχαμε τις ακολουθίες, τη λειτουργία αυτός ήταν εκεί, στη μέση της εκκλησίας για τέσσερεις μέρες.

Ήταν σαν Πάσχα, ήταν τέτοια όμορφη κι ευλογημένη ατμόσφαιρα! Κανένας δεν έδειξε οποιανδήποτε υστερία, καθένας προσευχόταν με έμπνευση. Είχα ένα φίλο αρχιμανδρίτη πού συνήθιζε να έρχεται στο Μοναστήρι κάθε χρόνο και να περνά λίγες εβδομάδες κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, τον πατέρα Ιερόθεο Βλάχο, ο οποίος έγραψε το βιβλίο «Μια βραδιά στην έρημο του Αγίου Όρους». Τώρα είναι μητροπολίτης Ναυπάκτου. Έφτασε μόλις έμαθε ότι ο πάτερ Σωφρόνιος πέθανε. Αισθάνθηκε την ατμόσφαιρα και μου είπε: «Αν ο πάτερ Σωφρόνιος δεν είναι άγιος, τότε δεν υπάρχουν άγιοι». Έτυχε να έχουμε μερικούς μοναχούς από το Άγιον Όρος, οι οποίοι ήρθαν για να δουν τον πάτερ Σωφρόνιο, μα δεν τον βρήκαν ζωντανό. Ο πάτερ Τύχων από τη Σιμωνόπετρα ήταν ένας από αυτούς. Κάθε φορά πού έρχονταν Έλληνες στην Αγγλία για ιατρικούς λόγους είχαν την συνήθεια να έρχονται στο Μοναστήρι για να τους διαβαστεί μια προσευχή από τον πάτερ Σωφρόνιο, διότι πολλοί είχαν θεραπευθεί.

Την τρίτη ή την τέταρτη μέρα μετά το θάνατο του π. Σωφρονίου ήρθε μια οικογένεια με ένα παιδί δεκατριών χρονών. Είχε όγκο στον εγκέφαλο κι η εγχείρηση του ήταν καθορισμένη για την επόμενη μέρα. Ο πάτερ Τύχων ο Σιμωνοπετρίτης ήλθε και μου είπε: «Αυτοί οι άνθρωποι είναι πολύ λυπημένοι ήρθαν και δεν βρήκαν τον πάτερ Σωφρόνιο. Γιατί δεν διαβάζεις μερικές προσευχές για το παιδί»; Του είπα: «ας πάμε μαζί. Έλα και κάνε μου τον αναγνώστη. Θα διαβάσουμε μερικές προσευχές στο άλλο παρεκκλήσι». Πήγαμε και διαβάσαμε τις προσευχές για το παιδί και στο τέλος ο πάτερ Τύχων είπε: «Ξέρεις, γιατί δεν περνάτε το παιδί κάτω από το φέρετρο του πάτερ Σωφρονίου; Θα θεραπευθεί. Χάνουμε το χρόνο μας διαβάζοντας προσευχές». Του απάντησα ότι δεν μπορούσα να το κάνω αυτό, διότι ο κόσμος μπορούσε να πει ότι μόλις έχει πεθάνει και ήδη προσπαθούμε να προωθήσουμε την αγιοποίηση του.

«Να το κάνεις εσύ», του είπα. «Είσαι Αγιορείτης μοναχός. Δεν θα πει κανένας τίποτε». Πήρε το αγόρι από το χέρι και το πέρασε κάτω από το φέρετρο. Την επομένη έκαναν εγχείρηση στο παιδί και δεν βρήκαν τίποτε. Έκλεισαν το κρανίο και είπαν: «Λανθασμένη διάγνωση. Θα ήταν πιθανώς φλόγωση». Έτυχε το παιδί να συνοδεύεται από ένα γιατρό από την Ελλάδα, πού είχε τις πλάκες ακτίνων Χ πού έδειχναν τον όγκο, πού τους είπε: «Ξέρετε καλά τί σημαίνει αυτή η «λανθασμένη διάγνωση»». Το παιδί μεγάλωσε. Τώρα είναι 27 χρονών και είναι πολύ καλά.

Τί θ’ απαντήσεις τότε;
Η ζωή μας είναι σαν ένας πόλεμος, σαν μια αγορά, σαν ένα σχολείο, σαν ένα μακρύ θαλασσινό κατέχεις μην το κρύψεις, αλλά πολλαπλασίασέ το.
Τί θ’ απαντήσεις ταξίδι. Στις μάχες δεν συγχωρείται ανάπαυση, στο εμπόριο δεν χωρεί αδράνεια, στο σχολείο δεν επιτρέπεται αμέλεια, στο θαλασσινό ταξίδι δεν έχει θέση η αμεριμνία.
Γι’ αυτό μην τεμπελιάζεις, μην αμελείς στα έργα του Θεού, αλλά ασκήσου και κοπίαζε, ιδού για σένα το πεδίο της μάχης, ιδού η αγορά, ιδού το σχολείο.
Το τάλαντο που τότε, τη φοβερή μέρα της Κρίσεως, που όχι μόνο δεν πολλαπλασίασες το τάλαντό σου, αλλά ούτε τον τόκο του δεν διαθέτεις;

Άγιος Δημήτριος του Ροστώφ