Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Οι θησαυροί πάντα είναι κρυμμένοι....τα μπιχλιμπιδια γυαλιζουν....
Στο μικρό χωριατικο σπιτάκι ζούσε μία γιαγιά. Εγώ το λέω ασκητηριο. Κάθε βράδυ, ώρες το φωτακι της αναμμένο, φαινόταν από το παραθυράκι. Εσπερινό, Παράκληση κι Αποδειπνο , τα λόγια που ή αγράμματη μα όχι αμόρφωτη γιαγιά έλεγε κάθε, μα κάθε βράδυ στον Θεό.
Μας έλεγε με απλότητα πως την τσιμπαγε πολλές φορές ο ύπνος έτσι όπως διάβαζε, κι όταν πεταγοταν δε θυμόταν που είχε μείνει, με αποτέλεσμα να τα λέει πολλές φορές πάλι απ την αρχή.
Πόσοι άνθρωποι υπάρχουν, άγνωστοι, που δε φαίνονται πουθενά, που όμως ή αφανής ζωή τους είναι μεστή από ουσία και από Παρουσία, αν και αυτό που φαίνεται παραέξω είναι μόνο μία μοναξιά.
Οι θησαυροί πάντα είναι κρυμμένοι....τα μπιχλιμπιδια γυαλιζουν....

[toula]

Άγιος Παΐσιος.! Είναι ζωντανή η παρουσία των Αγίων! Και όταν ακόμη εμείς δεν τους βρίσκουμε, εκείνοι μας βρίσκουν!

Όταν έφυγα από τον «Τίμιο Σταυρό» και πήγα στην «Παναγούδα», το Καλύβι ήταν εγκαταλελειμμένο. Ίσα που βόλεψα κάπως ένα κελλί, για να μείνω. Είχα πάρει μαζί μου ό,τι πράγματα είχα. Τα Μηναία τα είχα ακόμη στα κουτιά...
Ήρθε η ώρα να κάνω Εσπερινό. Αλλά πού να βρω τα Μηναία!... Πήρα το ημερολόγιο να δω ποιος Άγιος γιορτάζει. Είχα χάσει όμως και τα γυαλιά, και δεν έβλεπα τα μικρά γράμματα από το ημερολόγιο, για να δω τον εορταζόμενο Άγιο, να κάνω κομποσχοίνι για τον Εσπερινό. Τρία τέταρτα έψαχνα· τίποτε...

«Θα περάση η ώρα ψάχνοντας, είπα. Ας πω: ‟Άγιοι της ημέρας πρεσβεύσατε υπέρ ημών”». Αφού έκανα κομποσχοίνι στον Χριστό και στην Παναγία, ύστερα άρχισα να λέω: «Άγιοι της ημέρας, πρεσβεύσατε υπέρ ημών, Άγιοι της ημέρας…». Την νύχτα πάλι, για να μη χασομερώ με το ψάξιμο των γυαλιών, έλεγα το ίδιο: «Άγιοι της ημέρας, πρεσβεύσατε υπέρ ημών». Τότε βλέπω μπροστά μου έναν Αξιωματικό Λαμπροφόρο, με πολλή αγάπη και πατρική στοργή, να με πλησιάζη με καλωσύνη και να μου σκορπάη μια ανέκφραστη αγαλλίαση...
Επειδή τον είδα τόσο πολύ καλό, έλαβα το θάρρος και τον ρώτησα: «Πού υπηρετούσατε και πώς λέγεσθε;». Εκείνος μου είπε: «Είμαι ο Άγιος Λουκιλλιανός». Εγώ όμως δεν άκουσα καλά και τον ρώτησα: «Ο Άγιος Λογγίνος;». «Όχι, μου απήντησε, ο Άγιος Λουκιλλιανός». Επειδή το όνομά του μού φάνηκε παράξενο, τον ξαναρωτάω: «Ο Άγιος Λουκιανός;». «Όχι, μου απάντησε πάλι εκείνος· ο Άγιος Λου-κιλ-λι-α-νός». Τότε του είπα: «Έχω και εγώ τραύματα από τον πόλεμο»...

Δίπλα στον Άγιο στεκόταν και ένας νεαρός Γιατρός, με άσπρη ποδιά -ήταν ο Άγιος Παντελεήμων-, στον οποίο είπε να με εξετάση. Αφού με εξέτασε, άκουσα που έλεγε την διάγνωση στον Άγιο Λουκιλλιανό: «Τα τραύματά του έχουν θεραπευθή· μόνο για το δίπλωμα θα τα λάβουμε υπ’ όψιν μας»..
Στην συνέχεια ένιωθα μεγάλη χαρά και διπλή ξεκούραση. Έψαξα καλά, βρήκα τα γυαλιά και κοίταξα το ημερολόγιο· ήταν η μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Λουκιλλιανού. Το απόγευμα πήγα σε κάποιους γνωστούς μου Πατέρες και διάβασα και το Συναξάρι του Αγίου...
Ακόμη ο Άγιος με χορταίνει με την αγάπη του και με ξεκουράζει ψυχικά και σωματικά με την παραδεισένια χαρά που μού έδωσε..

{+Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου+}
Λόγοι ΣΤ' Περι προσευχής

[toula]

Τον υπερήφανο, και με τη βία να τον βάλεις στον παράδεισο, κι εκεί δεν θα βρει ανάπαυση, γιατί δεν θα είναι ικανοποιημένος και θα λέγει: «Γιατί δεν είμαι εγώ στην πρώτη θέση;»
Η ψυχή του ταπεινού μοιάζει με πέλαγος.
Ρίξε μια πέτρα στο πέλαγος.
Θα ταράξει για λίγο την επιφάνεια και μετά καταδύεται αμέσως στα βάθη.
Έτσι καταβυθίζονται στην καρδιά του ταπεινού οι θλίψεις, γιατί η δύναμη του Κυρίου είναι μαζί του.

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

[toula]

Όταν η Παναγία εμφανίστηκε μπροστά στην Αγία τράπεζα με το Θείο Βρέφος:
Η Χάρη της Παναγίας!! Ζούσε στη χώρα των Αλαμανών ένας ιερέας πολύ ενάρετος, ο Πελάγιος, που έτρεφε ξεχωριστή ευλάβεια στην Υπεραγία Θεοτόκο.
Ο διάβολος όμως τον φθόνησε και του έσπειρε λογισμό απιστίας για τη θεία Κοινωνία. “Πώς είναι δυνατόν”, σκεφτόταν, “να γίνονται το ψωμί Σώμα και το κρασί Αίμα Χριστού!”.
Απ’ τους λογισμούς αυτούς έπεφτε σε μεγάλη θλίψη, αλλά δεν τολμούσε να συμβουλευθεί κανέναν άνθρωπο. Γι’ αυτό πρόστρεξε στην ίδια την Παναγία και την παρακάλεσε να τον πληροφορήσει σχετικά.
Κάποια μέρα λοιπόν, ενώ λειτουργούσε, όταν έφτασε στο “Εξαιρέτως της Παναγίας αχράντου…”, εξαφανίστηκε από το δισκάριο ο άγιος Άρτος. Ερεύνησε ο Πελάγιος τριγύρω, αλλά δεν Τον βρήκε.
– Παναγία μου! φώναξε τρομαγμένος, γνωρίζω ότι για την ολιγοπιστία και την αμφιβολία μου με σιχάθηκε ο Χριστός κι έφυγε από μπροστά μου για να μην κοινωνήσω, ο ανάξιος. Εσύ όμως παρακάλεσέ Τον να με συγχωρήσει!

Βλέπει τότε μπροστά στην αγία τράπεζα την υπερένδοξη Βασίλισσα με το θείο Βρέφος στην αγκαλιά της να του λέει:
– Αυτό το Βρέφος είναι ο Ποιητής της οικουμένης, ο Υιός και Λόγος του Θεού˙ τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Αυτός πέθανε στο Σταυρό για τη σωτηρία του κόσμου και αναστήθηκε. Αυτός και τώρα καθημερινά συγκαταβαίνει με θαυμαστό τρόπο στο σχήμα του ψωμιού και του κρασιού, για την πολλή αγάπη Του στους ανθρώπους, και προσφέρεται σ΄ αυτούς για τον αγιασμό της ψυχής τους. Ψηλάφησέ Τον λοιπόν και ερεύνησε άφοβα, για να διαπιστώσεις ότι πρόκειται αληθινή θεωρία, ότι είναι σώμα πραγματικό με σάρκα και αίμα, καθώς Τον γέννησα. Έτσι ακριβώς γίνονται ο άρτος και ο οίνος όταν λειτουργείς. Επειδή όμως η ανθρώπινη φύση δεν μπορεί να φάει σάρκα ωμή και να πιεί αίμα, γι’ αυτό με πάνσοφο τρόπο ο Παντοδύναμος προσφέρεται με τη μορφή του ψωμιού και του κρασιού, ώστε να μπορεί ο καθένας να Τον μεταλαμβάνει με λαχτάρα και πόθο. Κοινώνησε λοιπόν κι εσύ με ευλάβεια και πίστη, γιατί όποιος Τον παίρνει μέσα του άξια, γίνεται μέτοχος της θείας δόξας Του.

Μ’ αυτά τα λόγια η Δέσποινα απέθεσε το Βρέφος στην αγία τράπεζα, κι αφού Το προσκύνησε ταπεινά, έγινε άφαντη.
Τότε ο ιερέας πήρε με φόβο και χαρά στα χέρια του το θείο Βρέφος. Το ασπάστηκε ευλαβικά και διαπίστωσε πως ήταν πραγματικά ένα ζωντανό βρέφος με αληθινή σάρκα. Ύστερα το ακούμπησε στην αγία τράπεζα, έπεσε στη γη και προσευχήθηκε με δάκρυα:
“Πιστεύω, Κύριε, και ομολογώ πως Εσύ είσαι ο Υιός του Θεού, που γεννήθηκες από την αειπάρθενη Μαρία..Σ’ ευχαριστώ για τη χάρη που αξιώθηκα σήμερα ο ανάξιος, και παρακαλώ να μου συγχωρέσεις την παλιά μου δυσπιστία. Και τώρα αξίωσέ με να Σε κοινωνήσω όχι σαν βρέφος, αλλά σαν Άρτο”.
Αφού προσευχήθηκε έτσι με πίστη, σηκώνεται, και βλέπει μπροστά του τον άγιο Άρτο όπως και πριν. Μετέλαβε με ευφροσύνη, και συνέχισε σ’ όλη του τη ζωή να ιερουργεί τα θεία Μυστήρια με περισσή ευλάβεια.

Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

[toula]

-Μην κάνεις ποτέ στον άλλο αυτό που δεν θέλεις να σου κάνουν.
-Εύχομαι όλος ο κόσμος να πλησιάσει το Θεό για να σωθεί.γιατί αυτός είναι ο προορισμός του ανθρώπου.
-Στην μελλοντική κρίση ο Χριστός δεν θα μας ρωτήσει γιατί αμαρτήσαμε ,αλλά γιατί δεν μετανοήσαμε.
-Αν ήξερες παιδάκι μου πόσες φορές φεύγει λυπημένος ο φύλακας άγγελός μας ,με το στεφάνι στα χέρια ,θα έκανες περισσότερη υπομονή με ότι περνάς στη ζωή σου.
-Ένας καλός Χριστιανός οφείλει να είναι ευγενής,ευσεβής,ευλαβής και ευπρεπής.
-Αυτή η ζωή είναι πρόσκαιρη.Ολα εδώ θα μείνουν.Και τα πλούτη και τα πτυχία και η δόξα.Η αιώνια ζωή και η παντοτεινή πατρίδα μας βρίσκεται στον Ουρανό.Στην άλλη ζωή την αιώνια θα πάρουμε μαζί μας την πίστη που έχουμε ,τα έργα της πίστεώς μας ,τη μετάνοια,τη συγχώρηση,την ευλογία,τις προσευχές,τις νηστείες και τις ελεημοσύνες.

Συμβουλές μακαριστού πατρός Ιωάννη Καλαΐδη
(Εκοιμήθη εν Κυρίω 4 Αυγούστου 2009)

[toula]

Αγία Θεοδώρα η εν Θεσσαλονίκη.

(Διασκευή, επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Υπήρχε ένας ζωγράφος που ονομαζόταν Ιωάννης ο οποίος δεν είχε δει ποτέ ενόσω ζούσε την αγία Θεοδώρα την εν Θεσσαλονίκη, ούτε είχε επισκεφθεί το Μοναστήρι στο οποίο έζησε.

Ένα βράδυ, λοιπόν, είδε στον ύπνο του ότι βρέθηκε στον τάφο της και είδε την καντήλα που ήταν κρεμασμένη και ανέβλυζε λάδι κάτω από την οποίαν υπήρχε ένα πήλινο δοχείο που δεχόταν το λάδι το οποίο έπεφτε, όπως πράγματι συνέβαινε.

Το πρωί ενώ περπατούσε στην αγορά της Θεσσαλονίκης τον πήρε ένας γνωστός του και τον πήγε στο μοναστήρι για να αναστηλώσει την εικόνα του αγίου Στεφάνου, στο όνομα του οποίου ήταν αφιερωμένη η Μονή.

Όταν μπήκαν μέσα αναγνώρισε το μέρος το οποίο είχε δει το προηγούμενο βράδυ στον ύπνο του και λέει στον φίλο του:
– Εδώ ήμουν χθες το βράδυ, και διηγήθηκε στον φίλο του όσα είδε.

Τις επόμενες τρεις νύχτες έβλεπε στον ύπνο του πως ζωγράφιζε την αγία Θεοδώρα.

Από αυτό πείστηκε πως έπρεπε να την ζωγραφίσει.

Γι’ αυτόν και όταν σηκώθηκε την ζωγράφισε μετά «πόθου, πόνου και ευλαβείας, χωρίς να ρωτήσει κάποιον πώς ήταν τα χαρακτηριστικά του προσώπου της, η φυσιογνωμία της και η στάση του σώματός της».

Παραδόξως, όμως, διά θείας βοηθείας και της πρεσβείας της αγίας πέτυχε τόσο πολύ την μορφή της, ώστε της έμοιαζε τόσο πολύ, όταν αυτή ήταν στο άνθος της εφηβικής της ηλικίας. Διότι, ίσως να ήταν θέλημα Θεού να φαίνεται πόσο ωραία ήταν, όταν αποφάσισε να εγκαταλείψει τον κόσμο και να γίνει μοναχή.

Μετά από καιρό και αφού η εικόνα της αγίας είχε παραχωρηθεί στο μοναστήρι, άρχισε να ρέει και από την εικόνα «έλαιον μυρίπνοον και ευωδέστατον», δηλαδή μύρο, το οποίο έβγαινε περισσότερο από την αγία της δεξιάν χείρα και έπλενε όλο το κάτω μέρος της εικόνας.

Όταν ακούστηκε αυτό, έτρεχαν όλοι στο Μοναστήρι φέρνοντας με πολλή πίστη μαζί τους και αρρώστους οι οποίοι όλοι θεραπεύονταν και κανείς δεν έφευγε περίλυπος. Ανάμεσα σ’ αυτούς και δαιμονισμένους, παράλυτους, λεπρούς και αρρώστους από πάσα αθεράπευτη ασθένεια πάσχοντες.

Όλοι οι άρρωστοι που έφταναν εκεί με μεγάλη πίστη, μόλις πλησίαζαν και αλείφονταν με το μύρο της αγίας εικόνας, θεραπεύονταν αμέσως και επέστρεφαν στα σπίτια τους χαρούμενοι, δοξάζοντες τον Χριστό ο οποίος κάνει με αυτούς που τον αγαπούν και τον λατρεύουν μεγάλα και εξαίσια θαύματα.

Διασκευή από τον Μέγα Συναξαριστή της Εκκλησίας, μήνας Αύγουστος, τόμος 8ος.

[toula]

Ας μη στεναχωριόμαστε, λοιπόν, όταν ο Θεός αργεί να εισακούσει την προσευχή μας. Ας μη χάνουμε την υπομονή μας. Μήπως και πριν ζητήσουμε κάτι, δεν μπορεί να μας το δώσει ο Πανάγαθος; Μπορεί, φυσικά, αλλά περιμένει από μας κάποιαν αφορμή, ώστε να μας βοηθήσει δίκαια.
Γι' αυτό ας Του δίνουμε την αφορμή με την προσευχή και ας περιμένουμε με πίστη, με ελπίδα, με εμπιστοσύνη στην πανσοφία και στη φιλανθρωπία Του. Μας έδωσε ό,τι ζητήσαμε; Ας Τον ευχαριστούμε. Δεν μας έδωσε; Και πάλι ας Τον ευχαριστούμε, γιατί δεν γνωρίζουμε, όπως γνωρίζει Εκείνος, τι είναι καλό για μας.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[toula]

"Γιαγιά, θέλω και γω να δω τον Άγιο Γεώργιο!"
____________________________________________________________-_---------
θα σας πω ένα περιστατικό της παιδικής μου ηλικίας που έχει σχέση με την ευλαβική μνήμη της γιαγιάς μου. Η γιαγιά μου ήταν πολύ πιστός άνθρωπος, και όταν ήμουν παιδάκι, μου έλεγε ιστορίες από τους βίους των Αγίων. Μου άρεσε να ακούω και να μαθαίνω για τους Αγίους μας Καθώς μου αφηγούνταν τον βίο του Αγίου Γεωργίου (το βαπτιστικό μου όνομα είναι Γεώργιος), μου έλεγε ότι πολλές φορές ο Άγιος Γεώργιος Εμφανίζεται στους ανθρώπους με το άλογό του, Και εγώ, στην παιδική μου απλότητα, της είπα= Γιαγιά, θέλω και γω να δω τον Άγιο Γεώργιο!"
Η γιαγιά δεν μου είπε τίποτε, μόνον χαμογέλασε. το ίδιο βράδυ λοιπόν, ξύπνησα από τον ύπνο μου ακούγοντας θορύβους. (καλπασμούς αλόγου) Σηκώθηκα από το κρεββάτι και είδα το λευκό άλογο και τον Άγιο Γεώργιο, μέσα σε φως και με απίστευτη ομορφιά. Με ευλόγησε, πέρασε από πανω μου και χάθηκε.
ΟΜΟΡΦΕΣ ΕΠΟΧΕΣ, ΜΕ ΓΙΑΓΙΑΔΕΣ ΓΕΜΑΤΕΣ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΕΥΛΑΒΕΙΑ, ΚΑΙ ΑΓΝΕΣ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΨΥΧΕΣ. Να μην χάσουμε την πίστη και την αθωότητά μας σε αυτούς τους πονηρούς και δύσκολους καιρούς.

π. Κύριλλος

[toula]

Η ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ.

Δεν έχει σταματήσει Η Μεγαλόχαρη να δακρύζει, βλέποντας ότι δεν λέμε να μετανοήσουμε και να ζητήσουμε το Έλεος Του Υιού Της.
Ό,τι λέει και ζητάει η Παναγία από το Χριστό, γίνεται! Ποτέ δεν αστόχησε η Παναγία, να ζήτησε δηλ. κάτι και να μην έγινε. Πάντα γίνεται! Και αυτό γιατί η Παναγία πριν ζητήσει κάτι, το δουλεύει καλά το θέμα, θα το σκεφτεί πολύ καλά πριν το ζητήσει από τον Υιό και Θεό Της, αρκεί εμείς να Την αναπαύουμε, σε αυτό που θέλει να δει μέσα μας, στο νου και στη καρδιά μας.
Η Παναγία είναι το τελευταίο δημιούργημα, που θα αποφασίσει κάτι για εμάς. Καθώς αποφασίζει ο Χριστός κάτι για εμάς, θα πρέπει και η Παναγία να το επικυρώσει. Και εάν οι θέσεις είναι αντίθετες, τότε η Παναγία κάμπτει τα γόνατα, εκλιπαρεί και δακρύζει, μπροστά στο Χριστό, έστω και για τη σωτηρία μιας Ορθοδόξου ψυχής.
Το λέω αυτό, για να δείτε την παρρησία, το κύρος, την δύναμη και την αγάπη που έχει η Παναγία, τόσο στο Χριστό, όσο και στον καθένα από εμάς ξεχωριστά τους Ορθοδόξους. Όσοι λοιπόν την τίμησαν και την τιμούν, θα τους ανταποδώσει την τιμή.

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα
Βοήθεια σε όλους μας Καλή Παναγία.!!!!
Από πν μυνηματα..

[toula]

Η ΜΑΝΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ.

Πόσες φορές δεν στάθηκα μπροστά στην εικόνα Της, στο καντήλι της και δεν είχα τίποτε απολύτως να της πω. Κενό, τίποτα, όλος, μάτια, όλος δάκρυα..
Λέξη δεν έβγαινε από τα ξεραμένα χείλη μου. Λέξη από τα ταραγμένο μου μυαλό.
Είναι τότε που ο πόνος σε κλειδώνει, που σε παγώνει στον πιο βαρύ χειμώνα της καρδιάς σου.
Σιωπή, βλέμμα κενό, καρδιά παραλυμένη.
Όταν πονάς δεν μιλάς, σιωπάς και είναι τόσο δυνατές οι κραυγές σου που δεν ακούγονται.
Έχω δει χείλη να πάλλονται δίχως να μιλάνε. Φωνές να βραχνιάζουν δίχως να λένε λέξη. Όλος ο άνθρωπος γίνεται μάτια, όλο το σώμα μια κραυγή, μια φωνή δίχως ήχο.
Σιωπή, σώμα σε στάση προσευχής, σε κατάσταση αναμονής…
Πόσες φορές προσευχήθηκα σε αυτή την απόλυτη σιωπή. Σε αυτά τα κρύα πατώματα της μοναξιάς σε νύχτες που έμοιαζαν αξημέρωτες.
Μόνη παρέα το εικόνισμα της Παναγίας, μια αγκαλιά, ένα χάδι Μάνας, μια ζεστή αγκαλιά και ένας ήχος στο αυτί «σσσσσσς, όλα θα πάνε καλά…….».
Αυτή είναι η Παναγία, που ακούει τις προσευχές των σιωπηλών, που ενώ δεν μιλάς ξέρει τι λες, που δίχως να εξηγείς ξέρει τι νιώθεις και σε καταλαβαίνει.
Σε αυτή την μάνα της σιωπής προσευχήθηκα και σήμερα, προσευχηθήκαμε όλοι, ακόμη και αυτοί που δεν πήγαν εκκλησία.
Άκουσε τις σιωπές μας, ένιωσε τα πένθη και τις απώλειες μας. Τις θλίψεις και τα άγχη μας, τους φόβους και πανικούς μας, τις ματαιώσεις και απογοητεύσεις μας.
Και να είστε για ένα σίγουροι, όσο οι άνθρωποι θα σας σταυρώνουν ο Θεός θα σας ανασταίνει.
Όσο οι άνθρωποι θα σας πληγώνουν ο Χριστός θα σας συντροφεύει, όσο οι άνθρωποι θα ματαιώνουν τα όνειρα σας, η Παναγία θα γίνεται η πλατυτέρα της καρδιάς σας, που μέσα στο πλάτεμα της αγκαλιά Της θα χωράμε όλοι, προδότες και προδομένοι…

Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής-