"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ψάχνω ένα τόπο όπου οι άνθρωποι δεν θα έχουν ονόματα. Ο ένας θα φωνάζει τον άλλο, «αγάπη μου»...

π. Λίβυος

Σε όλη σου την ζωή ψάχνεις κάτι. Το λες, το ζητάς, προσεύχεσαι γι αυτό. Κι όμως την ίδια στιγμή ενώ το ψάχνεις κάνεις τα πάντα για να το αποφύγεις, να το διώξεις, να μην το συναντήσεις ποτέ. Ο Θεός σου στέλνει το δώρο μα εσύ το πετάς και το καταστρέφεις, αυτό που συνεχώς ζητούσες. Αυτός είναι ο άνθρωπος, αντιφατικός και διφορούμενος, σκοτάδι και φως μαζί, ποθητής και αρνητής της ίδιας του της ζωής…

π. Λίβυος

Άλλη μανία κι' αυτή, σώνει και καλά σε ότι κάνουμε να υπάρχει ένα μεγάλο νόημα. Εεε δεν είναι απαραίτητο βρε αδερφέ. Η ζωή είναι νόημα, δεν ψάχνουμε κάτι άλλο. Απλά ζήσε την ζωή που σου χάρισε ο Θεός, και σταμάτα σε όλα να ψάχνεις αιτίες και νοήματα. Η ζωή δεν είναι χημική εξίσωση να την αναλύσεις, αλλά πραγματικότητα να την ζήσεις. Να τώρα, απλά κάθεσαι, απλά ακούς και βλέπεις. Σταμάτα το νου και ζήσε το. Το μόνο που χρειάζεται για να μην πλήττεις, είναι να είσαι παρόν σε ότι κάνεις, ακόμη κι αν δεν κάνεις τίποτα….

π. Λίβυος

Χάνουμε πολύτιμο χρόνο από τη ζωή μας, όταν πιστεύουμε ότι θα αλλάξουμε τον εαυτό μας. Όταν μάλιστα περιμένουμε από τους άλλους να αλλάξουνε, ο διάβολος τρολάρει την ελπίδα μας. Κανείς δεν αλλάζει γιατί θα το πούμε εμείς. Ούτε ο ίδιος μας ο εαυτός. Ωραία τα είπαμε, ωραία τα κουβεντιάσαμε, αλλά στο τέλος όλοι μας, θα πράξουμε αυτό που μπορούμε κι αντέχει η ψυχούλα μας. Οπότε το ζητούμενο δεν είναι να εξαφανίσουμε τον παλιοχαρακτήρα μας, αλλά να μάθουμε να ζούμε μαζί του, δίχως να διαλύει και να καταστρέφει την ζωή μας. Δηλαδή αυτό που πρέπει να ψάξουμε, είναι όχι πως θα "θεραπευτούμε", αλλά το πώς θα διαχειριστούμε την πραγματικότητα μας και θα είμαστε λειτουργικοί στην ζωή μας. Ο ψυχικά υγιής δεν είναι ένας άνθρωπος δίχως προβλήματα αλλά εκείνος που τα τραύματα και τις πληγές του, μπορεί, θέλει και ξέρει να τις διαχειρίζεται…..

π. Λίβυος

Μην αφήνεις κανένα να μπαίνει στην ζωή σου κι αδιάκριτα να κλέβει το χαμόγελο σου. Κανείς δεν ξέρει τι σου κόστισε για να το κτίσεις στα τρεμάμενα χείλη σου….

π. Λίβυος

Αυτός που θα ζεστάνει την καρδιά σου και στην αγκαλιά του μπορείς να κοιμηθείς σαν παιδί, είναι ο άνθρωπος σου…..

π. Λίβυος

Κάνεις χρόνια προσευχή και προσμένεις να σε βοηθήσει ο Θεός. Να σου δώσει ένα τόσο δα σημαδάκι της παρουσίας του. Και κάποια μέρα ανοίγει η πόρτα της ζωής σου, και ένας άνθρωπος έρχεται σκορπώντας φως και αγάπη στα κατάβαθα της ψυχής σου. Εκεί που κανείς ποτέ δεν κοίταξε κι όλοι φοβήθηκαν να πάνε. Κι όμως, αυτός αγάπησε τα πάντα πάνω σου, ακόμη και το πιο σκοτεινό σημείο της ύπαρξης σου το φίλησε. Κι όταν σε ανέσυρε και πάτησες στα πόδια σου, τον κλότσησες τόσο δυνατά, που μάτωσες την αθωότητα του. Μια στιγμή δεν πέρασε από το μυαλό σου, ότι αυτός ο άνθρωπος μπορεί να ήταν η απάντηση του Θεού στις προσευχές σου; Γιατί η αγάπη του Θεού, φανερώνεται μέσα από τις αγκαλιές των ανθρώπων. Κι όταν πετάς αυτούς που σε αγάπησαν, πετάς τον ίδιο τον Θεό. Και κάνει τόσο κρύο εκεί έξω, τόση παγωνιά, που σαν βρεις μια ζεστή αγκαλιά να σκεπάσει τους καημούς σου, κράτα την σφικτά, δεν είναι καιρός για πρόβες θανάτου…

π. Λίβυος

Κρύψε καλά μες στα στήθη σου αυτή την όμορφη γλυκιά ευαισθησία. Πράγμα σπάνιο και θεϊκό. Μάτι να μην την δει, μήτε χέρι να αγγίξει πάνω της, γιατί όταν μεταξωτοί άνθρωποι αγκαλιάζονται από τραχιά και σκληρά χέρια, το μόνο που μένει είναι πληγές αιμορροούσες..

π. Λίβυος

Ύβρεις, απειλές, συκοφαντίες, ψέματα, παρανοήσεις κι όλα αυτά κτισμένα πάνω στην καλοσύνη και την ευαισθησία σου. Και εσύ που πίστεψες στην ανθρωπιά τους; Μένεις να σηκώνεις τον σταυρό της αγάπης, να είσαι «ξένος» στους άλλοτε φίλους σου και «εχθρός» σε εκείνους που κάποτε έσωσες από την κόλαση…

π.Λίβυος

Στην πραγματικότητα ερωτευόμαστε βλέμματα. Όταν τα κορμιά θα σκορπίζουν στον χρόνο τις αντοχές τους. Όταν η ομορφιά θα σχιστεί σε ρυτίδες αγωνίας. Μονάχα το βλέμμα θα κυριαρχεί στην μνήμη του έρωτα. Μονάχα εκείνο στοιχειώνει στη βαθύτερη πατρίδα της καρδιάς, κι αναστατώνει τους ρυθμούς της. Άλλωστε εάν κάτι μας τυράννησε ήταν το τρόπος που μας κοιτούσε….

π. Λίβυος