"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Η μονάκριβη ελπίδα του κόσμου !

Η Παναγία είναι η μόνη ελπίδα. Δεν υπάρχει άλλη για τους πολλούς απελπισμένους. Μονάκριβη μάνα. Είχε απελπιστεί από τις ικανότητες της. Δεν στεκόταν στα δεκανίκια των λόγων των άλλων. Στηριζόταν στον σταυρό του Υιού της. Ο πόνος την ομόρφαινε πιο πολύ. Στον κίνδυνο βρήκε τη λύτρωση. Επέλεξε τη σιωπή. Κυνηγήθηκε. Αγάπησε τα δύσκολα. Άντεξε στον πόνο. Άντεξε και στην ευτυχία των μαθητών του Υιού της, δίχως λάθη στις εξετάσεις. Ήξερε ν’ αναμένει.

Έπαθε λοιπόν κι έμαθε. Κέρδισε κι έχει να δώσει. Ό,τι έχει είναι δικό μας. Ο πλούτος ακένωτος, ζωοδόχος πηγή, ζωηφόρος αγάπη, επιτάφιος της απόγνωσης. Να μη την καταδέχονται και νά' ναι τόσο καταδεκτική. Η έκφραση της μια μεγάλη σιωπή, εύλαλη. Σκουπιδοντενεκέδες περιττών λόγων καθημερινά στις εξώθυρες, γεμάτοι οι λάκκοι. Το πέμπτο ευαγγέλιο της Παναγίας είναι όλο λευκές σελίδες, είναι γραμμένο από θωπευτική σιωπή, από μελάνι παραμυθίας. Είναι μια ανοιχτή αγκαλιά, μια σεμνή παρουσία, ένα μαντήλι, ένα ρόδο, ένα κουκί θυμίαμα στο λιβανιστήρι της γιαγιάς, μια αχτίδα ήλιου στην κλειστή κάμαρη, η μόνη γυναικεία μορφή στο κελλί του ασκητή, η διακόνισσα του Άθω, η αρχόντισσα του Πρωτάτου, η θαυματουργός Γερόντισσα.

Η Παναγία, η θάλασσα του Πεντζίκη, το λιμάνι της σωτηρίας, το μαφόρι της σκέπαστρο παρηγοριάς, η αρετή της τροφή μας, όλων των πεινασμένων, των φτωχών άφωτων, η φίλη των αθώων, των μαυρισμένων στο δάκρυ πονεμένων γιάτρισσα, ο ήλιος του χιονιού μας.
Η Παναγία δεν είναι διόλου δυσνόητη, δεν είναι σύμβολο, δεν είναι ούτε γριά ούτε παιδούλα, ξέρει πόσο αισιόδοξη να είναι, ν' απομακρύνεται ξέρει από το προσκήνιο, εκεί που δεν θέλουν να την επικαλούνται. Δεν θέλει να δυσκολεύει κανένα, ούτε με την αγάπη της. Όσοι επέλεξαν τη χαζομάρα τους αφήνει να φάνε τα μούτρα τους.

Επιτέλους ας νοιώσουμε πως η μοναξιά μας πρέπει να μάθει να στρώνει μόνη τραπέζι. Δεν γίνεται συνέχεια να ξεγλυστράμε και να θέλουμε κι έτοιμο φαγητό και στρωμένο τραπέζι κι άμισθο και χαμογελαστό υποτακτικό. Καλούμεθα νά 'μαστε ευγνώμονες μ’ αυτό που μας δόθηκε, η ανδρεία να μας στολίσει, η ωραιότητα της παιδικής αγνότητας να καλύψει τη γύμνια μας, σε μια εποχή που η κακομοιριά δέρνει τους καλλιτέχνες, τους επιστήμονες και μερικούς ακόμη ιερείς.

Ευχαριστώ, Παναγία μου, για τον ενθουσιασμό που μου δίνεις απόψε, που είμαι απελπισμένος και η ελπίδα μου είσαι Εσύ. Ας αφήσουμε λίγο και τους άλλους, ας δούμε και το σκαρί μας, δεν είναι εγωιστικό, είναι απαραίτητο. Ελπίδα στο μέλλον, απελπισία καλή στο παρελθόν, χαρά στο νυν, μακαριότητα στο αεί. Πάντα η θυσία, θυσιάζεται ο Υιός στον Σταυρό. θυσιάζεται η μητέρα του στην αγκαλιά του άφατου πόνου. Ο πόνος με πόνο νικιέται. Η αγάπη κερδίζεται με πόλεμο. Πότε θα μας διδάξει κι εμάς η αγία Παράδοση; Μονάκριβη ελπίδα του κόσμου Υπεραγία Θεοτόκε.

Μακαριστός Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

Στην Εκκλησία γνώρισα σπάνιους ανθρώπους...

Με αρετή και αυθεντικότητα, καλοδουλεμένους, καλλιεργημένους, αληθινούς χριστιανούς, ευγενικές ψυχές,γνώρισα, τολμώ να πω, αγίους.
Δεν συνάντησα τέτοιους γενικότερα στη ζωή μου. Ξεχώριζαν με διαφορά αυτοί οι χριστιανοί από άλλους ανθρώπους. Οφείλω να το ομολογήσω.
Δεν είχα δεί σημεία ούτε θαύματα. Δεν τα χρειαζόμουν αυτά.
Για κάποιον όμως λόγο, δεν ήθελα η πίστη να μου φορεθεί, αλλά να μου προκύψει, δεν ήθελα να παρασυρθώ ούτε από λογικά επιχειρήματα υπέρ αυτής ούτε από την αρετή των πιστών. Δεν χρειαζόμουν ούτε αποδείξεις ούτε έμμεσα συμπεράσματα. Δεν έκανα το λάθος να την ψάξω στούς έξυπνους ή μορφωμένους ούτε στούς πετυχημένους ούτε στούς καλούς ούτε μέσα σε παράξενα γεγονότα ή σε φανταστικούς εντυπωσιασμούς.
΄Ηθελα να την βρώ καθαρή μέσα μου. Όχι κάπου αλλού. Ακόμη και η αγιότητα ή η καλωσύνη των χριστιανών ήθελα μόνο να με υποψιάσει ή να με εμπνεύσει, όχι να με υποχρεώσει να ακολουθήσω τον δρόμο της πίστης και της Εκκλησίας.
Δεν θα έπρεπε η πίστη μου στόν Θεό να στηρίζεται στην εμπιστοσύνη μου σε ανθρώπους.
Έπρεπε να είναι η δική του φωνή μέσα μου.
Δεν ήθελα να επιτρέψω κανέναν και τίποτα να με βιάσει ψυχικά.
Η πίστη στον Θεό θα άξιζε μόνο αν την συναντούσα στο κορύφωμα της ελευθερίας μου. Αυτή η ελευθερία ήταν το μεγαλύτερο δώρο πού ανεγνώριζα πάνω μου.
Αν υπήρχε Θεός, αυτός έπρεπε να μου το είχε δώσει, όχι για να ξεγελαστώ απολαμβάνοντας την εφημερότητά μου, ούτε για να ζαλιστώ από τις όποιες ικανότητες ή επιτυχίες μου, αλλά για να γνωρίσω την αλήθεια και στο κέντρο της να τον συναντήσω.
Είναι αλήθεια ότι πόνεσα πολύ. Έκλαψα βουβά. Δεν ήθελα να παρασυρθώ. Η προσπάθειά μου αυτή ήταν μυστική, δεν μπορούσα να την κοινοποιήσω. Ο δρόμος μου μονήρης, κι ας ήμουν μικρό παιδί. Είχα τη συναίσθηση ότι αν την μοιραζόμουν, κανείς δεν θα με καταλάβαινε.
. . . . .Αυτόν τον πόνο της αναζήτησης δεν μπορούσα ποτέ να τον μοιραστώ με τούς χριστιανούς που ήξερα. Αυτοί θεωρούσαν την αμφισβήτηση αμαρτία. Νόμιζαν ότι είναι σίγουροι για όλα, ότι υπάρχουν απαντήσεις για τα πάντα.
Έτσι τους είχαν μάθει. Μιλούσαν για μυστήριο σαν να γνώριζαν τα μυστικά και τις λεπτομέρειές του. Ίσως μόνο αυτοί.
Έτσι όμως το κάνανε πολύ λογικό, πολύ μικρό, το απογύμνωναν απο την ομορφιά της μυστηριακής γοητείας του. Κατέστρεφαν την ελπίδα του. Δεν ήθελα να τούς μιμηθώ. Τούς ζήλευα για τον θησαυρό που υποψιαζόμουν πως κρατούσαν, για την ποιότητα του ήθους τους, αλλά όχι για την πίστη τους.

Αυτή μου φαινόταν λάθος. Δεν είχε τη ζωή που εγώ έψαχνα, τη δύναμη που αναζητούσα, την ελευθερία που λαχταρούσα.
. . . . Στην Εκκλησία βρήκα τη δύναμη που κρύβει η μετάνοια του αμαρτωλού. Και το έλεος του Θεού. Θέλησα να μαθητεύσω στον Ληστή του Ευαγγελίου, στην Πόρνη που έχυσε μύρο, στον Τελώνη, στον Άσωτο, στον Πέτρο όχι τη στιγμή της ομολογίας του, αλλά τότε που "έκλαυσε πικρώς", στο ξεσχισμένο απο τη μετάνοια Παύλο.
Στη Μάρθα που μεριμνούσε περί πολλά και στον Θωμά που ήθελε την αμεσότητα της ψηλάφησης. Αυτοί ήταν ανθρώπινοι. Αυτοί με συγκινούσαν πιό πολύ από τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας. Το δάκρυ των μετανοούντων, περισσότερο από τη σκέψη των θεολόγων.

Από το βιβλίο ''ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΗ ΖΗΣΩ''.
ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

Πατήρ Ακάκιος Καυσοκαλυβίτης:
Ο Μοναχός που έκλεισε τα μάτια του Αγίου Πορφυρίου!

Ξαφνικά τον είδα να υψώνεται πάνω από την γη και να εκπέμπει ένα πολύ δυνατό Γαλάζιο Φως”…!
…Έλεγε ο π. Εφραίμ ο Κατουνακιώτης στον υποτακτικό του Αγίου Πορφυρίου, π. Ακάκιο:
«Ξέρεις τι είναι ο Πορφύριος; Ωκεανός χάριτος», από τον οποίο, όσο και αν αντλήσουμε, δεν θα μπορέσουμε να πάρουμε περισσότερο από όσο χωράει το μικρό μας κουβαδάκι.
Μια γεύση αυτής της Χάριτος του Θεού, που κατέκλυζε τον Άγιο Πορφύριο, έλαβε ο π. Ακάκιος, όταν τον πρωτογνώρισε. Να πως την περιγράφει:
«Ήταν τα πρώτα χρόνια που τον γνώρισα και κλειστήκαμε στο κελλί του, στο ησυχαστήριό του στην Μαλακάσα. Ο Γέροντας μου μιλούσε για διάφορα πνευματικά θέματα. Τότε μπορούσε να περπατήσει λίγο μόνος του. Σηκώθηκε, περπάτησε μερικά βήματα προς το μερός μου και ξαφνικά τον είδα να υψώνεται πάνω από την γη και να εκπέμπει ένα πολύ δυνατό γαλάζιο φως. Το πρόσωπό του, τα ρούχα του, τα πάντα εξέπεμπαν αυτό το πάρα πολύ δυνατό και γλυκύτατο γαλάζιο φως. Προσπαθούσα να τον κοιτάξω στα μάτια, στο πρόσωπο, αλλά τα μάτια μου δεν άντεχαν στο φως και έσκυβα για να τα ξεκουράσω.

Και πάλι κοίταζα και δεν χόρταινα να κοιτάζω, αλλά και πάλι τα μάτια μου δεν άντεχαν. Δεν ξέρω πόση ώρα κράτησε αυτό, αλλά σιγά σιγά άρχισε να χαμηλώνει το φως, να σιγοσβήνει και ο ίδιος να κατεβαίνει και να πατάει στην γη.
Δεν μιλήσαμε ποτέ γι’ αυτήν την εμπειρία. Δεν τολμούσα να τον ρωτήσω κάτι.
Λένε ότι αυτό το Φως είναι Φως σοφίας και δυνάμεως. Το κατάλαβα αργότερα, όταν με έστειλε να περάσω μόνος μου ένα καλοκαίρι στο κελλί του Αγίου Δημητρίου στην Κερασιά. Εκεί αποδείχθηκε ότι με συνόδευε η δύναμις του Φωτός εκείνου, για να αντιμετωπίσω σκληρότατους και δύσκολους πειρασμούς του σατανά».

Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Γρηγόριος» – Ετήσια έκδοση της Ι.Μ.Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους (περίοδος Β’ – Έτος 2016, αρ. 41)

Ρώτησαν δύο Ρωμαιοκαθολικοί αρχιτέκτονες από την Ρώμη τον Άγιο Παΐσιο.
«Τί κάνουν οι μοναχοί, μου λένε, και κάθονται εδώ; Γιατί δεν πηγαίνουν στον κόσμο να κάνουν κοινωνικό έργο;».
«Οι φάροι, τους λέω, δεν πρέπει να είναι πάντοτε πάνω στα βράχια; Τί, πρέπει να πάνε στις πόλεις να προστεθούν στα φανάρια; Άλλη αποστολή έχουν οι φάροι, άλλη τα φανάρια».
Ο μοναχός δεν είναι φαναράκι, για να τοποθετηθή στην πόλη σε μια άκρη του δρόμου και να φωτίζη τους διαβάτες, να μη σκοντάφτουν.
Είναι φάρος απομακρυσμένος, στημένος ψηλά στα βράχια, που με τις αναλαμπές του φωτίζει τα πελάγη και τους ωκεανούς, για να κατευθύνωνται τα καράβια και να φθάνουν στον προορισμό τους, στον Θεό.

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου ,Λόγοι Β’, Πνευματική Αφύπνιση, ΚΕΦ. 2 – Τα μοναστήρια είναι τα οχυρά της Εκκλησίας, Εκδόση Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος» Σουρωτής, σελ. 322 -326.

- Γέροντα πώς μπορώ να κάνω τον κόσμο «καλύτερο» για να είμαι δυνατός άνθρωπος;
- Πήγαινε και κάνε ευτυχισμένους την οικογένειά σου και τους φίλους σου!
Και μην ξεχνάς ότι η καλοσύνη και η συγχώρεση είναι το γνώρισμα και η αρετή των δυνατών ανθρώπων.

Γ.Π

Άγιος Πορφύριος.

Υπάρχει μία ζωή αόρατη, η ζωή της ψυχής.
Αυτή είναι πολύ ισχυρή και μπορεί να επιδράσει στον άλλον, έστω κι αν μας χωρίζουν χιλιόμετρα.
Αυτό γίνεται και με την κατάρα, η οποία είναι δύναμη που ενεργεί το κακό.
Αν, όμως, πάλι με αγάπη προσευχηθούμε για κάποιον, όση απόσταση κι αν μας χωρίζει, μεταδίδεται το καλό.
Άρα και το καλό και το κακό δεν τα επηρεάζουν οι αποστάσεις. Μπορούμε να τα στείλομε σε αποστάσεις απέραντες.
… Ο θρούς της ψυχής μας φθάνει μυστηριωδώς κι επηρεάζει τον άλλον, έστω κι αν δεν εκφράσομε ούτε μια λέξη. Και χωρίς να μιλήσομε, μπορεί να μεταδώσομε το καλό ή το κακό, όση κι αν είναι η απόσταση που μας χωρίζει απ’ τον πλησίον. Αυτό που δεν εκφράζεται έχει συνήθως περισσότερη δύναμη απ’ τα λόγια.
Η κακή δύναμη δεν έχει φραγμούς, δεν εμποδίζεται ούτε από κλειδαριές ούτε από αποστάσεις. Η κακή δύναμη μπορεί και το αυτοκίνητο αν το γκρεμίσει χωρίς να υπάρχει καμιά βλάβη.
Καταλάβατε, λοιπόν πώς οι κακές μας σκέψεις, η κακή μας διάθεση επηρεάζουν τους άλλους; Γι’ αυτό πρέπει να βρούμε και τον τρόπο να καθαρίσομε το βάθος του εαυτού μας από κάθε κακία. Όταν η ψυχή μας είναι αγιασμένη, ακτινοβολεί το καλό. Στέλνομε τότε σιωπηλά την αγάπη μας χωρίς να λέμε λόγια.
Βέβαια αυτό στην αρχή είναι λίγο δύσκολο.
Πρώτα ήταν ανίκανος να κάνει το καλό, (ο απόστολος Παύλος) μετά που ήλθε ο Χριστός μέσα του έγινε ανίκανος να κάνει το κακό.
Και φώναζε μάλιστα: «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός». Το έλεγε, το κήρυττε με καύχηση, ότι «έχω τον Χριστό μέσα μου», ενώ πρωτύτερα έλεγε: «Ήθελα να κάνω το καλό, αλλά δεν μπορούσα».

Γιατί η προσευχή για τον πλησίον μας, έχει τόσο μεγάλη δύναμη πάνω του;

Ο Σταυρός και το σημείο του Σταυρού είναι η δύναμις του Θεού.
Ο Θεός βρίσκεται όπου και ο Σταυρός.
Κατά όμοιο τρόπο, οι εικόνες του Κυρίου, της Θεοτόκου, των Αγγέλων και των Αγίων έχουν τη δύναμι του Θεού για τους αληθινά πιστούς και μπορούν να κάνουν θαύματα γι’ αυτούς. Γιατί; Γιατί, με τη χάρι του Θεού, ο Κύριος, η Παναγία Παρθένος, οι Άγγελοι, οι Άγιοι είναι, μέσω των εικόνων τους, κοντά μας. Πιο κοντά μας απ’ ό,τι και οι ίδιες οι εικόνες τους. Αλήθεια είναι αυτό. Το μαρτυρεί πολύ συχνά η πείρα.
Γιατί, όταν προσευχώμαστε άδολα για τον πλησίον μας, έχει τόσο μεγάλη δύναμι η προσευχή μας πάνω του; Αυτό συμβαίνει γιατί, με την προσευχή της αγάπης, γίνομαι ένα πνεύμα με τον Θεό και ενώνω, μαζί του και μαζί μου, επίσης τον αδελφό μου. Έτσι, το Άγιο Πνεύμα, ενεργώντας σ’ εμένα, ενεργεί συνάμα και στον πλησίον μου. «Εἷς ἄρτος ἕν σῶμα οἱ πολλοί ἐσμεν» (Α’ Κορ. ι’ 17). «Εν σώμα και εν πνεύμα» (Εφεσ. δ’ 4).

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 181)

Όταν σε αγγίξει η Παναγία...
Λέγεται, ότι κάποτε η Παναγία περνούσε από ένα ωραιότατο περιβόλι, με πολύ ωραία άνθη. Μάλιστα ένα από τα άνθη αυτά, την εντυπωσίασαν τόσο, που μπήκε στον πειρασμό και το έκοψε, αλλά όταν το έφερε στην μύτη της, για να απολαύσει το άρωμά του, διαπίστωσε έκπληκτη, ότι δεν είχε καμμία ευωδία. Δεν μύριζε καθόλου! Ένα κρύο πράγμα... Μόνο εξωτερική αίγλη και ομορφιά είχε.
Η Παναγία μας τόσο λυπήθηκε, για το ωραίο αλλά άοσμο εκείνο άνθος, που το χαϊδεψε και είπε:
- Καημένο άνθος! Γιατί εσύ να μην ευωδιάζεις;
Και όταν άγγιξαν τα χέρια της Παναγίας το άνθος, τότε εκείνο αμέσως ανέδωσε τόσο άρωμα, που πλέον όσοι περνούσαν από εκείνο το περιβόλι αναρωτιόντουσαν: Τί γίνεται εδώ, τί ευωδία είναι αυτή!!!
Ξέρετε πόσος κόσμος, ομοιάζει με αυτό το άνθος; Άνθρωποι που έχουν μεν εξωτερική εμφάνιση, αλλά μέσα τους, δεν ευωδιάζουν, είναι ένα κρύο πράγμα. Μάλιστα μερικοί αναδύουν και δυσοσμία βαριά.
Όταν όμως οι άνθρωποι έχουν σχέση με την Παναγία, αμέσως όλα αλλάζουν, αλλοιώνονται και γίνονται σαν εκείνο το ευωδιαστό άνθος...

+ Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

Ο Αλέξης ο «πατρή».

–Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;
–Θα γίνω «πατρή», απαντούσε ο μικρός Αλέξανδρος και εννοούσε «πατήρ», ιερέας, όπως ήταν και ο πατέρας του. Γι’ αυτό και όλοι οι γνωστοί τον έλεγαν, ο Αλέξης «ο πατρή».
Αυτός λοιπόν ο ασύχαστος, τετράχρονος σβέλτος μπόμπιρας –αδύνατο να τον κυνηγήσεις και να τον πιάσεις– με τα μαύρα πανέξυπνα γελαστά μάτια ήταν το τρίτο αγόρι της ιερατικής οικογένειας και ένα από τα αγαπημένα παιδιά του Γέροντα Ιακώβου. Και ακούστε γιατί:
Γεννήθηκε με σοβαρό πρόβλημα υγείας στο μικρό του κορμάκι. Κόντευε δύο χρονών και δεν περπατούσε.
–Ψυχοκινητική υστέρηση, είπαν οι γιατροί.
Και τα χαμόγελα πάγωσαν.
–«Γενηθήτω το θέλημά Σου», είπαν οι γονείς και ετοιμάστηκαν για το Μοναστήρι του οσίου Δαβίδ στην Εύβοια, για να πάρουν δύναμη και βοήθεια.
Ο Γέροντας Ιάκωβος τούς δέχθηκε εγκάρδια, όπως πάντα.
Μπήκαν στο Ιερό. Ο ιερέας πατέρας κρατούσε στην αγκαλιά του με δέος και άπειρη ευλάβεια τον μικρό του θησαυρό, τον άρρωστο Αλέξανδρο. Ο πατήρ Ιάκωβος προσευχόταν θερμά. Ύστερα πήρε την κάρα του οσίου Δαβίδ και σταύρωσε το παιδάκι.
Έξω η πρεσβυτέρα έχυνε δάκρυα γονατιστή μπροστά στις εικόνες και περίμενε…
Σε λίγο βγήκαν από το Ιερό… Ο μικρός τούς έφυγε από τα χέρια και άρχισε να «τρέχει» μέσα στον ναό. Από τα μάτια όλων έτρεχαν τώρα δάκρυα χαράς και ευγνωμοσύνης για το ολοφάνερο θαύμα!
Ο μικρός Αλέξης μεγάλωνε. Τα προβλήματα της υγείας του λιγόστευαν, μέχρι που εκμηδενίστηκαν.
Η οικογένειά του συνέχισε να επισκέπτεται το Μοναστήρι συχνά. Ο Αλέξης εκεί ήταν ανεξέλεγκτος. Έτρεχε παντού, μέσα-έξω, στους διαδρόμους με τις μεγάλες πέτρες.

Με τον «πατρή» Ιάκωβο είχαν γίνει φίλοι. Ο Γέροντας είχε μια μεγάλη αγκαλιά για όλα τα παιδιά που πήγαιναν στο Μοναστήρι. Χυμούσαν πάνω του, χωρίς να τον φοβούνται. Κι εκείνος τα ευλογούσε στοργικά.
Όταν οι επισκέπτες ήταν πολλοί, έπρεπε να περιμένει κανείς πολλή ώρα για να δει τον πατέρα Ιάκωβο, εκτός… αν κρατούσε απ’ το χέρι τον Αλέξη.
–Πελίμενε… πελίμενε…, Ιπιγένεια, έλα δεν πίλησες το χέλι του παπούλη, φώναζε ο Αλέξης με αγωνία, μήπως η κυρία Ιφιγένεια, που κάποια φορά ήταν μαζί τους, δεν προλάβει να πάρει την ευχή του Γέροντα.
–Μου το φίλησε πριν, τον καθησύχασε εκείνος.
Όταν η οικογένεια του Αλέξη απέκτησε το τέταρτο παιδί, το ονόμασαν Δαβίδ από ευγνωμοσύνη στον Όσιο.
Οι δεσμοί με τον όσιο Δαβίδ και τους πατέρες του Μοναστηριού ήταν πολύ δυνατοί.
Ο Γέροντας Ιάκωβος τούς δεχόταν πάντα με άπειρη στοργή, όπως όλους.
–Τι έγινε, πρεσβυτέρα, δεν χειροτόνησες ακόμη κανένα από τα παιδιά σου; της έλεγε χαριτολογώντας.
Ο Αλέξης «ο πατρή» δεν έγινε ιερέας. Έγινε δάσκαλος και ψάλτης. Ψάλλει με την υπέροχη φωνή του τα μεγαλεία του Θεού και εργάζεται με ενθουσιασμό στο μικρό χωριό της Κρήτης που διδάσκει…
Όταν έγινε νονός, στο παιδάκι που βάφτισε έδωσε το όνομα Ιάκωβος, από αγάπη στον Γέροντα. Και όταν βρίσκει ευκαιρία, διηγείται στους μαθητές του το θαύμα του οσίου Δαβίδ, που επετέλεσε η χάρη του Θεού με τα χέρια και την ευχή του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη.

Από το παιδικό ορθόδοξο περιοδικό Προς την Νίκη που Εκδίδεται από την Αδελφότητα Θεολόγων «Ο Σωτήρ», και κυκλοφορεί με τις ευλογίες του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος.

Άγιος Πορφύριος.

Να μην φοβόμαστε τίποτα.
Ο Θεός μας αγαπάει πολύ!
Ὁ Γέροντας, καθισμένος κάτω ἀπὸ ἕνα πεῦκο, ἕνα καλοκαιρινὸ ἀπόγευμα, μᾶς μιλοῦσε γιὰ τὴν ἀπεριόριστη ἐμπιστοσύνη ποὺ πρέπει νὰ ἔχουμε στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ: «Ξέρετε, αὐτὸ ποὺ λέει ἡ Γραφή “καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς ὑμῶν ἠριθμημέναι εἰσί”, εἶναι πραγματικότητα. Ἔτσι εἶναι.
Τίποτε στὴ ζωή μας δὲν εἶναι τυχαῖο. Ὁ Θεὸς φροντίζει ἀκόμη καὶ γιὰ τὶς πιὸ μικρὲς λεπτομέρειες τῆς ζωῆς μας.
Δὲν ἀδιαφορεῖ γιὰ μᾶς, δὲν εἴμαστε μόνοι στὸν κόσμο. Μᾶς ἀγαπᾶ πολύ, μᾶς ἔχει στὸ νοῦ του κάθε στιγμὴ καὶ μᾶς προστατεύει. Πρέπει νὰ τὸ καταλάβουμε αὐτὸ καὶ νὰ μὴ φοβόμαστε τίποτε»…
Ρωτούσαμε τὸν Γέροντα Πορφύριο, μετὰ τὴν εἰσβολή, τί θὰ γίνει μὲ τὴν Κύπρο κι ἔλεγε: «Ἂς κάνει ὁ Θεὸς τὴ δουλειά Του».
Τὸ ἴδιο ἔλεγε, ὅταν γίνονταν οἱ μεγάλοι σεισμοὶ στὴν Ἑλλάδα κι ἔμενε ἀνεπηρέαστος ἀπὸ τὴν κατάσταση.
Ἔλεγε: «Ἐμεῖς νὰ γίνουμε καλοὶ κι ὁ Θεὸς ἂς κάνει ὅ,τι θέλει».
«Σοῦ ἔρχονται φοβίες μερικὲς φορές, ὅπως μοῦ λές, γιατὶ δὲν ἀγαπᾶς πολὺ τὸν Χριστό.
Αὐτὸ εἶναι ὅλο.
Ἄντε πήγαινε τώρα…»

Ἀνθολόγιο συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου, σελ. 432-433