"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Όσιος Πορφύριος: Τι ήταν αυτή η ψυχή που μου έφερες;

Κάποτε του πήγα στον Γέροντα Πορφύριο έναν ασθενή ο οποίος ήταν θετικός, για την νόσο του AIDS.
Κάποιοι φίλοι μου, επειδή ήξεραν ότι εγώ ξέρω τον Παππούλη και επειδή αυτός βρισκόταν σε μεγάλη απελπισία και ήθελε ν’αυτοκτονήσει (δεν ήτανε καθόλου καλά) με παρεκάλεσαν να τον βοηθήσω.
Εγώ όταν άκουσα ότι ήταν να αυτοκτονήσει τον έστειλα σ’ έναν άλλο ιερέα που ήταν και ιατρός, τον π. Σταμάτη για να τον βοηθήσει, για να μην ενοχλούμε τον Παππούλη.
Πήγε εκεί πέρα και αυτός όμως, τον συμβούλευσε να πάει καλύτερα στον Γέροντα Πορφύριο.
Τον πήγα στον Παππούλη. Ήτο ένας άνθρωπος, ο οποίος δεν φαινότανε καθόλου απ’ έξω σαν Χριστιανός, είχε εμφάνιση πολύ κοσμική.
Τον άφησα μέσα στο κελλί του Γέροντα. Τον κράτησε πάρα πολλή ώρα.
Όταν τελείωσε, βγήκε έξω κλαμένος, αλλά ήρεμος μ’ ένα κομποσχοίνι στο χέρι που του είχε χαρίσει ο Παππούλης. Έκλαιγε, αλλά όχι πια με απελπισία.
Τα μάτια του είχαν ένα φως.
Με φώναξε μέσα ο Παππούλης.
– Έλα ‘δω μέσα να σου πω! Τι ήταν αυτή η ψυχή που μου έφερες; Τι άγιο άνθρωπο μου έφερες βρε; Τι ψυχή ήταν αυτή»!
Ο άνθρωπος αυτός βέβαια από τότε μετανόησε ζει πραγματικά εν μετανοία. Τον βλέπω από τότε πολλές φορές και σαν γιατρός.
Έχει αναγεννηθεί επισκέπτεται μοναστήρια, εξομολογείται, κοινωνεί και ευχαριστεί τον Χριστό γιατί το AIDS έγινε γι’ αυτόν αιτία να σωθεί πραγματικά.

Η μαρτυρία καταγράφεται στο βιβλίο «Θαυμαστά γεγονότα και συμβουλές του Γέροντος Πορφυρίου» [νυν οσίου Πορφυρίου], των εκδόσεων η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος, Μήλεσι 2016.
Πηγή. Πεμπτουσία

+ Γερόντισσα Μαρία Ηγουμένη της Ιεράς Μονής Γενεθλίου της Υπεραγίας Θεοτόκου Άστεν Ολλανδίας.

Ανάμεσα στο Eindhoven και το Venlo, στην επαρχία Brabant των Κάτω Χωρών, ανάμεσα σε μεγάλα αγροκτήματα και καλλιεργημένες εκτάσεις, βρίσκεται το μικρό μοναστήρι της Μητροπόλεώς μας, αφιερωμένο στο Γενέσιο της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Η ιστορία της Μονής αρχίζει με την ιστορία της κτιτόρισσάς της, της ηγουμένης Μαρίας.
Η γερόντισσα Μαρία γεννήθηκε στην Χάγη της Ολλανδίας.
Από την οικογένειά της έλαβε πολύ καλή μόρφωση αλλά όχι και χριστιανική ανατροφή.
Οταν όμως γνώρισε την Ορθοδοξία στην Ολλανδική Ορθόδοξη Εκκλησία της Χάγης, έγινε ορθόδοξη και στα 21 της χρόνια εισήλθε στην Ορθόδοξο γυναικεία μονή της ίδιας πόλης.
Επιθυμούσε να αποκτήσει πείρα της μοναχικής παραδόσεως σε ορθόδοξη χώρα κι έτσι το 1973 ξεκίνησε για την Ελλάδα, με ενδιάμεσο σταθμό την Σερβία. Εκεί παρέμεινε δύο χρόνια ως μέλος μιας μεγάλης μοναστικής αδελφότητος.
Δεδομένης όμως της θρησκευτικής ανελευθερίας του καθεστώτος έλαβε ευλογία από την Γερόντισσά της και από το περιβάλλον του αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς να κατεβεί στην Ελλάδα, το 1975.
Ενδεκα χρόνια αργότερα, στα 1986, και αφού γνώριζε πια καλά την εκκλησιαστική παράδοση και την ελληνική γλώσσα, παροτρύνθηκε να μεταλαμπαδεύσει τον ελληνορθόδοξο μοναχισμό στην πατρίδα της.

Ερχομένη στην περιοχή του Eindhoven και μετά από αρκετές δυσκολίες, κατάφερε, με την ευλογία και υποστήριξη του Μητροπολίτου Βελγίου κ.κ. Παντελεήμονος, να μετασκευάσει ένα παλαιό αγρόκτημα στα περίχωρα της κωμοπόλεως του Αστεν, κοντά στο Eindhoven, σε μικρό μοναστήρι.
Το αγρόκτημα, ιδιοκτησία μιας γενναιόδωρης Ολλανδικής οικογενείας, παραχωρείται μέχρι σήμερα προς χρήσιν της αδελφότητος.
Αλλες ορθόδοξες ολλανδικές οικογένειες, κυρίως από την νεοσύστατη ενορία του αγίου Νεκταρίου στο Eindhoven την βοήθησαν με πολλή προθυμία και αυτοθυσία στην πρόχειρη εγκατάσταση του σπιτιού και του Ναού. Η Γερόντισσα μπήκε εντέλει στο σπίτι, οπότε και ετελέσθη ο πρώτος αγιασμός, στις 17 Ιανουαρίου, ημέρα που η Εκκλησία τιμά την μνήμη του μεγάλου Αντωνίου, πατρός όλων των μοναχών.
Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1989, ημέρα που εορτάζομε την Γέννηση της Κυρίας Θεοτόκου, έγιναν τα θυρανοίξια της εκκλησίας της Μονής και ετελέσθη η πρώτη Θεία Λειτουργία. Τον επόμενο χρόνο χειροτονήθηκε ιερεύς ο Βέλγος πατήρ Σιλουανός, ο οποίος και υπηρέτησε ως εφημέριος της Μονής για δέκα και πλέον χρόνια, οπότε αφιέρωσε όλην του την δραστηριότητα στην ενορία του αγίου Νεκταρίου Eindhoven.
Εν τῳ μεταξύ δημιουργήθηκαν οι πρώτοι απαραίτητοι χώροι για την κάλυψη των αναγκών μιας μοναχικής αδελφότητος: κελλιά για λίγες αδελφές, βιβλιοθήκη, τράπεζα, γραφείο, ένα ραφείο και ένα υποτυπώδες αγιογραφείο. Το 1992 κτίσθηκε το μικρό αλλά χαριτωμένο ξωκλήσι του οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ. Ο παλιός χώρος υποδοχής μετατράπηκε το 2005 σε αρχονταρίκι και παράλληλα χτίστηκε ένας ξενώνας πέντε δωματίων που φιλοξενεί τακτικά προσκυνήτριες από την Ολλανδία και τις γειτονικές χώρες αλλά και από μακρινότερα μέρη του κόσμου.
Το 1993 δύο αδελφές ήρθαν να αγωνισθούν υπό την καθοδήγηση της Γερόντισσας Μαρίας, δημιουργώντας τον πρώτο μοναχικό πυρήνα. Τρεις ακόμη προσετέθησαν ανάμεσα στο 1998 και το 2001. Οι αδελφές, που προέρχονται από διαφορετικές εθνικές και πολιτισμικές παραδόσεις, συναντώνται στην Ορθόδοξη λειτουργική και μοναχική παράδοση την οποία ακολουθούν καθώς και στον αγώνα και την χαρά της τηρήσεως των ευαγγελικών εντολών.

Το ενδεχόμενο αύξησης της αδελφότητος οδήγησε, τον Νοέμβριο του 2011 στην ολοκλήρωση ενός μεγάλου οικοδομικού εγχειρήματος με επέκταση του κυρίως οικήματος διαμονής και διακονίας των αδελφών. Το νέο κτίριο περιλαμβάνει μια μεγαλύτερη βιβλιοθήκη, αγιογραφείο, ηλεκτρονικό τυπογραφείο για τις μικρές εκδόσεις λειτουργικών κειμένων καθώς και τρία κελλιά. Η δυνατότητα ολοκλήρωσης του κτιρίου οφείλεται στην θερμή υποστήριξη του ποιμνίου της Ιεράς Μητροπόλεως καθώς και των φίλων της Μονής στην Ολλανδία και το εξωτερικό.
Εκτός από τις εκκλησιαστικές ακολουθίες, την φιλοξενία, τις καθημερινές δουλειές, την κηπουρική, τον ορνιθώνα και την ανακύκληση, ο χρόνος των αδελφών αφιερώνεται σε διακονήματα όπως η αγιογραφία, η μετάφραση λειτουργικών κειμένων, η εκμάθηση βυζαντινής μουσικής, η ξυλογλυπτική, η κηροπλαστική και η κόλληση εικόνων. Τα δύο τελευταία καθώς και οι προσφορές των επισκεπτών και των φίλων της Μονής αποτελούν τις κύριες πηγές εσόδων για την αδελφότητα.

Η Μονή, με τις ευλογίες της Εκκλησίας, διαθέτει μέρος από τα άγια λείψανα των αγίων Ραφαήλ και Ειρήνης της Λέσβου, του οσίου Σιλουανού του Αθωνίτου, του οσίου Βενεδίκτου, της νέας οσιομάρτυρος Ελισάβετ της Ρωσίας, του αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου, του αγίου ομολογητού Λουκά του ιατρού, επισκόπου Κριμαίας, της οσίας Οντας, πριγκήπισσας της Σκοτίας, που ασκήτεψε στην ευρύτερη περιοχή του Eindhoven ενώ προσφάτως απέκτησε και μέρος του λειψάνου του αγίου αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου, προστάτου της Μητρός Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως.
Με τον διεθνή χαρακτήρα του το μοναστήρι αποτελεί παράδειγμα της οικουμενικότητος της Ορθοδοξίας. Πολύ συχνά επισκέπτονται το μοναστήρι Ελληνες από το Βέλγιο, την Γερμανία ακόμη και την Ελλάδα. Αλλά και πιστοί από την Αγγλία, την Αμερική, την Ρωσία, την Ρουμανία, τον Λίβανο και άλλες χώρες, συναντιούνται στο ήσυχο περιβάλλον της Μονής. Ολοι μαζί προσεύχονται στο κατανυκτικό εκκλησάκι όπου οι ακολουθίες τελούνται κατά κανόνα στην Ολλανδική γλώσσα και κάποτε στην Αγγλική ή την Ελληνική. Μετά την Θεία Λειτουργία είναι όλοι προσκεκλημένοι στην πρωϊνή τράπεζα. Η υπέρ της των πάντων ενώσεως ευχή της Εκκλησίας εκχειλίζει πέραν του τυπικά λειτουργικού χρόνου, συνδέοντας στο αρχονταρίκι της Μονής εκατοντάδες ανθρώπους των πλέον διαφορετικών προελεύσεων αλλά της ίδιας κατευθύνσεως: της Οδού προς την Βασιλεία των Ουρανών.

Η οσιοτάτη μοναχὴ Μαρία, Ηγουμένη του μοναστηριού του Γενεθλίου της Θεοτόκου στο Άστεν της Ολλανδίας, εξεδήμησε προς Κύριον την Παρασκευὴ 24ην Ιουνίου 2016

Ο άγιος Πορφύριος μας ευλόγησε και εξαφανίσθηκε…

Είχα επισκεφτή τον Πνευματικό μου και του μίλησα για κάποιο σοβαρό πρόβλημα, που αντιμετώπιζε το Μοναστήρι μας, και το οποίον με είχε στενοχωρήσει ιδιαίτερα. Μου είπε πως ο γέροντας Πορφύριος που είναι στο Μήλεσι, οπωσδήποτε θα με βοηθούσε και με παρότρυνε να τον επισκεφτώ.
Πήγα στην Αθήνα, ήταν καλοκαίρι του 1988, ημέρα Κυριακή, και μετά την θεία Λειτουργία μαζί με την αδελφή μου, τον γαμπρό μου και το 17χρονο παιδάκι τους ανηφορήσαμε για το Μήλεσι.
Το σπιτάκι και όλος ο χώρος ήταν πολύ-πολύ φτωχικά. Προσέξαμε και ένα νέο μεγαλοπρεπή Ναό που κτιζόταν. Μία μοναχή βγήκε και μας ενημέρωσε πως ο Γέροντας για εκείνη την ημέρα δεν θα δεχόταν κανέναν, λόγω των ασθενειών και του γήρατός του. Ήταν τότε 82 χρονών (τρία χρόνια πριν την κοίμησή του).

Ήταν λοιπόν άσκοπο να παραμείνουμε εκεί και ο κόσμος άρχισε να φεύγη, ενώ κάποιοι έδειχναν εκνευρισμένοι και αγανακτισμένοι. Και εμείς στεναχωρηθήκαμε και απογοητευθήκαμε. Λέγαμε πως δεν είμαστε άξιοι και λόγω των αμαρτιών μας δεν μας δέχεται.
Ωστόσο δεν φύγαμε, προσπαθώντας να διατηρήσουμε μέσα μας μία ελπίδα πως κάτι μπορεί να αλλάξη. Ο κόσμος ερχόταν και έφευγε, ενώ εμείς καθήσαμε εκεί κοντά κάτω από τα δέντρα και συζητούσαμε διάφορα πνευματικά θέματα με μία άλλη οικογένεια που είχε έρθει και αυτή για να δη τον Γέροντα. Η σύζυγος επέμενε και μου έλεγε ότι εμείς θα τον βλέπαμε τον Γέροντα.
Η ελπίδα αυτή μας κράτησε εκεί έως το απόγευμα. Τελικά σηκωθήκαμε όλοι μαζί για να φύγουμε. Η οικογένεια εκείνη μπήκε στο αυτοκίνητό της και ξεκίνησε. Εμείς ξεκινήσαμε ακριβώς πίσω τους. Καθώς κοίταξα από το παράθυρο του αυτοκινήτου, είδα έναν Γέροντα να βγαίνη από τον Ναό που χτιζόταν και να προχωρά προς το δασάκι, κρατώντας στο ένα χέρι ένα μπαστουνάκι και στο άλλο Σταυρό.
Κατεβήκαμε βιαστικά και τον ακολουθήσαμε. Μόλις μπήκαμε στο δασάκι, τον είδαμε μπροστά μας με κλειστά τα μάτια να μας περιμένη. «Γέροντα, ευλογείτε, δεν θα σας ενοχλήσουμε, μόνο την ευχή σας να πάρουμε και θα φύγουμε», του είπα.

Γονατίσαμε, βάζοντάς του μετάνοια, ενώ εκείνος μας σταύρωσε στο κεφάλι έναν-έναν και τους τέσσερις. Του φιλήσαμε τον Σταυρό και το χέρι του. «Γέροντα, εμείς που είμαστε τόσο αμαρτωλοί θα σωθούμε άραγε;» ρώτησα. Και εκείνος κούνησε τρεις φορές το κεφάλι του καταφατικά. Ο γαμπρός μου του είπε: «Γέροντα, ευλόγησε το παιδί μου» και ο Γέροντας, συνεχίζοντας να έχει κλειστά τα μάτια του, το ευλόγησε.
Ξεκινήσαμε να φύγουμε, αλλά στα δυο-τρία βήματα, σκεφτήκαμε να τον ευχαριστήσουμε και γυρίσαμε να πούμε ένα ευχαριστώ, αλλά ο Γέροντας είχε εξαφανιστή. Μέσα σε τρία-τέσσερα δευτερόλεπτα χάθηκε. Τα δέντρα ήταν λεπτά και ψηλά• δεν μπορούσε να κρυφτή άνθρωπος από πίσω. Ωστόσο ψάξαμε επίμονα όλον τον χώρο εκεί, χωρίς αποτέλεσμα. Στην χαρά μας προστέθηκε και η έκπληξη.
Το βράδυ τηλεφωνήσαμε σε κείνη την οικογένεια που μας κράτησε συντροφιά όλη την ημέρα. Η σύζυγος μου είπε: «Είδατε ότι δεν έκανα λάθος; Δεν σας το έλεγα ότι εσείς θα τον δήτε; Το είχα αισθανθή μέσα μου πολύ έντονα».

Ο Γέροντας ήταν άρρωστος στο κρεββάτι του, αλλά με την Χάρη του Θεού ήρθε και μας ευλόγησε. Έλεγε πως δεν πρέπει να φεύγουμε στεναχωρημένοι όταν δεν τον βλέπουμε, διότι εκείνος μας βλέπει όλους, ξέρει το πρόβλημά μας και μυστικά προσεύχεται για μας.
Μία δεύτερη ευχάριστη έκπληξη με περίμενε, όταν επέστρεψα στο νησί. Οι αδελφές με ενημέρωσαν, πως το πρόβλημά μας είχε ήδη ολοκληρωτικά επιλυθή.

Μαρτυρία γερόντισσας Μάρθας, Ηγουμένης της Ι. Μονής Αγίου Νικολάου (Φυρρά) Σαντορίνης
(από το βιβλίο: "Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)". Α’. Μαρτυρίες. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», σ. 154)

Ευχαριστώ την Αγία Μητέρα μας την Εκκλησία, την ακηλίδωτο Νύμφη του Χριστού, για τη σωτηρία που μου εξασφαλίζει. Με τις Οικουμενικές και τις Τοπικές της Συνόδους, περιτειχίζει την αλήθεια της πίστεώς μου. Με τα αίματα των αγίων Μαρτύρων της, νίκησε και κατετρόπωσε όλους τους εχθρούς της πίστεως και μου ανοίγει τους δρόμους προς την αιώνιο ζωή. Την ευχαριστώ, που διατηρεί όλους τους ιδρυμένους από τον Κύριο σωτηρίους για μένα θεσμούς. Την ευχαριστώ, που συνεκρότησε για μένα τη θεία της λατρεία, αυτή την αγγελική συμφωνία πάνω στη γη. Που, με το εορτολόγιο, φέρει μπροστά στα μάτια της ψυχής μου, κάθε έτος, όλα τα σπουδαία γεγονότα και πρόσωπα της θείας οικονομίας. Που, με τη Θεία Λειτουργία, με κάνει μέτοχο της αθανάτου ζωής του Κυρίου. Την ευχαριστώ, που μου προβάλλει τα ζωηφόρα παραδείγματα των Αγίων, παραδείγματα πίστεως, ελπίδος και αγάπης, που με εμπνέουν και με κεντρίζουν για μία ευαγγελική ζωή. Ευχαριστώ την αγία μου Μητέρα για τις συγγραφές των Πατέρων και Διδασκάλων της, κοιτάσματα λόγων γλυκυτάτων και ψυχωφελών, κληρονομία μας αθάνατο. Την ευχαριστώ για το θεοΐδρυτο Ιερατείο της, που μας ποιμαίνει και μας αγιάζει εν Χριστώ, οδηγώντας μας προς τον Παράδεισο.

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 173-174)

9 Φεβρουαρίου, η Εκκλησία μας εορτάζει την Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Οσίου Γεωργίου Καρσλίδη. Ας δούμε τι διηγείται μία μοναχή από εκείνη τη μέρα…

«Ήταν η ώρα εννάτη το πρωί. Είμαστε στο πόδι από την νύχτα. Εναλλάσσονταν όσες μπορούσανε να σκάψουν. Εμείς ψέλναμε, είπαμε την ευχή, χαιρετισμούς της Παναγίας, μέσα στο παγωμένο τοπίο που θύμιζε την Ρωσία απ’ όπου ήλθε. Hσυχία, να ακούγονται τα φτυάρια και ο κασμάς και το μουρμουρητό της ευχής και της Κυρίας Θεοτόκου ή παράκλησις και τo όνομα. Μουντός ό καιρός, σύννεφα, παγωνιά και η όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα αναστάσιμη. Μύριζε μέσα στους πάγους άνοιξη, είχανε καθαρίσει οι λογισμοί, είχε ελαφρύνει ο μέσα άνθρωπος, είχαν κρυφτεί τα πάθη.
Γύρω στις 12 φθάσαμε στην κάρα. Ούτε πού το πιστεύαμε. Έσκυψε με φόβο και ευλάβεια ο διάκος και σιγά-σιγά την ελευθέρωσε. Άσπρη στην αρχή από το χώμα, κατακίτρινη σιγά-σιγά να αποκαλύπτεται. Με ένα φανερό σταυρό στο κρανίο ως μπροστά στο μέτωπο. Το κάθε του κύτταρο σταυρωμένο για τον Χριστό», είπε αργότερα ο Γέρων Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα Καρυών, στο Άγιον Όρος.
Δεν πιστεύαμε αυτό που βλέπαμε να γίνεται, μέχρις ότου αντιληφθήκαμε να μας κυκλώνει όλες το χιόνι. Απαλά-απαλά εν είδει σημείου κατέβαιναν νιφάδες. Κράτησε όσο να βγάλουμε όλα σχεδόν τα άγια λείψανα. Μετά την κάρα βγήκε χρυσοκίτρινη ή κάτω γνάθος και αμέσως το εγκόλπιο, πανέμορφο και ανέγγιχτο σχεδόν απ’ τον μισό αιώνα μέσα στη γη. Χιόνιζε, ψέλναμε «Τίς Θεός μέγας…» και στα άσπρα πανέρια μπαίνανε τα άγια λείψανα του πολύπαθου οσίου.
Άγιε τού Θεού Γεώργιε Καρσλίδη πρέσβευε υπέρ ημών!»

Πηγή :Διαδίκτυο

Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος:«Πῶς θά μπορέσω, Πάτερ Νεκτάριε, νά ἀπαλλαγῶ ἀπό τήν θεομίσητη ὑπερηφάνεια»

Τό 1910, ἐπιστρέφοντας ὁ πατήρ Φιλόθεος ἀπό προσκύνημα στό Ἅγιον Ὄρος, ἐπισκέφθηκε κατά τά τέλη Αὐγούστου στήν Αἴγινα τόν πνευματικό του διδάσκαλο καί πατέρα (Άγιο Νεκτάριο), καί σημείωσε τά ἑξῆς:
Ἀφοῦ καθήσαμε, ἄρχισε νά μέ καθοδηγεῖ στόν δρόμο τῆς ἀρετῆς, στήν κατώρθωση τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου. Τόν ἐρώτησα· πῶς θά μπορέσω, Πάτερ, νά ἀπαλλαγῶ ἀπό τήν θεομίσητη ὑπερηφάνεια, καί ἐκεῖνος μέ ἀγάπη καί ταπείνωση, μοῦ ἀπήντησε· οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἡμῶν λέγουν ὅτι κάθε ἁμαρτία νικᾶται μέ τήν ἀντίστοιχη ἐνάντια ἀρετή.
Ὁ φθόνος μέ τήν ἀγάπη, ἡ ὑπερηφάνεια μέ τήν ταπείνωση, ἡ φιλαργυρία μέ τήν ἀκτημοσύνη, ἡ πλεονεξία καί ἡ ἀσπλαγχνία μέ τήν ἐλεημοσύνη καί εὐσπλαγχνία, ἡ ἀμέλεια μέ τήν ἐπιμέλεια, ἡ γαστριμαργία καί κοιλιοδουλεία μέ τήν νηστεία καί ἐγκράτεια, ἡ πολυλογία μέ τή σιωπή, ἡ κατάκρισις μέ τήν αὐτομεμψία…, καί ἐν γένει κάθε κακία νικᾶται μέ κάθε ἀρετή, ὡς λέγει καί ὁ προφήτης Δαβίδ· «Ἔκκλινον ἀπό κακοῦ καί ποίησον ἀγαθόν».
Ἐάν θέλης νά ἀπαλλαγῆς καί ἐσύ καί ἐγώ καί ὅλοι οἱ Χριστιανοί ἀπό τήν ἁμαρτία τῆς ὑπερηφάνειας, τήν μάνα καί γεννήτρια ὅλων τῶν ἁμαρτιῶν καί πρόξενον ὅλων τῶν κακῶν, θά ἀπαλλαγοῦμε διά τῆς ταπεινοφροσύνης…

Όσιος γέροντας Πορφύριος: Η πλάνη είναι πολύ δύσκολο να διορθωθεί.

Στον άνθρωπο που έχει υγιή ψυχή αποκαλύπτονται τα μυστήρια του Θεού
Ο άνθρωπος που είναι άξιος του Θεού γίνεται έμπλεος του Αγίου Πνεύματος. Έχει την θεία χάρι.
Ο Θεός εν τω μυστηρίω του Χριστού του δίδει τη χαρά, την ειρήνη, την πραότητα, την αγάπη.
Του δίδει άλλα γνωρίσματα, αυτά που λέει ο απόστολος Παύλος:
«Ο δε καρπός του Πνεύματος εστίν αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια…».
Ο Θεός δε γνωρίζει παρελθόν, παρόν και μέλλον. «Ουκ έστι κτίσις αφανής ενώπιον αυτού, πάντα δε γυμνά και τετραχηλισμένα τοις οφθαλμοίς αυτού…».
Έτσι και στον άνθρωπο που έχει υγιή ψυχή αποκαλύπτονται τα μυστήρια του Θεού και γνωρίζονται οι βουλές Του, στο βαθμό που ο Θεός το επιτρέπει.
Χρειάζονται όμως προϋποθέσεις, προκειμένου να έλθει και να μείνει η θεία χάρις μέσα στον άνθρωπο.
Μόνον αυτός που έχει ταπείνωση λαμβάνει τα δώρα αυτά από τον Θεό, τα αποδίδει στον Θεό και τα χρησιμοποιεί προς δόξαν Του.
Ο καλός, ο ταπεινός, ο ευσεβής, ο αγαπών τον Θεό, αυτός που έχει αρετή με την χάρι του Θεού δεν πλανάται. Αισθάνεται μέσα του ότι είναι πραγματικά ανάξιος κι ότι όλα αυτά του δίνονται, για να γίνει καλός, και γι’ αυτό αγωνίζεται.
Αντίθετα, η χάρις του Θεού δεν πηγαίνει στους εγωιστές, στους ανθρώπους που δεν έχουν συνείδηση τι τους γίνεται.
Ο άνθρωπος που έχει εωσφορικό εγωισμό νομίζει ότι είναι έμπλεος θείας χάριτος, αλλά βρίσκεται σε πλάνη. Είναι άνθρωπος του διαβόλου.
Η πλάνη είμαι μια ψυχολογική κατάσταση, μια εσφαλμένη κρίση στην ουσία η πλάνη έρχεται απ’ τον εγωισμό. Στον άνθρωπο που βρίσκεται σε πλάνη δημιουργούνται ψευδαισθήσεις, πειρασμικές φαντασίες και βασανίζεται.
Η πλάνη είναι πολύ δύσκολο να διορθωθεί. Διορθώνεται μόνο με την θεία χάρι.
Μπορεί να προσευχηθεί κάποιος άλλος και ο Θεός να ελεήσει τον άνθρωπο που πλανάται.
Αν προσπαθήσει κι αυτός, αν πάει σε «καθρέπτη», που είναι ο καλός πνευματικός, κι εξομολογηθεί ειλικρινά, η χάρις του Θεού θα τον θεραπεύσει.

«Βίος και Λόγοι»
Αγίου Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου
Ιερά Μονή Χρυσοπηγής Χανιά, 2015, σελ. 535-536

«Πήγα στον γέροντα Πορφύριο και όταν μπήκα στο κελί του τον είδα ξαπλωμένο και άρρωστο στο κρεβάτι του.
Με ρώτησε: - Τι θέλεις, παιδί μου; Και εγώ του απάντησα: - Γέροντα, έχω ένα πρόβλημα και θέλω να σας συμβουλευτώ, για να μου πείτε τι να κάνω.
Τότε ο γέροντας έκανε το εξής: Μέσα στο κελί του είχε έναν παπαγάλο, ο οποίος πετούσε από έπιπλο σε έπιπλο. Σε ένα τραπέζι πάνω ήταν το κλουβί του.
Έκανε μία κίνηση του χεριού του ο γέροντας και φωνάζοντας: Ε, μπες στο κλουβί σου!», ο παπαγάλος μπήκε μέσα στο κλουβί και μας κοιτούσε από εκεί.
Τότε γύρισε προς εμένα ο γέροντας και με τόνο κάπως αυστηρό στη φωνή του μου είπε: - Είδες, παιδάκι μου; Ο παπαγάλος όταν του είπα να μπει στο κλουβί, έκανε υπακοή και μπήκε.
Εσύ όμως δεν έχεις διάθεση να υπακούσεις σε ό,τι και να σου πω, για αυτό και εγώ δεν μπορώ να σου πω τίποτα απολύτως»

Από το βιβλίο Ανθολόγιο Συμβουλών του Γέροντος Πορφύριου...

Άγιος Πορφύριος.

Μη λες όλη την ώρα :" Θέε μου είμαι αμαρτωλός"!
Τον Οκτώβριο του 1990 βρέθηκα, λόγω διαφόρων προβλημάτων, σε μία όχι καλή πνευματική κατάσταση και δοκίμασα αφόρητους πειρασμούς.
Μη έχοντος ούτε τη δύναμη να προσευχηθώ -ήταν ένα πολύ παράδοξο πράγμα - περιορίστηκα για κάμποσες ημέρες, αντί άλλης προσευχής, να λέω: " Θεέ μου, είμαι αμαρτωλός, δεν έχω τρόπο να μιλήσω μαζί σου ".
Και θυμόμουν το Γέροντα, ο οποίος πολλές φορές μου είχε πεί : " Ξέρεις, Νίκο, πόσο μεγάλη δωρεά είναι το ότι μας έδωσε ο Θεός το δικαίωμα να του μιλούμε κάθε ώρα και κάθε στιγμή και σε οποιαδήποτε θέση και αν βρισκόμαστε, κι εκείνος να μας ακούει ;
Αυτή είναι η μεγαλύτερη τιμή που έχουμε.
Γι' αυτό πρέπει ν' αγαπήσουμε το Θεό ".
Ευρισκόμενος, λοιπόν, σ' εκείνη την πνευματική κατάπτωση που σας είπα, πήγα με τρεις φίλους μου να συναντήσω το Γέροντα Πορφύριο.
Μπήκαν πρώτα οι άλλοι και τελευταίος μπήκα εγώ.
Μόλις μπήκα μέσα, μου λέει : " Κάθισε, αμαρτωλέ
Μόλις μου το είπε αυτό, κατάλαβα ότι όλο αυτό τον καιρό παρακολουθούσε την κατάσταση στην οποία είχα περιέλθει.
Κι όπως ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του ασθενής, με τις πολυπληθείς ασθένειες που είχε, βρήκε τη δύναμη, σηκώθηκε και σαν θυμωμένος μου είπε : " Πές, Νίκο, τίποτε άλλο, παρά όλη την ώρα λές : είμαι αμαρτωλός ".
Και συνέχισε το ίδιο σαν θυμωμένος : " Πές τίποτε άλλο στο Θεό.
Κάνε προσευχή.
Δεν κατάλαβες ότι αυτό ήταν πειρασμός και δεν μπόρεσες ν' αντισταθείς; " Βγαίνοντας έξω, ο ένας από τους τρεις φίλους, μαζί με τους οποίους είχα πάει εκείνη την ημέρα στο Γέροντα και στον οποίο αφηγήθηκα τί μου είχε πει ο Γέρων Πορφύριος, μου είπε ότι εκείνου του είχε διορθώσει και μία λέξη στην προσευχή που έκαμνε.
Του είπε : " Γιάννη, αυτή τη λέξη να μη τη λες έτσι, αλλά να τη λες έτσι ".

(Ανθολόγιο Συμβουλών, Άγιος Πορφύριος, εκδ. Ι. Μονή Μεταμορφώσεως, Μήλεσι, σελ.376-377)

Άγιος Πορφύριος.

To ότι δεν με βρήκες δεν σημαίνει ότι δεν είμαι εδώ.
Υπήρχε ένα διάστημα κατά το οποίο ο άνδρας του ζεύγους χ. δεν αισθανόταν καλά, έβλεπε οι δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν.
Οι εξετάσεις δεν έδειξαν καλά αποτελέσματα, έτσι η εισαγωγή στο νοσοκομείο του Αγίου Σάββα ήταν μονόδρομος.
Εξετάσεις, διαγνώσεις, συμβούλια το συμπέρασμα έπρεπε να ανακοινωθεί στη σύζυγο.
Καθολικός Καρκίνος, λίγες βδομάδες Ζωής…μαθηματικά αποδεδειγμένο.
Σοκ η σύζυγος, βγαίνει έξω στο διάδρομο προσπαθώντας να κρύψει τα δάκρυα και την αγωνία.
Άλλη ζωή, έπρεπε από τώρα να προετοιμαστεί… και είχε και οικογένεια.
Την πλησιάζει μια νοσοκόμα και της λέει:
-Στο Μήλεσι Αττικής υπάρχει ένα μοναστήρι, υπήρχε ένας γέροντας…γίνονται θαύματα, πήγαινε.
Τι είχε να χάσει, χαμένα ήταν όλα.
Την επομένη το πρωί, πήρε τον δρόμο για το Μήλεσι.
Ρωτώντας έφτασε στην κεντρική πύλη του μοναστηριού και προχώρησε προς την πόρτα της Εκκλησιάς.
Χτύπησε την πόρτα, ξαναχτύπησε…κανείς.
Πήγε στη διπλανή πόρτα ( που οδηγεί στο Εκκλησάκι του Αη Γιώργη ) χτύπησε…κανείς.
Πήγε ακόμη πιο πέρα ( στην πόρτα που απ” τη σκάλα οδηγεί στο κελί του γέροντα ) χτύπησε… πάλι κανείς.
Μια φωνή ακούστηκε, ( Γιώργο – Γιώργο ) μέσα στο το κτήριο, μάλλον ήταν ο παπαγάλος που είχε ο γέροντας και κατά καιρούς έλεγε διάφορα ονόματα.
Κοντοστάθηκε η γυναίκα, Γιώργο λεν τον σύζυγο της.
Περίμενε, περίμενε, κανείς δεν άνοιγε.
Πήρε τον δρόμο της επιστροφής…μα εγώ ήρθα εδώ κανείς δεν μου ανοίγει…την πήρε το παράπονο.
Άνοιξε την τσάντα της να βγάλει τα κλειδιά του αυτοκινήτου, χτυπάει το κινητό και ένας Άγνωστος της λέει:
– To ότι δεν με βρήκες δεν σημαίνει οτι δεν είμαι εδώ, ο άντρας σου θα γίνει καλά, άντε στο καλό.
Απέμεινε ακίνητη η γυναίκα, δεν ήξερε τι να κάνει, και το τηλέφωνο…ποιός ήταν, το τηλεφώνημα από που ήταν;
Πηγαίνοντας στην είσοδο της πύλης του μοναστηριού, στην ταμπέλα είδε τον αριθμό τηλεφώνου που την κάλεσε.
Ήταν το τηλέφωνο του μοναστηριού.
Έφυγε τρέχοντας, με μια ελπίδα.
Δάκρυα έτρεχαν απ” τα μάτια της, οδηγούσε σκορπίζοντας συνεχώς τα μάτια της.
Έφτασε στο νοσοκομείο.
Οι γιατροί είχαν περάσει από τον θάλαμο του συζύγου της, μα στον διάδρομο τους συνάντησε.
Βλέπουμε μια περίεργη κατάσταση, δεν εξηγείται, αύριο θα κάνουμε γενικές εξετάσεις.
Το αύριο κρατούσε αιώνες άλλες φορές, μα αυτό το αύριο δεν της φάνηκε βουνό…κάτι περίμενε.
Ο ασθενής εξετάστηκε, τα αποτελέσματα δεν καθυστέρησαν, η διάγνωση βγήκε.
-Τώρα δεν έχει τίποτε ο ασθενής, απάντησαν οι γιατροί, δεν ξέρουμε τι έγινε.
Με χαμόγελο ευτυχίας και δοξολογίας μαζί, μπήκε στον θάλαμο να βρει τον σύζυγό της…