"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Όταν έφτασε η νεκροφόρα με το σώμα του Αγίου Νεκταρίου στον Πειραιά από το Αρεταίειο Νοσοκομείο στο οποίο τέλειωσε την επίγειο ζωή του,κυριολεκτικά «ξεφόρτωσε» το φέρετρο στα σκαλιά του Ναού της Αγίας Τριάδας !!! Βιαζόταν ο οδηγός ...είχε άλλες σημαντικότερες μεγαλοπρεπείς τελετές να διεκπεραιώσει.
Δεν είχε καιρό να ασχοληθεί περαιτέρω με τον φτωχό και κυνηγημένο ηγούμενο της Αίγινας. Μα ούτε οι ιερείς του ναού είχαν χρόνο να έλθουν να διαβάσουν ένα στοιχειώδες Ιερό Τρισάγιο...ούτε και αυτός ο νεωκόρος δεν άδειασε να ανοίξει έστω την εκκλησία, να φιλοξενηθεί για λίγο μέσα, ώσπου να έρθει το καραβάκι, να παραλάβει την σορό !!!

Ήταν μεσημέρι και άφησαν το φέρετρο έξω παρατημένο στην άκρη της εξώπορτας και όπως όμορφα διηγείται ο Σώτος Χονδρόπουλος:
«Καθώς το έφεραν σιμά στα σκαλοπάτια του Ναού για να πάρουν τουλάχιστον μια φωτογραφία στην πόλη και στο χώρο που τόσο είχε κηρύξει κι αγαπήσει, κι άνοιξαν το καπάκι, μούδιασαν, τάχασαν...
Παρατήρησαν κάτι το ασυνήθιστο, το καταπληκτικό. Από την ήρεμη και γαλήνια μορφή έσταζε κάτι σαν ιδρώτας που μοσκομύριζε... Θεέ και Κύριε !
Ο Κώστας ο Σακκόπουλος σαστισμένος έτρεξε κι αγόρασε από το περίπτερο ένα πακέτο μπαμπάκι και σκούπισε σιγά - σιγά και απαλά από το πρόσωπο τον μοσκομύριστο ιδρώτα. Μερικοί τότε έπεσαν επάνω του, του άρπαξαν τις τούφες το μπαμπάκι, το έφερναν ευλαβικά στο μέτωπό τους, άλλοι το έκρυβαν στις τσέπες τους, άλλοι το παράχωναν στο στήθος.»
Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1953, πραγματοποιήθηκε η ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Νεκταρίου Επισκόπου Πενταπόλεως του Θαυματουργού, στην Αίγινα, όπου και εορτάζουμε στις 3 Σεπτεμβρίου κάθε έτους.
Ο Άγιος να μας σκεπάζει και να μας δίνει κουράγιο !!!
Χρόνια Πολλά !!!

Από : Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Πολιούχου Περάματος Αττικής

Άγιος Παΐσιος: Πλάνη και τρέλλα

– Γέροντα, ό πλανεμένος είναι καί τρελλός;
– Όχι πάντα. Άλλο πλάνη, άλλο τρέλλα. Μερικοί μόνον πλανώνται, καί άλλοι πλανώνται, άλλά παθαίνει καί τό μυαλό τους.
Καί ό πλανεμένος, Γέροντα, δέν είναι κατά κάποιον τρόπο δαιμονισμένος;
– Έμ, τί είναι; Μπορεί μάλιστα ό πλανεμένος νά έχη καί περισσότερα δαιμόνια άπό έναν δαιμονισμένο. Άλλο όμως πλανεμένος, άλλο δαιμονισμένος. Είναι δυό-τρεϊς πνευματικοί πού έχουν λίγη ευλάβεια καί λίγη βλάβη μαζί καί μπερδεύουν τόν κόσμο. Καί όλους τούς βγάζουν δαιμονισμένους. Δέν ακούνε κανέναν. Είμαι παπάς, λένε, έχω εξουσία! Αν σας λένε γιά τέτοιες περιπτώσεις, νά προβληματίζετε τούς ανθρώπους, γιατί κάνουν κακό στήν Εκκλησία. Νά τούς λέτε: Νά βρήτε έναν σωστό πνευματικό νά πάτε, γιά νά βοηθηθήτε.
Φθάνουν στό σημείο νά χρησιμοποιούν τό όνομα μου, ακόμη καί φωτογραφία μου, γιά νά δίνουν τήν εντύπωση στόν κόσμο ότι έχουν επικοινωνία μαζί μου ότι είναι γνήσια τέκνα μου!!
Μού είπαν ότι σέ ένα χωριό ήταν δυο πλανεμένοι πού είχαν καλή συνεργασία!… Έφερνε ό διάβολος σέ κάποιον συγχωριανό τους λ.χ. έναν δυνατό πονοκέφαλο ή προκαλούσε ένα πιάσιμο στήν μέση καί μετά πήγαινε στον έναν πλανεμένο καί τού έλεγε: Ό τάδε έχει δυνατό πονοκέφαλο γιά τόν τάδε λόγο. Σέ κάποια ευκαιρία έλεγε στον συγχωριανό του ό πλανεμένος: έγώ ξέρω γιατί σού πονάει τό κεφάλι καί τού φανέρωνε αμέσως τήν αιτία. Αλήθεια, τί αποκάλυψη! έλεγε εκείνος. Καί τώρα, τί πρέπει νά κάνω, γιά νά μού πέραση;. Νά πάς στον τάδε, τού έλεγε καί τόν έστελνε στον άλλον πλανεμένο. Είδατε τί σοφίσθηκε ό διάβολος, γιά νά κρατάη τούς ανθρώπους στήν πλάνη; Έβαλε δυο πλανεμένους νά συνεργασθούν, ό ένας νά κάνη τήν διάγνωση καί ό άλλος δήθεν νά θεραπεύη, γιά νά κρατάη τόν κόσμο μακριά άπό τήν Εκκλησία.
Μόνο αυτοί που είναι καλά δεμένοι με την Εκκλησία και τα Μυστήρια, μόνο αυτοί θ’ αντέξουν.

«Μείνε στην εκκλησία», λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «καλύτερα να πλανάσαι μαζί με την εκκλησία, παρά να κάμνεις το σωστό και να ‘σαι εκτός εκκλησίας»!

Πηγή :Από Γέροντες της εποχής μας

Ο άγιος Πορφύριος προς την κατά σάρκα αδελφή του....
Όταν ακούσεις πέθανε ο π. Ιάκωβος Ευβοίας μετά θα φύγω και εγώ.

Ήταν Νοεμβριος του 1991. Η γερόντισσα Πορφυρία η κατά κόσμον Χαρίκλεια και κατά σάρκα αδελφή του γέροντος Πορφυρίου η πρώτη γερόντισσα του μοναστηριού του στο Μήλεσι του Ωρωπού στο ιερό Ησυχαστήριο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος μετά την αναχώρηση του γέροντα στο Άγιον Όρος στα Καυσοκαλύβια πήρε τηλέφωνο για να μιλήση μαζί του να του πει τα παράπονά της.
Που έφυγε και τις άφησε μόνες και απροστάτευτες και είναι σαν τα πρόβατα που έχασαν τον ποιμένα τους και τόσος κόσμος που έρχεται και τον έχει ανάγκη και δεν τον βρίσκει…..και τόσα άλλα που καθημερινώς τρέχουν και τώρα πού να τα πει, σε ποιάν αγκαλιά να προστρέξει,ποιός να της δώση ένα χέρι βοηθείας…
-Αχ γέροντα έφυγες και μας αφησες εδω μονες και ορφανες…
-Κοίταξε να δεις, τώρα σε λίγο θα πεθάνει ο πατήρ Ιάκωβος της Εύβοιας και μόλις ακούσεις ότι πέθανε μετά θα φύγω εγώ…ειναι αυτη η τελευταια φορα που με ακουεις!!!
Καταλαβες!!! Συχωρα με!!!
Εμεινε με το ακουστικο στο χερι αποσβολωμενη να κοιτα απο το παραθυρο απεναντι στα ομορφα βουνα της Ευβοιας εκει στο χωριο τους στον αγιο Ιωαννη που μικρα παιδια μεσα στην φτωχια μεγαλωμενα παιζανε ανεμελα και χαιρονταν….
Την επιασαν τα κλαματα…ηξερε οτι ο λογος του γεροντος Πορφυριου ηταν Ευαγγελιο και δεν λαθανε ποτές ….
Σε λιγες μερες ξημερωνε των Εισοδιων και ηρθαν τα μαντατα απο απεναντι…..ο Πατηρ Ιακωβος κοιμηθηκε….αμεσως θυμηθηκε τα λογια του γεροντα εκλεισε με τα δυο της χερια το ομορφο αρχοντικο καταγαλανο προσωπο της….αναλογιστηκε ολη της την ζωη κοντα στον αδελφο της και γεροντα της τις στιγμες που την εκειρε μοναχη και της εδωσε το ονομα του….Πορφυρια μοναχη…..
Στις 19 του Νοεμβρη με το παλιο στο Αγιον Ορος και εξω στον κοσμο στις 2 του Δεκεμβρη εφυγε για το μεγαλο ταξιδι αυτος που δεν φοβηθηκε τον θανατο…γιατι ειχε μεσα του την Ζωη που λεγεται Χριστος…..
-Τι ειναι γεροντα ο Θανατος τον ρωτησα καποτε….
-Μα δεν υπαρχει θανατος, μου ειπε.Δεν λεει εκει οτι μεταβεβηκε εκ του θανατου εις την ζωην;Αθανατος ειναι ο ανθρωπος….Αιωνιος και Αθανατος…..
Την ευχη τους να εχουμε….

Αποσπάσματα από το διαδίκτυο,
και από πνευματικό μου αδελφό Αγίου Ιωάννη Ευβοίας το χωριό του αγίου Πορφυρίου

Άγιος Αμφιλόχιος Μακρής.
Τα λείψανά του δεν παύουν να θαυματουργούν.

Ευωδιάζουν και θαυματουργούν τα λείψανά του, γιατί δεν παγιδεύτηκε στο κενό της ζωής, δεν ήταν ρηχός, επιφανειακός και επίπεδος και έζησε, προσωπικά όχι εγωκεντρικά, τα σημάδια του Θεού.
Αν και στο μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του το σώμα του ήταν ασθενικό, το πνεύμα του έκανε συνεχώς αναβάσεις στο μυστήριο της πραγματικότητας του Θεού.
Έτσι αξιώθηκε της φιλίας του αγίου Νεκταρίου, γεύτηκε τη χαρά αξιόλογα στελέχη της Εκκλησίας και της Ιεραποστολής να είναι πνευματικοπαίδια του, κράτησε σταθερά το τιμόνι της ηγουμενίας στη Μονή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου Πάτμου, υπήρξε ιδρυτής της γυναικείας Μονής του Ευαγγελισμού της Μητρός του Ηγαπημένου στην Πάτμο, διετέλεσε Πατριαρχικός Έξαρχος στο ιερό νησί και τα αποφθέγματά του, όπως έχουν καταγραφεί σε επιστολές ή διαλόγους του βοηθούν στο να αναζητήσουμε, να ανακαλύψουμε και τελικά να αισθανθούμε τη "μυστική" συνάντηση με το Θεό.
Με το επιστέγασμα της ψηλάφησης και της προσκύνησης του Ιησού σ' όλη του τη ζωή ήταν τα θαύματα και όσο ήταν ζωντανός και μετά το θάνατό του, μέσω των λειψάνων του.
Οι θαυμαστές παρεμβάσεις του, για τις οποίες υπάρχουν συγκεκριμένες και επώνυμες μαρτυρίες, είναι πολλές. Και λειτουργούν ως κίνητρο αναρίθμητοι άνθρωποι να μη βυθίζονται στις αμφιβολίες και να μην παγιδεύονται στην απιστία.
Τα θαυματουργά λείψανα του π. Αμφιλοχίου είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να αναθεωρήσουμε τις ιδέες μας και τη ζωή μας.
Το κάθε θαύμα του αγίου Αμφιλοχίου Μακρή είναι αποτέλεσμα της αγάπης του Θεού.

Αποσπάσματα από το διαδίκτυο

Όταν ο άγιος Νεκτάριος αποχαιρετούσε από το μοναστήρι του στην Αίγινα τον π. Φιλόθεο του είχε πει: “Σου εύχομαι να είσαι εσαεί Φιλόθεος”!

Τι να πρωτοθυμηθούμε από τον γλυκύ απόηχο της οσιακής ζωής του Γέροντα, π. Φιλοθέου Ζερβάκου (1884-1980), που σήμερα συμπληρώνονται 40 χρόνια από την κοίμηση του;
Αναμφισβήτητα, πρόκειται, για έναν από τους μεγάλους αγίους Γέροντες του 20ού αιώνα που σφράγισαν την εποχή τους και συνέβαλαν τα μέγιστα στην ορθόδοξη πνευματική διαποίμανση του λαού μας, προσφέροντας παράλληλα και πλούσιο φιλανθρωπικό και ανθρωπιστικό έργο -και μάλιστα σε μια ιδιαίτερα ταραγμένη εποχή.
Ο Γέροντας, π. Φιλόθεος, έζησε μια πλούσια και μεστή σε γεγονότα ζωή, πράγμα που θα μπορούσε να εμπνεύσει έναν μυθιστοριογράφο ή έναν κινηματογραφιστή για να μεταφέρει την ζωή του στην μεγάλη οθόνη! Βεβαίως, το πιο σημαντικό από την θαυμαστή αυτή προσωπικότητα ήταν η οσιότητά της ψυχής της και η πνευματική της έφεση και καλλιέργεια, με την οποία μέτρησε το κάθε της βήμα.
Γι’ αυτό και η ζωή του π. Φιλοθέου Ζερβάκου αφορά, εν πρώτοις, τους αγιογράφους, δηλαδή, τους συγγραφείς βίων αγίων αλλά και τους εικαστικούς, τους εικονογράφους.

Άλλωστε το όνομά του βρίσκεται στας δέλτους του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου για αγιοκατάταξη, αφού η αγία βιοτή του δεν πέρασε απαρατήρητη από το πλήρωμα της εκκλησίας. Αυτή τον “πρόδιδε” και τον μαρτυρούσε σε κάθε του βήμα και ενέργεια.
Στο σημείο αυτό και πριν δώσουμε τον λόγο σ’ αυτούς που τον γνώρισαν και ψηλάφισαν τα ίχνη και τα αποτυπώματα της Θείας Χάριτος στην ζωή του αγίου Γέροντα, ας αφήσουμε την μνήμη μας να επαναφέρει μπροστά μας ως αμοντάριστα πλάνα σε μία φανταστική οθόνη στιγμές από την αγία, όμορφη αλλά και περιπετειώδη ζωή του.
Θυμόμαστε, λοιπόν, την απόφασή του να γίνει μοναχός από μικρή ηλικία όπως και την πρώτη του προσπάθεια να την πραγματοποιήσει. Η επεισοδιακή, θα λέγαμε, προσπάθεια έγινε μυστικά και ανάμεσα σε κακοτράχαλα μέρη, χωρίς να φορά παπούτσια, χωρίς προμήθειες, και όταν απόκαμε, η φιλοτιμία του έλκυσε την Θεία Χάρη να τον συνδράμει, προσφέροντάς του τροφή και ενίσχυση. Αλλά και θεραπεία στα καταπληγωμένα, ίσως και κατεστραμμένα, σχεδόν, πόδια του.

Η δεύτερη προσπάθειά του για να γίνει μοναχός είναι συνδεδεμένη με τον Γέροντα του, τον πνευματικό του, τον Μέγα άγιο Νεκτάριο, τον επίσκοπο Πενταπόλεως -παρ’ όλο που η προσπάθεια αυτή μοιάζει με ανυπακοή. Ο άγιος Νεκτάριος, λοιπόν, του έδωσε ευλογία να γίνει μοναχός αλλά τον προέτρεψε να πάει στην Λογγοβάρδα της Πάρου, ο ίδιος όμως προτίμησε να πάει στο Άγιον Όρος.
Έτσι, κατά το πέρασμα και την επίσκεψή του στην τότε τουρκοκρατούμενη Θεσσαλονίκη, ο Κωσταντίνος Ζερβάκος συνελήφθη και οδηγήθηκε στον Λευκό Πύργο για εκτέλεση.
Κάτι αντίστοιχο επαναλήφθηκε και λίγα χρόνια μετά, κατά την επιστροφή του αυτή τη φορά από το Άγιον Όρος. Και τις δύο, όμως, φορές επενέβη και τον έσωσε ο πολιούχος της πόλης Μεγαλομάρτυρας, άγιος Δημήτριος, ο Μυροβλύτης! Την δεύτερη φορά, βεβαίως, ήταν ήδη μοναχός αφού κατάλαβε πως είχε δίκαιο ο άγιος Νεκτάριος και έσπευσε στην Λογγοβάρδα.
Όσο, για το ταξείδι του στο Άγιον Όρος δεν μπορούμε να μην θυμηθούμε την άμεση θαυματουργική ίαση του από την Αγία Ζώνη μετά την προσκύνησή της. Ο πατήρ Φιλόθεος υπέφερε από μέρες από πυρετό και ισχυρό πονοκέφαλο και όταν έφτασε στην Μονή Βατοπαιδίου είχε επιδεινωθεί.
Εδώ θα πρέπει να θυμηθούμε και την θαυματουργική ίαση από την Αγία Ζώνη του νέου αγίου της Εκκλησία μας οσίου Δανιήλ Κατουνακιώτη.
(Πόση χαρά και χάρη μάς μεταγγίζουν οι Άγιοι μας και μόνον με την ενθύμηση και αναφορά των ονομάτων τους)!
Αλλά δεν μπορούμε να μην φέρουμε στην μνήμη μας, και το πολυ γνωστό -σχεδόν χιουμοριστικό- επεισόδιο της επισκέψεως του π. Φιλοθέου στον άγιο Νεκτάριο στο μοναστήρι της Αίγινας.

Όταν, έφτασε, λοιπόν, εκεί εν μέσω θέρους ο Ιεροδιάκονος, π. Φιλόθεος συνάντησε κάποιον γέροντα που φορούσε στο κεφάλι του ένα ψάθινο καπέλο και έκανε κάποιες εργατικές δουλειές φορτώνοντας ένα καροτσάκι. Πλησιάζοντάς τον, τον ρώτησε αν είναι στο μοναστήρι ο Σεβασμιότατος και τον προέτρεψε να του αναγγείλει την άφιξη ενός πνευματικού του τέκνου.
Στην συνέχεια, βεβαίως, ο πατήρ Φιλόθεος, ανακάλυψε πως ο ταπεινός εργάτης που συνάντησε ήταν ο ίδιος ο πνευματικός του, ο μέγας σε ταπείνωση και αρετή, ο άγιος της Αίγινας και απάσης της οικουμένης Νεκτάριος!
Δεν θα πρέπει να παραλείψουμε, όμως και την φιλανθρωπική στήριξη των κατοίκων της Πάρου κατά την διάρκεια της Ιταλογερμανικής κατοχής. Το μοναστήρι του Γέροντα π. Φιλοθέου -στο οποίο είχε ήδη αναδειχθεί σε ηγούμενο- τους έτρεφε καθημερινά προσφέροντάς τους γεύματα.
Και βέβαια το ηρωικότερο που επιτέλεσε την εποχή αυτή ήταν η διάσωση των 125 κατοίκων της Πάρου, τους οποίους ήθελε να εκτελέσει ο Γερμανός στρατιωτικός διοικητής του νησιού, ως αντίποινα για την δολοφονία δύο Γερμανών στρατιωτών.

Και τότε ο π. Φιλόθεος, αφού ζήτησε να μην εκτελεστούν και απέτυχε να γίνει δεκτό το αίτημά του, ζήτησε να τον εκτελέσουν μαζί τους.
Και τότε ο αξιωματικός των ναζί λύγισε και τους χάρισε τη ζωή.
Αλλά μήπως μπορούμε να ξεχάσουμε πως ο νεαρός Κωνσταντίνος Ζερβάκος ήταν και αυτός ένας από τους τελευταίους “φοιτητές” της πνευματικής κυψέλης του ναού του Προφήτη Ελισαίου της Αθήνας, με λειτουργό τον απλούστατο άγιο Νικόλαο Πλανά και ψάλτες τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη και τον Αλέξανδρο Μωραϊτίδη.
Και μάλιστα, μαθητής στην ψαλτική, πλάι στον μεγάλο μας συγγραφέα!
Άλλωστε, ο Γέροντας Φιλόθεος μάς άφησε γραπτώς τις εντυπώσεις και τις απόψεις του για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, σε ένα ιδιαίτερο και χαριτωμένο κείμενο στο οποίο συνηγορεί για τον αληθή χριστιανικό του βίου, ενώ όπως αναφέρει στην συνοδευτική του επιστολή, προς τον κ. Παντελή Πάσχο: “Σας αποστέλλω λίγα λόγια αληθινά” και μάλιστα, “προς φίμωσιν, γνώσιν και διόρθωσιν των ψευδολόγων φιλοκατήγορων αυτού”!
Ας κλείσουμε μ’ αυτό: Όταν ο άγιος Νεκτάριος αποχαιρετούσε από το μοναστήρι του στην Αίγινα τον π. Φιλόθεο του είχε πει: “Σου εύχομαι να είσαι εσαεί Φιλόθεος”!
Και πράγματι ήταν! Και αυτός ήταν!
Να έχουμε την ευχή του!

https://www.pemptousia.gr/2020/05/pragm ... os-esai/#2

Ένα συγκλονιστικό θαύμα του Γέροντος Φιλόθεου Ζερβάκου.

Ο Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος είναι ένας σύγχρονος γέροντας που γεννήθηκε τον Μάιο του 1884 στο χωριό Πάκια, της επαρχίας Επιδαύρου Λιμηράς, κοντά στους Μολάους της Λακωνίας. Οι γονείς του ονομάζονταν Παναγιώτης και Αικατερίνη Ζερβάκου. Ο ίδιος πήρε το όνομα Κωνσταντίνος. Από την παιδική του ηλικία αγαπούσε την Εκκλησία, του άρεσε να ψέλνει και να διαβάζει τα ιερά βιβλία.
Στις 17 Αυγούστου του 2003 ήρθαν από την Αθήνα στην Ιερά Μονή Θαψανών Πάρου, όπου είναι ο τάφος του Οσίου Γέροντος μας Φιλοθέου, ο κ. Χανάκης Πέτρος με την σύζυγό του Καλλιόπη και τα δύο παιδάκια τους, τον Γεώργιο-Φιλόθεο και την Ιωάννα-Μαρία για να προσκυνήσουν. Με συγκίνηση διηγήθηκαν το θαύμα που ζουν από τον Όσιο Φιλόθεο.
Μετά το γάμο τους, αν και επιθυμούσαν διακαώς να αποκτήσουν παιδιά, δεν είχαν. Ζούσαν όμως με την ελπίδα ότι ο Θεός θα εξεπλήρωνε τον πόθο τους.
Κάποια ημέρα έλαβαν ένα βιβλίο που εξέδωσε η Μονή μας, για την ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Γέροντος η οποία έγινε στις 24-9-93 με πολλά θαύματά Του και με τον τίτλο: Αφιέρωμα εις τον Άγιο Γέροντα της Πάρου, Αρχιμ. π. Φιλόθεον Ζερβάκον. 20 χρόνια από την οσιακήν του κοίμησιν.
Με λαχτάρα το διάβασαν και με ελπίδα. υποσχέθηκαν να έλθουν και πάλι στην Πάρο να προσκυνήσουν και να τον παρακαλέσουν να εκπληρώσει τον πόθο τους.
Η επίσκεψή τους συνέπεσε με τον εγκαινισμό του πρώτου Ιερού Ναού αφιερωμένου στον Άγιο Φιλόθεο τον Νέο. Τους συγκινεί πολύ αυτή η σύμπτωση. Προσεύχονται θερμά στον Άγιο και αναφέρουν στην Γερόντισσα της Μονής το πρόβλημά τους. Εκείνη τους κατανοεί και τους σταυρώνει με τον θαυματουργικό Σταυρό του Αγίου. Την Τρίτη ημέρα από το σταύρωμα βλέπει στον ύπνο της η κ. Χανάκη τον Άγιο, ο οποίος της λέει: «Να μη στεναχωριέσαι. Διπλή δόση θα πάρεις και θα γίνεις καλά».
Συγκινείται πολύ αλλά δεν καταλαβαίνει το μήνυμα.
Σε 13 μήνες από το μήνυμα εγκυμονεί και γεννάει δίδυμα. Έτσι σήμερα το ζεύγος Χανάκη είναι οι ευτυχισμένοι γονείς δύο παιδιών οι οποίοι δεν ξεχνούν πως την χαρά και την οικογενειακή τους ευτυχία την οφείλουν στις πρεσβείες του Αγίου Φιλοθέου της Πάρου.

Πηγή: Αφιέρωμα εις τον Άγιον Γέροντα της Πάρου, Αρχιμ. π. ΦΙΛΟΘΕΟΝ ΖΕΡΒΑΚΟΝ + , Εκδ. Ιερόν Γυν. Ησυχαστήριον «Παναγία η Μυρτιδιώτισσα» Θαψανών Πάρου

Το Πάσχα του καλοκαιριού.
Καλό μήνα, καλή Παναγιά.
«Χαίροις μετά Θεόν η Θεός, τα δευτερεία της Τριάδος η έχουσα. »
Ο Όσιος Πορφύριος έλεγε για την Παναγία:
«Την Παναγία μας πολύ την αγαπάω. Μικρός στο Άγιον Όρος πολύ την λάτρευα.
Είχα μια εικονίτσα της Παναγίτσας κάτω απ' το μαξιλάρι μου.
Πρωί και βράδυ την ασπαζόμουνα. Μ' αυτήν ζούσα νύκτα μέρα. Σ' αυτήν κατέφευγα, ότι κι αν μου συνέβαινε. Τί να σας πω... Καλύτερα από μάνα. Δεν ήθελα τίποτε' άλλο. Τα είχα όλα.
Ή Εκκλησία μας πολύ την τιμάει την Παναγία μας. Την τιμάει και την υμνεί πάνω απ' όλους τούς αγίους μας. Λέγει ένα τροπάριο:
«Χαίροις μετά Θεόν ή Θεός, τα δευτερεία της Τριάδος ή έχουσα».
Ποιά έχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος; Ποιά είναι αυτή ή Θεός; Είναι ή Παναγία μας, ή Ύπεραγία Θεοτόκος. Ή Αγία Τριάς πρώτη, δεύτερη ή Παναγίτσα μας. Αυτή τη μεγάλη θέση έχει «ή τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξότερα ασυγκρίτως των Σεραφείμ», ή Μητέρα μας, ή Υπεραγία Θεοτόκος.

Η Αργυρώ… μια κρυφή ασκήτρια μέσα στον κόσμο και η ζωή της στην Σπιναλόγκα.

Το λείψανό της ευωδίαζε!
.. Θα γνωρίσει τον ΆΓΙΟ ΝΙΚΗΦΟΡΟ το λεπρό και τον Άγιο ΕΥΜΕΝΙΟ ΣΑΡΙΔΑΚΗ και θα βιώσει την άπειρη αγάπη του Θεού.
Θα πάρει και θα δώσει αγάπη και προσφορά, θα αγιάσει με τη ύπαρξή της εκείνον τον ταλαίπωρο τόπο...
~ Η Αργυρώ γεννήθηκε στην Κρήτη σ’ ένα χωριό έξω από το Ηράκλειο γύρω στα 1920. Ήταν μια λεβέντισσα, όμορφη, καλοστημένη!
Αγαπήθηκαν μ’ έναν νέο, αλλά πριν προλάβουν να παντρευθούν κηρύχθηκε ο πόλεμος. Το παλληκάρι έφυγε και πολέμησε στην Αλβανία τους Ιταλούς.
Μετά την συνθηκολόγηση κατέβηκε στην Κρήτη για να αγωνιστεί κι εκεί εναντίον των Γερμανών. Κάποια στιγμή βρίσκεται αιχμάλωτος των Γερμανών να οδηγείται προς εκτέλεσιν.
Πληροφορείται η Αργυρώ τα καθέκαστα και τρέχει στον τόπο της εκτέλεσης. Δέκα Έλληνες είναι στημένοι στον τοίχο κι απέναντί τους δέκα Γερμανοί με προτεταμμένα τα όπλα τους περιμένουν τη διαταγή για να πυροβολήσουν.
Η Αργυρώ αγέρωχη, περήφανη, όμορφη σαν θεά περνάει μπροστά τους και μία μία κατεβάζει τις κάνες των όπλων.
Όλοι σαστίζουν. Ο στρατιωτικός υπεύθυνος της εκτέλεσης την φωνάζει μπροστά του.
«Τι κάνεις εκεί; Τι θέλεις; «Ο αρραβωνιαστικός μου είναι εδώ. Ή θα τον ελευθερώσεις ή χτύπα κι εμένα!».
Ο άνθρωπος υποκλίνεται. Τέτοιο θάρρος, τέτοια αφοσίωση δεν την έχει ξαναδεί. «Πάρ’ τον και φύγε!» της λέει.
Μα η Αργυρώ δεν σταματά εδώ. Και τα άλλα παλικάρια είναι Έλληνες, είναι χωριανοί της. Με περίσσιο θάρρος αντιλέγει! «Όχι! Ή όλους ή στήσε με κι εμένα στον τοίχο!» και με τα λόγια αυτά προχωράει προς τους κατάδικους.
Ο διοικητής έχει μείνει άφωνος. Οι στρατιώτες τους το ίδιο.
Στέλνει μήνυμα στον ίδιο τον Φύρερ, ο οποίος εκφράζει τον θαυμασμό του και την επιθυμία του να γνωρίσει αυτή την ηρωική Ελληνίδα. Και χαρίζεται η ζωή σε όλους…
Η Αργυρώ κι ο αγαπημένος της παντρεύονται. Αποκτούν ένα παιδάκι. Μετά την γέννα εκδηλώνεται η φοβερή λέπρα στην Αργυρώ.
Πρέπει να αφήσει τον άντρα της, το νεογέννητο αγγελούδι της, το σπιτικό της, όλο το στήσιμο της ζωής της και να απομονωθεί στην Σπιναλόγκα, το νησί των καταραμένων. Την περιμένει η κοινή μοίρα αυτών των απόκληρων…
Ο πατέρας μένει μ’ ένα λεχούδι στα χέρια. Αναζητάει τροφό για να του το αναστήσει και βρίσκει βοήθεια από μια γυναίκα στα Χανιά, στην άλλη άκρη της Κρήτης. Περνούν λίγοι μήνες.

Η Αργυρώ καίγεται από τη στέρηση του σπλάχνου της και παίρνει μια τρελή απόφαση. Νύχτα βουτάει στη θάλασσα και διασχίζει κολυμπώντας την απόσταση μέχρι την απέναντι στεριά.
Έχει κάνει έναν μπόγο τα ρούχα της και τα έχει δέσει πάνω στο κεφάλι της. Περπατάει εφτά μερόνυχτα, μόνη, κρυπτόμενη για να μην την αντιληφθούν και την πετροβολήσουν, σχεδόν άσιτη και άποτη και κάποια στιγμή φθάνει στα Χανιά και βρίσκει το σπίτι της τροφού -είχε πάρει τις πληροφορίες της από τα μηνύματα που της έστελνε ο άντρας της.
Το βρίσκει έρημο. Κάθεται παράμερα στην αυλή και περιμένει. Κάποια στιγμή έρχονται κάποιοι, μια γυναίκα, δυο-τρεις γριές. Από μακριά τους μιλάει, τους συστήνεται. «Μόνο να μου πείτε αν είναι καλά το παιδί μου
Μόνο να το δω από μακριά!» τους λέει. «Το παιδί σου πέθανε χθες το βράδυ! Μόλις το κηδέψαμε, ερχόμαστε από τα μνήματα». Μαζεύει τα συντρίμμια της, τον πόνο της και παίρνει το δρόμο της επιστροφής.

Περνούν λίγα χρόνια. Εκείνη πάντα στην Σπιναλόγκα. Παίρνει μήνυμα από τον άντρα της πως θέλει να παντρευτεί.
Εκείνος είναι νέος και δεν υπάρχει καμιά ελπίδα σωτηρίας και επιστροφής για την Αργυρώ. «Μ΄όλη μου την καρδιά και την αγάπη μου!», του απαντάει. Και την ημέρα του γάμου κάνει πάλι την ίδια παράτολμη ενέργεια.
Βγαίνει κολυμπώντας και παρευρίσκεται στο γάμο, πάλι από μακριά. Κι όταν τελειώνει το μυστήριο πλησιάζει τη νύφη και της φωνάζει «Έχεις καλόν άντρα. Να τον αγαπάς!…» και της αφήνει και το δώρο της, ένα χρηματικό ποσό που το μάζεψε ψίχουλο-ψίχουλο από το επίδομα που της έδιναν.
Και σε κάθε παιδί που γεννούσε αυτή η γυναίκα, έβγαινε με τον ίδιο τρόπο στη βάφτισή του κι άφηνε ένα δώρο, ό,τι μπορούσε η φτώχια της να προσφέρει…
Το 1957 το Λεπροκομείο της Σπιναλόγκα κλείνει. Έχει φθάσει κι εδώ το φάρμακο της λέπρας. Όσοι είχαν την νόσο σε πρώιμα στάδια θεραπεύθηκαν και επέστρεψαν στα σπίτια και στις οικογένειές τους.
Οι παλιοί ασθενείς, στους οποίους είχαν προκληθεί ορατές ανεπανόρθωτες βλάβες και οι οποίοι ως επί το πλείστον είχαν ξεχαστεί και από τις οικογένειές τους, αν και θεωρούνταν ασφαλείς πλέον με την θεραπεία στην οποία είχαν και αυτοί υποβληθεί, μεταφέρθηκαν σε ειδική πτέρυγα του Νοσοκομείου Λοιμωδών Νόσων στην Αγία Βαρβάρα Αττικής.

Εδώ η Αργυρώ θα γίνει μια ταπεινή διάκονος των πιο ηλικιωμένων ασθενών. Θα γνωρίσει τον Άγιο Νικηφόρο το λεπρό και τον Άγιο Ευμένιο Σαριδάκη και θα βιώσει την άπειρη αγάπη του Θεού. Θα πάρει και θα δώσει αγάπη και προσφορά, θα αγιάσει με τη ύπαρξή της εκείνον τον ταλαίπωρο τόπο.
Μαζί με δυο-τρεις άλλες ομοιοπαθείς γυναίκες έπλεναν, καθάριζαν, περιποιούνταν και νεκροστόλιζαν, όταν ερχόταν η ώρα τους, τις λεπρές αδελφές.
Αξιοσημείωτο είναι και το τάμα που είχαν από παλιά κάνει: «Κάνε, Θεέ μου, να βρεθεί το φάρμακο για τη λέπρα, όχι για μας, για τους νέους που χάνουν την αξιοπρέπεια και τη ζωή τους και δεν θα φάμε λάδι στον αιώνα!!!».
Κι αφού βρέθηκε το φάρμακο έπρεπε να κρατήσουν την υπόσχεση. Και την κράτησαν. Και δεν έβαλαν λάδι στο στόμα τους.
Και το Πάσχα για να κάνουν κατάλυση βουτούσαν το δάχτυλο, το κολοβωμένο απ’ την αρρώστια, στο λάδι της καντήλας και το ακουμπούσαν στα χείλη τους για να τιμήσουν την ημέρα την Ανάστασης χωρίς να πατήσουν τον όρκο τους. Αυτή ήταν η Αργυρώ.
Ποιος ξέρει πόσα άλλα διαμάντια έκρυβε η μαρτυρική ζωή της! Αλλά ο Θεός την εφανέρωσε και το λείψανό της ευωδίαζε!
ΥΓ. Με τη Χάρη του Θεού, έχω πάει κάποιες φορές στο Λοιμωδών, στην Αγία Βαρβάρα, όπου έζησα από κοντά την αγιότητα, μίλησα και πήρα την ευχή των 2 κυριών (της κας Κ. και της κας Μ.) που ζουν ακόμη εκεί και οι οποίες γνώριζαν την εν λόγω αγία ψυχή, Αργυρώ..

Από το βιβλίο: Ασκητές μέσα στον κόσμο, τ. Γ’, Άγιον Όρος 2020
Αποσπάσματα από το διαδίκτυο.

Πατήρ Ευάγγελος Χαλκίδης ~ Ένας ασκητής Ιερέας.
Πνευματικό παιδί του Αγίου Γεωργίου Καρσλίδη.

Ο πατήρ Ευάγγελος Χαλκίδης γεννήθηκε το έτος 1923. Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες από την Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Περιπλανώμενοι μέχρι να εγκατασταθούν κάπου οριστικά, πέρασαν από την Λαμία, ενώ η μητέρα του ήταν έγκυος. Τότε γέννησε στον γυναικωνίτη του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Λαμίας. Οι ιερείς του ναού, μη θέλοντας το παιδί να φύγη αβάπτιστο από εκεί, το βάπτισαν και του έδωσαν το όνομα «Ευάγγελος» από το όνομα του ναού.
Η μεγάλη του επιθυμία και ο ζήλος που πλημμύριζε την ψυχή του από μικρό παιδί, ήταν ν’ ακολουθήση το δρόμο του Χριστού και να υπηρετήση την Εκκλησία Του. Είχε Πνευματικό του τον εσχάτως ανακηρυχθέντα άγιον ΓΕΩΡΓΙΟΝ ΚΑΡΣΛΙΔΗΝ , ο οποίος τον καθωδηγούσε και τον προετοίμαζε για την ιερωσύνη.
Όταν ήλθε σε ηλικία γάμου ενυμφεύθη την Μικρασιατικής καταγωγής Μελαχροινή Μητράρα από την Μυτιλήνη, η οποία αργότερα ως πρεσβυτέρα σήκωσε μαζί του τον Σταυρό και ήταν γι’ αυτόν ο καλός Κυρηναίος. Ο Θεός του χάρισε έξι παιδιά. Πέντε αγόρια και ένα κορίτσι.
Στην αρχή εργαζόταν στο εργοστάσιο Σιδηροδρόμων
Ο πόθος και η αγάπη του για την ιερωσύνη, ωδήγησαν τα βήματά του στον τότε Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ.κ. Παντελεήμονα Α’ (Παπαγεωργίου). Στον Μητροπολίτη παρουσιάσθηκαν μαζί με τον κουμπάρο του Στέφανο Γιαννουλίδη, που ήθελε κι αυτός να ιερωθή.

Ο Δεσπότης αρχικά ήταν πολύ διστακτικός μέχρι αρνητικός, γιατί, ενώ ήσαν και οι δύο αγνοί και ενάρετοι άνθρωποι, ήταν όμως εντελώς αγράμματοι. Βλέποντας όμως ο Αρχιερεύς την απλότητά τους, την επιμονή τους και τον φλογερό πόθο τους για την ιερωσύνη, άρχισε να προβληματίζεται.
Ζήτησε, λοιπόν, ο Δεσπότης να του φέρουν ένα βιβλίο κι έβαλε τους δύο υποψηφίους να διαβάσουν. Αλλά τι να διαβάσουν, αφού δεν ήξεραν γράμματα; Τότε τους λέγει: «Μα εσείς δεν ξέρετε γράμματα. Πώς θα γίνετε παπάδες;». Ο Ευάγγελος τα έχασε. Έσκυψε το κεφάλι μη μπορώντας να πη κουβέντα. Τους έσωσε όμως το θάρρος του Στεφάνου, που απάντησε: «Δέσποτα, όταν πάη κάποιος στην αγορά, βρίσκει και φτηνά ψάρια, βρίσκει και ακριβά ψάρια, αλλά ψάρια είναι και τα δύο. Ε, εμείς είμαστε από τα φτηνά ψάρια». Αυτά τα λόγια έκαμψαν τον Δεσπότη και τους είπε: «Πηγαίνετε να ετοιμάσετε τα ράσα σας».
Ο πατήρ Ευάγγελος έζησε θεοφιλώς και θεαρέστως καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής του, αγαπώντας το ποίμνιό του και θυσιάζοντας την ζωή του υπέρ αυτού.
Πλήθος κόσμου ανεπαύετο κάτω από το πετραχήλι του.
Ο Μητροπολίτης Λαγκαδά κ. Σπυρίδων τον αγαπούσε και τον εκτιμούσε ιδιαιτέρως, γιατί ήταν παράδειγμα ιερέως. Άφησε μνήμη αγαθού ανδρός. Ήταν όντως ενάρετος και μοσχοβολούσε αγιότητα.

Ήταν μία αγιασμένη μορφή. Το σώμα του ήταν ασκητικό, περιβεβλημένο με το φτωχικό του ράσο.
Το πρόσωπό του φωτεινό. Ακτινοβολούσε την λαμπρότητα της ευλογημένης ψυχής του. Τα χείλη του ψέλλιζαν πάντοτε λόγια προσευχής.
Λίγοι άνθρωποι υπήρξαν τόσο ελεήμονες, όσο ο πατήρ Ευάγγελος. Χόρτασε νηστικούς, ξεδίψασε διψασμένους, έντυσε γυμνούς, βοήθησε αρρώστους κι αυτά πάντοτε κρυφά. Ήταν μία πνευματική τράπεζα, τα αγαθά της οποίας εγεύοντο όλοι όσοι τον πλησίαζαν.
Ο πατήρ Ευάγγελος ήταν ευλογημένος «εκ κοιλίας μητρός», γι’ αυτό και η Παναγία τον αξίωσε να γεννηθή μέσα στο ναό της. Αλλά κι αυτός την ευλαβείτο και την υπεραγαπούσε.
Ήταν άκρως φιλομόναχος και φιλοαγιορείτης.
Συχνά πήγαινε στο Άγιον Όρος. Έπαιρνε από την Θεσσαλονίκη ράσα, ζωστικά, κάλτσες, γυαλιά πρεσβυωπίας, φανέλλες και όποιον φτωχό μοναχό εύρισκε, όλο και κάτι του έδινε.
Κατά την διάρκεια της θείας Λειτουργίας απέφευγε να μιλά. Ιδίως μετά τον καθαγιασμό, κρατούσε σιωπή και είχε βαθειά κατάνυξη.
Την ώρα που κοινωνούσε αναλυόταν σε δάκρυα. Προσπαθούσε να μην καταλάβουν οι άλλοι ότι έκλαιγε, αλλά καθώς σκούπιζε τα δάκρυα γινόταν αντιληπτός. Όταν τον ρωτούσε κάποιος: «Πάτερ, κλαις;», απαντούσε: «Όχι, παιδί μου. Φαίνεται κάποιο σκουπιδάκι μπήκε στο μάτι μου». Αυτή η απάντηση επανελαμβάνετο συνεχώς.

Οπότε μία φορά του είπε: «Πάτερ, σε κάθε Λειτουργία όλο σκουπιδάκια μπαίνουν στα μάτια σου;». Τότε ο ευλογημένος αυτός λειτουργός του Υψίστου χαμογέλασε και κατακόκκινος έσκυψε το κεφάλι του.
Ποιος ξέρει τι θείες καταστάσεις και εμπειρίες είχε, ή τι έβλεπε κατά την ώρα του «Πρόσχωμεν» και έκλαιγε πάντοτε μετά πολλών δακρύων!…
Αρρώστησε η πρεσβυτέρα του με καρκίνο στον μαστό που έκανε μεταστάσεις σε όλο το σώμα της. Οι γιατροί είπαν ότι δεν υπάρχει ελπίδα, σε λίγο καιρό θα πεθάνει. Ο παπα-Βαγγέλης πήρε το Λείψανο του αγίου Παντελεήμονος και πήγε στο Νοσοκομείο να την διαβάση. Τον είδε ένας γιατρός, θύμωσε και του μίλησε περιφρονητικά: «Παπά μου, με τα κόκκαλα αυτά πας να κάνης την ασθενή καλά; Είσαι στα καλά σου;». Ο παπα-Βαγγέλης, χωρίς να απαντήση, ήρεμα έκανε την δική του θεραπεία στην άρρωστη παπαδιά, με αποτέλεσμα αν γίνη καλά και να ζη μέχρι σήμερα.
Τη νύχτα παρουσιάστηκε στον γιατρό ο άγιος Παντελεήμων και αυτός άρχισε να τρέμη. Ο Άγιος του είπε: «Εσύ με έδιωξες, αλλά αν δεν μετανοιώσης, θα πάθεις χειρότερα». Αμέσως ξύπνησε και δεν μπορούσε να ησυχάση. Έψαξε, βρήκε τον π. Ευάγγελο αργά το βράδυ, ζήτησε συγχώρηση, προσκύνησε το Λείψανο του αγίου Παντελεήμονος και σταμάτησε η τρεμούλα του, που «πριν έτρεμε σαν κομπρεσέρ», όπως είπε ο π. Ευάγγελος. Από τότε κάθε χρόνο ο γιατρός στην μνήμη του αγίου Παντελεήμονος πήγαινε να προσκυνήση το Λείψανό του και να τον ευχαριστήση γιατί τον έφερε κοντά στον Χριστό και έγινε πιστός, από άπιστος που ήταν.

Φεύγοντας από το Άγιον Όρος κοίταξε πάνω από το καράβι για τελευταία φορά τα Μοναστήρια κι έμεινε σιωπηλός, βυθισμένος σε σκέψεις. Ήξερε πως στο εξής θα έβλεπε το Περιβόλι της Παναγίας από ψηλά.
Σε λίγο καιρό έπεσε στο κρεββάτι. Υπέφερε πολύ. Η κατάσταση συνεχώς χειροτέρευε. Από τις κατακλίσεις είχε ανοίξει η πλάτη του. Μέχρι που την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 1987 παρέδωσε την αγιασμένη ψυχή του στα χέρια του Θεού.
Τον έντυσαν με ολόκληρη την ιερατική στολή, όπως είχε ζητήσει. Στο δεξί χέρι κρατούσε το κομποσχοίνι, δείγμα της συνεχούς και αδιαλείπτου προσευχής του. Την άλλη μέρα της εξοδίου ακολουθίας, στην οποία προεξήρχε ο Μητροπολίτης Λαγκαδά κ.κ. Σπυρίδων, τελέσθηκε συλλείτουργο.
Μετά την ακολουθία και παρά την καταρρακτώδη βροχή, λιτανεύθηκε το σκήνωμα μέχρι τον παλαιό ναό του Αγίου Γεωργίου, που προέβαλλε τραυματισμένος από τους σεισμούς του 1978. Κατ’ απαίτηση των κατοίκων και με την σύμφωνη γνώμη του Μητροπολίτου ετάφη πίσω από το Ιερό του νέου ναού, όπου, παραδόξως, κατά την ώρα της ταφής η βροχή σταμάτησε.
Δέκα χρόνια ύστερα, και με την ευλογία του Σεβασμιωτάτου, έγινε ανακομιδή του πατρός Ευαγγέλου. Τα οστά του ήταν σαν κεχριμπάρι και μία ευωδία πλημμύρισε τον τόπο. Ο άνθρωπος που έσκαβε ενώ δεν ήταν πολύ της Εκκλησίας, αμέσως συγκλονίστηκε και φώναξε: «Άγιος. Αυτός είναι άγιος».

Πατήρ Ευάγγελος Χαλκίδης ~ Ένας ασκητής Ιερέας
Από το βιβλίο «Ασκητές στον κόσμος» Τόμος Β’

Άγιος Πορφύριος.

Έτρεξα να βρω καταφύγιο, έτρεξα να κρυφθώ στην αγκαλιά του επουράνιου Πατέρα μου.
Από τότε που αισθάνθηκα την χάρι του Θεού, όλα τα χαρίσματα πολλαπλασιάσθηκαν. Έγινα έξυπνος. Έμαθα τριαδικούς κανόνες, τον Κανόνα του Ιησού, άλλους κανόνες. Μόνο που τους διαβάζανε και τους ψάλλανε στην εκκλησία, τους μάθαινα απ’ έξω. Το Ψαλτήρι το έλεγα απ’ έξω. … Όντως άλλαξα. «Έβλεπα» πολλά πράγματα, αλλά δεν μιλούσα·
Όλα τα έβλεπα, όλα τα πρόσεχα, όλα τα ήξερα. Απ’ τη χαρά μου δεν πατούσα στη γη. Τότε άνοιξε η μύτη μου και μύριζα τα πάντα, άνοιξαν τα μάτια μου, άνοιξαν τ’ αυτιά μου. Από μακριά τα καταλάβαινα. Τα ζώα, τα πουλιά, τα ξεχώριζα όλα.
Με τα βράχια μιλούσα. Πόσα είχαν δει αυτά! Τα ρωτούσα και μου λέγανε όλα τα μυστικά των Καυσοκαλυβίων. Κι εγώ συγκινιόμουν και κατανυγόμουν. Τα έβλεπα όλα με την χάρι του Θεού. Έβλεπα, αλλά δεν μιλούσα.
Δεν μπορώ να σας μεταφέρω αυτά που ένιωσα. Αυτά που αισθάνθηκα.
Σας φανέρωσα, όμως, το μυστήριο…
Τα χαρίσματα τα πνευματικά τα χάνει ο άνθρωπος, όταν δεν προσέξει. Χρειάζεται προσοχή σ’ αυτά τα πνευματικά πράγματα. Να μη λέτε σ’ άλλους τις μυστικές πνευματικές εμπειρίες που έχετε. Δεν κάνει. Χάνομε έτσι τη θεία χάρι. Είδατε η Παναγία; Τηρούσε σιγήν. Στον Ιωσήφ δεν είπε το μυστικό του Ευαγγελισμού.
Για δυό ημέρες έκανε μεγάλη θύελλα και θαλασσοταραχή.
Έμοιαζα μέσα κει στην ερημιά στο ξεροβόρι, σαν ένα πουλάκι τ’ ουρανού κατατρεγμένο.
Έτρεξα να βρω καταφύγιο, έτρεξα να κρυφθώ στην αγκαλιά του επουράνιου Πατέρα μου. Ένιωθα τη θαλπωρή του Χριστού, την ένωσή μου με τον Θεό. Αισθάνθηκα μεγάλη χαρά κι αγαλλίαση κι ανακούφιση τρυπώνοντας μέσα στο θείον. Δεν μ’ ένοιαζε για τη φουρτούνα, την καταιγίδα, που είναι αυτού του κόσμου.
Όλα να τα θεωρούμε ευκαιρίες για προσευχή, για πλησίασμα στον Θεό. Αυτό είναι το μυστικό· πως ο άνθρωπος του Θεού θα τα κάνει όλα προσευχή. Κι ο Απόστολος Παύλος αυτό θα εννοεί, όταν λέγει, «χαίρω εν τοις παθήμασί μου», για όλες τις θλίψεις που του συνέβησαν.
Έτσι γίνεται ο αγιασμός. Να μας αξιώσει ο Θεός. Εγώ πολύ το ζητάω στην προσευχή μου.