Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΣΤΟ ΝΑΫΔΡΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΒΟΥΝΕΝΟΙΣ ΣΤΟΝ ΚΟΥΤΟΥΡΛΑ ΔΙΡΦΥΩΝ ΕΥΒΟΙΑΣ
Ο νεολαμπής αυτός φωστήρας της Εκκλησίας μας λίγα χρόνια πριν την οσιακή του κοίμηση θέλησε να προσκυνήσει το ιδιόκτητο ναΰδριο του Αγίου Νικολάου του Νέου, του εν Βουνένοις, στον Κούτουρλα των Διρφύων της νήσου Ευβοίας. Η υγεία του δεν ήταν καλή και η όρασή του μειωμένη στο ελάχιστο.

Ήταν Σάββατο περί τα τέλη του Μαΐου, εποχή που η φύση οργιάζει από τη βλάστηση και ο αέρας πλημμυρίζει από τις ευωδίες των κάθε μορφής ανθέων. Δεν είχε ξαναπάει ο Γέροντας σε αυτό το προσκύνημα. Γνώριζε, όμως, με τα μάτια της ψυχής του τη διαδρομή μέσα από δάση, βουνά, ποτάμια και χαράδρες, παίρνοντας πληροφορίες από τον ουράνιο δορυφόρο της Χάριτος. Οι συνοδοί του τον ξάπλωσαν σε ένα ξυλόπορτο στο κάθισμα του συνοδηγού και με τις οδηγίες του μετά από δύο περίπου ώρες έφθασαν στον προορισμό τους. Σε όλους τους συνοδούς του, αν και γνώριζαν τα πνευματικά του χαρίσματα, προκάλεσε εντύπωση το πως τους έλεγε που να στρίψουν μέσα στους χωματόδρομους της περιοχής.

Πριν το Ναό του Αγίου Νικολάου ο οδηγός συνέχιζε στον κεντρικό δρόμο. Ξαφνικά άκουσε το Γέροντα να του λέει:
-Ευλογημένε, την πέρασες τη στροφή! Έπρεπε να στρίψεις αριστερά.
Αυτός έκανε λίγο όπισθεν και σε λίγο βρέθηκαν μπροστά στο κτήμα που ήταν κτισμένο το Ναΰδριο. Σταμάτησαν μπροστά στην κεντρική είσοδο και ειδοποίησαν τους ιδιοκτήτες για την έλευση εκεί του Γέροντος Πορφυρίου. Φαντάζεσθε την έκπληξη και τη χαρά των ιδιοκτητών του Ναού, για την παρουσία εκεί του θαυματουργού Γέροντος! Σήμανε συναγερμός. Όλη η οικογένεια έσπευσε να πάρει την ευχή του. Τού έφεραν μια καρέκλα να καθήσει κάτω από κάτι ευθαλέστατα δένδρα και τον ρώτησαν αν ήθελε να προσκυνήσει στο Ναό, που βρισκόταν στο άλλο άκρο της κτήματος και που λόγω της πυκνής βλαστήσεως δεν υπήρχε οπτική επαφή από το σημείο που καθόταν ο Γέροντας. Εκείνος απάντησε, ότι η υγεία του δεν του επέτρεπε να μετακινηθεί πεζός και να προσκυνήσει τον Άγιο. Περιέγραψε, όμως, το εσωτερικό του Ναού και τον περιβάλλοντα χώρο με λεπτομέρειες, λες και ήταν ο κτίτοράς του. Μετά είπε:
–Φέρτε μου να προσκυνήσω το μικρό απότμημα του ιερού λειψάνου του Αγίου, αυτό που με τα μάτια της ψυχής του έβλεπε να βρίσκεται επάνω στην Αγία Τράπεζα!

Όταν με ευλάβεια το προσκύνησε και ρωτήθηκε τι θα ήθελε για κεραστικό απάντησε:
-Μόνο νεράκι θέλω και λίγα κεράσια, από την κερασιά που βρίσκεται πίσω από το Ιερό!
Μέχρι και αυτήν έβλεπε ο Γέροντας, ο οποίος κατέπληξε όλους με τη διορατικότητά του.
Σήμερα, στο σημείο που κάθισε ο Άγιος Πορφύριος έχει κτισθεί ένα όμορφο πέτρινο προσκυνητάρι, για να θυμίζει στις επερχόμενες γενιές το προσκύνημά του εκεί, στον Οσιομάρτυρα Άγιο Νικόλαο, το Νέο.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας, Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας.
https://www.pemptousia.gr/.../o-ag-porfirios-sto-na%CE.../

[toula]

Ο ΕΜΠΝΕΥΣΤΗΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ!
ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΚΑΛΥΒΙΤΗΣ.

Ο Όσιος Ιωάννης ο Καλυβίτης ο δια Χριστόν πτωχός έζησε στα μέσα του 5ου μ.Χ. αιώνα (κατ' άλλους γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις αρχές του 5ου μ.Χ. αιώνα) και ήταν γιος του Ευτροπίου, συγκλητικού στο αξίωμα, και της Θεοδώρας.
Ο Ιωάννης δεν θέλησε ν' ακολουθήσει το δρόμο των δύο μεγαλυτέρων αδελφών του, που κατέλαβαν λαμπρά αξιώματα και προτίμησε να αφιερωθεί στην υπηρεσία της πίστης. Επειδή όμως οι γονείς του επέμεναν, έφυγε από το πατρικό του σπίτι και πήγε στην μονή των Ακοιμήτων όπου έγινε μοναχός.
Όταν πληροφορήθηκε τη μεγάλη πίκρα της μητέρας του επειδή ο πατέρας του διήγε κοσμική ζωή, αποφάσισε με την συγκατάθεση του ηγουμένου της μονής να επιστρέψει στους γονείς του. Παρουσιάσθηκε στους γονείς του ως ένας άγνωστος μοναχός. Αυτοί δεν τον γνώρισαν. Αλλά ήταν τόση μεγάλη η ευγένεια της φυσιογνωμίας και των λόγων του, που τον παρακάλεσαν να έρχεται καθημερινά στο σπίτι. Δέχθηκε με τη συμφωνία να του κατασκευάσουν μια καλύβα στο βάθος του περιβολιού της πατρικής του οικίας. Εκεί ο Ιωάννης έστησε την κατοικία του, και μέσα σε τρία χρόνια κατάφερε, με τη χάρη του Θεού, να φέρει στο σωστό δρόμο τους γονείς του.
Την ημέρα που αποκάλυψε πως ήταν γιος τους, ο Θεός παρέλαβε τη μακάρια ψυχή του.

[toula]

Όσιος Πορφύριος: ''Ήθελα να ζήσω, όπως ο Άγιος Ιωάννης ο Καλυβίτης που αγάπησα

Στην Εύβοια υπάρχει ένα χωριό, ο Αγ.Ιωάννης απ’αυτό το χωριό κατάγομαι.
Οι γονείς μου ήταν φτωχοί, γι’ αυτό ο πατέρας μου έφυγε απ’ το χωριό και πήγε στην Αμερική. Εκεί δούλευε ως εργάτης στη διώρυγα του Παναμά.
Εμείς τα παιδιά στο χωριό, από μικρά που ήμασταν κάναμε δουλειές. Ποτίζαμε τον κήπο, τα δέντρα, φέρναμε τα ζώα, τρέχαμε παντού, όπου μας λέγανε οι μεγάλοι. Εγώ μικρός έβοσκα τα ζώα στο βουνό. Ήμουνα κουτός και ντροπαλός.
Στο σχολείο πήγα μια μόνο τάξη και σχεδόν δεν μάθαμε τίποτα, γιατί ο δάσκαλος ήταν άρρωστος. Εκεί που φύλαγα τα πρόβατα, διάβαζα συλλαβιστά το βίο του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτου κι από κει μου ήρθε ο ζήλος να φύγω και να γίνω μοναχός. Χωρίς να ξέρω τίποτα. Ούτε μοναχό είχα δει, ούτε μοναστήρι. Τίποτα.»
«Μια μέρα ήλθαν στο μπακάλικο που δούλευα δυο γέροι. Μου ζήτησαν δυο σαρδέλες και μισή οκά κρασί. Αμέσως τους τα πήγα. Σε μια στιγμή λέει ο ένας απ’ τους δυο γέρους:
› Πού να δεις το κρασί που ήπια στο Άγιον Όρος!
› Πήγες στο Άγιον Όρος; τον ρωτάει ο άλλος.
› Ναι, έφυγα μια φορά απ’ την πατρίδα μου, απ’ τη Μυτιλήνη, απ’ την Καλλονή κι επήγα στο Άγιον Όρος. Κι επίναμε εκεί και κρασί μονοξυλίτικο. Τι κρασί ήταν αυτό!
Τον ξαναρωτάει ο άλλος:
› Πήγες ν’ ασκητέψεις;
› Ναι, ήθελα να γίνω καλόγερος, αλλά δεν μπόρεσα, δεν άντεξα. Πόσο μετάνιωσα που δεν έμεινα εκεί!
Εγώ τ’ άκουγα με προσοχή, γιατί πριν από καιρό είχαν περάσει κάποιοι μοναχοί και μοιράζανε φυλλάδια. Ένα απ’ αυτά έγραφε για τη ζωή του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτου, που την είχα διαβάσει συλλαβίζοντας, όταν έβοσκα τα πρόβατα στο χωριό μου, όπως σας είπα.
Την είχα διαβάσει και πάλι στη σοφίτα με τη βοήθεια ενός κλεπτοφάναρου με δυσκολία, γιατί δεν ήξερα πολλά γράμματα. Τόσο μ’ ενθουσίασε η ζωή του Αγίου, που ήθελα να τον μιμηθώ· αλλ’ όμως για το Άγιον Όρος δεν ήξερα τίποτα. Σε λίγο φύγανε οι γέροι, αλλ’ εμένανε το μυαλό μου εκεί.
Μου ήλθε ένας ζήλος από εκείνη τη στιγμή να πάω κι εγώ εκεί που έλεγε αυτός. Μου κόλλησε στο νου ότι θα μπορούσα να πραγματοποιήσω τ’ όνειρό μου, να μιμηθώ τον Άγιο Ιωάννη τον Καλυβίτη. Μου έγινε πόθος διακαής.
Πάρα πολύ αγάπησα τον Άγιο Ιωάννη και έκανα πάρα πολλές προσευχές σαν μικρό παιδί που ήμουνα –δώδεκα-δεκαπέντε χρόνων, δεν θυμάμαι ακριβώς καλά– και, θέλοντας να τον μιμηθώ, με πολύν αγώνα έφυγα από τους γονείς μου κρυφά και ήλθα στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους.
Το απόγευμα που θα έφευγα για το Άγιον Όρος, άρχισαν να έρχονται και να μπαίνουν στο καράβι καλόγεροι. Τους εκοίταζα με θαυμασμό. Πρώτη φορά έβλεπα μοναχούς με τα ράσα.
Εγώ ήμουνα στη σκάλα. Εκεί που ήμουνα, τους έβλεπα όλους που περνούσαν. Σε μια στιγμή ανέβηκε ένας ψηλός γέρος, σεβάσμιος, με μακριά γενειάδα, φορτωμένος με τα δισάκια του. Με πλησίασε. Κάθισε σ’ έναν πάγκο και μου είπε να καθίσω κι εγώ.
› Πού πας, παιδί μου; μου λέγει.
› Πάω στο Άγιον Όρος, του απάντησα.
› Και τι πάεις να κάνεις εκεί;
Εγώ του έκρυψα την αλήθεια και του λέγω:
› Πάω να δουλέψω.
› Έλα στα Καυσοκαλύβια, μου λέει. Εκεί μένω με τον αδελφό μου σ’ ένα καλύβι στην έρημο. Έλα, παιδί μου, εκεί, να δοξάζομε όλοι μαζί τον Χριστό μας. Τι βιβλία διαβάζεις, παιδί μου; με ρώτησε.
› Την επιστολή του Χριστού, την επιστολή της Παναγίας, το βίο του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτου. Δεν ξέρω πολλά γράμματα.»…
«Πολλοί στο Άγιον Όρος ζήσανε μυστικά. Πεθάνανε χωρίς κανείς να τους γνωρίζει. Κι εγώ ήθελα να ζήσω έτσι μυστικά. Ούτε ιεροκήρυκας ήθελα να γίνω, ούτε κάτι άλλο. Ούτε είχα ποτέ σκεφθεί να βγω έξω απ’ το Άγιον Όρος. Παιδάκι μικρό σε τέλεια ερημιά! Για να καταλάβω το έρημον και το αβοήθητον, ανέβαινα στο βουνό, έμενα ώρες εκεί κι ήθελα να ζω σαν ερημίτης. Έβρισκα αγριάδες και τις έτρωγα. Το έκανα για άσκηση.
Ήθελα να ζήσω μόνος μου, όπως ο άγιος που αγάπησα από μικρούλης, ο Άγιος Ιωάννης ο Καλυβίτης. Αυτός είναι ο αγαπητός μου άγιος. Αυτόν εγώ μιμήθηκα. Μου έκανε εντύπωση πώς άντεξε να μείνει εκεί, κοντά στους γονείς του, κι έστησε την καλύβα του δίπλα τους χωρίς να αποκαλυφθεί και τους ενίσχυε συνεχώς: “Ἔπηξας τὴν καλύβην πρὸ πυλῶν σῶν γονέων”. Έτσι λέει το τροπάριό του:
“Ἐκ βρέφους τὸν Κύριον ἐπιποθήσας θερμῶς, τὸν κόσμον κατέλιπες καὶτὰ ἐν κόσμῳ τερπνὰ καὶ ἤσκησας ἄριστα· ἔπηξας τὴν καλύβην πρὸ πυλῶν σῶν γονέων, ἔθραυσας τῶν δαιμόνων τὰς ἐνέδρας, παμμάκαρ· διό σε, Ἰωάννη, Χριστὸς ἀξίως ἐδόξασεν”.
Οι βίοι των αγίων, και πιο πολύ ο βίος του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτου μού έκαναν εντύπωση.» «Αυτή η αγάπη προς τον Θεό και αυτός ο έρωτας και αυτός ο ενθουσιασμός σε φέρνει και στο μαρτύριο ακόμη. Σε κάνει να θυσιάζεσαι, να μη λογαριάζεις τίποτα. Να μη φοβάσαι τίποτα. Να φεύγεις μακριά, στα σπήλαια και στις οπές της γης. Αυτή τη θεία τρέλα είχε και ο Άγιος Ιωάννης ο Καλυβίτης, ο Άγιος που μ’ ενέπνευσε…»

[toula]

Άγιος Πορφύριος.

«Ετσι η υγεία σου θα πάει καλύτερα».
«Να προσέχεις τη δίαιτά σου, να μην τρως τροφές που πειράζουν την πάθησή σου και παχαίνουν.
Να μη μένεις πολλές ώρες στο κρεβάτι, γιατί θα ξαναρρωστήσεις.
Να κινείσαι, να ασκείσαι, αλλά με μέτρο.
Να περπατάς, αλλά ούτε πολύ γρήγορα ούτε πολύ αργά, ούτε σε ανηφοριές ούτε σε κατηφοριές, ούτε σε μεγάλο υψόμετρο ούτε σε μικρό.
Να βαδίζεις, με κανονικό ρυθμό, σε ίσιο μέρος, χωρίς να κουράζεσαι.
Να βγαίνεις έξω.
Δε θα σού πω που να πας πηγαινε όπου σού αρέσει, φθάνει να είναι έξω από την Αθήνα, μακριά από τα καυσαέρια, που σε βλάπτουν πολύ στην υγεία σου.
Να μη βγαίνεις έξω στο πολύ κρύο και στην πολλή ζέστη.
Όταν βγαίνεις στο κρύο, να κρατάς ένα μαντήλι μπροστά στη μύτη και το στόμα σου, για να μην αναπνέεις ψυχρό αέρα, και στη ζέστη να φοράς καπέλο για να μη σε πειράξει ο ήλιος στο κεφάλι.
Να προσέξεις πολύ την ψυχική πίεση και το άγχος, που αισθάνεσαι στην εργασία σου.
Ξέρω, ότι εκεί δε σε πιέζουν, και εξωτερικά φαίνεσαι ήρεμος, αλλά εσωτερικά καταπιέζεις μόνος σου τον εαυτό σου, για να μην υστερήσεις ως προς τους άλλους και για να αποδώσεις καλύτερη και περισσότερη εργασία.
Είδες τώρα, που πήρες αναρρωτική άδεια και έμεινες αρκετές μέρες μακριά από αυτή την εργασία σου, πόσο ηρέμησες εσωτερικά; Όταν θα κάνεις άλλου είδους εργασία, δε θα έχεις άγχος. Να διαβάζεις πατερικά βιβλία και να προσεύχεσαι. Προ πάντων να μη στενοχωριέσαι.
Έτσι η υγεία σου θα πάει καλύτερα. Όσο πιο πολύ θα αγαπάς το Χριστό, τόσο πιο πολύ θα χαίρεσαι και τόσο πιο λίγο θα στενοχωριέσαι. Όλα να τα κάνεις με αγάπη και ευχαρίστηση, χωρίς πίεση και άγχος. Να παίρνεις και τα φάρμακα σου, ίσως κάποτε να τα πετάξεις κι αυτά».
Από το βιβλίο Ανθολόγιο Συμβουλών Γέροντος Πορφυρίου

[toula]

Αγαπήστε την προσευχή, την κουβέντα με τον Κύριο.
Ο άνθρωπος ζητάει στον ουρανό τη χαρά και την ευτυχία.
Ζητάει το αιώνιο μακριά απ’ όλους κι απ’ όλα, ζητάει να βρει τη χαρά στον Θεό.
Ο Θεός είναι μυστήριο.
Είναι σιωπή, είναι άπειρος, είναι το παν.
Την τάση της ψυχής για τον ουρανό την έχει όλος ο κόσμος, όλοι ζητάνε κάτι το ουράνιο.
Σ’αυτόν στρέφονται όλα τα όντα, έστω και ασυνειδήτως.
Σ’ Αυτόν να στρέφετε διαρκώς το νου σας.
Αγαπήστε την προσευχή, την κουβέντα με τον Κύριο.

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

[toula]

«Ορισμένοι άνθρωποι ζούνε τη θρησκεία σαν ένα είδος κολάσεως»
Για πολλούς όμως η θρησκεία είναι ένας αγώνας, μία αγωνία κι ένα άγχος.
Γι’ αυτό πολλούς απ’ τους «θρήσκους» τους θεωρούνε δυστυχισμένους, γιατί βλέπουνε σε τι χάλια βρίσκονται. Κι έστι είναι τα πράγματα.
Γιατί αν δεν καταλάβει κανείς το βάθος της θρησκείας και δεν τη ζήσει, η θρησκεία καταντάει αρρώστια και μάλιστα φοβερή. Τόσο φοβερή, που ο άνθρωπος χάνει τον έλεγχο των πράξεών του, γίνεται άβουλος κι ανίσχυρος, έχει αγωνία κι άγχος και φέρεται υπό του κακού πνεύματος.
Κάνει μετάνοιες, κλαίει, φωνάζει, ταπεινώνεται τάχα, κι όλη αυτή η ταπείνωση είναι μια σατανική ενέργεια.
Ορισμένοι τέτοιοι άνθρωποι ζούνε τη θρησκεία σαν ένα είδος κολάσεως. Μέσα στην εκκλησία κάνουν μετάνοιες, σταυρούς, λένε, «είμαστε αμαρτωλοί, ανάξιοι» και μόλις βγούνε έξω, αρχίζουν να βλασφημάνε τα θεία, όταν κάποιος λίγο τους ενοχλήσει. Φαίνεται καθαρά ότι υπάρχει στο μέσον δαιμόνιο.

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ
ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ
Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής – Χρυσοπηγής
Β’ Έκδοση Απρίλιος 2003

[toula]

Θά λες γλυκόλογα του Χριστού.
Θά ζητάς άνυψώσεις μέσω των άγιων άγγέλων.
Είπε ό Γέροντας σε κάποιον:
— Νά μή στενοχωριέσαι. Θά κάνεις τις προσευχές σου, θά λες γλυκόλογα του Χριστού. Θά ζητάς άνυψώσεις μέσω των άγιων άγγέλων («τίς δώσει μοι πτέρυγας ώσεί περιστεράς και πετασθήσομαι καί καταπαύσω;» Ψαλμ. 54, 7).
Μεταφέρουν τον άγιασμό οί άγγελοι. Μόνο αυτοί μπορούν νά δοξάζουν τόσο τον Θεό.
Είναι ειδικά φώτα, του πρώτου φωτός δεύτερα, πού ανακλούν τό πρώτο φώς.
Έχουν:
α’. ιδιότητα να υμνούν τον Θεό.
β’. ιδιότητα να υπηρετούν τούς ανθρώπους («ό ποιών τούς άγγέλους αυτού πνεύματα καί τούς λειτουργούς αυτού πυρός φλόγα», Ψαλμός 103,4. «Ούχί πάντες είσί λειτουργικά πνεύματα εις διακονίαν άποστελλόμενα διά τούς μέλλοντας κληρονομειν σωτηρίαν;»,Έβρ. 1, 14»).
Αυτά να σκεφτείς καί να τά επικαλείσαι. Όταν τα καλείς θα έρχονται. Είναι ή φύσις τους να μάς άγαπάνε.
Γιατί χαίρονται όταν τά καλούμε.Έχουν τέτοια λεπτότητα πού καί στην προστασία τους θέλουν να κάνουν μόνο οτι θέλει ό άνθρωπος. Απαντούν στον διάβολο:
«Μέ επικαλέστηκε» καί τρέχουν όλο χαρά. Να τά επικαλείσαι, γιατί είναι πολύ άγιο πράγμα. Ή αγάπη τους είναι και θεραπευτική.
Όταν κάνεις τό βράδυ την προσευχή σου θα βάλεις καί ψαλμωδία κι όταν ή καρδιά σου γίνει άγαπητική να επικαλείσαι τίς μεγάλες δυνάμεις, Πανάγια Χερουβείμ-να δονείται ή καρδιά σου- αφήστε λίγο τον Παράδεισο και ελάτε λίγο κοντά μου.
Μιμούνται τον Δεσπότη στήν άγαθοδωρία.
Ή παρουσία τους εκπέμπει τέτοια ανάλαφρη μακαριότητα καί χαρά.

Άγιος Πορφύριος
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ ΕΝΟΣ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΥ

[toula]

Η σχέση του αγίου Νεκταρίου με τον άγιο Πορφύριο!

Πώς και με τι να τον ευχαριστήσουμε τον άγιο Νεκτάριο, ο οποίος υπήρξε και είναι προστάτης πολλών και ιδιαιτέρως της γλυκητάτης ημών πατρίδος Ελλάδος. Απ’ όπου επέρασε άφησε ανεξίτηλα ίχνη και βοήθησε αμέτρητους.
Αποτέλεσμα και καρπός αυτής της βοηθείας υπήρξε και ο μετέπειτα στάρετς των Αθηνών και μακαριστός κι εκείνος ήδη Γέροντας Πορφύριος Μπαϊρακτάρης. Του οποίου τον πατέρα Λεωνίδα Μπαϊρακτάρη είχε ευλογήσει στην Εύβοια ο άγιος Νεκτάριος και είχε καθοδηγήσει.
Και προήλθε απ’ τον Λεωνίδα Μπαϊρακτάρη και την Ελένη Μπαϊρακτάρη ο Γέροντας Πορφύριος, ο θαυματουργός. Ο οποίος υπεραγαπούσε τον άγιο Νεκτάριο.
Κι ενθυμούμαι προσωπικά τον πήρε τηλέφωνο τη νύχτα ένας Χριστιανός, γιατί ήτανε άρρωστος πολύ. Και δεν μπορούσε.
Τον πήρε απ’ την Αθήνα, εκεί στον Ωρωπό και λέει:
– Γέροντα, υποφέρω. Δυσκολεύομαι. Πεθαίνω. Χάνομαι.
Και του λέει:
– Δίπλα σου είναι ο άγιος Νεκτάριος.
Κοιτάζει, δίπλα του ήταν το εικόνισμα.
– Αυτόν παρακάλεσε, να σε κάνει καλά.
Κι έκλεισε το τηλέφωνο και παρακάλεσε ο άνθρωπος τον άγιο Νεκτάριο και έγινε αμέσως καλά.
Ο Γέροντας, λοιπόν, τον υπεραγαπούσε τον άγιο. Άλλωστε οι άγιοι αγαπά ο ένας τον άλλον κι έχουνε ενότητα κι έχουνε στοργή, και βοηθάνε προπαντός εμάς τους ανθρώπους που έχουμε ανάγκη.

Από το βιβλίο του Αρχιμανδρίτη, π. Ανανία Κουστένη, “Λόγοι για τον Άγιο Νεκτάριο”, τόμος Β’, των εκδόσεων Ακτή.

[toula]

Ο άγιος Πορφύριος θεραπεύει με την προσευχή του ετοιμοθάνατο.

Μία ημέρα που ήμουν στο Κελλί του οσίου Πορφυρίου, ήρθε κάποιος και παρακάλεσε θερμά τον Άγιο να τον ακολουθήσει στο σπίτι ενός στενού συγγενούς του, διότι ήταν πολύ βαριά άρρωστος.
Ο Άγιος μού ζήτησε να τους ακολουθήσω κι εγώ.
Έτσι μπήκαμε σιωπηλοί στο αυτοκίνητό του και πήγαμε στον Κολωνό.
Όταν ανεβήκαμε στο σπίτι, βρήκαμε συγκεντρωμένο αρκετό κόσμο.
Ήταν φίλοι και συγγενείς που κλαίγανε τον νεαρό Παρασκευά.
Πιθανόν είχε κάποια μορφή καρκίνου σε τελικό στάδιο και οι γιατροί τους είχαν ενημερώσει πως δεν υπήρχε καμία ελπίδα και γι’ αυτό τον είχανε στο σπίτι όπου περιμένανε τον αναπόφευκτο θάνατο.
Ο Παρασκευάς ήταν ξαπλωμένος, σκελετωμένος και χλωμός σαν νεκρός.
Τρόμαξα από τη θέα του αναμενόμενου θανάτου, διότι είχε ξεκινήσει τον επιθανάτιο ρόγχο.
Ένα μικρό βήμα πριν τον θάνατο.
Η οδύνη και ο πόνος ζωγραφισμένα στα πρόσωπα των συγγενών πού βλέπανε τον άνθρωπό τους να ξεψυχάει.
Ο Άγιος πλησίασε στο κρεβάτι, τον σταύρωσε και έμεινε για λίγο προσευχόμενος.
Μετά γύρισε και μας είπε:
– Πηγαίνετε στα σπίτια σας όλοι, για να προσευχηθείτε και να με βοηθήσετε να τον κάνουμε καλά.
Ο Άγιος ζήτησε και έμεινε μόνος του με τον ασθενή, ενώ ο κόσμος έφυγε.
Έφυγα και εγώ για το σπίτι μου προσευχόμενος: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησε τον Παρασκευά…!».
Σε λίγες ημέρες, από κάποιον γνωστό, έμαθα πως ο Παρασκευάς που κατέβαινε το τελευταίο σκαλοπάτι για να μπει στον τάφο αναστήθηκε!
Είχε γίνει εντελώς καλά.
Το γεγονός αυτό συζητήθηκε από πολλούς.

Απόσπασμα από το βιβλίο, ο «Όσιος Πορφύριος ο Προφήτης, Μαρτυρίες», τόμος β’. Έκδοση Αγιοπαυλίτικο Ιερό Κελλί Αγίων Θεοδώρων, Άγιον Όρος.
Πηγή:Πεμπτουσία

[toula]

Έλεγα με μεγάλη κατάνυξη και αγάπη το όνομα Ιησού, αλλά το έλεγα πάρα πολύ γλυκά και κατανυκτικά...

Εδώ και 70 χρόνια – είπε ο άγιος Πορφύριος –, όταν είχα πάει στην Σκήτη (Καυσοκαλύβια), ήμασταν 127 ψυχές. Εκεί όχι (μόνο) ο Γέροντας (αλλά) και οι υποτακτικοί (ήταν άγιοι). Μόλις πατούσες εκεί έπρεπε να γίνης αμέσως άγιος, ήταν έτσι το περιβάλλον, έτσι το παράδειγμα, γινόσουνα όντως (άγιος με) άκρα υπακοή, ούτε αντίδραση, αλλά τι υπακοή, με χαρά υπακοή και με Χάρη Θεού.
Μη μου τα περάσης αυτά για φαντασία, τα είδα αυτά εγώ και με την Χάρη του Θεού λίγο τα έζησα.
Είχαμε πιο κάτω ένα γεροντάκο μοναχό που μας είχε έρθει από το Μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτου. Όλη την Μεγάλη Τεσσαρακοστή δεν έτρωγε τίποτε. Τεσσαράκοντα ημέρας μόνο Αγία Κοινωνία και Αγιασμό και λίγο αντίδωρο. Όλη την Τεσσαρακοστή και τον έβλεπες πω! πω! πω! μόνο που τον έβλεπες αισθανόσουνα δέος. Είχε αρχίσει να νηστεύη (έτσι) από εκεί κάτω ο πατήρ Γεράσιμος. Και αυτός ο άνθρωπος πήγε 109 χρονών. (Ήταν) ο π. Γεράσιμος από την Καλύβη του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου.
Πού να τον ευρής αυτόν σήμερα; Πάνε αυτές οι μορφές. Αυτό είναι Χάρις Θεού, δεν είναι ανθρώπινο πράγμα, κατάλαβες;
Βρε, Γερόντισσα, εγώ τότε που ήμουνα στην έρημο ο καημένος, ήμουνα νέος, ακούεις; την εβδομάδα δύο φορές το τελείωνα το Ψαλτήρι. Δηλαδή τι; Στην υπακοή με ‘βάζαν οι Γέροντες και το διάβαζα. Εγώ το Ψαλτήρι το διάβαζα εκεί που πιάναμε τα ξυλόγλυπτα, δεν το διάβαζα στην Εκκλησία. Τρία (καθίσματα διάβαζα) τις πρωινές ώρες και τρία τις απογευματινές ώρες. Αλλά τις Ώρες και τα Μεσώρια μέσα στην Εκκλησία.
Γερόντισσα, θυμάμαι την ζωή, άκου να δης, μόλις άρχιζε η Σαρακοστή στις τρεις μέρες η φωνή μας γινότανε φωνούλα ταπεινή, κατανυκτική. Γινότανε μόνη της έτσι, δεν μπορούσε να είναι αλλοιώς. Γιατί;
– Απ’ την πείνα.
Όταν λείπανε οι Γέροντές μου αγαπούσα να πηγαίνω μόνος μου, στο εκκλησάκι μας εκεί στην ασκητική καλύβα που είχαμε και έψαλα.
Είχα δύο αγίους Γέροντες πολύ καλούς, ο Γέροντάς μου ήταν μεγάλης αξίας άνθρωπος και λείπανε και εγώ που του έκανα υπακοή, αλλά δεν κατόρθωσα να αποκτήσω και εγώ την χάρη που είχε, αλλά να σου πω όταν λείπανε οι Γέροντες, με αφήνανε στο σπίτι γιατί εγώ ήμουν μικρούλης δεν με βγάζανε έξω, δεν πήγαινα σε πανηγύρεις, σε εορτές δεν πήγαινα, και ενθυμούμαι που έψαλα όλο κατανυκτικά τροπάρια και εύρισκα τροπάρια στην Παρακλητική του Σαββάτου ή ορισμένες ημέρες που είχε κατανυκτικά τροπάρια, κυρίως έλεγα την παράκληση του Χριστού (τον κανόνα στον Ιησού).
Έπειτα θυμάμαι που έλεγα με μεγάλη κατάνυξη και αγάπη το όνομα Ιησού, αλλά το έλεγα πάρα πολύ γλυκά και κατανυκτικά, έτσι με πόνο την λέξη Ιησού μου, Ιησού, αλλά αυτό το Ιησού δεν μπορώ να το προφέρω τώρα.
Πολύ μ’ άρεσε, αλλά (τώρα) δεν μπορώ να πω την λέξη, (τότε) το έλεγα έτσι με μια γλυκύτητα, με ένα είδος λυγμού, έτσι κατανύξεως, συγκινήσεως, αγάπης, ευλαβείας στον Χριστό.

Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)». Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», σελ. 206.