Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Του Φώτη Κόντογλου – Η Παναγία μας σε όλα της στάθηκε τo τέλειο πρότυπο για τις καλές γυναίκες…

“Η Παναγία σ΄ όλα στάθηκε τύπος και υπογραμμός για τις καλές γυναίκες, στη φρονιμάδα, στην ταπείνωση, στην υπομονή, στην αγιότητα, στην αφοσίωση και στη νοικοκυροσύνη….”

Πόσο συγκινητικό είναι να βλέπει κανένας την Παναγία να ετοιμάζει με τα άχραντα χέρια της το σπίτι της, το κλινάρι της, τις λαμπάδες, το θυμιατήρι με το λιβάνι, και ότι άλλο χρειαζότανε για την κηδεία της.

Από μικρό κορίτσι αγαπούσε την εργασία και ολοένα δούλευε, πότε γνέθοντας, όπως στον Ευαγγελισμό που τη βρήκε ο Αρχάγγελος με τη ρόκα στο χέρι, πότε ράβοντας η ίδια τα φορέματα της, ως « ιμάτια αυτόρραφα αγαπώσα », κι υστερώτερα, σαν γεννήθηκε ο Χριστός, υφαίνοντάς του τον «άρραφον» εκείνον χιτώνα που του τον βγάλανε την ώρα που τον σταυρώσανε, και που ήταν τόσο έμορφος, ώστε κι οι στρατιώτες δεν θελήσανε να τον σχίσουνε, όπως κάνανε για τα άλλα ρούχα, αλλά είπανε να βάλουνε κλήρο σε όποιον λάχει, όπως γράφει ο ίδιος ο Ιωάννης, ο ψυχογιός της.

Και στα γεράματα της δεν ξεκουράσθηκε, αλλά η ίδια έκανε τις δουλειές του σπιτιού, έραβε, μαγείρευε, περιποιότανε τον καινούργιο γυιό της τον Ιωάννην, κι ως την τελευταία ώρα της ζωής της, με τα χέρια εκείνα τα αγιασμένα που σπαργάνωσε τον Χριστό, ετοίμασε το κρεββάτι της, κι όλα τα της ταφής της.

Σ΄ όλα στάθηκε τύπος και υπογραμμός για τις καλές γυναίκες, στη φρονιμάδα, στην ταπείνωση, στην υπομονή, στην αγιότητα, στην αφοσίωση και στη νοικοκυροσύνη. Νοικοκυρούλα δώδεκα χρονών, τότε που αφιερώθηκε στο Ναό, νοικοκυρά και στα γεράματά της, που κόντευε η ώρα να φύγει από τον κόσμο!

Δεν κλαίτε, εσείς που αφήνετε τα σπίτια σας, κοπέλλες ανύπαντρες, είτε μητέρες, και γυρίζετε στις διασκεδάσεις, δεν δακρύζετε που βλέπετε την Παναγία να είναι αφοσιωμένη στο σπίτι της και να υπηρετεί τον εαυτό της και τους δικούς της, η Παναγία που την υπηρετούσανε οι Άγγελοι!

Και που σας δείχνει τον εαυτό της για παράδειγμα σε όλα, ώστε να κάνετε ευτυχισμένο το σπίτι σας και τους δικούς σας, με τη μοσχοβολιά της νοικοκυροσύνης!

Την Παναγία είχανε πάντα για παράδειγμα οι γυναίκες της Ελλάδας, και με τη φρονιμάδα τους ανακουφίζανε τον άνδρα τους, παρηγορούσανε τις πίκρες του, κάνανε παιδιά καλά, υπομονεύανε στις δυστυχίες, οικονομούσανε το σπίτι τους, ενώ τώρα, με τον κακό δρόμο που πήρανε πολλές απ΄ αυτές, για να γίνουνε «πολιτισμένες», το σπίτι έχασε τη ζέστη του, σαν την φωλιά που την παράτησε το πουλί, ο άνδρας έγινε αδιάφορος, τα παιδιά πήρανε κακή ανατροφή, η ζωή έγινε βαρετή, κι όλα πάνε κατά γκρεμνού”.

Περιοδικό Εφημέριος 15/08/1964, αρ. φύλλου 16

Απόσπασμα από το άρθρο: “Η Άχραντος Κοίμησις της Παναγίας”
https://enromiosini.gr/

[toula]

-Γέροντα, όταν κάνω ένα καλό, λυπάμαι, αν δεν το αναγνωρίσουν οι άλλοι...

-Γέροντα, στενοχωριέμαι, όταν οι άλλοι δέν έχουν καλή γνώμη γιά μένα.

-Καλά πού μου το είπες!

Άπό σήμερα θά κάνω ευχή οί άλλοι νά μήν έχουν ποτέ καλή γνώμη γιά σένα, γιατί αυτό σέ συμφέρει, καλό μου παιδί. Οικονομάει ό Θεός νά μας αδικήσουν οί άνθρωποι ή νά μας πουν καμμιά κουβέντα, γιά νά εξοφλήσουμε μερικές αμαρτίες μας ή γιά νά αποταμιεύσουμε κάτι στην άλλη ζωή. Δέν μπορώ νά καταλάβω, πώς τήν θέλετε εσείς τήν πνευματική ζωή; Δέν έχετε καταλάβει ακόμη το πνευματικό σας συμφέρον και θέλέτε εξόφληση εδώ για τον Ουρανό δεν αφήνετε τίποτε. Πώς τα παίρνεις έτσι τα πράγματα; ΤΙ διαβάζεις; Ευεργετινό διαβάζεις; Εκεί δεν σου λέει τί πρέπει νά κάνης;

Ευαγγέλιο διαβάζεις; Νά διαβάζης κάθε μέρα.

-Γέροντα, όταν κάνω ένα καλό, λυπάμαι, αν δεν το αναγνωρίσουν οι άλλοι.

-Καλά, εσύ τί θέλεις, αναγνώριση άπό τόν Χριστό ή άπό τους ανθρώπους; Πιο πολύ όφελος δέν έχεις άπό τήν αναγνώριση του Χριστού; Σέ τί σέ βοηθάει νά σέ προσέχουν οι άνθρωποι; Αν τώρα σου αναγνωρίζουν το καλό πού κάνεις, στην άλλη ζωή θά ακούσης:
Απέλαβες συ τα αγαθά σου.

Πρέπει νά χαιρώμαστε, όταν δέν αναγνωρίζουν οι άλλοι τους κόπους μας και δέν μάς ανταμείβουν, γιατί αυτούς τους κόπους τους λαμβάνει ύπ' όψιν ό Θεός και θά μάς ανταμείψη μέ πληρωμή αιώνια. Αφού υπάρχει θεία ανταπόδοση, νά κοιτάξουμε νά βάλουμε καμμιά δραχμή στο Ταμιευτήριο του Θεού.Πρέπει νά δεχώμαστε τήν αδικία σάν μεγάλη ευλογία, γιατί αποταμιεύουμε άπό αυτήν ουράνια ευλογία.

-Οταν, Γέροντα, δέχεται κανείς τήν αδικία, όχι γιατί σκέφτεται τήν μέλλουσα Κρίση, αλλά γιατί αυτό τό θεωρεί καλό, είναι σωστό;

-Έ, και αυτό εκεί δέν καταλήγει; Μόνο νά προσέξη νά μήν τό κάνη, γιά νά γίνη απλώς καλός άνθρωπος, γιατί έτσι κάνουν οί Ευρωπαίοι .Νά σκέφτεται πώς είναι εικόνα Θεού και πρέπει νά μοιάση στον Πλάστη του. Άν υπάρχη αυτό το κίνητρο, βαδίζει σωστά. Διαφορετικά κινδυνεύει νά πέση στον ανθρωπισμό των Ευρωπαίων.

Γέροντος Παισίου
https://www.inagiounikolaoutouneou.gr/

[toula]

Μικρή προσευχή

Παναγία μου, θέλω νά μέ κοιτᾶς:
Στοργικά, ὅταν φοβᾶμαι!
Μέ ἀγάπη, ὅταν ἁμαρτάνω!
Γλυκά, ὅταν σοῦ μιλῶ!
Μέ ὑπομονή, ὅταν σέ ξεχνῶ!
Μέ χαρά, ὅταν σέ τιμῶ!
Σάν μητέρα, ὅταν σ’ ἀναζητώ!
Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς.

https://xfd.gr/

[toula]

ΕΊΣΑΙ ΈΝΑ ΘΑΎΜΑ
«ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΟ

Μιλάμε και ονειρευόμαστε όμορφα.
Δένουμε με ανθρώπους, μέρη, πράγματα και όμορφες στιγμές.
Μοιραζόμαστε όνειρα κάτω από τον ίδιο ουρανό και περπατάμε στην ίδια γη. Μας συγκινεί οτιδήποτε όμορφο, ένα λουλούδι, ένα τραγούδι, ένα χαμόγελο, η φωνή ενός παιδιού, η τρυφερότητα ενός γέρου, η ανάμνηση ενός αγαπημένου προσώπου... Δουλεύουμε με αφοσίωση. Κρύβουμε σωματικό και συναισθηματικό πόνο, αμφιβολίες, φόβους, τύψεις, ανεκπλήρωση... Γινόμαστε και πάλι ενσυναίσθητοι, παρόντες, προσεκτικοί.
Κλαίμε.
συγχωρούμε
αγαπάμε
Κρατάμε ιερές αναμνήσεις που κάνουν την ψυχή μας να δονείται. Μαθαίνουμε να δίνουμε.
Σήμερα κάνω λάθος και με συγχωρείς. Αύριο κάνεις λάθος και σε συγχωρώ.
Μεθαύριο κάνουμε λάθη και οι δύο και μας συγχωρούν οι άλλοι κ.ο.κ.
Και πάνω απ' όλα και μέσα μας το Άγιο Πνεύμα λάμπει σε απαλό Φως.
Λοιπόν, αγαπητή ψυχή, να είσαι ένα αναμμένο κερί, και με το παράδειγμα της δικής σου ζωής, κάνε τον κόσμο γύρω σου πιο όμορφο.
Συγχώρεσε, αγάπησε, ευλόγησε!
Είσαι ένα θαύμα!».

Πατηρ Χρυσόστομος Φιλιπέσκου.
apantaortodoxias

[toula]

Η εμφάνιση της Θεοτόκου

Ζούσε στη χώρα των Αλαμανών ένας ιερέας πολύ ενάρετος, ο Πελάγιος, που έτρεφε ξεχωριστή ευλάβεια στην Υπεραγία Θεοτόκο.
Ο διάβολος όμως τον φθόνησε και του έσπειρε λογισμό απιστίας για τη θεία Κοινωνία. "Πώς είναι δυνατόν", σκεφτόταν, "να γίνονται το ψωμί Σώμα και το κρασί Αίμα Χριστού!".
Απ' τους λογισμούς αυτούς έπεφτε σε μεγάλη θλίψη, αλλά δεν τολμούσε να συμβουλευθεί κανέναν άνθρωπο. Γι' αυτό πρόστρεξε στην ίδια την Παναγία και την παρακάλεσε να τον πληροφορήσει σχετικά.
Κάποια μέρα λοιπόν, ενώ λειτουργούσε, όταν έφτασε στο "Εξαιρέτως της Παναγίας αχράντου...", εξαφανίστηκε από το δισκάριο ο άγιος Άρτος. Ερεύνησε ο Πελάγιος τριγύρω, αλλά δεν Τον βρήκε.
- Παναγία μου! φώναξε τρομαγμένος, γνωρίζω ότι για την ολιγοπιστία και την αμφιβολία μου με σιχάθηκε ο Χριστός κι έφυγε από μπροστά μου για να μην κοινωνήσω, ο ανάξιος. Εσύ όμως παρακάλεσέ Τον να με συγχωρήσει!

Βλέπει τότε μπροστά στην αγία τράπεζα την υπερένδοξη Βασίλισσα με το θείο Βρέφος στην αγκαλιά της να του λέει:
- «Αυτό το Βρέφος είναι ο Ποιητής της οικουμένης, ο Υιός και Λόγος του Θεού˙ τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Αυτός πέθανε στο Σταυρό για τη σωτηρία του κόσμου και αναστήθηκε. Αυτός και τώρα καθημερινά συγκαταβαίνει με θαυμαστό τρόπο στο σχήμα του ψωμιού και του κρασιού, για την πολλή αγάπη Του στους ανθρώπους, και προσφέρεται σ΄ αυτούς για τον αγιασμό της ψυχής τους. Ψηλάφησέ Τον λοιπόν και ερεύνησε άφοβα, για να διαπιστώσεις ότι πρόκειται αληθινή θεωρία, ότι είναι σώμα πραγματικό με σάρκα και αίμα, καθώς Τον γέννησα. Έτσι ακριβώς γίνονται ο άρτος και ο οίνος όταν λειτουργείς. Επειδή όμως η ανθρώπινη φύση δεν μπορεί να φάει σάρκα ωμή και να πιεί αίμα, γι' αυτό με πάνσοφο τρόπο ο Παντοδύναμος προσφέρεται με τη μορφή του ψωμιού και του κρασιού, ώστε να μπορεί ο καθένας να Τον μεταλαμβάνει με λαχτάρα και πόθο. Κοινώνησε λοιπόν κι εσύ με ευλάβεια και πίστη, γιατί όποιος Τον παίρνει μέσα του άξια, γίνεται μέτοχος της θείας δόξας Του.»
Μ' αυτά τα λόγια η Δέσποινα απέθεσε το Βρέφος στην αγία τράπεζα, κι αφού Το προσκύνησε ταπεινά, έγινε άφαντη.
Τότε ο ιερέας πήρε με φόβο και χαρά στα χέρια του το θείο Βρέφος. Το ασπάστηκε ευλαβικά και διαπίστωσε πως ήταν πραγματικά ένα ζωντανό βρέφος με αληθινή σάρκα. Ύστερα το ακούμπησε στην αγία τράπεζα, έπεσε στη γη και προσευχήθηκε με δάκρυα:
"Πιστεύω, Κύριε, και ομολογώ πως Εσύ είσαι ο Υιός του Θεού, που γεννήθηκες από την αειπάρθενη Μαρία. Σ' ευχαριστώ για τη χάρη που αξιώθηκα σήμερα ο ανάξιος, και παρακαλώ να μου συγχωρέσεις την παλιά μου δυσπιστία. Και τώρα αξίωσέ με να Σε κοινωνήσω όχι σαν βρέφος, αλλά σαν Άρτο".
Αφού προσευχήθηκε έτσι με πίστη, σηκώνεται, και βλέπει μπροστά του τον άγιο Άρτο όπως και πριν. Μετέλαβε με ευφροσύνη, και συνέχισε σ' όλη του τη ζωή να ιερουργεί τα θεία Μυστήρια με περισσή ευλάβεια.

Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία
Εκδόσεις Ι.Μ. Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής

[toula]

Ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος για την Θεία Κοινωνία.

Πολλοί κοινωνούν μία φορά το χρόνο, άλλοι δύο φορές, άλλοι περισσότερες. Ποιούς άπ' αυτούς θα επιδοκιμάσουμε; Όσους μια φορά, όσους πολλές η όσους λίγες φορές μεταλαμβάνουν;
Ούτε τους μία ούτε τους πολλούς ούτε τους λίγες, μα εκείνους που πλησιάζουν στο 'Άγιο Ποτήριο με καρδιά αγνή, με βίο ανεπίληπτο. Αυτοί ας κοινωνούν πάντα. Οι άλλοι, οι αμετανόητοι αμαρτωλοί, ας μένουν μακριά από τα ’Άχραντα Μυστήρια, γιατί αλλιώς κρίμα και καταδίκη ετοιμάζουν για τον εαυτό τους.
Ό 'Άγιος Απόστολος λέει: «Όποιος τρώει τον άρτο και πίνει το ποτήριο του Κυρίου με τρόπο ανάξιο, γίνεται ένοχος αμαρτήματος απέναντι στο σώμα και στο αίμα του Κυρίου, προκαλώντας την καταδίκη του» (Α’ προς Κορ. 11:27, 29). Θα τιμωρηθεί, δηλαδή, τόσο αυστηρά, όσο και οι σταυρωτές του Χριστού, αφού κι εκείνοι έγιναν ένοχοι αμαρτήματος απέναντι στο σώμα Του.

Πολλοί από τους πιστούς έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο περιφρονήσεως των Αγίων Μυστηρίων, ώστε, ενώ είναι γεμάτοι από αμέτρητες κακίες και δεν διορθώνουν καθόλου τον εαυτό τους, κοινωνούν στις γιορτές απροετοίμαστοι, μη γνωρίζοντας ότι προϋπόθεση της Θείας Κοινωνίας δεν είναι η γιορτή, αλλά, καθώς είπαμε, η καθαρή συνείδηση. Και όπως αυτός που δεν αισθάνεται κανένα κακό στη συνείδησή του, πρέπει καθημερινά να προσέρχεται στη Θεία Κοινωνία, έτσι κι αυτός που είναι φορτωμένος αμαρτήματα και δεν μετανοεί, πρέπει να μην κοινωνεί ούτε στη γιορτή.
Γι' αυτό και πάλι σας παρακαλώ όλους να μην πλησιάζετε στα Θεία Μυστήρια έτσι απροετοίμαστοι κι επειδή το απαιτεί η γιορτή, αλλά αν κάποτε αποφασίσετε να λάβετε μέρος στη Θεία Λειτουργία και να κοινωνήσετε, να καθαρίζετε καλά τον εαυτό σας, από πολλές μέρες πριν, με τη μετάνοια και εξομολόγηση, την προσευχή, την ελεημοσύνη, τη φροντίδα για τα πνευματικά πράγματα.

Να κοινωνούμε πέντε και δέκα φορές το χρόνο; Να κοινωνούμε μόνο το Πάσχα και τα Χριστούγεννα;
Ρωτήστε τον Ιερό Χρυσόστομο· και ό,τι μας πη εκείνος, αυτό να κάνουμε. Ρώτησαν πράγματι το Χρυσόστομο, που έκανε τη θεία Λειτουργία, και ό άγιος πατέρας τους απάντησε· «Είσαι έτοιμος; Κοινώνα κάθε μέρα . Δεν είσαι έτοιμος; ούτε τη Λαμπρή να μην κοινωνήσεις· γιατί και ό Ιούδας κοινώνησε αλλά κολάστηκε». Αυτό είναι το μεγάλο ζήτημα· οχι πόσες φορές θα κοινωνούμε, αλλά πόσες φορές θα είμαστε έτοιμοι . Και γιατί να μην είμαστε έτοιμοι; Από μας εξαρτάται να ετοιμαστούμε .Βέβαια είμαστε αμαρτωλοί, έχουμε ακάθαρτοι ψυχή, είμαστε ανάξιοι να πλησιάσουμε τη
θεία κοινωνία. Άλλ’ υπάρχει τρόπος να καθαριστούμε. Δίπλα μας τρέχει το ποτάμι. Είμαστε ακάθαρτοι; ας πάμε να καθαριστούμε . Έρχεται Λαμπρή και θα πρέπει να είναι όλα καθαρά· τα ποτήρια, τα τζάμια, τα παράθυρα, τα έπιπλα. . . .
Τα πάντα καθαρά, και η καρδιά μας να είναι ακάθαρτη; Όπως οι νοικοκυρές έχουν μεγάλη φροντίδα για το σπίτι, έτσι να φροντίσουμε όλοι να καθαρίσουμε και την ψυχή μας άπο τις αμαρτίες. Πλυντήριο και ποτάμι που καθαρίζει είνε η μετάνοια και η ίερά έξομολόγησις. Στην έξομολόγησι να πάμε όλοι· και ό πιο άγιος άκόμα να περάση άπο ίερά έξομολόγησι, να καθαριστη· και όταν είνε καθαρός, τότε να προσέλθει στη θεία κοινωνία.
Γιατί άποστρέφεσαι αύτον που σε άγαπά; Γιατί κοπιάζεις για τον κόσμο; Γιατί άντλείς νερο με τρυπημένο πιθάρι; Διότι αύτο σημαίνει να καταπονησαι εις την ζωην αύτήν. Γιατί λαναρίζεις την φωτιά; Γιατί πυγμαχείς εις τον άέρα; Γιατί τρέχεις άδικα; Κάθε τέχνη δεν έχει και ένα σκοπόν; Εις τον καθένα είναι όπωσδήποτε φανερόν. Δείξε μου και συ τον σκοπον της σπουδής εις την ζωήν.
H Θεία Κοινωνία το Σωμα και το Αίμα του Θεανθρώπου Χριστου δεν είναι έθιμο είναι σχέση και μετοχή που περνάει άπό το μυστήριο της Μετανοίας και έξομολογήσεως.
Έάν αύτό δεν το δέχομαι τότε δεν δέχομαι και τον ίδιο το Χριστό στην ζωή μου. Ό Χριστός άπό προσωπική σχέση γίνεται φαντασία ίδεολόγη μα και συναλλαγή και τίποτε περισσότερο.

π. Σπυρίδων Σκουτής

[toula]

Μη φοβού, αλλά πίστευε. Όταν αποφασίσουμε να μην μας ενδιαφέρει αν θα πληγωθούμε, τότε θα μπορέσουμε να ελευθερωθούμε για να ζήσουμε και να αγαπήσουμε πραγματικά. Και τον Θεό και τον άνθρωπο. Η ανασφάλεια είναι εγωϊσμός. Αν θέλουμε να αγαπήσουμε χωρίς να τσαλακωθούμε και αν συμβεί να πληγωθούμε γινόμαστε θηρία, τότε υπάρχει πρόβλημα. Φοβόμαστε να αγαπήσουμε για να μην πληγωθούμε, φοβόμαστε να πάμε στον Χριστό για να μην μας ελέγξει η καθαρότητα της αγάπης Του , φοβόμαστε να πάμε στον γιατρό μην τύχει κι ακούσουμε κάτι δυσάρεστο. Ζώντας στον φόβο είναι σαν να έχεις πεθάνει. Η εικόνα απο τα ματωμένα καρφιά του Χριστού μπορεί να μας σοκάρει, όμως είναι η αγάπη στα καλύτερα της. Η αγάπη αν είχε σύζυγο, αυτός θα ήταν ο πόνος και καρπός του έρωτα τους η αγιότητα. Οι Άγιοι δεν φοβήθηκαν αλλά δόθηκαν, παραδόθηκαν, γι΄αυτό τράβηξαν απίστευτα μαρτύρια που όμως με τη χάρη του Κυρίου έμοιαζαν με δροσιά. Λές φοβάμαι… Και απαντά ο Κύριος «Μη φοβού, αλλά πίστευε».

Αν αγαπάς Χριστοκεντρικά δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα. Διότι η αγάπη σου έχει βαπτιστεί με την αιώνιότητα. Γιατί όμως φοβάσαι; Διότι για να αγαπήσεις πραγματικά πρέπει να αφήσεις ό,τι σε σκοτώνει για να μπορείς να πετάξεις. Δεν θέλουμε να πάρουμε διαζύγιο με τη αμαρτία, θέλουμε να μπούμε σε γάμο με τον Χριστό αλλά θέλουμε και την ερωμένη μαζί. Αυτή είναι η τραγωδία μας… Ο φόβος να αγαπήσεις αλλά να μην πληγωθείς ειναι μια κόλαση φτιαγμένη απο σένα για σένα. Σαν να θέλεις να κολυμπήσεις χωρίς να βραχείς. Πόσο δύσκολη η εμπιστοσύνη. Ξέρεις τι μου αρέσει στον Χριστό; Ότι στην αδυναμία σου δεν σε μαλώνει αλλά τον «ακούς» να σου «ψιθυρίζει» : «Σε καταλαβαίνω και σε αγαπώ». Μας φωνάζει! : “Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς” αλλά εμείς αντί να τρέξουμε απλά κοιτάμε, πεθαίνουμε σε μια φοβική ακινησία. Μα αναρωτιέσαι: “Και πώς θα ξεπεράσω τον φόβο”;; Απλά παιδί μου, κοίταξε και αγκάλιασε τα ματωμένα καρφιά του Κυρίου και η θεραπεία έχει ήδη αρχίσει. Καλή ανάρρωση.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh . gr
Mη φοβάσαι, παραδώσου στο λιμάνι της αγκαλιάς Του. - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

Πολλοί άνθρωποι πηγαίνουν στην εξομολόγηση και ψάχνουν εναγωνίως απαντήσεις για τα προβλήματα και τα συμβάντα στη ζωή τους. Ζητούν επίμονα απαντήσεις στα αναρίθμητα γιατί. Κάποια γιατί που βγαίνουν με κραυγές ή δάκρυα. Είναι ο πόνος που δημιουργεί τα ερωτήματα αυτά. Μπορεί να απογοητευτούν κάποιοι, αλλά απαντήσεις δεν θα παίρνουμε πάντα, ίσως μάλιστα να μην πάρουμε ποτέ διότι δεν μας συμφέρει. Ίσως κάποιες απαντήσεις αποκαλυφθούν στα έσχατα, δεν ξέρω, ίσως.
Και πώς θα καλυφθεί η απάντηση, θα ρωτήσει κάποιος. Με την εξής φράση : «Να είναι ευλογημένο Κύριε, Εσύ γνωρίζεις καλύτερα, το αφήνω σ’ Εσένα». Να θυμάσαι αδερφέ μου, πάντα στην ερώτηση «Γιατί;» η απάντηση είναι «Διότι ο Κύριος γνωρίζει».

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh . gr

[toula]

Εξηγούμαστε υπερβολικά στους άλλους, γιατί δίνουμε υπεραξία στην γνώμη τους για εμάς.
Προσπαθούμε να πείσουμε για την αξία μας, αλλά χάνουμε την ειρήνη μας στην προσπάθεια αυτή.
Δεν χρειαζόμαστε την έγκριση των άλλων για την ζωή μας.
Αλίμονο εάν εξαρτώνται οι επιλογές μας από τα «γούστα» των άλλων.
Πολλές φορές κάνουμε το λάθος, στο βωμό της «αποδοχής των άλλων» να θυσιάζουμε τις προσωπικές μας επιλογές και προτιμήσεις, ευνουχίζοντας με αυτόν τον τρόπο την ευτυχία μας, γεμίζοντας απωθημένα.
Μην είμαστε δούλοι των προσδοκιών των άλλων.
Μην προσπαθούμε συνεχώς να δικαιολογούμε το ποιοι είμαστε.

Οι άνθρωποι που πραγματικά μας αγαπούν δεν χρειάζονται εξηγήσεις και αποδείξεις για την αξία μας. Ενδιαφέρονται και μας αποδέχονται γι’ αυτό που είμαστε, χωρίς να προσπαθούν να μας κατακρίνουν-ελέγξουν ή να μας «βελτιώσουν» σύμφωνα με τα δικά τους «θέλω».
Αυτό δεν σημαίνει ότι απαξιώνουμε τους πάντες ή δεν λαμβάνουμε υπ’όψιν μας κάποια καλοπροαίρετη παρατήρηση, διότι σίγουρα κι εμείς θα κάνουμε λάθη· μην πάμε στο άλλο άκρο. Το θέμα είναι να ισορροπούμε στην ζωή μας, έτοιμοι να εξελιχθούμε, χωρίς υποκριτικές συμπεριφορές για να ικανοποιούμε τις επιθυμίες των άλλων…
Κυρίως να είμαστε αυθεντικοί αλλά και ανοιχτόμυαλοι (όχι απόλυτοι στις απόψεις μας), ειλικρινείς και ταπεινοί, ελεύθεροι από την ανθρωπαρέσκεια και την έπαρση, που κάνουν τον άνθρωπο αιχμάλωτο του χειροκροτήματος των άλλων…
Αντί να ποθούμε εμμονικά την αποδοχή των άλλων, κυρίως ας αποδεχτούμε τον εαυτό μας μέσα από την διαδικασία της αυτογνωσίας και της μετανοίας.

Ναι, δεν είμαστε τέλειοι, γι’αυτό και χρειάζεται πάντα να προσπαθούμε για το καλύτερο, παραδεχόμενοι τις αστοχίες και τις ελλείψεις μας.
Άλλο να αλλάζω για το καλό μου και άλλο να αλλάζω για να αρέσω στους άλλους.
Μην πέφτουμε στην παγίδα να υιοθετούμε απόψεις και συμπεριφορές μόνο και μόνο επειδή είναι της μόδας ή επειδή θελουμε να είμαστε αρεστοί στους άλλους. Διότι τότε γινόμαστε μαριονέτες του κόσμου και παύουμε να είμαστε πρωταγωνιστές της ζωής μας…
Ο κόσμος πάντα θα λέει και πάντα θα απαιτεί από εμάς. Το θέμα είναι εμείς να ξέρουμε ποιοι είμαστε και τι θέλουμε· να γνωρίζουμε που ήμασταν, που είμαστε και που θέλουμε να πάμε…

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Δεν παρέβλεψε τον πόθο του
Αρχιμ. Ιωαννίκιος Κοτσώνης,
Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Σοχού

Φημολογείται ότι στην Σκήτη των Ιβήρων ήταν ένας μοναχός, ονομαζόμενος Άνθιμος, τυφλός εκ γενετής. Άκουε τα θαύματα της Κυρίας Θεοτόκου της Πορταΐτισσας, που γίνονταν σ’ όλο τον κόσμο, και Την παρακαλούσε να τον θεραπεύσει. Από την πολλή ευλάβεια, που είχε στην αγία Εικόνα της Πορταΐτισσας, ζήτησε από έναν αγιογράφο να του ζωγραφίσει μία όμοια εικόνα. Ο αγιογράφος ετοίμασε τον πίνακα να τον εργασθεί. Όταν όμως έπαιρνε το κονδύλι να χαράξει το σχέδιο, το χέρι του μαρμάρωνε!

Μετά από λίγες ημέρες νομίζοντας ο πατήρ Άνθιμος ότι η αγία Εικόνα ήταν έτοιμη, πήγε να την πάρει από τον αγιογράφο. Ο αγιογράφος του είπε ότι, όταν άρχιζε να εργασθεί το σχέδιο, τα χέρια του νεκρώνονταν και δεν μπορούσε να την εργασθεί. Ο πατήρ Άνθιμος, όταν το άκουσε, γονάτισε καταγής και χύνοντας δάκρυα πόθου παρακαλούσε την Κυρία Θεοτόκο να επιτρέψει στον αγιογράφο να ζωγραφίσει την αγία Της Εικόνα.
Η Παναγία δεν παρέβλεψε τον πόθο του, αλλά πρώτα άνοιξε τα μάτια του, και ύστερα οικονόμησε να ζωγραφισθεί η αγία της Εικόνα αχειροποίητη πάνω στη σανίδα του ζωγράφου, για να δει ο πατήρ Άνθιμος το Πανάχραντο πρόσωπό της και του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και να κηρυχθεί και αυτό το γεγονός σ’ όλο τον κόσμο! Ο πατήρ Άνθιμος, με τα θεραπευμένα μάτια του, Την είδε, Την απόλαυσε αχόρταγα και πάλιν έχασε το φως του και ήλθε στην προηγούμενη κατάστασή του!

Πηγή: Αρχιμανδρίτου Ιωαννικίου Κοτσώνη, «Αθωνικόν Γεροντικόν», έκδοσις Δ΄, Ι. Ησυχαστηρίου Αγ. Γρηγορίου Παλαμά, Κουφάλια Θεσσαλονίκης 2004. Μεταφορά στη δημοτική: Α.Χ., Θεολόγος