"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ὁ ἔρωτας πρὸς τὸν Χριστὸ εἶναι κάτι ἄλλο. Δὲν ἔχει τέλος, δὲν ἔχει χορτασμό. Δίνει ζωή, δίνει σθένος, δίνει ὑγεία, δίνει, δίνει, δίνει… Κι ὅσο δίνει, τόσο πιὸ πολὺ ὁ ἄνθρωπος θέλει νὰ ἐρωτεύεται.

Άγιος Πορφύριος

Ο πόλεμος και τα όπλα του Χριστιανού.

Στα χρόνια μας δεν γίνεται διωγμός των χριστιανών, όπως σε παλαιότερες εποχές, από ειδωλολάτρες αυτοκράτορες ή άλλους άπιστους ανθρώπους, και εύχομαι να μη γίνει ποτέ.
Διεξάγεται όμως, ένα πνευματικός πόλεμος ανάμεσα στους πιστούς και τους δαίμονες. Τώρα, όπως λέει ο απόστολος, «δεν έχουμε να παλέψουμε με ανθρώπους, αλλά με αρχές και εξουσίες, δηλαδή με τους κυρίαρχους του σκοτεινού τούτου κόσμου, τα πονηρά πνεύματα που βρίσκονται ανάμεσα στη γη και στον ουρανό» (Εφ.6:12).
Ο πόλεμος αυτός είναι αδιάκοπος και ιδιόμορφος, καθώς γίνεται με τα πάθη και τις επιθυμίες –τη φιληδονία, τη φιλαργυρία, την οργή, το φθόνο, την κακία σε κάθε μορφή της-, γι’ αυτό απαιτεί ειδικό οπλισμό: «Σταθείτε σε θέση μάχης», συνεχίζει ο απόστολος, «αφού ζωστείτε στη μέση σας σαν ζώνη την αλήθεια, αφού φορέσετε σαν θώρακα τη δικαιοσύνη, αφού στα πόδια σας βάλετε σαν υποδήματα την ετοιμότητα για την τήρηση του Ευαγγελίου της ειρήνης, αφού κρατήσετε σαν ασπίδα την πίστη, αφού δεχθείτε σαν περικεφαλαία την ελπίδα της σωτηρίας και αφού πάρετε στο χέρι τη μάχαιρα του Αγίου Πνεύματος, δηλαδή το λόγο του Θεού» (πρβλ. Εφ. 6:14-17).
Να ποια είναι η θεϊκή πανοπλία του χριστιανού, η πανοπλία με την οποία αντιμετωπίζει τον πόλεμο του διαβόλου, αντιμάχεται τους δαίμονες, νικάει τα πάθη, κατακτά τις αρετές, μπαίνει νικητής και τροπαιοφόρος στη Βασιλεία των Ουρανών.
Σ’ αυτή τη Βασιλεία ας αποβλέπουμε, αδελφοί μου, θυσιάζοντας για χάρη της τα πάντα, ακόμα και τη ζωή μας αν χρειαστεί. Γι’ αυτή τη Βασιλεία ας πετάξουμε από πάνω μας την αμαρτία. Η αμαρτία είναι σκοτάδι, είναι ζόφος, είναι θάνατος. Όταν μας τυλίγει δεν βλέπουμε μπροστά μας. Έτσι, μολονότι βαδίζουμε σ’ έναν φαρδύ και ευρύχωρο δρόμο, το δρόμο της φιλαυτίας και των απολαύσεων, τελικά γκρεμιζόμαστε στο βάραθρο της ψυχικής απώλειας.
Η αρετή, απεναντίας, είναι φως, είναι λαμπρότητα, είναι ζωή. Όταν την αποκτούμε, οδηγεί τα βήματά μας με ασφάλεια. Έτσι, μολονότι βαδίζουμε σ’ έναν στενό και κακοτράχαλο δρόμο, το δρόμο της ταπεινοφροσύνης και των στερήσεων, τελικά φτάνουμε στον παράδεισο της αιώνιας τρυφής.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
Από το βιβλίο: “Θέματα Ζωής” – Εκδ.: Ιερά Μονή Παρακλήτου.

Άγιος Πορφύριος: Ζωή σε άλλον πλανήτη δεν υπάρχει.

Μια μέρα στον κύριο Π. Π. πήγαν κάποια μικρά παιδιά, κατηχητόπουλα και τον ρώτησαν αν είναι αλήθεια ότι υπάρχουν εξωγήινοι.
Εκείνες τις μέρες τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έλεγαν ότι κάπου είχε εμφανιστεί ένα UFO και ότι κάποιοι είχαν δει έναν εξωγήινο άνθρωπο.
Τα παιδιά, λοιπόν, προβληματισμένα απ’ όσα είχαν ακούσει, ρωτούσαν αν όλα αυτά είναι αληθινά κι αν υπάρχει σ’ άλλον πλανήτη ζωή.
Ο κύριος Π. δεν ήξερε τι να τους πει.
Έτυχε, λοιπόν, εκείνες τις μέρες να πάει στον Ωρωπό, για να δει τον γέροντα Πορφύριο [νυν άγιο Πορφύριο] σχετικά με ένα σοβαρό θέμα υγείας, που απασχολούσε κάποιο συγγενή του.
Αφού συζήτησε το θέμα της ασθένειας του συγγενή του κι ενώ έπαιρνε την ευχή του πατρός Πορφυρίου, για να αναχωρήσει, εκείνος τότε του είπε:
– Π., τι λένε για ‘κεινα τα πράγματα, που πετάνε;
Κι έκανε μια χαρακτηριστική κίνηση με το χέρι του, όπως κάνουμε, όταν θέλουμε να δείξουμε ότι κάτι πετάει.
Ο κύριος Π. δεν κατάλαβε κι ο Γέροντας του επανέλαβε:
– Για ‘κεινα τα πράγματα, που λένε ότι εμφανίζονται από άλλον πλανήτη, λέω, που διαδίδουν. Τι λες εσύ;
Τότε ο κύριος Π. θαύμασε που ο Γέροντας με την άφθονη Χάρη, που είχε, δεν τον άφησε να φύγει χωρίς να τον πληροφορήσει και γι’ αυτό, το όποιο τον είχε απασχολήσει μεν πριν λίγες μέρες, δεν το είχε όμως θεωρήσει πως ήταν ανάγκη να ρωτήσει τον Γέροντα.
Κι εκείνος τον εξήγησε:
-Αυτά όλα, να ξέρεις, είναι πράγματα φανταστικά, δαιμονικά. Ζωή σ’ άλλον πλανήτη δεν υπάρχει!

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ιερομονάχου Χριστοδούλου Αγιορείτου, «Σκεύος εκλογής».

Διήγηση Αγίου Γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη:

-Κάποτε, ὅταν ὁ Γέροντας Ιωσήφ ο ησυχαστής, ἦταν στὸν Ἅγιο Βασίλειο, ἦρθε σὲ κάποια γειτονική συνοδεία, ἕνα λαϊκό παιδί, γιὰ νὰ γίνη μοναχός.
Τὸ παιδὶ αὐτὸ ἦταν ὀρφανὸ καὶ υἱοθετημένο.
Δὲν πέρασε πολὺς καιρὸς καὶ ἦρθε ὁ ψυχοπατέρας του στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ τοῦ λέγει:
– Ἐγὼ σὲ πῆρα ἀπὸ μικρὸ καὶ σὲ ἀνέθρεψα, γιὰ νὰ μὲ γηροκομήσης κιʼ ἐσὺ τώρα θὰ γίνης καλόγερος;
Καὶ τὸν πῆρε μὲ τὸ ζόρι κιʼ ἔφυγε.
Τό παιδί, ἀπὸ τὴν στενοχώρια του, ἔπαθε φυματίωσι.
Τότε ὁ πατέρας του τὸν ἔδιωξε.
– Φύγε ἀπό ʼδῶ, νὰ μὴ μολύνης κιʼ ἐμᾶς καὶ πήγαινε στὸ Ἅγιον Ὄρος νὰ γίνης καλόγερος ἀφοῦ τὸ θέλεις.
Σηκώθηκε λοιπόν καὶ πῆγε ξανὰ στὸν Γέροντα τοῦ κελλιοῦ στὸν Ἅγιο Βασίλειο, καὶ τοῦ λέγει:
– Γέροντα, μὲ θυμᾶσαι ποιός εἶμαι;
– Ναί, σὲ θυμᾶμαι.
– Λοιπόν, ὁ πατέρας μου μοῦ ἐπέτρεψε νὰ γίνω καλόγερος.
– Καλά.
– Γέροντα ὅμως, νὰ σᾶς εἰπῶ ὅτι ἀπὸ τὴν στενοχώρια μου ἔγινα φυματικός, γιʼ αὐτὸ μʼ ἔδιωξε ὁ πατέρας μου.
– Τί; Εἶσαι φυματικὸς καὶ ἦρθες ἐδῶ νὰ μᾶς κολλήσης κιʼ ἐμᾶς; Ἄντε, φεύγα!
Φεύγα ἀπʼ ἐδῶ!
– Δὲν θέλω τίποτε, ἔλεγε ὁ νέος. Μόνο ἕνα ξεροκόματο καὶ βάλτε με σὲ μιὰ γωνία νὰ πεθάνω! Μόνο καλόγερο κάντε με. Δὲν θέλω τίποτε
– Ὄχι, εἶπε ἐκεῖνος ὁ Γέροντας καὶ τὸν ἔδιωξε.
Ἔφυγε, λοιπὸν, καὶ καθόταν σʼ ἕνα μονοπάτι καὶ ἔκλαιγε ἀπαρηγόρητα μὲ λυγμούς.
Κατὰ θεία Πρόνοια τήν στιγμὴ ἐκείνη περνοῦσε ὁ Γέροντας Ἰωσὴφ ἀπό ʼκεῖ.
Τὸν βλέπει καὶ τοῦ λέει:
– Τί ἔχεις, παιδί μου καὶ κλαῖς;
– Γέροντα ἦρθα στό Ἅγιον Ὄρος νὰ γίνω καλόγερος, ἀλλὰ ὁ Γέροντας μου μὲ ἔδιωξε γιατί εἶμαι φθισικός. Δυστυχῶς δὲν βρίσκεται κανένας νὰ μὲ κάνη μοναχό, κιʼ ἄς μʼ ἀφήση σέ μιά γωνιά νὰ πεθάνω. Μόνο νὰ μὲ κάνη καλόγερο καὶ δὲν θέλω τίποτε ἄλλο.
Ὁ Γέροντας Ἰωσὴφ σὰν ἄνθρωπος φοβήθηκε στὴν ἀρχή, ἀλλὰ ἡ μεγάλη του καρδιὰ δὲν τὸν ἄφηνε νὰ παρατήση τὸ παιδί μόνο του.
– Ἔλα παιδί μου, τοῦ λέγει, καὶ τὸν πῆρε ἀπὸ τὸ χέρι καὶ πῆγαν πάνω στήν καλλύβα του.
Στὴν συνοδεία του τότε ἦσαν ὁ πατήρ Ἰωάννης, ὁ πατήρ Ἐφραὶμ ὁ Βολιώτης, ὁ πατήρ Ἀθανάσιος ὁ κατὰ σάρκα ἀδελφός του καὶ ὁ πατήρ Ἀρσένιος.
Ὅταν τὸ ἄκουσαν, εἶπαν ἰδιαιτέρως στὸν Γέροντα:
– Θὰ μᾶς κολλήση κιʼ ἐμᾶς.
– Μὴ μιλᾶτε, τοὺς λέει ὁ Γέροντας. Ὀ Θεὸς τὸν ἔστειλε γιὰ νὰ μὲ δοκιμάση, μήπως καὶ κάνω κάνα φταίξιμο στὸν Θεό. Ἐσεῖς μὴ μιλᾶτε καθόλου, ἐγὼ θὰ τὸν περιποιηθῶ μέχρι τὸν θάνατό του.
Τοῦ ἔκαναν μὲ σανίδια ἕνα κελλάκι καί ʼκεῖ τὸν φρόντιζε πολὺ ὁ Γέροντας. Ἔτρεχε καὶ ζητιάνευε νὰ οἰκονομήση κανένα συκάκι, παξιμάδι, σταφίδες, ἐλίτσες γιὰ τὸν νεαρὸ ὑποτακτικό του.
Ἔζησε κοντά τους περίπου ἕξι μῆνες καὶ μιὰ μέρα ὁ νεαρὸς λέει:
– Γέροντα, βλέπω κάτι γύφτισσες. Τί θέλουν γύρω ἀπὸ τὸ κρεββάτι μου;
Ὁ Γέροντας κατάλαβε καὶ λέει στὸν πατέρα Ἀρσένιο:
– Πάτερ Ἀρσένιε, ἑτοιμάσου. Εἶναι στὰ τελευταῖα του ὁ Βασίλης. Νὰ τὸν κάνω μεγαλόσχημο γιατί θὰ μᾶς φύγη.
Πᾶνε νὰ τὸν διαβάσουν μέσα στὴν Ἐκκλησία. Ὁ πατήρ Ἐφραὶμ ὁ Βολιώτης δὲν ἔμπαινε μέσα.
– Μπές μέσα!!!
– Δὲν μπαίνω μέσα, γιατὶ ὁ γιατρὸς λέει ὅτι τὸ μικρόβιο κολλάει καὶ στὴν καμπάνα!!!
Στὴν ἀκολουθία ἦταν ὁ Γέροντας, ὁ πατήρ Ἀρσένιος, ὁ πατήρ Ἀθανάσιος καὶ κάποιος ἱερέας. Τὸν διάβασαν, τὸν στολίσαν, τὸν πῆγαν στὸ κελλάκι του καὶ τὸν ἄφησαν στὸ κρεββάτι.
– Βασίλη μου, τώρα θὰ πάω νὰ κάνω τὴν προσευχή μου. Σὲ δύο-τρεῖς ὧρες θά ῥθῶ, μόνο νὰ λὲς συνεχῶς τὴν εὐχή, τοῦ εἶπε ὁ Γέροντας καὶ πῆγε νὰ κάνη τὰ καλογερικά του καθήκοντα.
Κατόπιν ἔτρεξε νὰ δῆ τί κάνει ὁ Βασίλης.
Ὅταν ἔφθασε τὸν σκουντάει:
– Κοιμήθηκες, Βασίλη; ἀλλὰ καμιά ἀπάντησι.
Ἔτσι ὅπως ἦταν πέθανε. Μετὰ τὸ ἀγγελικὸ Σχῆμα πῆγε σὰν ἀγγελούδι στὸν οὐρανό.
Χαρὰ ὁ Γέροντας, ποὺ ἔφυγε ὁ πατήρ Βασίλειος στὸν οὐρανὸ ὡς ἄγγελος. Μόνος του τὸν ξέντυσε κατόπιν, τὸν ἔπλυνε καὶ ἔλεγε:
– Ἄχ, Παναγία μου, νὰ κολλήσω καί ʼγώ! Ἄχ, Παναγία μου, νὰ κολλήσω καί ʼγώ!
Παρακαλοῦσε νὰ κολλήση φυματίωσι, μὰ ὅσο ἐκεῖνος εὐχόταν, τόσο αὐτὴ ἔφευγε μακρυά του.
Ὁ Γέροντας τὴν φυματίωσι τὴν ἔλεγε ἁγία ἀρρώστια, γιατί λιώνεις σιγά-σιγὰ καὶ προλαβαίνεις νὰ ἑτοιμασθῆς ψυχικά. Μετὰ πῆρε ὅλα τὰ πράγματα τοῦ πατρός Βασιλείου καὶ τὰ ἔκαψε ἔξω θέλοντας νὰ προφυλάξη τοὺς ἄλλους ἀπὸ τὴν μετάδοση τῆς ἀρρώστιας.
– Ἐλᾶτε, πατέρες νὰ κεραστοῦμε, γιὰ τὸν Βασίλη ποὺ πῆγε στὸν οὐρανό. Ώ, Παναγία μου, σώθηκε μιὰ ψυχή! Φέρτε λουκούμια!
Χαρὰ ποὺ εἶχε ὁ Γέροντας! »Χριστὸς Ἀνέστη!» Ποὺ ἔφυγε τὸ καλογέρι του καὶ σώθηκε.
Τὴν τρίτη ἡμέρα ποὺ κοιμήθηκε ὁ πατήρ Βασίλειος, τὸν βλέπει ὁ Γέροντας στὸν ὕπνο του, νὰ τὸν ἄγκαλιάζη καὶ νὰ τοῦ λέγη:
– Γέροντά μου, νὰ ἰδῆς τί μέ ʼκανες! ἀξιωματικό! Στρατηγὸ μέ ʼκανες, γεμάτο παράσημα!
ΔΌΞΑ ΤΩ ΘΕΏ!

Στην κηδεία της Παναγίας παραβρέθηκαν, πέραν των Αποστόλων και τρεις Έλληνες…
† Ιεροκήρυκας Δημήτρης Παναγόπουλος

Μεγάλη υπόθεση ο Ελληνικός λαός! Eίμαστε ευλογημένοι από τον Θεό!
Οι Έλληνες θα χρησιμοποιηθούν, για να διαδώσουν το Ευαγγέλιο σε όλο τον κόσμο (οι Έλληνες μετανάστες είναι ήδη διασκορπισμένοι σε όλο τον κόσμο).
Αυτό θα γίνει μετά την τελευταία μεγάλη καταστροφή…
Θυμηθείτε τα λόγια μου, σε λίγα χρόνια που θα έρθει η καταστροφή, μετά από αυτήν θα δείτε την αξία της Ορθοδοξίας, του Ελληνισμού και την Ελληνικής γλώσσας.
Διαβάστε το 66ο κεφάλαιο του Προφήτη Ησαΐα ο οποίος γράφει αυτό που σας λέω.
Στην κηδεία της Παναγίας παραβρέθηκαν, πέραν των Αποστόλων και 3 Έλληνες. Ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ο Άγιος Τίτος και ο Άγιος Ιερόθεος.
Κανένα άλλο έθνος πέρα του Ελληνικού, δεν αντιπροσωπεύτηκε στην κηδεία της Παναγίας, τιμής ένεκεν του ρόλου που θα παίξει το έθνος μας, μετά τον μεγάλο γενικό πόλεμο.

Όλη τη νύχτα προσεύχομαι και φωνάζω: Κύριε ή σώσε όλους τους αδελφούς, ή σβήσε και μένα. Δεν θέλω τον παράδεισο μόνος.

Οσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

Από την παραδοση της Εκκλησίας μας.

Τρεις ημέρες πριν την Κοίμηση της Θεοτόκου, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ την επισκέπτεται για δεύτερη φορά και ευαγγελίζεται σε εκείνη το γεγονός της μελλοντικής κοιμήσεως.
Η Παναγία για μια ακόμη φορά ταπεινά δέχεται το μήνυμα και αποφασίζει να ανεβεί στο Όρος των Ελαιών να προσευχηθεί.
Εκεί συμβαίνει το εξής θαυμαστό γεγονός, τα δέντρα στο πέρασμά της κλίνουν τις κορυφές τους, προσκυνώντας την Μητέρα του Δημιουργού τους!

Άγιος Αρσένιος ο εν Πάρω: Δίνε με ευχαρίστηση και μη φοβάσαι!

Μια γυναίκα η οποία λεγόταν Ελένη Δαβαρία η οποία κατοικούσε στην Παροικιά της Πάρου ανέβαινε συχνά στην Μονή και έκανε διάφορες δουλειές στις αδελφές της Μονής.
Μίαν ημέρα της λέει ο όσιος Αρσένιος ο εν Πάρω:
– Τέκνον, εδώ που έρχεσαι και εργάζεσαι, τι σου δίνουν οι αδελφές για τον κόπο σου; Σε πληρώνουν;
– Όχι, δεν μου δίνουν χρήματα διότι δεν έχουν, αλλά μου δίνουν άρτον, καφέ, ζάχαρη και άλλα είδη.
– Από αυτά τα είδη που σου δίνουν, δίνεις σε κανένα φτωχό, όταν σου ζητήσει ή τύχει να συναντήσεις κάποιον στον δρόμο.
– Όχι, Γέροντα, δεν μου ζητούν διότι γνωρίζουν ότι είμαι φτωχή, αλλ’ ούτε στον δρόμο συνάντησα κάποιον να μου ζητήσει.
– Άκουσε τέκνον, εάν θέλεις ο Χριστός να ευλογεί και σε και τα ολίγα τρόφιμα που σου δίνουν, όταν συναντήσεις κανένα φτωχό πεινασμένο και σου ζητήσει να του δίνεις. Επίσης όταν γνωρίζεις κανένα ότι είναι φτωχός και έχει ανάγκην ή καμιά χήρα ή ορφανό να πεινούν, μην περιμένεις να σου ζητήσουν. Δίνε με ευχαρίστηση και μη φοβάσαι, αλλά να πιστεύεις ότι ο Χριστός αοράτως θα ευλογεί τα λίγα υπάρχοντά σου και δεν θα πεινάσεις, ούτε θα στερηθείς μέχρι τέλους της ζωής σου.
– Ευχαρίστως Γέροντα, σε ό,τι μου είπες, θα σας κάμω υπακοή.

Βάζοντας μετάνοια και αναχωρώντας από την Μονή, είχε μαζί της και οκτώ άρτους τους οποίους της είχαν δώσει.
Μόλις απομακρύνθηκε από την Μονή, περίπου 500 μέτρα, συναντά τον γέροντα Δημήτριο Μαούνη, ο οποίος της ζήτησε λίγο ψωμί, γιατί είχε να φάει από την προηγούμενη ημέρα.
Η Ελένη, αμέσως, έβγαλε έναν άρτο από το ταγάρι της και του τον έδωσε με πολλή προθυμία.
Όταν προχώρησε άλλα 500 μέτρα, βλέπει μία σύζυγο ενός ψαρά που μάζευε χόρτα, καθώς ο σύζυγός της είχε τέσσερις μέρες να πιάσει ψάρια, όπως έμαθε η Ελένη αφού την ρώτησε.
Τότε, έβγαλε από το ταγάρι της και της έδωσε δύο ψωμιά.
Όταν έφθασε στην Παροικιά, βλέπει ένα παιδί το οποίο ήταν τεσσάρων χρονών να κλαίει, επειδή πεινούσε και η μάνα του δεν είχε να του δώσει ψωμί. Βλέπει και την μητέρα του παιδιού που στεκόταν μέσα στο σπίτι της με σταυρωμένα τα χέρια, η οποία προσευχόταν και έκλαιγε.
Παίρνει τότε έναν άρτο και τον δίνει στο παιδί.
Η Ελένη, όταν έφθασε στο σπίτι της έβγαλε από το ταγάρι της τα πράγματα και βλέπει ότι οι άρτοι, αντί να ήταν τέσσερις, δεν λιγόστεψαν, έμειναν οκτώ.
Θαυμάζοντας για το γεγονός αυτό, επέστρεψε αμέσως συγκινημένη στην Μονή και με δάκρυα στα μάτια έπεσε γονατιστή στα πόδια του οσίου Αρσενίου και του διηγήθηκε το θαύμα, ευχαριστώντας τον Θεό και τον Άγιο.
Η μνήμη του τιμάται στις 31η Ιανουαρίου Η Ανακομιδη Των Ιερων Λειψανων Του Οσιου Αρσενιου τη 18η Αυγούστου

πηγήΑπό το βιβλίο του Γέροντα, Αρχιμανδρίτη Φιλοθέου Ζερβάκου, «Βίος και θαύματα του οσίου πατρός ημών Αρσενίου του νέου του εν τη νήσω Πάρω ασκήσαντος», έκδοση έκτη, της Ιεράς Μονής Χριστού Δάσους, Πάρος 1996.
<iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/gNzYb7QC5zM" title="YouTube video player" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen></iframe>

"Πότε με το στόμα σιγανά και
πότε με τον νου.."
«Παιδάκια μου, να φωνάζετε την ευχή,
να την λέτε πότε με το στόμα σιγανά
και πότε με τον νου, έως ότου έρθει το πλήρωμα του χρόνου, όταν κρίνει το Πανάγιο Πνεύμα να συντελέσει με τα χαρίσματα Του, που δεν εκφράζονται με το ασθενές ανθρώπινο λεξιλόγιο.»

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

"Να'στε πάντα χαρούμενοι.."
Η Βασιλεία των Ουρανών είναι ειρήνη και χαρά εν Αγίῳ Πνεύματι.
Σε ικετεύω, χαρά μου, απόκτησε το πνεύμα της ειρήνης. Ο άνθρωπος που κατέχει αυτό το πνεύμα δεν ταράσσεται από τίποτε.
Είναι σαν κουφός και άλαλος, σαν νεκρός όταν πέφτουν πάνω του λύπες, συμφορές, κατηγορίες, και διωγμοί, που αναπόφευκτα έρχονται σε όλους εκείνους που επιθυμούν να εξακολουθήσουν το Χριστό.
Γιατί πρέπει να περάσουμε πολλές θλίψεις, για να μπούμε στη Βασιλεία των Ουρανών.
Η βαθιά χαρά του Χριστού δεν θα σε αφήσει ποτέ.
Η ειρήνη της ψυχής διατηρείται με την αποφυγή της κατάκρισης και την σιωπή.
Να προσεύχεσθε αδιάκοπα. Να ευχαριστείτε τον Θεό για τα πάντα.
Να‘ στε πάντα χαρούμενοι.
Μην αφήσετε να κυριευθείτε από πνεύμα απογοητεύσεως.

Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ.