Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

η ζωή είναι ατελείωτα περάσματα μέσα από την κόλαση, που καταλήγουν στον παράδεισο....

π. Λίβυος

[toula]

Είναι σκληρό να κοιτάς τον ουρανό, να μιλάς στο Θεό, και να αισθάνεσαι την απόλυτη σιωπή. Να νιώθεις μοναξιά που σκοτεινιάζει κάθε κύτταρο της ύπαρξης σου. Εκείνη την στιγμή δεν μπορείς να κάνεις κάτι. Νιώθεις θλίψη και πλήρη ακινησία. Καμία όρεξη για ζωή. Μα και η πίστη σου χαμένη σε μαύρες σκέψεις και θύελλες λογισμών. Όμως, να θυμάσαι, μετά από λίγο καιρό ίσως και χρόνια, με τα ίδια μάτια, θα κοιτάς τον ουρανό και πάλι, και θα λες στο Θεό: «Σε ευχαριστώ Θεέ μου που δεν με άκουσες τότε και δεν έκανες αυτά που σου ζητούσα. Σε ευχαριστώ όπως λέει και ένας φίλος μου, «που με άφησες να καταστραφώ και βρήκα τον εαυτό μου».

π. Λίβυος

[toula]

Άγιοι άνθρωποι, υπάρχουν δίπλα μας. Στην καθημερινότητα μας, μόνο που δεν είναι απόλυτο να φοράνε ράσα και να έχουν μακριά γένια. Ούτε οπωσδήποτε να ζουν σε κάποιο μακρινό μοναστήρι. Είναι δίπλα στην πόρτα μας. Στο διπλανό κουδούνι της πολυκατοικίας μας. Είναι όλοι εκείνοι που σιωπηλά και αθόρυβα, δίχως τυμπανοκρουσίες και φαντασμαγορίες, βιώνουν σταυρική και αναστάσιμη αγάπη του Χριστού. Για εκείνους που η ζωή δεν είναι κέρδος και δύναμη, αλλά χάσιμο και δόσιμο στο όνομα της αγάπης. «Όποιος αναζητάει το ίχνος του Θεού σε αυτόν τον κόσμο, δεν θα το βρει παρά μόνο στο πρόσωπο των αρρώστων, των πεινασμένων, των φυλακισμένων, των ξένων… Όποιος έχει αγόγγυστα σκατοσκουπίσει άρρωστο είναι μείζων όλων των τιτάνων της θεολογίας.»

π. Λίβυος

[toula]

Ξέρεις πως μιλάει ο Χριστός; Ψιθυριστά. Να μην σε τρομάξει και σε φοβίσει. Απόλυτα ερωτικά. Υπήρξαν νύχτες που το ξημέρωμα με βρήκε αγκαλιά με την εικόνα του Χριστού. Εκεί στο όριο της λογικής και της τρέλας, στην κόψη της ολοκληρωτικής απόγνωσης, εμφανιζόταν πάντα Εκείνος. Μια βραδιά μου ψιθύρισε, «μη φοβάσαι, δεν θα σε αφήσω ποτέ…». Ξέρεις πόσες φορές άκουσα αυτή την φράση στην ζωή μου; κι όμως ποτέ κανείς δεν την εφάρμοσε. Όλοι εξαφανίστηκαν αφού πρώτα είχαν ασελγήσει στην ψυχή και στο κορμί μου. Απ΄ όλες τις αγκαλιές, μονάχα η δική σου Χριστέ μοσχοβολούσε….

π.Λίβυος

[toula]

Ας σταματήσουμε να κλαίμε πάνω από το κουφάρι της ζωής μας. Να μοιρολογούμε τις ώρες και τα χρόνια που έφυγαν και μας έβαλαν αδικαιολόγητη απουσία. Δεν ωφελεί σε τίποτα να κοιτάμε πίσω με την πιπίλα στο στόμα. Όπως διάβασα σ’ ένα τοίχο κάπου στα σκοτεινά των δρόμων, «Άσε την ζωή που κάνεις και ψάξε την ζωή που χάνεις….»

π. Λίβυος

[toula]

Εάν η ζωή έχει χάσει την ομορφιά της, είναι γιατί δεν την πανηγυρίζουμε. Δεν γιορτάζουμε το μέγα δώρο του Θεού. Η ζωή πρέπει να είναι ένας εορτασμός. Η χαρά της ασημαντότητας. Του πιο απλού και απέριττου που μπορεί να γίνει σημαντικό. Η ζωή μας πρέπει, να γίνει ένα πανηγύρι εκπλήξεων. Να ζούμε τις στιγμές, να είμαστε παρόν. Εμείς λείπουμε από την ζωή, είμαστε φοβισμένοι και κρυμμένοι. Κι εκείνη με απόγνωση μας ψάχνει βάζοντας μας τρικλοποδιές, μήπως πέσουμε και μας πιάσει.

π. Λίβυος

[toula]

Υπάρχει ένα μαρτύριο που λέγεται ανηδονία. Δηλαδή αδυναμία να απολαύσεις ή να χαρείς με οτιδήποτε στην ζωή σου. Η πηγή που ματαιώνει την χαρά σε αυτούς τους ανθρώπους, δεν είναι εξωτερική μα εσωτερική. Οι φλόγες της "κολάσεως" καίνε μέσα τους. Γι αυτό έχω πει πολλές φορές, ας μην κρίνουμε τους ανθρώπους που ζουν μέσα στα πάθη και τα λάθη. Ξέρετε πόσοι από αυτούς, έχουν μπει στο εμμονικό κυνήγι της ηδονής; Κάνουν δηλαδή την μια αμαρτία πίσω από την άλλη, με ένα ψυχαναγκαστικό τρόπο, μόνο και μόνο για να αισθανθούν την χαρά και την απόλαυση. Αυτά είναι τραγικά πρόσωπα που θέλουν την αγάπη και την κατανόηση μας, και όχι την κρίση και την αποστροφή μας. Αντί να καταδικάζουμε ας κατανοούμε, μυρίζει περισσότερο παράδεισο…

π. Λίβυος

[toula]

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουμε εύκολα. Όχι πάντα γιατί δεν θέλουμε, αλλά συνήθως γιατί δεν ξέρουμε ή δεν μπορούμε να αντέξουμε τις αλλαγές. Η παθολογία μας, πολλές φορές είναι ο μόνος τρόπος που έχουμε για να ζούμε. Γι αυτό αντί να κρίνουμε τους άλλους, ας τους δώσουμε, έναν άλλο τρόπο ζωής να υπάρξουν. Όσο μεγαλώνω τόσο πιο πολύ αισθάνομαι, ότι το μόνο κριτήριο για το κατά πόσο ένας άνθρωπος έχει Θεό μέσα του, είναι η επιείκεια!!! Να κατανοείς και να αποδέχεσαι τις αδυναμίες των άλλων. Την δυσκολία τους στην αλλαγή. Πες μου πόσο επιεικής είσαι, να σου πω πόσο ουρανό κουβαλάς μέσα σου…

π. Λίβυος

[aposal]

Μπράβο Τούλα!

[toula]

Δεν φτάνει το βάσανο της οδύνης που περνάς, (άγχος, θλίψη, πανικός, εμμονές, φόβος κ.α), μα προσθέτεις ακόμη δύο καταστροφικά, «το γιατί και το πότε». «Γιατί» να τα περνάω όλα αυτά, και «πότε» θα θεραπευτώ να λυτρωθώ; Νομίζω, ότι αυτή η στάση δεν βοηθάει σε τίποτα. Η ζωή σου, δεν μοιάζει με κανενός άλλου, οπότε μην συγκρίνεις. Μην λες, «όταν θα γίνω καλά, θα κάνω αυτό ή εκείνο». Γίνε σήμερα καλά, εδώ στο τώρα, όπως μπορείς, πέρασε όμορφα την μέρα σου. Βάζε μικρούς στόχους για να πετύχεις μεγάλους. Και κατάλαβε κάτι σημαντικό, ότι, συνήθως δεν θεραπεύονται τα τραύματα μας, αλλά μαθαίνουμε να ζούμε μαζί τους, δίχως να μας πικραίνουν…

π. Λίβυος