Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

«Ζητάτε στην προσευχή σας να σας φωτίσει το Πανάγιο Πνεύμα πως να προσεύχεσθε. Να παρακαλάτε με πολλή ταπείνωση να σας διδάξει τον τρόπο επικοινωνίας με πνεύμα ειρήνης και γαλήνης Θεού.
Η προσευχή έχει την μεγαλύτερη δυσκολία στον πνευματικό αγώνα. Και αυτό, γιατί ο δαίμονας την μισεί, την πολεμά, όπως ξέρετε με τον μετεωρισμό και την αμέλεια».

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

[toula]

Πρῶτα πιστεύουμε στόν Θεό καί ὕστερα ἀγαπᾶμε τον Θεό καί τήν εἰκόνα Του, τόν ἄνθρωπο!
Ἡ πίστη αὐξάνει μέ τήν προσευχή!
«Πρόσθες ἡμῖν πίστιν!»

~ Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

"Ο Κύριός μας έχει αρκετά πνευματικά όπλα, για να πολεμάμε τον πονηρό διάβολο!
Όπλο κατά του διαβόλου είναι ο Τίμιος Σταυρός, η Προσευχή, η Πίστη, η Υπομονή, η Ανδρεία, η Μεγαλοψυχία...
Το δε μεγαλύτερο όπλο είναι η Θεία Κοινωνία, όταν την λαμβάνουμε άξια, επειδή μας ενώνει με τον Θεό"...!!!

Όσιος Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος

[toula]

"Η Βασιλεία του Θεού δεν κερδίζεται με τη γλώσσα, αλλά με την Καρδιά!
Η καρδιά είναι το θησαυροφυλάκιο των θησαυρών, με τους οποίους εξαγοράζεται η Βασιλεία- η Καρδιά και όχι η γλώσσα.
Αν το θησαυροφυλάκιο είναι γεμάτο με τους θησαυρούς του Θεού, τότε η γλώσσα, που είναι ο αγγελιαφόρος αυτών των θησαυρών, είναι αξιόπιστη και ευχάριστη"...!!!

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Επίσκοπος Αχρίδος

[toula]

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ 2 ΘΑΥΜΑΤΑ:

Ο γιος μου γεννήθηκε πρόωρα και είχε σοβαρό αναπνευστικό πρόβλημα. Έτρεξα αμέσως στον Γέροντα, για τον οποίο είχα ακούσει τόσα και τόσα εκπληκτικά πράγματα και του ζήτησα να μεσιτεύσει στον Θεό να δοθεί μια λύση στο πρόβλημα του παιδιού μου. Μπαίνοντας στο δωμάτιο όπου βρισκόταν, ένιωσα ότι βρισκόμουν μπροστά σ΄ έναν άνθρωπο ο οποίος ζούσε κατά Θεόν. Του είπα το πρόβλημα κι αυτός αμέσως μου είπε:
– Να πας αυτή τη στιγμή να βρεις τους γιατρούς και να τους πεις ν΄ αφήσουν το οξυγόνο στο παιδί σου, να μην του το αφαιρέσουν. Πάντως το παιδί σου θα γίνει καλά, δεν θα πάθει απολύτως τίποτε.
Πράγματι, είπα στην προϊσταμένη ν΄ αφήσουν το οξυγόνο. Η απάντησή της ήταν:
– Αυτό είναι δουλειά δική μας. Εμείς γνωρίζουμε πόσο πρέπει ν΄ αφήσουμε το οξυγόνο στο παιδί και πότε πρέπει να το αφαιρέσουμε.
Το είπα και στον γιατρό, ο οποίος συμφώνησε με την προϊσταμένη. Πήγα σπίτι μου και στις δωδεκάμισι το βράδυ με ειδοποίησαν να πάω επειγόντως στο νοσοκομείο, γιατί η κατάσταση της υγείας του παιδιού μου ήταν πολύ σοβαρή. Εκεί μου ανακοίνωσαν ότι το παιδί μου είχε αιμορραγία στους πνεύμονες κι ότι οι γιατροί δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε. Κι αυτό έγινε διότι είχαν αφαιρέσει το οξυγόνο από το παιδί, παρά το ότι τους είχα παρακαλέσει για το αντίθετο. Έτρεξαν τότε οι συγγενείς μου, που ήταν εκεί, έφεραν έναν ιερέα, βαπτίσαμε στο παιδί στον αέρα και του δώσαμε το όνομα του αγίου Στυλιανού.
Τότε έγινε το δεύτερο θαύμα. Από εκείνη τη στιγμή το παιδί μου έγινε τελείως καλά· δηλαδή, πραγματοποιήθηκε και το δεύτερο, που μου είπε ο Γέροντας:
«Το παιδί σου θα γίνει τελείως καλά, δε θα πάθει τίποτε».

(ΠΕΜΠΤΟΥΣΊΑ)

[toula]

Ήταν παραμονή του Ευαγγελισμού, 24 Μαρτίου του 1942, και ήμασταν στη Δράμα, στην ιδιαιτέρα μου πατρίδα. Η ξένη κατοχή ήταν βουλγάρικη. Οι στερήσεις, οι αρρώστιες και η πείνα είχαν πάρει τρομακτικές διαστάσεις και ο θάνατος θέριζε κάθε μέρα μικρούς και μεγάλους και ιδιαιτέρως τα παιδιά.
Μεταξύ των συγγενών μου είχα και μία μακρινή θεία, χήρα με πέντε παιδιά. Τον άνδρα της τον είχαν σκοτώσει οι κατακτητές πριν από έξι μήνες στις σφαγές της 29ης Σεπτεμβρίου τού1941. Από τρόφιμα της είχαν απομείνει ένα δάκτυλο ελαιόλαδο και μία χούφτα καλαμποκάλευρο. Εκείνο, λοιπόν, το απόγευμα σκέφθηκε ότι αύριο, του Ευαγγελισμού, είχε έστω και κάτι λίγο για τροφή στα παιδιά: εκατό δράμια αλευράκι κι ένα δάκτυλο λαδάκι. Ξαφνικά τα μάτια της έπεσαν πάνω στο σβησμένο καντήλι, που… ήταν κρεμασμένο μπροστά στο εικονοστάσι. Και τότε μπήκε στο δίλημμα:
Το λαδάκι στα νηστικά παιδιά της ή στο εικονοστάσι με την εικόνα του Ευαγγελισμού; Αποφασιστικά όμως έκαμε τον σταυρό της και είπε στην Παναγία: “Παναγία μου! Εγώ θα Σου ανάψω το καντήλι, γιατί η μέρα που ξημερώνει είναι πολύ μεγάλη για την πίστη μας, αλλά και Σύ όμως ανάλαβε να μου θρέψης τα παιδιά”. Πήρε το λιγοστό λαδάκι και μ’ αυτό άναψε το καντήλι της Παναγιάς. Το ιλαρό του φως φώτισε το φτωχικό σπίτι και η καρδιά της γέμισε από γαλήνη.
Αυτό τους συνόδευσε στη βραδινή τους προσευχή και στον ύπνο τους όλο εκείνο το αξέχαστο βράδυ.
Την άλλη μέρα, μετά τη Θεία Λειτουργία, η θεία μου άνοιξε το ντουλάπι, για να πάρει το λιγοστό αλεύρι, και έμεινε άφωνη. Τί βλέπει; Το “λαδερό” γεμάτο λάδι μέχρι πάνω, και δύο σακούλες γεμάτες αλεύρι και μακαρόνια!…Σταυροκοπήθηκε η γυναίκα πολλές φορές, δοξάζοντας και ευχαριστώντας τον Θεό και την Παναγία για το μεγάλο θαύμα, αλλά δεν είπε σε κανέναν τίποτα.
Για δύο χρόνια ούτε το λάδι άδειαζε από το μπουκάλι, ούτε και το αλεύρι “σώθηκε” ποτέ, παρά την καθημερινή τους χρήση για έξι στόματα, για ανταλλαγή με άλλα τρόφιμα και για κρυφή ελεημοσύνη. Αλλά και το καντήλι παρέμεινε από τότε μέρα-νύχτα αναμμένο, μαρτυρώντας με το άσβεστο φως του τη ζωντανή πίστη αυτής της ευλογημένης γυναίκας.

-Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία- του Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Αναγνωστόπουλου.

[toula]

"Να λέτε: Δόξα τω Θεώ για όλα! Δόξα τω Θεώ, που μου στέλνει κάτι για να υπομένω! Δόξα τω Θεώ, που μου δίνει μια ακόμα ευκαιρία για να μπω στη Βασι­λεία Του, τη Βασιλεία, που ανήκει σ’ όσους υπομείνουν ως το τέλος: ''Ο υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται''. Εμείς βάζουμε την υπομονή. Και ο Θε­ός τη Σωτηρία."

Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος.

[toula]

Δώσε στον άλλον πρώτα ένα χαμόγελο!
"Εσύ που είσαι στο Μοναστήρι, όταν πλησιάσεις τον αδελφό σου, εσύ που είσαι σύζυγος, όταν πλησιάσεις τον ή την σύζυγo σου, εσύ που είσαι πατέρας, μητέρα, όταν πλησιάσεις το παιδί σου... ό,τι θα του πεις, ό,τι σκέφτεσαι να του πεις, πες το, αφού πρώτα του πεις δυο κουβέντες που θα του δώσουν χαρά, παρηγοριά, μια ανάσα. Να τον κάνεις να πεί, ανακουφίσθηκα, χάρηκα! Να κάνετε τους άλλους να σας καμαρώνουν, να σας αγαπούν, να χοροπηδούν από τη χαρά τους, όταν σας συναντούν. Διότι όλοι οι άνθρωποι στην ζωή τους, στο σπίτι τους, στο σώμα τους και στην ψυχή τους έχουν πόνο, αρρώστιες, δυσκολίες, βάσανα, και ο καθένας κρύβει τον πόνο μέσα στο πουγγί του το κρυφό, μέσα στην καρδιά του, στο σπίτι του, για να μην το ξέρουν οι άλλοι. Έτσι εγώ δεν ξέρω τι πόνο έχεις εσύ και εσύ δεν ξέρεις τι πόνο έχω εγώ. Μπορεί να γελώ και να φωνάζω, να παίζω, αλλά κατά βάθος πονώ, και γελώ και φωνάζω, για να σκεπάσω την λύπη μου. Γι' αυτό δώσε στον άλλον πρώτα ένα χαμόγελο"

(† Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης)

[toula]

ΙΕΡΟΜΌΝΑΧΟΣ ΑΘΑΝΆΣΙΟΣ ΧΑΜΑΚΙΩΤΗΣ.

Διηγείται ένας ιερομόναχος:
"Από μικρό παιδί ζούσα στο Μαρούσι σε περιβάλλον που μιλούσαν με θαυμασμό για τον πατέρα Αθανάσιο.
Για τη φιλανθρωπία του, την αγάπη του την καλοσύνη του, την πνευματικότητα του κλπ.
Τα περιστατικά καταγράφηκαν στη μνήμη μου πολύ έντονα.
Είχα την επιθυμία να τον γνωρίσω.
Όταν ήμουν 15 χρονών ο γέροντας βρισκόταν στο μοναστήρι. Ήταν Απρίλιος του 1967.
Ένα πρωινό οι δικοί μου μου είπαν:
_ το απόγευμα θα πάμε στον πατέρα Αθανάσιο.Θέλεις να έρθεις;
_ θέλω πολύ αλλά έχω σχολείο και μετά φροντιστήριο απάντησα.
Και οι δικοι μου, άνθρωποι απλοί χωρίς πολλά . να ξεχωρίζουν τα πρωτεύοντα από τα δευτερεύοντα, μου είπαν πολύ φυσικά:
_ Δεν τα αφήνεις τα μαθήματα καλύτερα; Πάμε να γνωρίσεις αυτόν τον Άγιο άνθρωπο.Πότε θα τον ξαναδείς; Είναι και ηλικιωμένος και μπορεί να μην προλάβεις.
Τους ακολούθησα χωρίς άλλη αντίρρηση. Όταν φτάσαμε στο μοναστήρι άρχιζε ο εσπερινός.
Ο γέροντας με πολλή ευλάβεια τέλεσε την ακολουθία.
Σαν τελείωσε βγήκαμε έξω.
Ο παππούλης μας πλησίασε.
Μας μίλησε λίγο, μας έδωσε την ευχή του και μας αποχαιρέτησε.
Ήταν πολύ καταβεβλημένος.
Τον θυμάμαι να κατεβαίνει για το κελί του σιγά-σιγά με το μπαστουνάκι του.Είχε ψιλοβρέξει και το χώμα ήταν ελαφρό.
Ο γέροντας πατώντας άφηνε τα ίχνη του.Μια θεία μου, πού είχε δοκιμάσει άπειρες φορές τις ευεργεσίες του γέροντα, με δάκρυα στα μάτια, γύρισε και μου είπε:
_ Πήγαινε να πατήσεις στα ίχνη του....
Γιατί; ρώτησα.
_ Για να του μοιάσεις!
Μου έκανε βαθιά εντύπωση ο λόγος της".....
Πράγματι, η απλοϊκή αυτή η γυναίκα με δύο απλές κουβέντες μίλησε τόσο βαθιά, τόσο θεολογικά.
Έδειξε Με συμβολικό τρόπο το χρέος όλων μας: Να ακολουθήσουμε τα ίχνη του, μιμούμενοι την Αγία ζωή του.

Από το βιβλίο του Σεβασμιωτάτου Νεκταρίου Αντωνόπουλου.σελ.326.

[toula]

«Λέει κάποιος: "Αφού θα ξαναπέσω, γιατί να πάω να εξομολογηθώ; Ξέρω, ότι θα ξανακάνω πάλι τα ίδια..."
Αδελφέ μου, η αμαρτία είναι σαν την αρρώστια. Δεν αρρωσταίνεις μια φορά. Πολλές φορές αρρωσταίνεις και κάθε φορά που αρρωσταίνεις, πηγαίνεις στον ιατρό και παίρνεις τα φάρμακα που σου δίνει. Το ίδιο κάνε και για την ψυχή σου. Κάθε φορά που πληγώνεσαι, έστω και αν πληγώνεσαι στο ίδιο μέρος, μετανόησε και εξομολογήσου. Κάποτε το φάρμακο της Χάριτος θα γιατρέψει ολότελα, την συγκεκριμένη πληγή».

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας