"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

O Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: “Μόνον η δική μας Πίστις η Χριστιανική είναι Ορθόδοξος, αληθινή και Άγια”

"Εγώ αδελφοί μου, εκπαιδεύτηκα εις την σπουδήν σαράντα και πενήντα χρόνους. Εδιάβασα πολλά και διάφορα βιβλία και περί Εβραίων και περί Ειδωλολατρών και περί άλλων ασεβών και αιρετικών. Ερεύνησα τα βάθη της σοφίας. Οι άλλες Πίστες είναι ψεύτικες, κάλπικες. Μόνον η δική μας Πίστις η Χριστιανική είναι Ορθόδοξος, αληθινή και Άγια"

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

Άγιον Όρος

Η Δάφνη – η «Πύλη του Όρους» – δίνει στον επισκέπτη της μοναστικής πολιτείας το πρώτο ξάφνιασμα. Τα δέκα σπίτια της – μια εκκλησούλα, το τελωνείο, ο αστυνομικός σταθμός, το πανδοχείο, το ακτοπλοϊκό γραφείο, τα δύο μπακάλικα – αποτελούν το οικοδομικό της συγκρότημα, και οι λίγοι τελωνειακοί υπάλληλοι, τα όργανα της τάξης, ο ξενοδόχος, οι μπακάληδες, ο αγωγιάτης και μερικοί εργάτες, ψαράδες και αχθοφόροι μαζί, τον πληθυσμό της.
Είναι όλοι συγκεντρωμένοι στη μικρή αποβάθρα όταν φτάνει το πλοίο της γραμμής ή το μικρό βενζινόπλοιο με τους λίγους επιβάτες που προτίμησαν το δρόμο Θεσσαλονίκης-Ιερισσού. Ζητούν νέα του μεγάλου χαλασμού που γίνεται μακριά και που ο αντίλαλός του φτάνει αδύνατος ως εκεί, για να ταράξει για λίγες μόνο στιγμές την εκνευριστική γαλήνη. Σαν περάσουν οι λίγες αυτές στιγμές και το καράβι σαλπάρει για άλλους τόπους, θα σκορπιστούν άλλος στο σπίτι που το φροντίζει μόνος κι άλλος στο πανδοχείο. Πολύ αριά μιλούν μεταξύ τους. Δεν έχουν άλλωστε και θέμα για συζήτηση, αφού ότι είχαν να πουν το είπαν από καιρό και τίποτα καινούργιο δεν παρουσιάστηκε που ν’ αλλάξει τις συνήθειες της μονότονης ζωής. Η πλήξη και η ανία θα κυριαρχήσουν πάλι…
Τις ώρες αυτές της ανίας παρακολουθώ τους ανθρώπους της μικρής πολιτείας. Παραξενεύονται όταν βλέπουν τον ξένο ν’ αδημονεί που δεν μπορεί εύκολα να βρει μέσο για να συνεχίσει το δρόμο του. Γιατί ανησυχεί; Θα ρθει κι αυτή η ώρα. Τώρα, αργότερα, αύριο∙ τι σημασία έχει; Όλα στον τόπο αυτό έρχονται με την ησυχία τους. Κανένας δεν βιάζεται για τίποτα.

Από το βιβλίο του του Θωμά Μαλαβέτα ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ
(Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το βιβλίο του Θωμά Μαλαβέτα, σε ψηφιακή μορφή, εδώ athoslibrary
agioritikesmnimes

Είναι κόλασις.

Η αλήθεια, εάν δεν είναι ο Χριστός, δεν μου χρειάζεται, είναι μόνο μία κόλασις.
Το ίδιον είναι κόλασις και η δικαιοσύνη, και η αγάπη, και το αγαθόν,
και η ευτυχία· και αυτός ο Θεός, εάν δεν είναι ο Χριστός, είναι κόλασις.
Δεν θέλω ούτε την αλήθειαν άνευ του Χριστού, ούτε την δικαιοσύνην άνευ του
Χριστού, ούτε την αγάπην άνευ του Χριστού, ούτε τον Θεόν άνευ του Χριστού.

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑ ΣΕ ΑΠΛΟ ΙΕΡΕΑ: «Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΟΤΙ ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ…»

Από το πουθενά με χρέη, από το πουθενά με βάσανα, ενώπιος-ενωπίω με αδιέξοδα που μας έστησε η ¨δήθεν περήφανη δημοκρατία μας¨, αποφάσισα ανήμερα του Ακάθιστου Ύμνου φέτος να μην τον παρακολουθήσω στην γειτονιά μου στον Άγιο Δημήτριο στην Θεσσαλονίκη.
– Όχι γιατί δεν ευλαβούμαι τον ΜΥΡΟΒΛΗΤΗ αλλά για να αποφύγω να δω τυχόν ¨επίσημους εναγκαλισμούς¨ των πρωτεργατών των αδιεξόδων μου και σκανδαλιστώ.
– Από το μεσημέρι της Παρασκευής του ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ πήγα κατ’ αρχάς και χαιρέτισα το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ μέσα στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου και μέσα από τις σκέψεις μου κατόρθωσα και έβγαλα σκόρπιες λέξεις προσευχής…
-¨Παναγιά μου ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ να με συγχωρείς για την αγνωμοσύνη μου αλλά στην κυριολεξία ¨τερμάτισα¨ από τα αδιέξοδα.¨
-¨Αξίωσε¨ μας κατά το θέλημα του ΥΙΟΥ ΣΟΥ να τελειώσει αυτός ο εφιάλτης που βιώνει η Πατρίδα και ο καθένας ξεχωριστά¨
-¨εδώ που φτάσαμε ένα Νεύμα ΣΟΥ μας σώζει¨
– Κοντολογίς για να μην σε ζαλίζω φίλε μου πήγα οδικώς σε ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριουδάκι της Μακεδονίας μας με δύο μόνιμους κατοίκους.
– Ο ένας ήταν ο συνταξιούχος παπάς που δεν θέλει να ¨ ξεκολλήσει¨ από την Εκκλησία που ιερουργούσε επί 50 συναπτά χρόνια φτιαγμένη από χέρια τιμίων Μακεδόνων- Ελλήνων κτιστάδων στα χρόνια της ακμής του χωριού.
– Ο δεύτερος και μοναδικός λαϊκός κατά αγαθή συγκυρία αν και δεν τελείωσε σχολείο έμαθε τα γράμματα στο Αναλόγιο και βοηθά τον Γέροντα Λευίτη στην ψαλτική.
– Ο τρίτος του εκκλησιάσματος της Aκολουθίας του Ακάθιστου Ύμνου ήμουν εγώ ο νεόφερτος εκ Θεσσαλονίκης.
– Με το που μπήκα στον Ιερό Ναό της ΠΑΝΑΓΙΑΣ πήγα κατευθείαν στο Αναλόγιο για να βοηθήσω με τα λίγα βυζαντινά ψαλτικά που κατέχω. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν ο παπάς που ήταν σοβαρός και αμίλητος . Και αν και τον ξέρω παιδιόθεν δεν με χαιρέτισε σαν να ήταν ¨ αλλού¨.
– Μόλις φτάσαμε στον Κανόνα. Ὠδή α΄. Εἱρμός. Ἦχος δ΄. «Ἀνοίξω το στόμα μου και πληρωθήσεται Πνεύματος, και λόγον ἐρεύξομαι τῇ βασιλίδι Μητρί…·
-Λες και το μυαλό μου ¨άνοιξε¨ και ξεφόρτωσα από όλες τις σκοτούρες. Οι ανοιξιάτικες ευωδίες, το θυμίαμα αλλά και η κατάνυξη του ιστορικού χώρου που βρισκόμουν ¨με έστειλαν αλλού¨ .
-Τέλος πάντων φίλε, είπα μέσα μου ότι τελικά έκανα καλά που ήρθα σε αυτή την¨ ιερή σιγαλιά¨.
–Τι ήταν να το πω και ξαφνικά όταν φτάσαμε στην Β’ στάση (Η-Μ) των ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ και ο Γέροντας Λευίτης αναγίγνωσκε με τρεμάμενη φωνή το ¨χαίρε της Τριάδος τους μύστας φωτίζουσα χαίρε τύρρανον απάνθρωπον εκβαλούσα της αρχής…¨
-Άρχισε να κλαίει με ολολυγμούς και διέκοψε την απαγγελία των Χαιρετισμών. Μάλιστα άφησε το Βιβλίο από τα χέρια του , γονάτισε και ακούμπησε το πρόσωπο του πάνω στην Θεομητορική Εικόνα της Γλυκοφιλούσης βρέχοντας την με τα δάκρυα του.
–Για λίγη ώρα μείναμε αμήχανοι επάνω στο ψαλτήρι και παρακολουθούσαμε τον Ιερέα και εμείς κατασυγκινημένοι.
– Σε λίγο τον πλησιάσαμε και προσπαθήσαμε να τον ανασηκώσουμε . Ο Γέροντας είχε στην κυριολεξία γαντζωθεί από την Εικόνα και δεν έλεγε να σηκωθεί . Όμως κάτι ¨μουρμούριζε¨ της Παναγιάς μας που δεν τα καταλαβαίναμε.
-Τελικά ο Γέροντας ανασηκώθηκε και στην συνέχεια για πρώτη φορά στην ζωή μου άκουσα στην κυριολεξία ¨Κλαυτούς Χαιρετισμούς¨.
-Εκεί που είχα καλή διάθεση βλέποντας την συγκίνηση του Ιερέα δίχως να το θέλω ξαναθυμήθηκα τα βάσανα που με περίμεναν στην πόλη …
– Μετά το τέλος των Χαιρετισμών ετοιμάσαμε ένα βραστό του βουνού και ζητήσαμε , ουσιαστικά απαιτήσαμε από τον Ιερέα να μας πει τι του συνέβη;
ΚΑΙ ο καλός παππούλης αναγκάσθηκε να μας πει για το γεγονός αυτό της αλλοίωσης- συγκίνησης του που μας είχε προβληματίσει.
Παιδιά μου μην νομίζετε ότι είμαι εδώ πάνω αποκομμένος από τα προβλήματα των ανθρώπων.
Φίλοι συγχωριανοί από τις μεγαλουπόλεις, συγγενείς, πνευματικά παιδιά μου μεταφέρουν το ζοφερό περιβάλλον της σημερινής Εθνικής μας επιβίωσης.
Πολλές φορές στην Δέηση και όταν απαγγέλουμε ενώπιον του ΚΥΡΙΟΥ ημών ¨ Υπέρ του ευσεβούς ημών έθνους και πάσης αρχής και εξουσίας εν αυτώ…¨
Αναρωτιέμαι αν το Έθνος μας είναι πραγματικά ευσεβές;
Και πως μπορώ να αιτούμαι για κάθε αρχή και εξουσία που μας έφερε σε αυτά τα χάλια; Υπάρχει όμως και αυτό δηλ. ότι μας αξίζει μας δίνει ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ.
Όμως έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. Γιατί αν εγώ αιτούμαι για αυτούς που ψηφίζουν αντίχριστους νόμους ουσιαστικά με την δέηση μου αυτή γίνομαι Θεομάχος. Εδώ και πολλά χρόνια παρακαλώ την Παναγιά μας να ξεδιαλύνει τον λογισμό μου αυτό και πιστέψτε με το κάνω με δάκρυα και πόνο.
Παραμονή του ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ εχθές άκουσα κτύπους στην πόρτα του πτωχικού μου. Τρόμαξα γιατί στις ημέρες μας πολλά συμβαίνουν και μάλιστα εδώ στην Μεθόριο. Ποιος να ήταν άραγε; Ο Ανέστης ο ψάλτης μου έλειπε στα πρόβατα.
Από το παραθυράκι έσκυψα και είδα έναν ηλικιωμένο Ιερέα. Αμέσως αναθάρρησα και άνοιξα την πόρτα . Βάλαμε μεταξύ μας την Ευχή και το κοντούλικο Γεροντάκι μπήκε στο σπιτικό μου με τέτοια άνεση που λες και ήξερε όλες τις γωνιές του.
Το παρουσιαστικό του κάτι μου θύμιζε από τον μακαριστό Αυγουστίνο τον πρώην Φλωρίνης γιατί κρατούσε ένα ραβδί και ήταν σκυφτό.
Πως από τα μέρη μας Γέροντα ; το ρώτησα
Πολλές φορές έχω περάσει από αυτά τα μέρη και μάλιστα όταν ζούσαν εδώ πολλοί χριστιανοί. Φυσικά άλλα χρόνια τότε πάτερ μου. Τότε τα χρόνια ήταν Ιεραποστολικά ενώ σήμερα αυτά που κτίσθηκαν με αίμα και αγώνες οι άπιστοι τα γκρεμίζουν.
Παλιά βγάζανε κανένα τούβλο για να χαλαρώσει η Ορθόδοξη Πίστη, σήμερα πλέον είναι προαποφασισμένο από αυτούς να σωριάσουν όλο το ντουβάρι…
Επειδή φτάσαμε στην στιγμή να πειράζουν την ΗΜΕΡΑ του ΚΥΡΙΟΥ μας δηλ. την Κυριακή και να υπερασπίζονται τα Σόδομα και τα Γόμορρα ήρθα να σου πω να μην σε πειράζει ο λογισμός που έχεις και όταν λες την ευχή ¨¨
Υπέρ του ευσεβούς ημών έθνους και πάσης αρχής και εξουσίας εν αυτώ…¨ από μέσα σου τότε να απαγγέλεις την ωδή των Χαιρετισμών ¨χαίρε τύραννόν απάνθρωπον εκ βαλούσα της αρχής…¨.
Πάτερ μου η ΠΑΝΑΓΙΑ μας αποφάσισε ότι ¨αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να πάει άλλο¨
Με τα λόγια αυτά το καμπουριαστό Γεροντάκι εξαφανίστηκε από μπροστά μου. Αλαφιασμένος με ότι κουράγιο είχα έτρεξα προς την Εκκλησία. Μπαίνοντας η ματιά μου λες και την κατεύθυνε άλλος και έπεσε πάνω στην Αγιογραφία του Παπά- Κοσμά του Αιτωλού που η Παράδοση λέει ότι πέρασε από το χωριό μας διδάσκοντας και βαπτίζοντας.
Τότε κατάλαβα ΠΟΙΟΣ επισκέφτηκε εμένα τον ανάξιο.
Φίλε μου πήρα την ευχή του Γέροντα όταν κατεβώ στην Θεσσαλονίκη να ¨διαλαλήσω¨ το έκτακτο αυτό περιστατικό και όποιος πίστεψε- πίστεψε…
Μάλλον ο Ουρανός με το ¨χαίρε τύραννόν απάνθρωπον εκ βαλούσα της αρχής…¨ γράφει τον επίλογο.

Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός κάθε μέρα που ξυπνούσε, έκανε μία σύντομη προσευχή που έλεγε: - Πήγαινε Χριστέ και σήμερα μπροστά μας!
Ο Χριστός είπε, όποιος θέλει ας Μέ ακολουθήσει. Αλλά εμείς, πάμε μπροστά από το Θεό, νομίζοντας ότι τα ξέρουμε καλύτερα από Αυτόν ή πάμε δίπλα Του, για να Του υποδείξουμε, λες και ο Θεός έχει ανάγκη από τις δικές μας υποδείξεις. Δεν ακολουθούμε το Χριστό, δεν Τον βάζουμε μπροστά μας και δεν Τον εμπιστευόμαστε, γι' αυτό και η ζωή μας γέμισε βάσανα και τραγωδίες.

(†) Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

΄΄Πέταξε τον εαυτό σου.
Αν πετάξης τον εαυτό σου,
μετά θα πετάς.
Τί τον κρατάς τον εαυτό σου
για τον εαυτό σου;
Το κομμάτι της αγάπης,
που κρατάς για τον εαυτό σου,
το αφαιρείς από την ολοκληρωτική αγάπη,
που πρέπει να έχης για τους άλλους.΄΄

Όσιος Παϊσιος ο Αγιορείτης

Ρίξε το λάδι σου στο καλάθι και μην φοβάσαι καθόλου…

Κάποτε ο άγιος Αρσένιος ο εν Πάρω πήγαινε με το γαϊδουράκι του από την Μονή του αγίου Γεωργίου στην Μονή Χριστού Δάσους. Περνώντας από την Λαγκάδα, ο γέρο Νικήτας Χανιώτης που τον είδε να περνά έξω από το σπίτι του, έτρεξε να του ασπαστεί το χέρι και συγχρόνως του είπε:
– Είχα τάξει να στείλω στην Μονή του Χριστού δυόμιση οκάδες λάδι για να ανάβουν τις καντήλες του ναού.
Μήπως είναι δυνατόν με την ευκαιρία που πάτε εκεί να το βάλω σε μια μπουκάλα χιλιάρικη να την τοποθετήσω και σε ένα καλάθι για ασφάλεια και να την φορτώσουμε στο ζώο; Δεν έχει μεγάλο βάρος.
– Ευχαρίστως γέρο Νικήτα να την πάω. Φέρε την, περιμένω.
Ο γερό Νικήτας μπήκε στο σπίτι του για να γεμίσει την φιάλη με λάδι και να την δώσει στον Άγιο και ξαφνικά έμαθε πως την μπουκάλα την έσπασαν τα παιδιά και δεν είχαν άλλη. Για τον λόγο αυτό άρχισε να μαλώνει τα παιδιά.
Ο Άγιος που άκουσε τις φωνές κατέβηκε από το υποζύγιο του και μπήκε στο σπίτι για να μάθει τι συμβαίνει. Όταν έμαθε ότι δεν είχαν άλλη μπουκάλα στο σπίτι τους είπε.
– Μην στεναχωριέσαι, έχω εγώ ένα σκεύος στο ζώο που είναι άδειο. Φέρε το λάδι σου να το αδειάσεις εκεί και θα το πάω με ασφάλεια στην Μονή.
Πράγματι, ο γέρο Νικήτας πήρε το λάδι μαζί του και ο Άγιος του έδειξε ένα καλάθι άδειο και του είπε:
– Άδειασέ το εκεί. Ναι, σοβαρά το λέω, άδειασέ το και μη φοβάσαι καθόλου. Ο γέρο Νικήτας πίστεψε στα λόγια του Αγίου και άδειασε το λάδι του στο καλάθι και πράγματι ούτε μια σταλαγματιά δεν χύθηκε! Ούτε εκείνη τη στιγμή, ούτε κατά τη διάρκεια της πορείας προς το Μοναστήρι.
Έφτασε εκεί με ασφάλεια προς έκπληξη και θαυμασμό όλων των καλογριών που το είδαν.
Εορτάζουμε την μνήμη του Αγίου στις 31 Ιανουαρίου και 18 Αυγούστου.

--Από το βιβλίο του Γέροντα, Αρχιμανδρίτη Φιλοθέου Ζερβάκου, “Βίος και θαύματα του οσίου πατρός ημών Αρσενίου του νέου του εν τη νήσω Πάρω ασκήσαντος”,

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: ο πνευματικός του Εικοσιένα
Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

«Ρώτησαν κάποιον 100χρονίτη, ευσεβή γέρο Ηπειρώτη, που ξεψυχούσε στο Γηροκομείο των Ιωαννίνων, το 1872, τι χαράχτηκε βαθύτερα στην ψυχή του απ’ όσο έζησε. Απάντησε ο πολιός γέροντας: Όταν μικρός άκουσα τη διδαχή του πάτερ Κοσμά και φίλησα το χέρι του». (Φ. Μιχαλόπουλος, «Άγιο Κοσμάς ο Αιτωλός», 1940).
Με το στόμα του νομίζω μιλούσε όλη η Ρωμηοσύνη, εκφραζόταν η ευγνωμοσύνη του Γένους στον μεγάλο εθναπόστολο.
Ας μην το ξεχνούμε αυτό, τα λιοντάρια του ’21 ήταν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, πνευματικοπαίδια του Αγίου. Ο αθάνατος Κατσαντώνης μαρτύρησε έχοντας το όνομά του στα χείλη του. Ο καλόγερος Σαμουήλ, ο μπουρλοτιέρης του Σουλίου, υπήρξε μαθητής του. Αλλά και Νεομάρτυρες, το καινόν καύχημα της Ορθοδόξου Πίστεως, μαθήτευσαν παρά τους πόδας του Δασκάλου του Γένους, όπως ο εκ Σαμαρίνης νεομάρτυς Δημήτριος, τον οποίο οι Τούρκοι έκτισαν ζωντανό. Ο άγιος στάθηκε «ο χτίστης της Ρωμηοσύνης», όπως πολύ ωραία ονομάζεται σ’ ένα ποίημα του 1960, γραμμένο από τον Γεώργιο Αθάνα. Το διαβάζω:
«Στο Μέγα Δένδρο ξεκινά
στο Καλοντάει αγιάζει
χτίζει σχολειά, χτίζει εκκλησιές
χτίζει την Ρωμηοσύνη.
Πάτερ Κοσμά, σα να ‘ταν χθες
το κήρυγμά σου αχάζει (=βροντάει)
στην Ρούμελη, στην Ήπειρο
στην απεραντοσύνη».
Χτίζει, λέει ο ποιητής, πρώτα σχολειά και κατόπιν χτίζει και εκκλησιές, γιατί; Διότι «καλύτερον, αδελφέ μου, να έχης ελληνικόν σχολείον εις την χώραν σου, παρά να έχης βρύσες και ποτάμια, και ωσάν μάθης το παιδί σου γράμματα, τότε λέγεται άνθρωπος. Το σχολείον ανοίγει τας εκκλησίας, το σχολείον ανοίγει τα μοναστήρια». Ναι, εκείνα τα σχολειά του Αγίου άνοιγαν εκκλησιές, τα τωρινά κλείνουν τις εκκλησιές και γκρεμίζουν μοναστήρια. Τα σχολεία του Αγίου δεν ήταν απλώς «τόποι προσκτήσεως γνώσεων, αλλά κυρίως φροντιστήρια ηθικής, χριστιανικής και ηθικής αγωγής», όπως γράφει σε μία επιστολή του ο Ιω. Καποδίστριας, ο πρώτος και τελευταίος κυβερνήτης της Πατρίδας μας. Τον διαδέχτηκαν πρωθυπουργοί, ελάχιστοι κατέλειπαν καλό όνομα, οι περισσότεροι υπήρξαν φιλήκοοι των ξένων και «ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης» μας λέει και πάλι ο αδικοχαμένος Κυβερνήτης.
Βλέποντας αυτά που γίνονται σήμερα στον τόπο μας, τις αναθυμιάσεις που μας πνίγουν, μου έρχεται στο νου η παροιμία που έλεγε και ο Πατροκοσμάς: «Εκεί που κρεμούν τώρα οι καπεταναίοι τα καριοφίλια, θα ρθή καιρός που θα κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια».
Λίγο πιο πάνω από την γενέτειρά μου, στην Άνω Μηλιά Πιερίας, υπάρχει ναός του Αγίου. Σε μία διχάλα ενός δέντρου, που δεν ψηλώνει, είναι καρφωμένος ένας σιδερένιος σταυρός από τον Πατροκοσμά. Εκεί χτίστηκε η εκκλησιά. Καμάρωναν οι παππούδες μας: «Πέρασε κι απ’ τα μέρη μας ο Άγιος Κοσμάς», ήταν ευλογία, ευωδία μεγάλη το πέρασμά του. Κι απ’ όπου δίδασκε ο Πατροκοσμάς, όπου έστηνε το ταπεινό σκαμνί του, που ήταν ο τάφος του όπως έλεγε, το αντίχριστο Ισλάμ εκεί δεν στέριωνε.

Σε εποχή που οι κατακτητές μάς αφανίζουν, που, οι «αλώπεκες του σκότους», οι παπικοί μισιονάριοι προσηλυτίζουν, οι ραγιάδες υποκύπτουν και κατά επαρχίες αλλαξοπιστούν, ο Άγιος παίρνει στους ισχνούς ώμους του τον σταυρό του Κυρίου και χτίζει σχολεία γα να μαθαίνουν τα σκλαβόπουλα «τι είναι Θεός, τι είναι Αγία Τριάς, τι είναι άγγελοι, αρχάγγελοι, τι είναι καταραμένοι οι δαίμονες, τι είναι Παράδεισος, τι είναι κόλασις, τι είναι αμαρτία και αρετή».
Στα σημερινά σχολειά των άθεων γραμμάτων, δεν μαθαίνουν οι μαθητές μας τι είναι οι καταραμένοι οι δαίμονες και η αμαρτία, αλλά καλούνται να μιμηθούν τους δαίμονες. (Θυμίζω στο βιβλίο Θεατρικής Αγωγής Ε-Στ Δημοτικού, την παρότρυνση του βιβλίου, σελ. 81, «είσαι δαιμόνιο», να υποδυθούν, δηλαδή, οι μαθητές, το δαιμόνιο). «Το κακό», έλεγε ο άγιος σε μία προφητεία του, «θα σας έρθει από τους διαβασμένους».
Δεν είπε μορφωμένους. Ο λαός μας τους μορφωμένους τους ονομάζει γνωστικούς, ενώ τους διαβασμένους πολύξερους. Πολύξεροι είναι οι ημιμαθείς που μεταρρυθμίζουν, αναγεννούν, αναπτερώνουν την Παιδεία, για να καταλήξουμε σήμερα, αντί να έχουμε σχολεία ρωμαίικα, με «ψυχή και Χριστό», να καταντήσουν μάνδρες εκκλησιομαχίας, αφιλοπατρίας και γλωσσικής σύγχυσης.

Διδάσκω πάντοτε στους μαθητές μου, την ώρα των Θρησκευτικών, το Ευαγγέλιο της Κυριακής. Δεν προβλέπεται από το αναλυτικό πρόγραμμα, όμως - και το λέω χωρίς ίχνος έπαρσης, εν οίδα ότι ουδέν ειμί - δεν σκύβω το κεφάλι στο ψευτορωμαίικο, γιατί «όταν μου πειράζουν πατρίδα και θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα ‘νεργήσω και ό,τι θέλουν ας μου κάμουν», όπως μας κανοναρχεί ο πατριδοφύλακας στρατηγός Μακρυγιάννης. Μου λέει ένας μαθητής μου. «Γιατί, κύριε, την ώρα που μας διαβάζετε το Ευαγγέλιο επικρατεί απόλυτη ησυχία;». Τι να του πω του παιδιού; Θυμήθηκα τα λόγια του Αγίου: «Δεν βλέπετε ότι αγρίευσε το Γένος μας από την αμάθεια και εγίναμεν ωσάν τα θηρία»;

Και πώς να μην αγριέψουν τα παιδιά, να μην γίνουν ωσάν τα γουρουνόπουλα, όπως έλεγε ο Άγιος στους γονείς τους, που τ’ άφηναν χωρίς «τα γράμματα που διαβάζουνε/οι αγράμματοι και αγιάζουνε» (Ελύτης). Τα γράμματα αυτά είναι ο λόγος του Κυρίου και ο λόγος, ο ορμητικός αυτός σπόρος, δεν φτάνει εις την γην την αγαθήν, τις ψυχές των παιδιών μας, γιατί τον πνίγουν τα ζιζάνια. Και τα δηλητηριώδη αγκάθια της αφιλοπατρίας και της εκκλησιομαχίας, φωλιάζουν στα σχολικά βιβλία γλώσσας, τα παλιά αναγνωστικά. Και τα λέγαμε αναγνωστικά, διότι μέσω των βιβλίων «διάβαζε» ο μαθητής τον πολιτισμό μας, περιείχαν γνώσεις ιστορίας, λαογραφίας, θεολογίας, γεωγραφίας, μ’ ένα λόγο, βιβλία, να πω μία λέξη που ποινικοποιήθηκε, πατριδογνωσίας. Σε αντίθεση με τα νέα-περιοδικά ποικίλης ύλης, όπως απροκάλυπτα τα ονομάζω, που γελοιοποιούν τον δάσκαλο και υπονομεύουν την ίδια την υπόσταση του σχολείου.

Αγρίεψαν, τα παιδιά μας, γιατί τα καταδικάσαμε με την μεγαλύτερη τιμωρία που υπάρχει: να τα έχουν όλα, να μην τους λείπει τίποτε, χωρίς ποτέ να ορθώνουμε και το ευλογημένο ΟΧΙ. Τα έχουν όλα μπούκωσαν από τις προσφορές και τους στερήσαμε το ανθρωποποιό λίπασμα της ανατροφής: Την αγάπη, την εν Χριστώ νουθεσία, διότι «όσω πλεονάζεις τω πλούτω τουσούτω ελλείπεις τη αγάπη». (Μέγας Βασίλειος).
«Όταν τα μήλα είναι ξινά, δεν φταίνε τα μήλα, φταίνε οι μηλιές» μας διδάσκει και ο άγιος Κοσμάς. Και μηλιές είναι οι γονείς και οι δάσκαλοι. Σήμερα τα παιδιά μας αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα στην γλώσσα, αδυνατούν να εκφραστούν! Γιατί; γιατί η ελληνική γλώσσα είναι πρώτα δουλειά της μάνας. Οι μαστοί της είναι τρεις. Οι δύο για το γάλα και ο τρίτος το στόμα της, η λαλιά της. Με την περιφρόνηση όμως της παράδοσής μας, την εκφράγκευσή μας ο τρίτος αυτός μαστός, αποξεράθηκε. (Και παράδοση σημαίνει «φωνή κεκοιμημένων διδάσκουσα τους ζώντας». Δεν είναι αυτό που παραλαμβάνεις, θα λεγόταν παραλαβή, αλλά αυτό που παραδίδεις).
Ενώ είναι γεμάτο το κελάρι του πατρογονικού μας σπιτιού με καλούδια και με τα τιμαλφή του Γένους και της ηλιόλουστης Ορθοδοξίας μας, αντί να ευφραίνονται τα παιδιά, που είναι Έλληνες και Χριστιανοί Ορθόδοξοι, εμείς τα καταδικάσαμε σε λιμοκτονία, τα «ταΐζουμε» ξυλοκέρατα.\

Μόνο με το… αναλυτικό πρόγραμμα που ονομάζεται «διδαχές του αγίου Κοσμά του Αιτωλού», θα αναστηθεί η Πονεμένη Ρωμηοσύνη.

«Να έχετε ευλάβειαν εις τους Αγίους της Εκκλησίας,
και περισσότερον εις την Δέσποιναν Μαρίαν!
Όλοι οι Άγιοι είναι δούλοι του Χριστού,
και η Θεοτόκος, Βασίλισσα του Ουρανού και της γης!
Αυτή παρακαλεί τον Εύσπλαγχνον Χριστόν διά τας αμαρτίας μας!
Διά τούτο πρέπει και ημείς να τιμώμεν την Δέσποινάν μας
με νηστείας και ελεημοσύνας!»!!

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

"Τον παλαιόν καιρόν οι άνθρωποι, όταν ήθελον να παιδεύσουν κανένα άνθρωπον, έκαναν όρκον και έλεγον: “Nα δώση ο Θεός να τον βάλη με τους αναξίους ιερείς του 8ου αιώνος (δηλαδή, τους αναξίους κληρικούς των αποκαλυπτικών χρόνων της διαστροφής και αποστασίας, προ της ελεύσεως του Αντιχρίστου)”. Δια τούτο, αδελφοί μου, είναι δύσκολον την σήμερον να σωθούν Πατριάρχαι, Αρχιερείς, ιερείς και λαϊκοί...
Διά τούτο, σας συμβουλεύω, άγιοι ιερείς, τώρα που έχετε καιρόν, μετανοήσατε, ίνα σωθήτε!
Οι προεστοί οπού είσθε εις τα χωρία, αν θέλετε να σωθήτε, πρέπει να αγαπάτε όλους τους Χριστιανούς καθώς και τα παιδιά σας, και να ρίχνετε τα χρέη κατά δύναμιν εκάστου, και να μη κάμνετε φιλοπροσωπείαν!
Ομοίως και σεις οι κατώτεροι να τιμάτε τους μεγαλυτέρους σας!

Οι άνδρες ν’ αγαπάτε τας γυναίκας σας και αν η γυναίκα σου είναι κακή και την υπομένεις και την συμβουλεύεις, έχεις μισθόν από τον Θεόν!
Ομοίως και αι γυναίκες να αγαπάτε και να υποτάσσεσθε εις τους άνδρας σας, διότι με την υπομονήν και την υπακοήν εις το καλόν έχετε μισθόν εις την ψυχή σας. Και αν έχη και κανένα σφάλμα, να το παραβλέπετε, διότι ο άνδρας έχει περισσοτέρας φροντίδας από την γυναίκα!
Λοιπόν, πρέπει αμφότεροι ν’ αγαπάτε αλλήλους!
Ομοίως και τα τέκνα να τιμάτε και να σέβεσθε τους γονείς σας, διότι όστις δεν τιμά και δεν υπακούει τους γονείς του εις το καλόν, κολάζεται…"

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (1714-1779)
«Διδαχή Γ΄ - Διδαχαί και Προφητείαι του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού».