"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Αδιάντροπος και αχαλίνωτος.

Αισχρολογία είναι να μιλά κανείς αισχρά
και αισχρολόγος είναι αυτός που μιλά έτσι.
Είναι ο ευτελέστερος των ανθρώπων, ο ατιμότερος όλων,
αναιδής στην όψη, αδιάντροπος στη συμπεριφορά,
αχαλίνωτος στη γλώσσα, αυθάδης, δίχως ντροπή.
Είναι καταγέλαστος.
Το στόμα του είναι γεμάτο αδιαντροπιά, ανοησία και φλυαρία.

Άγιος Νεκτάριος επίσκοπος Πενταπόλεως ο θαυματουργός

Να προσεύχεσαι για τον ιερέα της ενορίας σου.

Μπορεί να σου μίλησε απότομα, να σε κοίταξε περίεργα, να συμπεριφέρθηκε απρεπώς. Μην ξεχνάς ότι και αυτός είναι άνθρωπος. Και αυτός λαβώθηκε από την αμαρτία και οι πληγές του μπορεί ακόμα να μην έχουν κλείσει.
Εάν μία φορά σε ενοχλεί ο πειρασμός, αυτόν τον ενοχλεί δέκα. Έχει και αυτός λογισμούς. Δεν είναι ένα ανθρωποειδές απάθειας.
Και αυτός μπορεί να ξυπνήσει "ανάποδα", μπορεί και αυτός συναισθηματικά και ψυχολογικά να μην είμαι καλά κάποια στιγμή· μην ξεχνάς ότι ακούει πολλά, ότι συναναστρέφεται πολλούς ανθρώπους, ότι έχει και άλλες ευθύνες.
Η ψυχή του ξέρει τι περνά, όπως και εσύ ξέρεις για την δική σου. Αυτός όμως τις περισσότερες φορές δεν το δείχνει. Δεν επιτρέπει στον εαυτό του να φανεί το δάκρυ του, οι αγωνίες του, ο προσωπικός του σταυρός.

Ξέρει ότι τον χρειάζεσαι και κάνε πέρα την προσωπική του δυστυχία. Μα κάποτε μπορεί να λυγίσει. Κάποτε μπορεί να αποκάμει. Άνθρωπος είναι με σάρκα και αίμα, με φως και σκοτάδι, με δυνάμεις και αδυναμίες.
Και αυτός λοιπόν δίνει την δική του μάχη καθημερινά. Και αυτός όπως και εσύ μπορεί να πέσει, να αστοχήσει, να αμαρτήσει.
Γι' αυτό να μην τον αποπαίρνεις, να τον συγχωρείς και το κυριότερο να προσεύχεσαι γι' αυτόν.
Να προσεύχεσαι για τον ιερέα της ενορίας σου, της πόλης σου. Να προσεύχεσαι για τον πνευματικό σου όπως κάνει και αυτός για σένα κι ας μην στο είπε ποτέ του.

«Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε, και ούτως αναπληρώσατε τον νόμον του Χριστού». Ναι, αυτό να κάνουμε. Να βαστάμε ο ένας του άλλου. Να συσταυρωνόμαστε μαζί του, με τον καθένα που περνά κάποια δοκιμασία. Δεν υπάρχει κάτι πιο χριστιανικό από αυτό.

“Άβυσσος η ψυχή του κάθε ανθρώπου…..”

Είχαμε γνωρίσει ένα γεροντάκι που συνήθιζε να εκκλησιάζεται σε κάποιον ενοριακό ναό, λίγο ιδιότροπος στον χαρακτήρα του, ο οποίος έκανε την ίδια ακριβώς κίνηση σε κάθε θεία λειτουργία εδώ και αρκετά χρόνια μετά από την Θ’ ωδή σε κάθε κανόνα.
Δηλαδή την ώρα που έβγαινε ο ιερέας έξω από την ωραία πύλη, στρεφόμενος προς την Υπεραγία Θεοτόκο λέγοντας:
- «Την Θεοτόκο και Μητέρα του Φωτός….» εκείνος έμπαινε μέσα στο ιερό και άναβε τα ηλεκτρικά κανδήλια που κρέμονταν μπροστά από τον Μυστικό Δείπνο και πάνω από την ωραία πύλη.
Το γιατί τα άναβε κάθε φορά την συγκεκριμένη χρονική στιγμή και όχι λίγο πιο πριν ή λίγο πιο μετά, κανείς δεν το γνώριζε αυτό και ούτε ποτέ το είπε σε κανέναν. Τι είχε μέσα στο μυαλό του το γεροντάκι, δεν το μάθαμε ποτέ. Άβυσσος η ψυχή του κάθε ανθρώπου…..
Εμείς ελπίζουμε ο Θεός να τον έχει πάντα καλά και να συνεχίσει να τιμά με αυτόν τον τρόπο την Υπεραγία Θεοτόκο.
Αμήν
Θ.Π.

Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός είναι μέγας ευεργέτης!
Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός:
“Να πεις τους Έλληνες να μη φοβούνται και να έχουν θάρρος και ελπίδα! Γιατί στο τιμόνι της Ελλάδος κάθεται η Παναγία”!
+πατήρ Ανανίας Κουστένης:

Στις 24 Αυγούστου, γιορτάζει ο άγιος ιερομάρτυς και ισαπόστολος και εθνομάρτυς Κοσμάς ο Αιτωλός. Ο νέος απόστολος Παύλος, κατά κάποιους. Έζησε και έλαμψε τον 18ο αιώνα. Απ’ το Μέγα Δέντρο της Αιτωλίας ξεκίνησε, εκεί γεννήθηκε, στα 1714, από ευσεβείς γονείς, και ήθελε από μικρός να μονάσει.
Αφού έμαθε τα λίγα γράμματα, εκεί στον τόπο του, και στις διάφορες σχολές, κρυφές και φανερές, κι αφού έγινε και διδάσκαλος στα παιδάκια, έφυγε, στο τέλος, και πήγε στο Περιβόλι της Παναγίας. Στην αγκάλη της Κυρίας Θεοτόκου, την οποίαν υπερηγάπα. Και δη, στη μονή του Φιλοθέου.
Εκεί, από Κώστας έγινε Κοσμάς, και αφοσιώθηκε στη μελέτη, στην άσκηση και στον ένθεο βίο. Σπούδασε δε και στην Αθωνιάδα Σχολή, κι έμαθε, όχι μόνο τα εκκλησιαστικά, αλλά και τα θύραθεν όλα.
Έγινε όντως πάνσοφος ο Κοσμάς. Κι όπως γράφει το λιτό Συναξάριο, εκεί περιοριζόμεθα, αλλιώς πρέπει να μιλούσαμε ώρες για τον Πατροκοσμά, τον μεγάλο αυτό διδάχο και τον μεγάλο αυτό ευεργέτη της πίστεως και της πατρίδος, εφωτίσθη, λέει, από τη Θεία χάρη και εκλήθη από τον Κύριο σε έργο μέγα και ιεραποστολικό. Στα δίσεκτα εκείνα χρόνια, «που τα πλάκωνε η φοβέρα και τα έσκιαζε η σκλαβιά», -και το αντίστροφο να πούμε απ’ το ίδιο είναι- λοιπόν.
Και πάει στο Πατριαρχείο, παίρνει την άδεια και επεχείρησε τέσσερες μεγάλες ιεραποστολικές περιοδείες, όπως ο μέγας απόστολος Παύλος, και τηρουμένων, φυσικά, των αναλογιών.
Όπου έφθασε τα χωριά έγιναν χριστιανικά
Και πήγε σ’ όλα, σχεδόν, τα μέρη της ελεύθερης πατρίδος μας. Και έφθασε μέχρι τη Βόρειο Ήπειρο. Μέχρι την Αλβανία. Μέχρι εκεί το Καλικόντασι. Όπου έφθασε ο άγιος Κοσμάς, τα χωριά έγιναν χριστιανικά. Από ’κει και πάνω είναι αλβανικά και μουσουλμανικά. Και σήμερα, στη νότιο Αλβανία ή Βόρειο Ήπειρο για μας, όπως και να το πούμε το ίδιο πράγμα είναι, δεν κολλάμε εκεί πέρα, λοιπόν, είναι εκεί Έλληνες Χριστιανοί, μου ‘λεγε κάποιος προχθές, που ‘χε επισκεφθεί, είναι όντως και Έλληνες και ορθόδοξοι.
Γιατί εκείνοι περνάνε μαρτυρικά. Κι εκείνοι πληρώνουνε και τον ελληνισμό και την ορθοδοξία. Κι είναι πολύ σπουδαίο. Λοιπόν.
Ο άγιος Κοσμάς, αφού διέγραψε τον κύκλο και την πορεία του για την ωφέλεια της Ρωμιοσύνης, τον κάλεσε ο Θεός, εκεί στο Καλικόντασι της Βορείου Ηπείρου, και δι’ αγχόνης μετέβη εις την αιώνιον ζωήν. Τον απηγχόνισαν οι ασεβείς.
Έμεινε, όμως, το ιερό του λείψανο, το οποίον επιτελεί ιάσεις και θαύματα. Από τότε, μέχρι σήμερα. Το ‘χουμε κι εδώ, στην πατρίδα μας, και στην Αιτωλία και στον μητροπολιτικό ναό των Αθηνών, που θα γίνουν ωραίες εκδηλώσεις, λειτουργίες και λοιπά.
Κι αυτό είναι σημαντικό και σήμερα, για να τελειώνουμε μ’ αυτό, να μην ξεχνάμε τον Πατροκοσμά. Γιατί είναι μέγας ευεργέτης. Καθώς και σήμερα. Με τη δεύτερη τουρκοκρατία.
Έχομε ανάγκη από επανευαγγελισμό
Έχει αγριέψει το Γένος και έθνος μας, έχομε ανάγκη, λοιπόν, από επανευαγγελισμό. Έχομε ανάγκη επιστροφή στις ρίζες μας. Στην Εκκλησία μας. Στην πατρίδα μας. Στην ιστορία μας την αγία, πο ’λεγε ο Γέροντας Πορφύριος. Και σε ό,τι καλό, ωραίο και υψηλό. Γιατί, καθώς σιγοπαλιώνει ο πλανήτης μας κι η βαρβαρότητα είναι επί θύραις κι η ισοπέδωση μας έχει ήδη παραλάβει, έχομε, λοιπόν, ανάγκη από το φως του κόσμου, τον Χριστό.
Έχομε ανάγκη από το φως της ορθοδοξίας. Και η Ελλάς, και στα αρχαία χρόνια, με τον ελληνισμό, με τη χάρη και τη σοφία, εφώτισε τον κόσμο. Αλλά κυρίως και κατ’ εξοχήν τον φώτισε και τον εφρόντισε και μέσω του Βυζαντίου και όχι μόνον, με την ελληνορθοδοξία. Με τη Ρωμιοσύνη, που όλα τα έθνη μπήκαν στον Χριστό κι έγιναν ένα έθνος. Ένα έθνος άγιον. Βασίλειον ιεράτευμα και όλα τα υπόλοιπα, που λέει ή Εκκλησία.
Ας έχομε την ευχή του, ας έχουν την ευχή του και οι διδάσκαλοι του Γένους και έθνους μας, που τόσο μεγάλη και σπουδαία αποστολή έχουν, και ας πρεσβεύει στο θρόνο της Θείας μεγαλοσύνης και για τη φτωχή και δύστηνο πατρίδα μας ο άγιος Κοσμάς και ας αναδεικνύει και άλλους Κοσμάδες Αιτωλούς, που τόσο τους χρειαζόμαστε.

Από το βιβλίο του Αρχιμανδρίτη, π. Ανανία Κουστένη, “Θερινό συναξάρι”, τόμος Β’, των εκδόσεων Ακτή, Λευκωσία 2009.

Ἐκφραστὴς τοῦ τριλείτουργου ὁ Πατροκοσμᾶς

Ὡς γνωστόν, ἡ Ὀρθοδοξία δὲν διαθέτει μόνον τὴν διάσταση τῆς πίστεως, ἀλλὰ καὶ τὴν μορφωτικὴ καὶ τὴν κοινωνικὴ διάσταση, ὅπως φαίνεται καθαρὰ ἀπὸ τὸ ἔργο τῶν πρώτων κοινοτήτων, ὅπου οἱ Ἀπόστολοι ἀσκοῦσαν τὸ πνευματικὸ καὶ μορφωτικὸ λειτούργημα, ἐνῶ οἱ διάκονοι ἐξελέγησαν, γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν κυρίως τὸ κοινωνικὸ ἔργο τῆς κοινότητος (Πράξ. Β’ 42-47, ΣΤ’ 1-6). Γνήσιος συνεχιστὴς τοῦ ὀρθοδόξου πνεύματος καὶ ἐκφραστὴς τοῦ τριλείτουργου ὁ Πατροκοσμᾶς δὲν διακόνησε μόνον τὶς πνευματικὲς καὶ μορφωτικὲς ἀνάγκες τῶν ἀδελφῶν του μὲ τὴν διδασκαλία του, ἀλλὰ ἐργάστηκε παράλληλα καὶ γιὰ τὴν ἠθικὴ καὶ κοινωνική των ἀναγέννηση.
Θεμέλιο τῆς διδασκαλίας του ἡ πίστη στὸν Θεὸ καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τοὺς ἀδελφούς: «Καὶ μεῖς, λοιπόν, ἄν θέλωμε νὰ λέμε τὸν Θεό μας Πατέρα, πρέπει πρῶτα νὰ ἔχωμε δύο ἀγάπες, ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ ἄλλη ἀγάπη στὸν πλησίον…».

Γιὰ νὰ ἐκτιμήσῃ κανεὶς τὸ μέγεθος τῆς προσφορᾶς του, χρειάζεται προηγουμένως νὰ κατανοήσῃ τὶς συνθῆκες τῆς ἐποχῆς του (μέσα 18ου αἰ.): Τὸ ἔθνος εἶχε ἐξαγριωθῆ ἀπὸ τὴν ἀμάθεια καὶ ὑπέφερε ἀπὸ τὴν ἀβάσταχτη φορολογία, ποὺ ὁδηγοῦσε σὲ ἠθελημένους ἐξισλαμισμούς. Πολλοί, γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὴν κατάσταση αὐτήν, ἔφευγαν ἀπὸ τὶς πεδινὲς περιοχὲς καὶ πήγαιναν στὰ ὀρεινά. Ὅμως καὶ ἐκεῖ ἡ κατάσταση δὲν ἦταν καλύτερη. Ἡ ληστεία βασίλευε, σχολειὰ καὶ ἐκκλησίες δὲν ὑπῆρχαν, ὁ πληθυσμὸς ἀραίωνε. Πολλοὶ πέθαιναν, χωρὶς νὰ ἔχουν κἄν βαπτισθῆ καὶ χωρὶς νὰ κηδευτοῦν! Ἰδίως στὰ μέρη τῆς ὑπαίθρου τῆς Ἠπείρου, Βορείας καὶ Νοτίου, τῆς Μακεδονίας, τῆς Θεσσαλίας, τῆς Αἰτωλίας, ἀπ’ ὅπου καὶ καταγόταν ὁ Ἅγιος, οἱ ἐξισλαμισμοὶ κορυφώθηκαν κατὰ τὸν 17ο καὶ 18ο αἰῶνα. Ἐὰν δὲν βρισκόταν ὁ Πατροκοσμᾶς, τὴν κρίσιμη αὐτὴν στιγμή, νὰ ἐνισχύσῃ τοὺς κατοίκους τῶν περιοχῶν αὐτῶν μὲ τὸ φλογερό του κήρυγμα καὶ τὴν γενική του στήριξη, ἡ κατάσταση θὰ γινόταν ἀκόμη χειρότερη.

Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν τόνωση τοῦ θρησκευτικοῦ συναισθήματος ὁ Πατροκοσμᾶς ἀπέδιδε πολὺ μεγάλη σημασία στὴν παιδεία τοῦ λαοῦ, διότι γνώριζε πολὺ καλὰ ὅτι οἱ ἀγράμματοι χριστιανοὶ ἔπεφταν εὐκολώτερα θύματα τῆς προπαγάνδας τῶν μουσουλμάνων. «Τὸ σχολεῖο», δίδασκε ὁ Πατροκοσμᾶς, «ἀνοίγει τὶς Ἐκκλησίες». Ἀπὸ τὸ σχολεῖο μαθαίνει κανεὶς γιὰ τὸν Χριστό, διδάσκεται τὴν ἱστορία, τὴν ἀγάπη στὴν πατρίδα καὶ στὴν γλῶσσα.
Ποῦ νὰ ζοῦσες, στὶς ἡμέρες μας, ἀγωνιστή μας Ἅγιε, νὰ ἔβλεπες τί μαθαίνουν τὰ κατακαημένα τὰ ἑλληνόπουλα σήμερα στὸ σχολεῖο! Ὑπάρχουν, βεβαίως, καὶ φωτισμένοι δάσκαλοι ποὺ διδάσκουν στὰ παιδιά μας γνώσεις ἀλλὰ καὶ ἀξίες, Χριστὸ καὶ πατρίδα, σὲ πεῖσμα ὅλων τῶν ἀντιφρονούντων καὶ ἀντιστρατευομένων τὰ ἀνθρωπιστικὰ ἰδεώδη τῆς ἀληθινῆς παιδείας.

Ὁ στόχος τοῦ Ἁγίου, μέσα ἀπὸ τὴν κηρυγματικὴ καὶ γενικώτερη κοινωνική του δράση, ἦταν νὰ στεριώσῃ τοὺς Χριστιανοὺς στὴν πίστη, διότι ὅποιος ἔσωζε τὴν πίστη του ἔσωζε καὶ τὴν ἐθνική του συνείδηση. Πάντοτε στὶς ὁμιλίες του, στηριγμένες στὰ Συναξάρια τῶν Ἁγίων, ποὺ ἦταν ἰδιαιτέρως ἀγαπητὰ στοὺς βασανισμένους Χριστιανοὺς κατὰ τὴν ζοφερὴ περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας, τόνιζε τὴν πίστη τῶν Ἁγίων στὸν Χριστὸ καὶ ἐξυμνοῦσε τὴν αὐταπάρνησή των. Χιλιάδες Νεομάρτυρες, ἐμπνευσμένοι ἀπὸ τὸν φλογερό του λόγο, βάδισαν ἄφοβα πρὸς τὸ μαρτύριο, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀναχαιτιστῇ κάπως ἡ φοβερὴ μάστιγα τοῦ ἐξισλαμισμοῦ!

Ἕνας ἄλλος τομέας στὸν ὁποῖον ὁ Πατροκοσμᾶς ἀναδείθηκε ὑπέρμαχος ἦταν ὁ τομέας τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Γνωρίζοντας ὁ Ἅγιος τὴν ὑπονομευτικὴ δράση διαφόρων κύκλων ποὺ ἐπιβουλεύονταν τόσο τὴν πίστη ὅσο καὶ τὴν γλῶσσα, ἐπέμενε στὴν χρήση καὶ στὴν γνώση τῆς ἑλληνικῆς, διότι «ἡ Ἐκκλησία εἶναι στὴν Ἑλληνική, διότι καὶ τὸ γένος μας εἶναι ἑλληνικό». Στὴν συνείδηση τοῦ Ἁγίου καὶ ὁλοκλήρου τοῦ λαοῦ, ἀσφαλῶς, πίστη, γλῶσσα καὶ ἐθνικὴ συνείδηση ἦταν (καὶ εἶναι) ἀλληλένδετα!

Ὅπως, μάλιστα, διαβάζομε σὲ μιὰ ἐπιστολή του πρὸς τὸν ἀδελφό του Χρύσανθο, ὁ Πατροκοσμᾶς εἶχε ἱδρύσει 210 σχολεῖα, 10 ἑλληνικὰ (ἀνώτερα, δηλ. γυμνάσια) καὶ 200 γιὰ τὰ κοινὰ γράμματα, δηλ. κατώτερα, δημοτικὰ σχολεῖα, εἶχε δὲ θέσει τὶς βάσεις γιὰ ἄλλα 1100 κατώτερα (δημοτικά)! Τεράστια, πράγματι, ἡ προσφορά του στὴν διαφώτιση τῶν ἑλληνοπαίδων μισὸ περίπου αἰῶνα πρὶν ἀπὸ τὴν ἔκρηξη τῆς ἐπαναστάσεως!
Ἄν καὶ ἱερομόναχος ὁ Πατροκοσμᾶς δὲν ἐνδιαφέρθηκε μόνον γιὰ θέματα πίστεως ἤ ἔστω ἀναμόρφωσης τοῦ βίου τῶν πιστῶν ἀλλὰ καὶ γιὰ ζητήματα κοινωνικῆς δικαιοσύνης. Στὸ κήρυγμά του ἔκανε λόγο γιὰ ἰσοτιμία ἀνδρῶν-γυναικῶν, ἀφοῦ, ὅπως ἔλεγε χαρακτηριστικά, «ὁ Θεὸς δὲν ἔπλασε τὴν γυναῖκα οὔτε ἀπὸ τὸ κεφάλι τοῦ ἀνδρός, γιὰ νὰ εἶναι ἀνώτερη, οὔτε ἀπὸ τὰ πόδια, γιὰ νὰ εἶναι κατώτερη, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ πλευρό του, γιὰ νὰ εἶναι ἴση (ἰσότιμη)». Ἀκόμη καὶ γιὰ δικαιώματα τῶν γύπτων (ἀθιγγάνων), μίλησε ὁ Ἅγιος, καὶ γενικῶς ὑπερασπιζόταν τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀδυνάμους, ἀπελευθέρωνε χριστιανὲς κοπέλες ἀπὸ τὰ χαρέμια τῶν πασάδων, ἐνῶ, ἀντιθέτως, στιγμάτιζε τὴν ἐκμεταλλευτικὴ συμπεριφορὰ τῶν πλουσίων καὶ τὴν ἀδιαφορία τοῦ ἀνώτερου κλήρου γιὰ τὸν λαό, γι’ αὐτὸ καὶ οἱ κύκλοι αὐτοὶ τὸν ἀντιμετώπιζαν μὲ καχυποψία καὶ ἐχθρότητα. Τέλος, ὁ Ἅγιος ἐπέκρινε τὴν διχόνοια καὶ τὰ πάθη ποὺ διασποῦσαν τὴν ἑνότητα καὶ διέλυαν τοὺς κοινοτικοὺς δεσμούς, δυσχεραίνοντας ἔτσι τὸν ἀγῶνα τοῦ λαοῦ γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ κοινοῦ ἐχθροῦ, τοῦ ξένου καὶ βάρβαρου κατακτητοῦ.

Ὁ Ἅγιος, ὅμως, δὲν ἀγαποῦσε μόνον τοὺς ἀνθρώπους ἀλλὰ καὶ τὴν φύση, γι’ αὐτό, μὲ προτροπή του μπολιάστηκαν χιλιάδες ἄγρια δένδρα καὶ μετατράπηκαν σὲ καρποφόρα. Γνωστὴ καὶ προφητικὴ ἡ ῥήση του ὅτι «οἱ ἄνθρωποι θὰ μείνουν πτωχοί, γιατὶ δὲν θά ‘χουν ἀγάπη στὰ δένδρα». Πράγματι, οἱ ἀλαζόνες ἄνθρωποι, μέσα στὴν καταναλωτική μας δίνη, καταστρέψαμε ὄχι μόνον τὰ δένδρα ἀλλὰ καὶ ὅλη τὴν φύση, μὲ ἀποτέλεσμα τώρα ἐκείνη νὰ ἐκδικῆται σκληρὰ τοὺς ἐκμεταλλευτές της.

Πατέρας, κήρυκας καὶ ἀγωνιστής, λοιπόν, ὀ Πατροκοσμᾶς, κάλυψε μὲ τὴν πολύπλευρη προσφορά του καὶ τὶς τρεῖς πτυχὲς τοῦ ἑνιαίου ἔργου τῆς Ἐκκλησίας, τὴν πνευματική, τὴν μορφωτικὴ καὶ τὴν κοινωνική. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ λαὸς τὸν ἀναγνωρίζει ὡς συνεχιστὴ τῆς πατερικῆς παραδόσεως, προτάσσοντας στὸ ὄνομά του τὴν λέξη Πατέρας (Πατροκοσμᾶς), τὸν ἀποκαλεῖ φωτιστὴ («φωτιστὴς τῶν σκλάβων») γιὰ τὴν μορφωτική του δράση, καὶ ἀγωνιστὴ γιὰ τὴν κοινωνική του προσφορά. Γνωστό, μάλιστα, τὸ ἆσμα ποὺ λεγόταν κατὰ τὴν Ἐπανάσταση: «Βοήθα μας, Ἅη Γιώργη, καὶ σύ, Πατροκοσμᾶ, νὰ πάρουμε τὴν Πόλη καὶ τὴν Ἁγιὰ Σοφιά», ποὺ δείχνει ἀκριβῶς ὅτι στὴν συνείδηση τοῦ λαοῦ ὁ Ἅγιος τίθεται στὴν χορεία τῶν ἀγωνιστῶν ὑπὲρ τοῦ δικαίου Ἁγίων τοῦ γένους μας.

Οἱ προσδοκίες τοῦ Ἁγίου γιὰ λευτεριά, δικαιοσύνη καὶ ἀδελφοσύνη, γιὰ τὰ ὁποῖα κήρυττε καὶ ἐργάστηκε καὶ τελικὰ θυσίασε τὴν ζωή του, σίγουρα δὲν δικαιώθηκαν στὸν βαθμὸ τῶν ἀγώνων του. Μετὰ ἀπὸ τὴν ἀπελευθέρωση ἀπὸ τοὺς Τούρκους ἦλθε τὸ ψευτορωμαίϊκο, ποὺ δυστυχῶς ὁ λαὸς πίστεψε καὶ ἔτσι σκλαβώθηκε σὲ νέους, περισσότερο ἐπικίνδυνους καὶ ὕπουλους δυνάστες, ντόπιους καὶ ξένους, ποὺ συνεχίζουν νὰ τὸν κρατοῦν αἰχμάλωτο ἀπὸ τότε μέχρι σήμερα. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἐχθροὶ ἀπειλοῦν καὶ πάλι τὴν πίστη τοῦ λαοῦ, καταρρακώνουν τὴν ἐθνική του ἀξιοπρέπεια, ἀλλοιώνουν τὶς ἀξίες καὶ τὰ ἰδεώδη του, ὑποβαθμίζουν τὸ γλωσσικὸ καὶ μορφωτικό του ἐπίπεδο, διαλύουν τὸν κοινωνικὸ ἱστό, ὁδηγῶντας ἔτσι σὲ ἀνισότητες, διχόνοιες καὶ συνεχεῖς σπαραγμοὺς ὡς καὶ τὴν ὁλοκληρωτικὴ καταστροφή.

Χρειαζόμαστε καὶ πάλι, ἐπειγόντως, φλογεροὺς πατέρες σὰν τὸν Πατροκοσμᾶ, ποὺ νὰ μὴν ἀδιαφοροῦν γιὰ τὸν λαό, νὰ τὸν διχάζουν καὶ νὰ συμβιβάζωνται μὲ τὴν ἐξουσία, ἀλλὰ νὰ κηρύττουν, ὅπως ὁ Πατροκοσμᾶς, πίστη στὸν Θεό, ἀγάπη στὸν συνάνθρωπο, ἑνότητα καὶ ἀλληλεγγύη. Χρειαζόμαστε, ἐπίσης, ἐμπνευσμένους διδασκάλους, ποὺ δὲν θὰ διδάσκουν στὰ παιδιά μας τὰ «ἄθεα γράμματα» ἀλλὰ θὰ τὰ ὁδηγοῦν στὴν ἀναζήτηση τοῦ ὁσίου, τοῦ ἀληθοῦς, τοῦ δικαίου, τοῦ ὡραίου. Χρειαζόμαστε, τέλος, κοινωνικοὺς ἐργάτες ποὺ δὲν θὰ ξεπουλοῦν τὰ ὅσια καὶ τὰ δίκαια τοῦ γένους μας ἀλλὰ θὰ μάχωνται μέχρι θυσίας γιὰ τὴν δικαιοσύνη, τὴν ἀγάπη, τὴν συνεργασία τῶν ἀνθρώπων τοῦ λαοῦ μας καὶ θὰ δημιουργοῦν προϋποθέσεις γιὰ τὴν εἰρηνικὴ συνύπαρξη τῶν ἀνθρώπων, ὅπου γῆς.

Τότε καὶ μόνον τότε θὰ ἔχει λάβει καὶ ὁ Πατροκοσμᾶς τὴν πληρωμή του, ὅπως λέει καὶ ὁ ἴδιος, «ὅταν καθήσωμε πέντε-δέκα νὰ συνομιλοῦμε τὰ θεῖα νοήματα», ὅταν ζήσωμε καὶ ἐμεῖς, σήμερα, ἀληθινὴ χριστιανικὴ ζωὴ καὶ πολιτευτοῦμε μὲ δικαιοσύνη, εἰρήνη, ἀγάπη καὶ συνεργασία. «Ἐὰν τὸ κάμνετε, τότε δὲν μὲ φαίνεται καὶ ἐμὲ ὁ κόπος μου. Εἰ καὶ δὲν τὸ κάμνετε, φεύγω λυπημένος μὲ δάκρυα στὰ μάτια».
Τί λέτε, ἀδελφοί μου; Θὰ δώσωμε στὸν Ἅγιο τὴν πληρωμή του γιὰ τὸν κόπο του; Θὰ τοῦ κάνωμε ἕνα δῶρο, ὅπως τοῦ ἀξίζει, στὴν ἑορτή του; Ἐὰν τὸ κάνωμε, τὸ ὄφελος θὰ εἶναι διπλό. Καὶ τὸν Ἅγιο θὰ εὐχαριστήσωμε ποὺ ἐργάστηκε μὲ αὐτοθυσία γιὰ τὴν δική μας σωτηρία, ἀλλὰ καὶ οἱ ἴδιοι θὰ ἔχωμε κάνει ἕνα σημαντικὸ βῆμα γιὰ τὴν δική μας σωτηρία. Στὸ μεταξὺ ἄς δεώμαστε στὸν μαρτυρικὸ καὶ ἀγωνιστὴ Ἅγιο τοῦ Θεοῦ, Κοσμᾶ, νὰ πρεσβεύῃ θερμῶς στὸν Κύριο ὑπὲρ ἡμῶν, τῶν οἰκογενειῶν ἡμῶν, τῆς πατρίδος μας καὶ τοῦ κόσμου ὅλου! Γένοιτο!

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος - θεολόγος
Aktines

Το παίζεις έξυπνος ;

Αυτό που οργιάζει σήμερα, θα έλεγε κανείς : Είναι να δείξει ο καθένας στον άλλον ότι είναι ανοιχτός, ότι δεν κρύβεται καθόλου, ότι φανερώνει τον εαυτό του και τα λέει όλα. Ποια λες, ψεύτη; Αφού ούτε στον εαυτό σου δεν τα λες, τάχα τα λες στους άλλους, αφού ούτε στον εαυτό σου φανερώνεσαι ;
Η τάση αυτή που έχουν οι άνθρωποι, να κάνει ο καθένας τον έξυπνο τι είναι ; Είναι μια προσπάθεια –και το διαπιστώνει κανείς- να καλυφθεί ο άνθρωπος να κρυφτεί, να δικαιολογηθεί, να δείξει ότι είναι κάτι άλλο από αυτό που τυχόν οι άλλοι θα υποψιάζονταν , κάτι άλλο από αυτό που φαίνεται, κάτι άλλο, αν θέλετε, από αυτό που είναι. Διότι άμα είσαι, είσαι. Ασ΄το. Δεν χρειάζεσαι να κάνεις προσπάθεια να το δείξεις θα φανεί μόνο του.
Γιατί πουλούν εξυπνάδες μεταξύ τους οι άνθρωποι; Γιατί συμπεριφέρονται έτσι όπως συμπεριφέρονται; Τόσο ανόητα, με τέτοια λόξα, τόσο εκτός πραγματικότητος, σαν να γελάει ο ένας τον άλλο. Γιατί το κάνουν; Γιατί δεν θέλουν να ταπεινωθούν. Είμαστε γραμματιζούμενοι άνθρωποι. Υποτίθεται ότι μάθαμε πολλά, ξέρουμε πολλά και ακόμη μαθαίνουμε. Τι μας πειράζει να ταπεινωθούμε ;

π.Συμεών Κραγιόπουλος

΄΄Θανάσιμη είναι η αμαρτία,
όταν ο άνθρωπος δεν μετανοή γι' αυτήν...
Το ίδιο συμβαίνει και με την ψυχή,
που έχει νεκρωθή από την αμαρτία
και είναι ανίκανη να ιδή την αιώνια μακαριότητα.΄΄

Στάρετς Βαρσανούφιου

Αυτή ειναι η Παναγία!

Πόσες φορές δεν στάθηκα μπροστά στην εικόνα Της, στο καντήλι της και δεν είχα τίποτε απολύτως να της πω. Κενό, τίποτα, όλος, μάτια, όλος δάκρυα..
Λέξη δεν έβγαινε από τα ξεραμένα χείλη μου. Λέξη από τα ταραγμένο μου μυαλό.
Είναι τότε που ο πόνος σε κλειδώνει, που σε παγώνει στον πιο βαρύ χειμώνα της καρδιάς σου.
Σιωπή, βλέμμα κενό, καρδιά παραλυμένη.
Όταν πονάς δεν μιλάς, σιωπάς και είναι τόσο δυνατές οι κραυγές σου που δεν ακούγονται.
Έχω δει χείλη να πάλλονται δίχως να μιλάνε.
Φωνές να βραχνιάζουν δίχως να λένε λέξη.
Όλος ο άνθρωπος γίνεται μάτια, όλο το σώμα μια κραυγή, μια φωνή δίχως ήχο.
Σιωπή, σώμα σε στάση προσευχής, σε κατάσταση αναμονής…
Πόσες φορές προσευχήθηκα σε αυτή την απόλυτη σιωπή.
Σε αυτά τα κρύα πατώματα της μοναξιάς σε νύχτες που έμοιαζαν αξημέρωτες.
Μόνη παρέα το εικόνισμα της Παναγίας, μια αγκαλιά, ένα χάδι Μάνας, μια ζεστή αγκαλιά και ένας ήχος στο αυτί «σσσσσσς, όλα θα πάνε καλά…….».
Αυτή είναι η Παναγία, που ακούει τις προσευχές των σιωπηλών, που ενώ δεν μιλάς ξέρει τι λες, που δίχως να εξηγείς ξέρει τι νιώθεις και σε καταλαβαίνει.
Σε αυτή την μάνα της σιωπής προσευχήθηκα και σήμερα, προσευχηθήκαμε όλοι, ακόμη και αυτοί που δεν πήγαν εκκλησία.
Άκουσε τις σιωπές μας, ένιωσε τα πένθη και τις απώλειες μας. Τις θλίψεις και τα άγχη μας, τους φόβους και πανικούς μας, τις ματαιώσεις και απογοητεύσεις μας.
Και να είστε για ένα σίγουροι, όσο οι άνθρωποι θα σας σταυρώνουν ο Θεός θα σας ανασταίνει.
Όσο οι άνθρωποι θα σας πληγώνουν ο Χριστός θα σας συντροφεύει, όσο οι άνθρωποι θα ματαιώνουν τα όνειρα σας, η Παναγία θα γίνεται η πλατυτέρα της καρδιάς σας, που μέσα στο πλάτεμα της αγκαλιά Της θα χωράμε όλοι, προδότες και προδομένοι…

Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

«Χωρίς Χριστό, ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό, δεν μπορείς να εξηγήσεις τίποτε! Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί; γιατί; γιατί; Χιλιάδες πελώρια ''γιατί''... Κατάλαβέ το. Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει με την πεπερασμένη λογική του, την απάντηση όλων αυτών των ''γιατί''.
Μόνο με τον Χριστό όλα εξηγούνται. Μας προετοιμάζουν για την Αιωνιότητα. Ίσως εκεί, μας αξιώσει να πάρουμε απάντηση σε μερικά ''γιατί''…».

Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

IΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΡΟΥΣΣΙΩΤΙΣΣΑΣ.

Η Ιερά Μονή της Παναγίας στον Προυσσό της Ευρυτανίας, είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου και πανηγυρίζει με κάθε θρησκευτική και εκκλησιαστική λαμπρότητα, στις 23 Αυγούστου, στην Απόδοση της Θεομητορικής εορτής.
Στο νομό Ευρυτανίας, συνέχεια της οροσειράς του Τυμφρηστού απ΄ όπου φαίνονται τα Άγραφα, υπάρχουν τα βουνά Χελιδόνα και Καλιακούδα. Στη μέση αυτών και σε συνέχεια του Καρπενησίου απ΄ όπου και η πρόσβαση-, και στο πιό βαθύ και απόμερο τόπο, ευρίσκεται το ιερό Μοναστήρι της Παναγίας της Προυσιώτισσας, αφιερωμένο στην Κοίμησή της.
Περικυκλωμένο από βουνά και βράχους, πάνω από το βραχώδη ποταμό, φωλιασμένο σε φυσική σπηλιά όπου και ο Ναός και τα τόσα πλέον κτίρια. Εκεί βρίσκεται και η ιστορική και θαυματουργή, θαυμάσια σε ωραιότητα και θέα, Εικόνα της Παναγίας.
Ποιά όμως είναι η ιστορία αυτής της τόσο γνωστής εικόνος σε χιλιάδες πιστούς και πώς βρέθηκε στο δύσβατο αυτό μέρος θα γίνει λόγος.
Πολύ παράδοξη η ιστορία της και η εμφάνισή της εκεί. Γνωστό ότι ο αυτοκράτορας Θεόφιλος ο εικονομάχος περί το 830 εξαπέλυσε μεγάλο διωγμό εναντίον των Εικόνων, πού ήταν και ο τελευταίος. Κύριος δε στόχος εξαφανίσεως των Εικόνων εκείνων, τις όποιες οι πιστοί είχαν σε τιμή και ευλάβεια ως θαυματουργές.

Τότε, περί το 830 η Εικόνα αυτή της Θεοτόκου βρισκόταν στον κεντρικό Ναό της πόλεως Προύσας στη Μικρά Ασία, ήταν γνωστή και άκρως προσφιλής στους κατοίκους της πόλεως και της περιοχής για τα τελούμενα μέσω αυτής θαύματα της Παναγίας.
Όταν έφθασε και στην Προύσα η διαταγή του αυτοκράτορος, ένας Νέος της πόλεως πολύ ευσεβής και από επίσημη οικογένεια, μπρος στο ενδεχόμενο η πολύτιμη Εικόνα να καταστραφεί και στην οποία και ο ίδιος είχε μεγάλη ευλάβεια, από θείο ζήλο κινούμενος, θέλησε πάση θυσία να τη διασώσει.
Την πήρε κι έφυγε με σκοπό να έλθει στα μέρη της Ελλάδος. Ενώ είχε φθάσει στην Καλλίπολη (Εύξεινος Πόντος), κατά παράδοξο τρόπο έχασε την Εικόνα και δοκίμασε μεγάλη θλίψη. Μέσα στον ψυχικό του πόνο, αποφάσισε να μην ξαναγυρίσει πίσω και αφού ως πλούσιος πού ήταν είχε πάρει μαζί του αρκετά χρήματα, από δάκτυλο Θεού κινούμενος, ήλθε και κατοίκησε στη Νέα Πάτρα, πού σήμερα ονομάζεται Υπάτη. Ενήργησε έτσι, έκανε την υπέρβαση, διότι μετά τη θλίψη του μεταστράφηκε επί το λογικότερο.

Είπε, απευθυνόμενος στην Παναγία:
«Αν η Θεοτόκος και Δέσποινα ηθέλησε να φυλάξει μόνη της αβλαβή την Εικόνα της, γενηθήτω το θέλημά της».
Το μέρος που τώρα είναι το Μοναστήρι της Προυσιώτισσας, πριν ήταν τελείως άγνωστο, δύσβατο, απρόσιτο και ανώνυμο. Μόνο κάποιες καλύβες βοσκών υπήρχαν αντίπερα. Συνέβη το εξής: Ένα παιδί βοσκού μια νύκτα απέναντι του άκουσε και είδε ότι από τον άβατο εκείνο τόπο της σπηλιάς προερχόταν ένα φως ωσάν φωτεινός στύλος και υψωνόταν προς τον ουρανό, άκουσε δε από το σπήλαιο γλυκούς και απαλούς ύμνους. Με δυσκολία έφυγε φοβισμένο και πήγε στον πατέρα του και του είπε όσα είδε κι άκουσε.
Ο πατέρας του νομίζοντας ότι το παιδί φοβάται και τον ίσκιο του, προσπάθησε να το καθησυχάσει, αλλά εκείνο επέμεινε ώσπου ήλθε ο ίδιος και είδε και άκουσε τα ίδια. Την άλλη ημέρα πήγε και έφερε δικούς του και όλοι μαζί πλησίασαν το μέρος και, ω των θαυμάτων σου, Πανάχραντε, βλέπουν την Ιερή Εικόνα στη σπηλιά να απαστράπτει, να φεγγοβολεί.
Με συγκίνηση και κατάνυξη την προσκύνησαν και γέμισαν από χαρά και αγαλλίαση για το θησαυρό πού ήλθε στην περιοχή τους. Τους έμεινε όμως απορία, ο εκεί ερχομός της. Στη συνέχεια τακτοποίησαν το μέρος στη σπηλιά και άναβαν κεριά, λιβάνι κ.τ.ο.
Πώς όμως το Μοναστήρι και Προσκύνημα πήρε την ονομασία του Προυσού, της Προυσιώτισσας, και έτσι πλέον είναι γνωστό; Το χαρμόσυνο γεγονός της ευρέσεως της Εικόνος από τους βοσκούς, διαδόθηκε στη γύρω περιοχή και όχι μόνο, οπότε πήγαιναν αρκετοί παρά το δύσβατο να δουν, να προσκυνήσουν.

Άκουσε για το γεγονός και ο νέος που αναφέραμε, που έμενε στη σημερινή Υπάτη. Πήρε κάποιους δικούς του και με κόπο πολύ έφθασε στη φυσική σπηλιά και όταν αντίκρισε τη γνωστή του Εικόνα έπεσε σε μια συνεχή προσκύνηση, δοκίμασε ανέκφραστη πνευματική αγαλλίαση, συγκλονισμό ψυχής.
Οι εκεί βοσκοί διαπίστωσαν, ότι ο άνθρωπος αυτός είχε πράγματι σχέση με την Εικόνα, και αφού τους διηγήθηκε το πώς και που την έχασε, τους έδωσε φιλοδώρημα, τους έπεισε και έλαβε την Εικόνα και με τους δικούς του έφυγε για την Υπάτη. Προκειμένου δε να την πάρει τους είπε ότι εκεί πρόκειται να κτίσει Ναό, και ότι το μέρος αυτό στο δύσβατο σημείο δεν προσφέρεται, και ότι αν έρχονται κάποιοι προσκυνητές κουράζονται τόσο
πολύ. Παρά ταύτα στο βάθος οι βοσκοί εκείνοι λυπήθηκαν πού στερήθηκαν ενός τέτοιου «θησαυρού».
Καθώς έφθασε ο νέος εκείνος άρχοντας με τους δικούς του σε ένα σημείο, κουρασμένοι εκάθησαν εκεί για ξεκούραση και για λίγο κοιμήθηκαν. Όταν όμως ξύπνησαν, διαπίστωσαν ότι έλειπε η Εικόνα. Τότε ο νέος εκείνος σκέφθηκε και είπε πώς οι βοσκοί τους παρακολουθούσαν και βρήκαν ευκαιρία και άρπαξαν την Εικόνα, και αμέσως γύρισαν πίσω προς συνάντηση τους. Καθώς όμως επέστρεφαν άκουσε υπερφυσική φωνή να του λέει:
«Ω νέε, σώζου, πήγαινε στο καλό και μην κουράζεσαι, γιατί εγώ αναπαύομαι καλύτερα ανάμεσα στους άγριους αυτούς τόπους με ανθρώπους χωρικούς και βοσκούς παρά με πολιτισμένους και αιρεσιάρχες. Αν θέλεις να μείνεις μαζί μου, έλα εκεί που με ευρήκες και θα είναι για το καλό σου».
Συγκλονίσθηκε, δέχθηκε απόλυτα, ότι θαυματουργικά έφυγε η Εικόνα και ότι θέλημα της Παρθένου είναι να μείνει εκεί στη σπηλιά. Άφησε τους δικούς του να επιστρέψουν στη βάση τους, έκτος από ένα πολύ πιστό που δέχθηκε να τον ακολουθήσει, οπότε μαζί γύρισαν στη σπηλιά και βρέθηκαν μπροστά στην Εικόνα.

Εκεί, αφού ο νέος προσευχήθηκε επί μακρόν, ισχυροποιήθηκε η θέλησή του να μείνει ισόβια εκεί. Περιττό να τονισθεί το πόσο χάρηκαν οι εκεί βοσκοί. Στη συνέχεια Ιερομόναχος της ευρύτερης περιοχής τους έκειρε μοναχούς «και ο μεν άρχων επωνομάσθη Διονύσιος, ο δε βοηθός του Τιμόθεος», έζησαν ασκητικά στο χώρο, αφού διαμόρφωσαν τη σπηλιά σε ναΰδριο.
Επειδή λοιπόν η Εικόνα ήλθε από την Προύσα της Μικράς Ασίας. Αυτή και το Προσκύνημα -Μονή- ονομάστηκε και είναι γνωστή πλέον στους αιώνες ως «Παναγία η Προυσιώτισσα». Στο όλο δε εδώ θέμα δεν χωρά λογική, το όλο γεγονός κινείται στη σφαίρα του πνεύματος της χριστιανικής πίστεως του μεταφυσικού στοιχείου.
Άρτια ήδη οργανωμένο το μεγάλο Προσκύνημα, διαθέτει και δωρεάν δεκάδες κρεβάτια για διανυκτέρευση των προσκυνητών κατόπιν συνεννοήσεως. Εκεί προσφέρεται ο χώρος στο να φθάσει ο πιστός στο μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως, κάτι πού άμεσα συνδέει με το Θεό και «ξεφορτώνει» την ύπαρξη από τα κακώς πεπραγμένα της ζωής.

Η ιερά Μονή Προυσού έχει εκδώσει σχετικά βιβλία, πού εκτός των άλλων, αναφέρει και πλήθος θαυμάτων. Συνοπτικά εδώ αναφέρουμε.
Πλησίον και εμπρός του Ναού υπάρχει ένα φοβερό χάος, που καταλήγει σε βαθύ ρέμα. Μόνο να κοιτάξει κανείς φεύγει πίσω τρομαγμένος. Σήμερα βέβαια υπάρχουν προστατευτικά μέσα, παλαιά όχι. Μια φορά, ημέρα εορτής στη Μονή, μια γυναίκα έτυχε να στέκεται εκεί κρατώντας το παιδί στην αγκαλιά της. Λόγω της πολυκοσμίας σπρώχθηκε, παραπάτησε και γκρεμίστηκε μαζί με το μικρό της στο θανατηφόρο γκρεμό.
Αμέσως έτρεξαν ορισμένοι από το άλλο γύρω μέρος να μαζέψουν τα λείψανα της μητέρας και του παιδιού της. Μόλις έφθασαν στο βάραθρο, ω των θαυμασίων σου, Δέσποινα του κόσμου, είδαν τη γυναίκα σώα και αβλαβή να κάθεται σ΄ ένα λιθάρι και να κρατά στην αγκαλιά της το παιδί. Τη ρώτησαν πώς συνέβη και σώθηκε, και εκείνη απάντησε:
«Καθώς έπεσα στο γκρεμό πρόφθασα να πω: Παναγιά μου Προυσιώτισσα, βοήθα με. Και έτσι η Δέσποινα Θεοτόκος με εφύλαξε, καθώς βλέπετε, κι εμένα και το παιδάκι μου…».

Το 1918, στη μεγάλη γρίπη στο Μεσολόγγι πέθαιναν κάποιες δεκάδες άνθρωποι κάθε μέρα. Ζήτησαν να μεταφερθεί στην πόλη η Ιερά Εικόνα. Την προϋπάντησαν πάμπολλοι προ της πόλεως. Όμως οι ολιγόπιστοι ή και άπιστοι λόγω της επαφής των ανθρώπων ως προς τη μετάδοση της γρίπης, άρχισαν να λένε ότι οι θάνατοι θα πολλαπλασιασθούν. Τούτο έστεκε μόνο ιατρικά, όχι χριστιανικά. Διαψεύσθηκαν παταγωδώς.
Το βράδυ εκείνο τελέσθηκε παράκληση και δέηση προς την Παναγία. Ο λαός με θέρμη πίστεως προσευχήθηκε. Πάντα προ του κινδύνου οι ψυχές «ανοίγονται» προς τον Ουρανό. Άμεσο και ορατό το αποτέλεσμα. Την επομένη δεν υπήρξε ούτε ένας θάνατος, αλλ΄ ούτε και στη συνέχεια. Έμεινε ημέρες στην πόλη η Εικόνα και την προσκύνησαν με δέος και ευγνωμοσύνη. Φυσικά ευεργετήθηκαν και οι ολιγόπιστοι, οι οποίοι και σίγησαν. Οι πιστοί της πόλεως αφιέρωσαν ασημένια επτάφωτη κανδήλα μεγάλης αξίας και τέχνης, όπου υπάρχει με στοιχεία των δωρητών και θυμίζει το πολλαπλό θαύμα.

Μια γυναίκα πού διαμένει στη Βοστώνη της Αμερικής, μητέρα 3 μικρών παιδιών τότε, καταγόμενη από τα μέρη του Αγρινίου, προσεβλήθηκε από καρκίνο. Μετά πίστεως παρακάλεσε την Προυσιώτισσα, την οποία είδε και στον ύπνο της και την διαβεβαίωσε ότι είναι πλέον υγιής. Όταν το 1980 ήλθε στην Ελλάδα πήγε και στη Μονή για να ευχαριστήσει την Παναγία. Εκεί άφησε γραμμένους και τους εξής στίχους:
«Δεν ξέρω, Παναγία μου, πώς να σ΄ ευχαριστήσω, / πώς να σου πλέξω στέφανα, να σε δοξολογήσω. / Σ΄ ευχαριστώ, σ΄ ευχαριστώ, σου στέλνω ευχαριστίες, / Ω! Παναγιά Προυσιώτισσα, ύμνους, δοξολογίες».
Η θαυματουργός Εικόνα παρά την τόση ηλικία της και το υγρό τοπίο της περιοχής το χειμώνα, διατηρείται τόσο θαυμάσια ωσάν να έγινε τώρα. Βλέποντας την εκεί δίπλα στον κυρίως Ναό, δηλαδή στη διαμορφωμένη σπηλιά, τα μέγιστα συγκινείσαι. Μεγάλη χάρη έχει στη Μονή Προυσού να διανυκτερεύσει ο προσκυνητής και «Όρθρου βαθέος» να ευρεθεί στον υπερβολικά κατανυκτικό Ναό. Βλέποντας την Εικόνα, παρακολουθώντας τη Θεία Λειτουργία, η σχέση του με την Εκκλησία του Χριστού δυναμώνει.Αφήνει τον ιερό χώρο αναπτερωμένος ηθικά. Η χάρη της Θεοτόκου, λίγο ή πολύ, τον έχει αγγίξει.

Τέλος, με τη Μονή Προυσού και την Παναγία είχε σχέση και μεγάλη ευλάβεια ο Γ. Καραϊσκάκης. Στο θαυμάσιο Μουσείο της Μονής υπάρχει σε ειδική προθήκη και η πανοπλία του γενναίου, προφανώς λόγω τάματος, μαζί με προσωπικά του χρήσιμα αντικείμενα, και τα πολεμικά του τσαπράζια. Όταν ο γράφων βρέθηκε στο χώρο με προσκυνητές από την Αθήνα, προ της προθήκης στο Μουσείο φώναξε ξαφνικά «γονατίστε, εδώ η ηρωική Ελλάδα», και βλέποντας, εξήγησε. Ήταν στιγμή εθνικής εξάρσεως, την έχουμε ανάγκη.

Ο ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ (ΠΡΩΗΝ ΧΑΣΑΝ) ΚΑΙ Η ΜΟΝΗ ΠΡΟΥΣΣΟΥ

Ο Ιωάννης εξ Αγαρηνών, ο Νεομάρτυρας στη μνήμη του οποίου (23 Σεπτεμβρίου) εορτάζει το μικρό παρεκκλήσι της Κρύπτης, έχει ξεχωριστή ιστορία. Γεννήθηκε στην Κόνιτσα από Οθωμανούς γονείς και βαπτίστηκε χριστιανός στην Ιθάκη. Επιστρέφοντας στην επαρχία του Ξηρόμερου, ζούσε ατάραχο και σεμνό βίο μέχρι που κάποιοι Τούρκοι περίοικοι έμαθαν για την καταγωγή του και τον κατήγγειλαν στον καδή του Αγρινίου. Ενώπιον του Τούρκου δικαστή ο Ιωάννης αρνήθηκε να απεμπολήσει τη νέα του πίστη και εκτελέστηκε.
Οι οθωμανικές Αρχές έριξαν τη σορό του σε έναν αγρό κοντά στον ναό του Αγίου Δημητρίου και απαγόρευσαν σε οποιονδήποτε να φροντίσει για την ταφή του. Με πρωτοβουλία του τότε ηγουμένου της Προυσιώτισσας, Κύριλλου Καστανοφύλλη, κάποιοι χριστιανοί τελικά παρέλαβαν το σκήνωμα του μάρτυρα και το έθαψαν προσωρινά σε κοντινή τοποθεσία. Μετά την εκταφή, φυγάδευσαν τα οστά στο Μοναστήρι του Προυσού, όπου ο Κύριλλος τα τοποθέτησε σε εσοχή της Κρυπτής, σφραγίζοντας το άνοιγμα και αποσιωπώντας το γεγονός.
Το 1974 ο τότε ηγούμενος της μονής Προυσού Γρηγόριος αποφάσισε να κινήσει τον λίθο που σκέπαζε το σκήνωμα και έφερε στο φως τα τίμια οστά του νεομάρτυρα. Παρέμειναν κρυμμένα επί 160 χρόνια, όπως εξηγούσε μια κατατοπιστική επιγραφή σε κεραμίδι που βρέθηκε μαζί τους.