Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Όταν βλέπουμε τον άλλο θλιμμένο ας μην το κρίνουμε, κι ας μην του θυμίζουμε πιο είναι το σωστό. Να νιώσει θέλει και όχι να καταλάβει. Η πιο σωστή εξήγηση είναι η αγκαλιά......

π. Λίβυος

[toula]

Αυτούς που έχουν για όλα έτοιμες απαντήσεις να τους φοβάσαι. Σημαίνει ότι δεν τους τυράννησαν καθόλου οι νύχτες ούτε το ξημέρωμα τους βρήκε σε αυλές, δρόμους και ταράτσες ψάχνοντας φεγγάρια. Γιατί εαν στην ζωή δεν πεις "δεν ξέρω", δεν θα μάθεις ποτέ. Ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος είναι αυτός που "γνωρίζει" και θέλει να σε "διδάξει" και μάλιστα απρόσκλητος. Να σου «μάθει» γιατί εσύ δεν ξέρεις. Κλείσε τα αυτιά, γύρνα το βλέμμα κι μέσα απ’ τα σωθικά σου συλλάβισε δυνατά, «κάνε στην άκρη μου κρύβεις την ζωή…»

π. Λίβυος

[toula]

Επειδή σήμερα, όλοι εύχονται στους επιτυχόντες των πανελλαδικών εξετάσεων, συγχαίροντας τους, είπα και εγώ, να πω συγχαρητήρια σε ένα αποτυχόντα. Βλέπετε τους αποτυχημένους τους ξεχνάνε όλοι. Στο δεύτερο λοιπόν γιο μου που απέτυχε στις εξετάσεις, τον συγχαίρω για την προσπάθεια του. Απέτυχε στις εξετάσεις άλλα όχι στην ζωή. Η ζωή τον περιμένει και είναι γεμάτη εκπλήξεις γι αυτούς που πιστεύουν στον Θεό. Για μένα ως πατέρα το σημαντικό είναι οτι προσπάθησε και οτι ακόμη και μέσα στην αποτυχία του, ήταν ο εαυτός του. Δεν σημαίνει ότι επειδή εγω είμαι "άνθρωπος των γραμμάτων", πρέπει κι αυτός να γίνει το ίδιο. Σέβομαι απόλυτα την μοναδικότητα και ιδιαιτερότητα του. Πιστεύω στις αρετές και τα όνειρα του, και στηρίζω αυτό που ζητάει η καρδιά του. Τα παιδιά μας, δεν είναι προέκταση του ευατού μας, αλλά αυτόνομες υπάρξεις. Θα θυμίσω μονάχα κάτι στο γιό μου, που είχε πει ένας μεγάλος μποξέρ, μια και η μεγάλη του αγάπη είναι το μποξ. Είπε λοιπόν ο Μάικ Τάισον,"εγω γεννήθηκα ηττημένος, γι αυτό νικάω. Οι σημερινοί ηττημένοι είναι οι αυριανοί νικητές".

π. Λίβυος

[toula]

O άλλος δεν είναι ο Θεός σου, είναι απλά ο άνθρωπος σου. Με ότι σημαίνει αυτό. Λάθη, αδυναμίες, σφάλματα. Όταν περιμένω από εκείνον να γίνει ο «θεραπευτής» ή ο «λυτρωτής» μου δυο πράγματα θα συμβούν. Η θα τον κουράσω με τις προσδοκίες μου ή θα απογοητευθώ από το αποτέλεσμα, μια κι εκείνος είναι απλά ένας άνθρωπος όπως κι εγώ. Εάν δεν είμαστε μόνοι μας καλά, με τον εαυτό μας, δεν θα είμαστε ούτε με τον άλλο. Κι εάν η ζωή μας, δεν έχει νόημα και ουσία χωρίς τον άλλο, τότε δεν θα έχει ούτε μαζί του. Απλά θα το χρησιμοποιούμε τοξικά ως ψυχοναρκωτικό. Είμαστε καλά, έχουμε μια ζωή που μας γεμίζει, τα έχουμε βρει με τον εαυτό μας, και όλο αυτό το όμορφο και ωραίο, θέλουμε να το μοιραστούμε με τον άνθρωπο που αγαπάμε. Αυτό είναι σχέση. Και τα λάθη μου, τα πάθη μου, δεν θα τα μοιραστώ μαζί του; ναι, μα ως σημεία μιας πορείας, και όχι μιας ψυχοπαθολογίας. Σχέση, είναι να μάθω να μοιράζομαι την ομορφιά(όχι τελειότητα)του εαυτού μου και της ζωής μου, με έναν άλλο άνθρωπο που αγαπώ. «Όταν χρειάζομαι τον άλλο για να ζήσω, η σχέση μετατρέπεται σε εξάρτηση»......

π. Λίβυος

[toula]

Τα καλοκαίρια πηγαίναμε οικογενειακώς στο χωριό, να τρυγήσουμε τα αμπέλια του παππού. Ο πατέρας η μάνα και τα δυο μου αδέλφια. Ο παππούς πάντα μας έδινε μια αρχική συμβουλή, «θα κόβετε τα σταφύλια και δεν θα κοιτάτε ποτέ το τέλος του αμπελιού. Θα κοιτάτε μονάχα την κουρμούλα που κόβεται, διαφορετικά θα απογοητευθείτε». Αυτή την απλή αλλά γεμάτη σοφία συμβουλή του παππού, την χρειάστηκα πολλές φορές στην ζωή μου. Γιατί κατάλαβα ότι κι η ζωή είναι ένα αμπέλι, που δεν χρειάζεται να κοιτάς το μέλλον, αλλά το τώρα, το εδώ, το σήμερα. Να κάνεις βήματα και να προχωράς όπως είσαι, κι ας μην είσαι τέλειος. Να περπατάς, βήμα βήμα,όσο και όπως μπορείς. Να μην σκέφτεσαι, ούτε να αναλύεις, πόσα χιλιόμετρα χρειάζεται να περπατήσεις, μα το ένα βήμα που πρέπει να κάνεις… Μοναχα έτσι θα φτάσεις στον τερματισμό, όταν τον ξεχάσεις και ζήσεις την διαδρομή...

π. Λίβυος

[toula]

Αυτή είναι μια χριστιανική εικόνα. Αθλήτριες από διαφορετικές χώρες, που πήγαν στο Ρίο, για να κερδίσουν μετάλλιο ή χρόνους επίδοσης, να παραμερίζουν, τα πάντα, μπροστά στο ανθρώπινο πόνο. Δεν σκέφτηκαν να τερματίσουν, μα να βοηθήσουν. Αλήθεια σε τι απίστευτες θυσίες έχουν υποβληθεί αυτές οι κοπέλες για την συμμετοχή τους, στην Ολυμπιάδα; Τι όνειρα και κόπος; Κι' όμως όλα, τα παραμέρισαν μπροστά σε τι; Στο να μείνουν άνθρωποι. Η χαρά της καλοσύνης, της ανθρωπιάς και του φιλότιμου, δεν συγκρίνεται, με κανένα μετάλλιο, κανένα εθνικό ύμνο, και καμία διεθνή αναγνώριση. Το να είσαι Άνθρωπος, σημαίνει να μεγαλώνεις τον Θεό μέσα σου κι αυτός εσένα.

π. Λίβυος

[toula]

Υπάρχουν αγκαλιές απούσες, παγερές, αδιάφορες και πνιγερές. Μα η δική σου αγκαλιά και ζεστή είναι και πλατιά. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που σε ονόμασαν Πλατυτέρα…

π. Λίβυος

[toula]

Στην προσπάθεια μας, να μην πονέσουμε και να μην πληγωθούμε, στο τέλος δεν ζούμε....

π. Λίβυος

[toula]

Όταν σε προδώσουν στην αγάπη όσο κι αν πονέσεις μη μετανιώσεις που αγάπησες. Γιατί η καρδιά σου μεγάλωσε. Κι όταν η καρδιά ψηλώνει πονάει.....

π. Λίβυος

[toula]

Είχε καεί το σπίτι της, κι όμως όταν πήγα να την δω, εκείνη μέσα από τους μαυρισμένους τοίχους και την απαίσια μυρωδιά της στάχτης, ερχόταν γελαστή με ένα όμορφο ασημένιο δίσκο, που στις άκρες του, κρεμόταν ένα μισοκαμένο σεμεδάκι. Μου πρόσφερε καφέ και κρύο νερό.
«Άντε βρε παπά μου, καιρό κάναμε να σε δούμε. Να καήκαμε και γέμισε το σπίτι μας ανθρώπους».
Είναι απίστευτη η δύναμη που δίνει ο Θεός στον άνθρωπο, ώστε να βρίσκει νόημα ακόμη και εκεί που όλα φαίνονται χαμένα. Να είναι θετικός μέσα σε αρνητικά τοπία. Να βγαίνει νικητής μετά από μεγάλες ήττες.

π. Λίβυος