Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

"Αυτούς που φαίνονται η που είναι αμαρτωλοί, τους κάνει ο Χριστός ανθρώπους του παραδείσου.."

Το να γνωρίζεις την πονηριά κάποιου ανθρώπου είναι μία γνώσις που δεν σε βοηθάει. Πρώτον σου διασαλεύει την λογική, διότι αναρωτιέσαι: Όλοι τέτοιοι είναι;
Δεν Υπάρχει Κανείς καλός; Αυτό βγαίνει σαν φυσικό συμπέρασμα, στην ουσία όμως είναι ένας παραλογισμός. Διότι ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι "μείζων ο εν ημίν ή ο εν τω κόσμω"; Αν ο Χριστός είναι ο μείζων, σημαίνει ότι ο Χριστός έχει περισσότερους και ότι ο Χριστός νικά. Αλλά εάν φαίνεται στενή πύλη, αυτό σημαίνει ότι εμείς τους βλέπουμε όλους ως αμαρτωλός.
Εδώ ακριβώς έγκειται η δύναμις του Θεού. Αυτούς που φαίνονται η που είναι αμαρτωλοί, τους κάνει ο Χριστός ανθρώπους του παραδείσου. Τον ένα με την μετάνοια, τον άλλο με την αγάπη, τον τρίτο με την αρρώστια, τον τέταρτο με τη διάλυση της οικογενείας του, τους κάνει όλους δικούς του. Και εγώ παραμένω στον παραλογισμό μου ότι όλοι είναι αμαρτωλοί!
Εάν όλοι οι άνθρωποι είναι αμαρτωλοί, τότε με ποιους γεμίζει η βασιλεία των ουρανών; με αυτούς γεμίζει. Μας εξαπάτησε ο πονηρός, διέστρεψε το είναι μας.
Ερχεται όμως η δύναμις του Θεού, μας αλλοιώνει, μας δίνει "καρδίαν καινήν και πνεύμα καινόν," και "ιδού τα πάντα ποιεί καινά". "Ουρανούς καινούς ποιεί," και δεν θα μπορέσει να κάνει καινή την δική μου ζωή;

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
(Ερμηνεία στον Αββά Ησαΐα)

[toula]

Η γενική εξομολόγηση..

Πολλές φορές έχω μεταχειρισθεί αυτή τη γενική εξομολόγηση και είδα θαύματα πάνω σ’ αυτό. Την ώρα που λες στον εξομολόγο, έρχεται η θεία χάρις και σε απαλλάσσει από όλα τα άσχημα βιώματα και τις πληγές και τα ψυχικά τραύματα και τις ενοχές· διότι, την ώρα που τα λες ο εξομολόγος εύχεται θερμά για την απαλλαγή σου.
Ας μη γυρίζουμε πίσω στις αμαρτίες που έχουμε εξομολογηθεί. Η ανάμνηση των αμαρτιών κάνει κακό. Ζητήσαμε συγγνώμη; Τελείωσε.
Ο Θεός όλα τα συγχωρεί με την εξομολόγηση.
Κι εγώ σκέπτομαι ότι αμαρτάνω. Δεν βαδίζω καλά.
Ό,τι όμως με στενοχωρεί, το κάνω προσευχή, δεν το κλείνω μέσα μου, πάω στο πνευματικό, το εξομολογούμαι, τελείωσε! Να μη γυρίζομε πίσω και να λέμε τι δεν κάναμε. Σημασία έχει τι θα κάνομε τώρα, απ’ αυτή τη στιγμή και έπειτα.
Η απελπισία και η απογοήτευση είναι το χειρότερο πράγμα. Είναι παγίδα του σατανά, για να κάνει τον άνθρωπο να χάσει την προθυμία του στα πνευματικά και να τον φέρει σε απελπισία.

Πορφυρίου καυσοκαλιβίτου

[toula]

"Η θλίψις, η στεναχώρια για ότι έπραξες, είναι η μεγαλύτερη αμαρτία σου!"
Ο σατανάς, ψευδώς εισηγούμενος και σε σένα όπως στην Εύα και τον Αδάμ, δεν σου αποκαλύπτει την καινούργια αμαρτία, (θλίψη) αλλά σε πείθει να θλίβεσαι, διότι διέπραξες τόσα αμαρτήματα και λύπησες τον Θεον. Είναι μία παγίδα στην οποία πέφτουμε σχεδόν όλοι οι άνθρωποι!
Αυτό σου συμβαίνει διότι η θλίψις είναι η ανάκυψις του εγώ, η ανάστασις του Παλαιού ανθρώπου!
Είναι η υπερηφάνειά σου, ο εγωισμός σου, ο οποίος ζητάει να επιβιώσει μέσα σου επειδή τον έθαψες με την επίγνωση του θελήματος του Θεού.
Η θλίψις, η στεναχώρια για ότι έπραξες, είναι η μεγαλύτερη αμαρτία σου!
Είναι σαν να αρπάζεις ένα είδωλο που έχει πέσει και το στέλνεις πάλι και το ξαναπροσκυνάς..

Γέροντος Αιμιλιανού
(Ερμηνεία στον Αββά Ησαΐα)

[toula]

"Το Κύριε Ιησού Χριστέ, απαλά
χωρίς σφίξιμο.."
Αν δεν κάνετε υπακοή (σε ιερέα-πνευματικό) και δεν έχετε ταπείνωση, η ευχή (δηλ. το Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με) δεν έρχεται και υπάρχει και φόβος πλάνης.
Να μην γίνεται η ευχή (το Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με) αγγαρεία. Η πίεση μπορεί να φέρει μία αντίδραση μέσα μας, να κάνει κακό. Έχουν αρρωστήσει πολλοί με την ευχή, γιατί την έκαναν με πίεση. Και γίνεται, βέβαια, κι όταν το κάνεις αγγαρεία· αλλά δεν είναι υγιές.
Δεν είναι ανάγκη να συγκεντρωθείτε ιδιαίτερα για να πείτε την ευχή. Δεν χρειάζεται καμιά προσπάθεια όταν έχεις θείο έρωτα. Όπου βρίσκεσθε, σε σκαμνί, σε καρέκλα, σε αυτοκίνητο, παντού, στον δρόμο, στο σχολείο, στο γραφείο, στη δουλειά μπορείτε να λέτε την ευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», απαλά, χωρίς πίεση, χωρίς σφίξιμο.

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

[toula]

«τι κάθεσαι και ψάχνεις τις ελλείψεις του αδελφού σου; Γίνε λίγο πιο εύσπλαχνος απέναντι του. Είναι και αυτός μέλος σου. Η αδυναμία που σήμερα διαπιστώνεις σ αυτόν, αύριο θα είναι δική σου»

ΟΣΙΟΣ ΚΑΣΣΙΑΝΟΣ

[toula]

«Παναγία Πορταΐτισσα, τι να κάνω, βοηθησέ με» Και σε βοηθάει η Παναγία... (Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης)

Σ’ ένα μοναστήρι του Αγίου Όρους, το γνωρίζετε, ιδιόρυθμο ήτανε. Είπε ο παπάς στον αγωγιάτη:
-Κύριε Δημήτριε, μου φέρνεις και μένα πέντε-δέκα φορτία ξύλα, να κάψω το χειμώνα;
-Θα σου φέρω, παπα-Εφραίμ.
Έφερε.
-Φερ’ τα από ‘δω.
-Όχι από ‘κει, το ζώο φοβάται, Γέροντα.
-Φερ’ τα από ‘δω, ντε.
Μαλώσανε.
-Ασυγχώρητος.
-Κι εσύ ακοινώνητος.
Έφυγε ο αγωγιάτης πήγε απάνω στο βουνό. Ο παπάς τώρα τι πρέπει να κάνει; Μπορεί να λειτουργήσει, να φέρει σε αδιαφορία, ότι εγώ είχα δίκιο; Όχι.. Μπορεί να λειτουργήσει; Όχι. Τι να κάνει.
Τώρα μάχονται δύο: «Καλά, αύριο που θά ‘ρθει -γιατί ήτανε βραδάκι- αύριο που θά ‘ρθει ο αγωγιάτης, του λέω ότι να με συγχωρέσει». Ο άλλος λέει: «Καλά, αν δεν έρθει ο αγωγιάτης αύριο κι έλαβε ένα τηλεγράφημα από τη γυναίκα του να πάει ότι το παιδί αρρώστησε, τι θα κάνεις;»
Πάτερ, εδώ είναι ο θησαυρός του καλογήρου. Προσευχή.
-Παναγία μου, τι να κάνω; (Το Ιβήρων ήταν το μοναστήρι.)
-Παναγία Πορταΐτισσα, τι να κάνω, βοηθησέ με.
Κεραυνοβόλος έρχεται η πληροφορία, η έμπνευση, να πούμε, η παρουσία της Παναγίας.
Όλοι μας ξέρομε ότι τα μοναστήρια τα Αγιορείτικα, όταν βασιλεύει ο ήλιος κλείνουνε. Έχουν όμως κι ένα πορτάκι μικρό τόσο, που εν καιρώ, σπάνια το ανοίγουν αυτό. Ανάβει λοιπόν ο παπάς το φανάρι του, περνάει το πορτάκι κι ανεβαίνει απάνω στο βουνό.
-Καλησπέρα σας.
-Καλώς τον παπά.
-Ευλογημένε κύριε Δημήτρη, να με συγχωρέσεις.
-Θεός σχωρέσου. Συγχώρεσέ με κι εσύ.
Συγχωρεθήκανε και κατέβηκε κάτω ο παπάς πάλι και λειτούργησε την άλλη μέρα. Βλέπετε ότι σε κάθε περίπτωση επιβάλλεται η προσευχή.
Δεν μπορείς εκείνη την ώρα τι να κάνεις, σαστίζεις δεν ξέρεις τι να κάνεις. «Παναγία μου, τι να κάνω;»
Και σε βοηθάει η Παναγία. Δεν μπορείς, πάτερ, να λειτουργήσεις.
«Μη τα αμαρτήματά μου κωλύσωσι ενθάδε παραγενέσθαι το Άγιόν Σου Πνεύμα».
Πάτερ μου, λειτουργάμε, μεταλαμβάνομε, η χάρις κατέρχεται, αλλά «μη εις κρίμα ή εις κατάκριμα», το λέμε κι αυτό.

Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης
pneumatoskoinwnia

[toula]

Μία συγκλονιστική γνωριμία...

Ο Χριστός είναι ο Πατέρας μας που μας γνωρίζει όσο κανείς άλλος.
Μην το ξεχνάμε αυτό αδέρφια. Δεν έχει νόημα η υποκρισία, το ψέμα, ο φαρισαϊσμός μπροστά στον Πατέρα σου. Πώς μπορείς να κοροϊδέψεις τον Πατέρα σου αφού σε γέννησε και σε γνωρίζει τέλεια; Πολλές φορές μπαίνουμε στη σχέση με τον Χριστό προσπαθώντας να Του δείξουμε ότι είμαστε κάποιοι έναντι των άλλων ανθρώπων, γελοιοποιούμε τον εαυτό μας προσπαθώντας να το παίξουμε κάτι που δεν είμαστε, σε Κάποιον που μας γνωρίζει σε βάθος και έχει τις τρίχες της κεφαλής μας μετρημένες.
Δεν έχει νόημα...
Εμείς δεν Τον γνωρίζουμε. Πολλές φορές η γνωριμία αυτή μας προκαλεί φόβο ίσως διότι νιώθουμε έλεγχο και οφείλουμε μετά να πάρουμε ευθύνες και αποφάσεις αλλά ας παρακάμψουμε αυτή τη φοβία, δεν έχει νόημα. Η αγκαλιά του Χριστού είναι ιατρικό λιμάνι.
Σε αυτή τη ζωή αγωνιζόμαστε να Τον γνωρίσουμε, όχι σαν είδωλο ή φιλοσοφικά, αλλά σαν σχέση σε θεραπευτική κίνηση. Δεν έχει νόημα να κρύψουμε κάτι κάτω από πέπλα θρησκευτικότητας ή του ψευτοευσεβισμού. Δεν θέλει ο Κύριος μεγάλα λόγια, απλά ένα “Χριστέ μου είμαι χάλια αλλά είμαι εδώ για Εσένα διότι το έχω ανάγκη”.
“Όποιος λέει “Τον γνώρισα”, δεν τηρεί, όμως τις εντολές Του, είναι ψεύτης, δεν λέει την αλήθεια. Όποιος όμως υπακούει στον λόγο Του, ασφαλώς αυτός αγαπάει τον Θεό με όλη του την καρδιά. Μόνο έτσι έχουμε τη βεβαιότητα πως είμαστε ενωμένοι μαζί Του. Όποιος λέει πως μένει σταθερά ενωμένος μαζί Του οφείλει να ζει όπως ακριβώς έζησε Εκείνος ” (Α’ Ιωάννου 2,4-6)
Όσο γνωρίζουμε τον Χριστό, η καρδιά μας από νύχτα χωρίς φεγγάρι γίνεται ημέρα ηλιόλουστη.
Πολλές φορές μπαίνουμε σε καταστάσεις εξωτερικής θρησκευτικότητας, για να νιώσουμε καλά, ώστε να είμαστε “οι καλοί άνθρωποι της Εκκλησίας” αλλά μέσα μας τι γίνεται ; Το έχουμε σκεφτεί;
Δεν πάμε στον Χριστό να δείξουμε κάτι για να Του αρέσουμε αλλά να Του δώσουμε τον εαυτό μας για να τον θεραπεύσει.
Υπάρχουν πολλοί αδερφοί μας που χτίζουν εκκλησίες και νιώθουν ότι με αυτό τον τρόπο τα έχουν καλά με τον Θεό, αλλά δεν μπήκαν ποτέ μέσα στην καρδιά τους. Είναι σαν να πηγαίνεις στον γιατρό συνεχώς δώρα αλλά να μην έχεις πάρει ποτέ τα φάρμακα που σου έχει γράψει για την αρρώστιά σου.
Ο Κύριος ζητά τον εαυτό μας, τις αμαρτίες μας, δίχως γιατί και διότι. Αυτό που είμαστε και μόνο. Για αυτό και στην εξομολόγηση δεν θέλει πολλά λόγια, λίγα λόγια μετανοίας βαπτισμένα με δάκρυα. “Θυσία εὐπρόσδεκτος καὶ ἀρεστὴ εἰς τὸν Θεὸν εἶναι τὸ πνεῦμα, ποὺ ἔχει συντριβὴ ἀπὸ εἰλικρινῆ μετάνοιαν”. (50 ψαλμός)
Ο Κύριος μας ζητάει απλά να πάμε κοντά Του και τίποτε άλλο και “Αν Του ζητήσουμε κάτι σύμφωνα με το θέλημα Του, μας ακούει” (Α΄ Ιωάννου 5,14) και αυτό αρκεί . . . .
Πόσες φορές λέμε στους άλλους “Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;” απλά όταν τη φράση αυτή την απευθύνουμε στον Χριστό βάζουμε τελεία. “Κύριε ξέρεις ποιος είμαι εγώ.”
Πήγαινε αδερφέ στην εξομολόγηση και πες : “ ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον
” (Ψαλμός 50,11).
Πήγαινε στην προσευχή σου και παρακάλεσε με πόθο “ Πλάσε μέσα μου και κτίσε νέαν καρδίαν καθαράν, Θεέ μου, δια να ενθρονίσης και εγκαινιάσης εις τα βάθη της ψυχής μου πνεύμα αληθείας, πνεύμα ορθοφροσύνης” (Ψαλμός 50,12).
Καλή πορεία γνωριμίας...

π.Σπυρίδων Σκουτής
Πηγή: euxh.gr

[toula]

Όποιος έχει χάρη Θεού θα του δοθεί κι’ άλλη, κι όποιος έχει λίγη
και την περιφρονεί, θα του αφαιρεθεί κι’ αυτή.
Η χάρη του Θεού δεν υπάρχει στους σημερινούς ανθρώπους,
γιατί πετάνε και τη λίγη που είχανε.
Κι’ όταν φύγει η χάρη, ορμούν όλοι οι δαίμονες μέσα στον άνθρωπο.

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

«Η υπερηφάνεια προσπαθεί να φανταστεί έναν κόσμο και να ζήσει σε αυτόν. Η ταπείνωση δέχεται τον κόσμο όπως τον δημιούργησε ο Θεός».

Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

[toula]

Οι Ιεχωβάδες δεν έχουν εικόνες. Την τιμή που αποδίδουμε στις εικόνες την θεωρούν ειδωλολατρία.
Είπα σε έναν Ιεχωβά μια φορά: «Εσείς δεν έχετε φωτογραφίες στα σπίτια σας;». «Έχουμε», μου λέει. «Ε, καλά, η μάνα, όταν το παιδί της λείπη μακριά, δεν φιλάει την φωτογραφία του παιδιού της;».
«Την φιλάει», μου λέει. «Το χαρτί φιλάει ή το παιδί της;». «Το παιδί της», μου λέει. «Ε, όπως εκείνη, όταν φιλάη την φωτογραφία του παιδιού της, του λέω, φιλάει το παιδί της και όχι το χαρτί, έτσι και εμείς τον Χριστό φιλούμε· δεν φιλούμε το χαρτί ή το σανίδι».

(Λόγοι Αγίου Παϊσίου, τόμος Β' Πνευματική Αφύπνιση)