"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ερώτησε κάποιος τον Άγιο Παΐσιο:

«Γέροντα κάποιοι ζητούν “ματάκια” γιά τα μωρά τους,
γιά να μην τα ματιάζουν.
Κάνει να φορούν “ματάκια” στα μωρά;»
Και απάντησε ο Άγιος:
«Όχι, δεν κάνει! Να λέτε στις μητέρες,
Σταυρό να φορούν στα παιδιά τους!»!

Ἅγιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος: Μή δείξουμε ἀδιαφορία κατά τόν καιρό τῆς μετανοίας

Εκείνος που θέλει να σωθεί, αγαπητοί, ας σπεύσει, και εκείνος που επιθυμεί να μπει στη βασιλεία του Θεού, ας μην αδιαφορεί. Εκείνος που θέλει να γλυτώσει από τη γέεννα του πυρός, ας αγωνισθεί νόμιμα, και εκείνος που δεν επιθυμεί να ριχθεί στο ακοίμητο σκουλήκι, ας είναι προσεκτικός. Εκείνος που θέλει να εξυψωθεί, ας είναι ταπεινός, και εκείνος που επιθυμεί να παρηγορηθεί, ας πενθεί. Εκείνος που ποθεί να μπει στο Νυμφώνα και να αισθανθεί τη χαρά του, ας πάρει φωτεινή λαμπάδα και λάδι στο δοχείο του. Εκείνος που προσμένει με ελπίδα να παρακαθίσει σ’ εκείνους τους γάμους, ας αποκτήσει λαμπρή φορεσιά (Ματθ. 22:11,13).

Η πόλη του Βασιλιά είναι γεμάτη από ευφροσύνη και αγαλλίαση, γεμάτη από φως και γλυκασμό, και για κείνους που κατοικούν μέσα σ’ αυτήν αναβρύζει γλυκύτητα μαζί με αιώνια ζωή. Αν λοιπόν κανείς ποθεί να γίνει συμπολίτης του Βασιλιά, ας βιάσει το βήμα του, διότι η μέρα είναι σχεδόν στο τέλος της, και κανείς δεν ξέρει, τι θα συναντήσει στο δρόμο. Όπως δηλαδή κάποιος οδοιπόρος που γνωρίζει το μάκρος του δρόμου, πέφτει και κοιμάται, ωσότου πλησιάζει το βράδυ· έπειτα αφού ξυπνήσει, βλέπει τη μέρα να είναι σχεδόν στο τέλος της· και μόλις αυτός αρχίσει να βαδίζει, ξαφνικά έρχονται σύννεφα, χαλάζι και βροντές και αστραπές και θλίψεις από παντού, γιατί ούτε στο κατάλυμα προφταίνει να πάει, ούτε στον τόπο του μπορεί να γυρίσει· έτσι και εμείς, αν δείξουμε αδιαφορία κατά τον καιρό της μετανοίας, θα πάθουμε το ίδιο· διότι είμαστε ξένοι και προσωρινοί.
Ας ενδιαφερθούμε λοιπόν να μπούμε στην πόλη και πατρίδα μας με πλούτο. Είμαστε πνευματικοί έμποροι, αδελφοί μου, που ζητούμε το πολύτιμο μαργαριτάρι (Ματθ. 13:45-46), το οποίο είναι ο Χριστός ο Σωτήρας μας, καύχημά μας και θησαυρός απαραβίαστος. Γι’ αυτό ας τον αποκτήσουμε με πολλή επιμέλεια. Είναι μακάριος και τρισμακάριος αυτός που ενδιαφέρθηκε να τον κάνει κτήμα του, τρισάθλιος όμως είναι αυτός που αμέλησε να κάνει κτήμα του τον Δημιουργό όλων μας, και συγχρόνως να γίνει κτήμα του θησαυρού αυτού.

Αγνοείτε, αδελφοί, ότι είμαστε κλήμα της αληθινής Κληματαριάς (Ιω. 15:1), η οποία είναι ο Κύριος; Προσέχετε λοιπόν μήπως κανείς βρεθεί να είναι άκαρπος. Διότι ο Πατήρ της αληθείας είναι ο γεωργός. Καλλιεργεί μάλιστα αυτή την Κληματαριά, και εκείνους που φέρνουν καρπό τους περιποιείται, για να φέρουν περισσότερο καρπό, ενώ εκείνους που δεν κάνουν καρπό τους κόβει σύρριζα και τους ρίχνει έξω από τον αμπελώνα, για να καούν στη φωτιά. Προσέχετε λοιπόν τους εαυτούς σας, μήπως βρεθείτε άκαρποι, και αφού κοπείτε σύρριζα, παραδοθείτε στη φωτιά.
Επίσης είμαστε καλός σπόρος, που έσπειρε ο Δημιουργός του ουρανού και της γης, ο οικοδεσπότης Χριστός. Να! Έφθασε ο θερισμός, και οι θεριστές κρατούν στα χέρια τους τα δρεπάνια, αναμένοντας το νεύμα του Δεσπότου. Προσέχετε λοιπόν, μήπως κανείς βρεθεί να είναι ζιζάνιο, και αφού δεθεί σε δεμάτι, καεί στην αιώνια φωτιά (Ματθ. 13:30).

Από το βιβλίο: Οσίου Εφραίμ του Σύρου Έργα, τ. Α’, Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 1995, σελ. 130.
Πηγή:https://prosefxomenos.blogspot.com/
«Πᾶνος»
ethnegersis.blogspot.com

Άγιος Παΐσιος: Τα ταγκαλάκια και η δύναμη του Τιμίου Σταυρού!

-Γέροντα, μου λέει ο λογισμός ότι ο διάβολος, ιδίως στις μέρες μας, έχει πολλή δύναμη.
-Ο διάβολος έχει κακία και μίσος, όχι δύναμη. Η αγάπη του Θεού είναι παντοδύναμη.
Ο σατανάς προσπαθεί να φανή παντοδύναμος, αλλά δεν τα καταφέρνει. Φαίνεται δυνατός, αλλά είναι τελείως αδύναμος. Πολλά καταστρεπτικά σχέδιά του χαλούν, πριν καν αρχίσουν να πραγματοποιούνται. Θα άφηνε ποτέ ένας πολύ καλός πατέρας μερικά αλητάκια να χτυπούν τα παιδιά του;
– Γέροντα, φοβάμαι τα ταγκαλάκια.
-Τι να φοβηθής; Τα ταγκαλάκια δεν έχουν καμμιά δύναμη. Ο Χριστός είναι παντοδύναμος. Ο πειρασμός είναι σάπιος. Σταυρό δεν φοράς; Τα όπλα του διαβόλου είναι αδύναμα. Ο Χριστός μας μας έχει οπλίσει με τον Σταυρό Του. Μόνον όταν αφήνουμε τα όπλα τα πνευματικά, τότε ο εχθρός έχει δύναμη. Ένα μικρό σταυρουδάκι έδειξε ένας ορθόδοξος ιερέας σε έναν μάγο και έκανε να τρέμη ο δαίμονας που είχε επικαλεσθή με τις μαγείες του.
– Γιατί φοβάται τόσο πολύ τον Σταυρό;
– Γιατί, όταν ο Χριστός δέχθηκε τους εμπτυσμούς, τα ραπίσματα και τα χτυπήματα, τότε συντρίφθηκε το βασίλειο και η εξουσία του διαβόλου. Με τι τρόπο νίκησε ο Χριστός!
“Με το καλάμι συντρίφθηκε το κράτος του διαβόλου”, λέει κάποιος Άγιος. Όταν δηλαδή Του έδωσαν το τελευταίο χτύπημα με το καλάμι στο κεφάλι, τότε συντρίφθηκε η εξουσία του διαβόλου. Δηλαδή η υπομονή είναι η πνευματική άμυνα και η ταπείνωση το μεγαλύτερο όπλο κατά του διαβόλου.
Το μεγαλύτερο βάλσαμο της σταυρικής θυσίας του Χριστού είναι που συντρίφθηκε ο διάβολος. Μετά την Σταύρωση του Χριστού, είναι πια όπως το φίδι που του έχει αφαιρεθή το δηλητήριο ή όπως το σκυλί που του έχουν αφαιρεθή τα δόντια. Αφαιρέθηκε το φαρμάκι από τον διάβολο, αφαιρέθηκαν τα δόντια από τα σκυλιά, τους δαίμονες, και είναι τώρα αφοπλισμένοι και εμείς με τον Σταυρό οπλισμένοι.
Τίποτε, τίποτε δεν μπορούν να κάνουν οι δαίμονες στο πλάσμα του Θεού, όταν δεν τους δώσουμε εμείς δικαιώματα. Μόνο φασαρία κάνουν, δεν έχουν εξουσία.
Μια φορά, όταν ήμουν στο Κελλί του Τιμίου Σταυρού, πέρασα μια πολύ όμορφη αγρυπνία!
Είχαν μαζευθή την νύχτα πολλοί δαίμονες επάνω στο ταβάνι. Στην αρχή χτυπούσαν με βαριές δυνατά και μετά θορυβούσαν, σαν να κυλούσαν κούτσουρα μεγάλα, κορμούς δένδρων.
Σταύρωνα το ταβάνι και έψαλλα “Τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν, Δέσποτα…”. Τελείωνα, άρχιζαν τα κούτσουρα πάλι. “Τώρα, είπα, θα κάνουμε δυο χορούς! Έναν εσείς με τα κούτσουρα από πάνω και έναν εγώ από κάτω!” Άρχιζα εγώ, σταματούσαν αυτοί.
Μια φορά έψαλλα “Τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν…”, την άλλη “Κύριε, όπλον κατά του διαβόλου τον Σταυρόν σου ημίν δέδωκας…”. Πέρασα την πιο ευχάριστη νύχτα με ψαλμωδία και, όταν λίγο σταματούσα, συνέχιζαν αυτοί με την ψυχαγωγία! Την κάθε φορά όλο και διαφορετικό έργο θα παρουσιάσουν!…
– Όταν ψάλλατε την πρώτη φορά, δεν έφυγαν;
– Όχι. Μόλις τελείωνα εγώ, άρχιζαν εκείνοι. Ναι, έπρεπε να βγάλουμε αγρυπνία και οι δυο χοροί! Ήταν μια όμορφη αγρυπνία! Έψελνα με καημό! Πέρασα καλές μέρες!…
Γέροντα, πώς είναι ο διάβολος;
– Ξέρεις τι “όμορφος” είναι; Άλλο πράγμα! Μόνο να τον δης!! Και πώς η αγάπη του Θεού δεν επιτρέπει να βλέπει ο άνθρωπος τον διάβολο! Ω, θα πέθαιναν οι περισσότεροι από τον φόβο τους! Σκέψου αν τον έβλεπαν πως ενεργεί, αν έβλεπαν την… “γλυκειά” του μορφή! Μερικοί πάλι θα είχαν την καλύτερη ψυχαγωγία! Ξέρεις τι ψυχαγωγία; Πώς το λένε; Σινεμά;… Για να δη κανείς όμως ένα τέτοιο έργο, πρέπει να πληρώση πολλά…, και πάλι αν θα μπορέση να το δη!
– Έχει κέρατα, ουρά;
– Ναι, όλα τα εξαρτήματα!!!
– Γέροντα, οι δαίμονες έγιναν τόσο άσχημοι, όταν έπεσαν και έγιναν από Άγγελοι δαίμονες;
– Εμ, βέβαια! Και είναι τώρα σαν να τους χτύπησε κεραυνός. Αν πέση κεραυνός και χτυπήση ένα δένδρο, δεν θα γίνη αμέσως το δένδρο ένα μαύρο κούτσουρο; Έτσι και αυτοί είναι σαν να τους χτύπησε κεραυνός. Ένα διάστημα έλεγα στο ταγκαλάκι: “Να έρχεσαι να σε βλέπω, για να μην πέσω στα χέρια σου. Τώρα και μόνον που σε βλέπω, φαίνεσαι πόσο κακός είσαι. Αν πέσω στα χέρια σου, τι κακό έχω να πάθω!”

Πηγή: simeiakairwn.wordpress.com

"Μου λείπει η μυρωδιά των καλών ανθρώπων...

Θα με ρωτήσεις, ′′ - Μα πώς μυρίζουν οι καλοί άνθρωποι:". Και θα χαμογελάω. Δεν θα βιαστώ να σου απαντήσω για να μην εξορίσω τις στιγμές και τη γλύκα της ψυχής τους.
′′-Σαν ζεστό ψωμί! Έτσι μυρίζουν οι καλοί άνθρωποι! Σαν τα χεράκια της γιαγιάς όταν είσαι μικρή!
Σαν το πουλόβερ του παππού όταν σε αγκάλιαζε!
Σαν το χαμόγελο της μαμάς!
Σαν το γέλιο σου όταν ήσουν παιδί!".
Ναι, μου λείπουν εκείνες οι στιγμές που στην ψυχή μου δεν καταλάβαινα την έννοια του κακού. Δεν το καταλαβαίνω τώρα, αλλά τώρα δυστυχώς ξέρω ότι υπάρχει.
Μου λείπει η μυρωδιά των ζεστών χεριών...
Θα με ρωτήσεις: ′′ - Μα πώς μυρίζουν τα ζεστά χέρια?".
Θα κλάψω κι εγώ. Δεν θα βιαστώ να απαντήσω για να μην φύγει η ζέστη των δακρύων από το μάγουλο μου.
′′-Σαν παιδί! Σαν τη γιαγιά μου! Σαν τον μπαμπά μου! Σαν εκείνα τα μέρη όπου πάντα ένιωθα ασφαλής!". Και ακόμα νιώθω.
Αλλά κάποιοι έφυγαν."
Μου λείπει η μυρωδιά της αγάπης...
Θα με ρωτήσεις: ′′ Μα πως μυρίζει η αγάπη?". Και θα σου πω.... όπως όλα τα συναισθήματα, τα χαμόγελα, τα δάκρυα, η παιδική ηλικία θα χωρέσουν στα μάτια μου. Θα σε κοιτάζω, θα πάρω το χέρι σου χωρίς να πω τίποτα και θα το βάλω στον κόρφο μου. Στην καρδιά.
′′-Αυτό είναι! Μυρίζει σαν καρδιά βανίλιας! Καρδιά με γιασεμί! Μια καρδιά που τρέμει! Δεν μπορώ να περιγράψω τη μυρωδιά και τη γεύση της αγάπης. Για τον καθένα είναι διαφορετική!
Κλείσε τα μάτια σου και ασκήσου στην αίσθηση. Νιώσε τον αέρα, τη χαρά, την καλοσύνη, την παιδική ηλικία. Κάθε ένα έχει μια συγκεκριμένη μυρωδιά. Θα την αναγνωρίσεις. Είναι με την καρδιά σου!""

"...και μην ξεχνάς ότι το θέμα δεν είναι τι λένε οι άνθρωποι γύρω μας,
αλλά το τι θα πει ο Θεός, παιδί μου,
στο τέλος της ζωής μας.
Ο λόγος του Θεού κατά την "εσχάτην ημέραν" εκείνη,
είναι το μόνο που έχει σημασία".

π. Νικόλαος Κουμεντάκης (+2021)

...στό ὄνομα τοῦ Θεοῦ καί τῆς δικαιοσύνης τοῦ Θεοῦ.

«Και μόνο η σκέψη της κοινωνικής αδικίας, κάτω από την οποία μια ανθρώπινη ζωή υποφέρει, μπορεί να έχει την ενέργεια του ανέμου της ερήμου, που όλα μπροστά του τα μαραζώνει.
Εάν οι φτωχοί και οι καταπιεσμένοι σ' αυτό τον κόσμο θέλουν να κάνουν έναν επιτυχημένο αγώνα εναντίον των καταπιεστών τους, πρέπει να τον κάνουν στο όνομα του Θεού και της δικαιοσύνης του Θεού.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

«Εκεί που αυξάνεται η Χάρις, μεγαλώνουν οι πειρασμοί. Ο πειρασμός μόλις μυρίσει λίγο Παράδεισο, λίγο Χριστό στη ζωή του ανθρώπου, φρενιάζει, εξεγείρεται, επαναστατεί... Αυτή είναι η δουλειά του, να κλείνει τον Παράδεισο, να διώχνει τον άνθρωπο...»

Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης

Ποιο είναι το κύριο ψέμα στον κόσμο,
Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

«Τις εστιν ο ψεύστης, ει μη ο αρνούμενος ότι Ιησούς ουκ έστιν ο Χριστός; Ούτος εστίν ο αντίχριστος, ο αρνούμενος τον πατέρα και τον υιόν» (Α΄ Ιωαν. 2,22).
Οι χριστιανοί ως προς αυτό είναι χριστιανοί, επειδή γνωρίζουν την Αλήθεια. Και τι είναι η Αλήθεια; Ο Θεάνθρωπος Χριστός. Και τι είναι ψέμα; Ο διάβολος, «ότι ψεύστης εστί και ο πατήρ αυτού» (Ιωάν. Η΄,44).
Σε τι συνίσταται το κύριο ψέμα του; Στην άρνηση του Θεανθρώπου Χριστού: στον ισχυρισμό ότι ο Ιησούς δεν είναι Θεός, δεν είναι Μεσσίας τουτέστιν Χριστός, δεν είναι Σωτήρας. Γι’ αυτό είναι ίδια η δουλειά και του Αντιχρίστου.
Ο κύριος ψεύτης στον κόσμο είναι ο διάβολος, και μαζί του ο Αντίχριστος. Εννοείται ότι ψεύτης είναι καθένας που με οποιοδήποτε τρόπο αρνείται ότι ο Ιησούς είναι ο Θεός, ο Μεσσίας, ο Σωτήρας. Αυτό είναι το κύριο ψέμα στον κόσμο. Κι όλα τα υπόλοιπα ψέματα, ή προέρχονται απ’ αυτό, ή καταλήγουν σε αυτό.
Εάν όλα τα ψέματα καταλήγουν σε ένα ψέμα, σε παν-ψέμα, αυτό ηχεί ως εξής: ο Ιησούς ο Ναζωραίος δεν είναι Θεός, δεν είναι Μεσσίας, δεν είναι ο Σωτήρας.
Ο άγιος Μύστης θείω δικαίω ισχυρίζεται: «Τις εστιν ο ψεύστης, ει μη ο αρνούμενος ότι Ιησούς ουκ έστιν ο Χριστός; Ούτος εστίν ο αντίχριστος, ο αρνούμενος τον πατέρα και τον υιόν».
Ως προς τι ο Αντίχριστος κι όλο το αντιευαγγέλιό του; Ως προς την άρνηση της Τριαδικής Θεότητας: τον Πατέρα και τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα.
Ερμηνεία των Επιστολών του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου.

Πηγή: simeiakairwn.wordpress.com

Ο ακμαιος Ελληνισμος της Σμυρνης δεν αναζητουσε εναν απλο δεσποτη, αναζητουσε ηγετη. Στο προσωπο του υψηλοκορμου, υψηλοφρονος, μεγαλοφρονος ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ τον βρηκε. Ο νεος Ιεραρχης ειναι μια συνθεση αγαθων αντιθεσεων. Βαθυτατα Ελλην αλλα και χριστιανος που γοητευεται απο την ιδεα του οικουμενικου ιδεωδους. Ειναι οραματιστης και πραγματιστης. Πιστευει πως ηλθε η ωρα της πραγματωσεως των προφητειων της Αποκαλυψεως, αλλα δεν τις αναμενει παθητικος. Αυστηρος προς τους απαθεις και αδρανεις, ειναι πραος και γλυκος σαν μικρο παιδι προς τους αδυνατους και ασθενεις. Παρορμητικος σαν τον Παπαφλεσσα, με πολιτικο στοχασμο Γρηγοριου του Ε. Μαχητης και ανακαινιστης. "Χαλαστης και κτιστης" οπως τον ελεγε ο ποιητης. Ηταν μια φλεγομενη απο χριστιανικο και ελληνικο παθος προσωπικοτητα.
Την ωρα της σφαγης ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ απαντα αρνητικα στις νουθεσιες των συμμαχων, να φυγει και να γλυτωσει. Η αγια ελληνικη ψυχη του τον παρωθει να παραμεινει, ως το τελος κοντα στο λαο που αγαπησε.

Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ πεθανε ως μαρτυς. Ο ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ, ο αγιος πολιουχος της Σμυρνης, εκαει ζωντανος εις το σταδιον της Σμυρνης. Ο τουρκος σημερα κυριαρχει εις την γην των Επτα Εκκλησιων και κανεις δεν του ανθισταται. Αλλα η τελευταια σκηνη της ολοκληρωτικης εξοντωσεως της χριστιανοσυνης εδοξασθη απο τον ηρωικο θανατον του τελευταιου Μητροπολιτου της Σμυρνης.
Εμεις σημερα προσδοκουμε δικαιωση. Κι αν ο Θεος δεν το επιτρεψει πριν, μονο εκεινη την ευλογημενη μερα της Κρισεως οι χλωμοι Αγγελοι της προσφυγιας θα παρουν παλι στ αγιασμενα χερια τους τα εικονισματα μας και θα ξεκινησουν για τις αλησμονητες πατριδες, διασχιζοντας το καταγαλανο Αγαιο "επι πτερυγων ανεμων."Θα ειναι η μερα, οπως λεγει ο Ελυτης, "και ο στερνος ανθρωπος, τον πρωτο λογο θα πει... Και τα ονειρα θα λαβουν εκδικηση....

Αποσπασμα απο την ομιλια του Αρχιεπισκοπου Χριστοδουλου στην Πτολεμαιδα στις 22-8-2004. " Η καταστροφη της Σμυρνης και η εκκλησια "
Απο το βιβλιο του Δημητριου Ριζουλη :
Αρχιεπισκοπος Χριστοδουλος η Παρακαταθηκη.!!!

Δυστυχώς στις μέρες μας ακόμα και στους Εκκλησιαζόμενους, βλέπουμε ότι ελάχιστοι φοράνε τον Σταυρό στον λαιμό τους.
Το σύμβολο της θυσίας και της σωτηρίας αντιμετωπίζεται ως κόσμημα που θα το βάλουμε με το ανάλογο ρούχο και την ανάλογη διάθεση. Υποθέτω ότι για τους περισσότερους, ιδιαίτερα ο βαπτιστικός σταυρός θα είναι σε κανένα συρτάρι μέσα σε μια πολιτεία από αράχνες και σκόνη, ξεχασμένος.Ο Σταυρός είναι έρωτας, λύτρωση, δρόμος, ζωή! Δεν είναι απλά ένα κόσμημα μου φοράμε στο λαιμό μας για πλάκα.
Αντίθετα, επιλέγουμε όχι απλά κοσμήματα ή σύμβολα αλλά κάτι χειρότερο και φυσικά όχι αθώο: βάζουμε ματάκια , κερατάκια, μικρούς βούδες κλπ. Επιλέγουμε να φοράμε πχ τον Θεό Γκανέσα (Θεός στην Ινδουιστική θρησκεία με το κεφάλι ελέφαντα), ο Σταυρός είναι ντεμοντέ. Ακόμα και το σημείο του σταυρού με το χέρι πολλά παιδιά δεν τον ξέρουν. Λογικό, αφού οι γονείς μόλις μπαίνουν στην Εκκλησία κάνουν κάτι σαν μαντολίνο όταν πλησιάσουν να ασπαστούν μια εικόνα και φυσικά λογικό είναι τα παιδιά να ακολουθήσουν το ίδιο παράδειγμα. «Μ' όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις» λέει ο σοφός λαός.

Θα πούνε κάποιοι «δεν έχουν σημασία αυτά πάτερ». Λυπάμαι αγαπητοί μου αλλά όλα έχουν σημασία , όλα προσδιορίζουν πίσω τους μια προαίρεση , μια διάθεση , μια πίστη , μια αγάπη ή μια πληγή. Όπως έλεγε και ένας γέροντας «Δεν πειράζει το ένα, δεν βαριέσαι το άλλο» και στο τέλος μαζεύονται πολλά που κάνουν πνευματική ζημιά.
Ντρεπόμαστε να κάνουμε το σταυρό μας μην μας κοροϊδέψουν στο τρένο ή στον δρόμο, ντρεπόμαστε να φορέσουμε τον σταυρό διότι δεν πάει με την τάδε τσάντα ή το τάδε φόρεμα. Αν δεν είμαστε ικανοί να τηρούμε ομολογιακά έστω αυτά, πως θα ομολογήσουμε τα μεγάλα; Δεν ντρεπόμαστε για το παιδί μας , για τον άνθρωπο μας τότε πως ντρεπόμαστε για τον σταυρό;
Φοβόμαστε για τον Χριστό; Ντρεπόμαστε για την πίστη μας ; Δηλαδή ο Χριστιανός είναι αυτός που μόνο θα γράψει ομολογιακά άρθρα στο FB ή θα ποστάρει μια φωτογραφία από κάποιο προσκύνημα ;

Αλήθεια, όταν είμαστε καλεσμένοι σε ένα τραπέζι και πούνε κάτι για την πίστη και για τον Χριστό τι κάνουμε; Θα κατεβάσουμε το κεφάλι σαν βρεγμένες γάτες ή με χαμόγελο και παρρησία με τον λόγο της διακρίσεως θα ευωδιάσουμε τον κόσμο με λόγο Θεού;
Αν έρθει εκείνη η ευλογημένη ημέρα όπως έλεγε και η Αγία Ματρώνα και μας πούνε να διαλέξουμε τον Χριστό ή το ψωμί τί θα κάνουμε ;
Αν δεν μπορώ να κάνω το σημείο του Σταυρού περνώντας από μια εκκλησία , πως θα σταυρωθώ για τον άλλον; Όταν δεν αντέχω ακόμα και αυτό το τόσο μικρό και μάλιστα αν θα κάνω τον σταυρό μου θα ελέγχω πρώτα μην με βλέπει κάποιος και με κοροϊδέψει; Ο Σταυρός είναι ένας δρόμος ζωής, η έναρξη του δρόμου άρχισε την ημέρα της βαπτίσεως μας. Είναι ένας δρόμος όχι στρωμένος με ροδοπέταλα αλλά με αγκάθια στο τέλος όμως καταλήγει στο λιμάνι της Βασιλείας των Ουρανών.
Αγαπητοί μου ο Σταυρός είναι για εμάς καύχημα όπως το λέει και ο Απόστολος των εθνών Παύλος : ««Εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δι’ ου εμοί κόσμος εσταύρωται καγώ τω κόσμω» (Γαλ. 6,14) (Όσο για μένα δε θέλω άλλη αφορμή για καύχηση εκτός από τον σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, τον σταυρό που πάνω του πέθανε ο κόσμος για μένα κι εγώ για τον κόσμο)».
Να φοράμε τον Σταυρό μας, να κάνουμε τον Σταυρό μας, να σταυρωνόμαστε για τους άλλους και να τιμούμε τον Εσταυρωμένο, τον εραστή του σύμπαντος κόσμου.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr
Το καύχημα του Σταυρού - ΕΥΧΗ.gr
EUXH.GR
Το καύχημα του Σταυρού - ΕΥΧΗ.gr