"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Μέσα από συνεχείς απώλειες και αποτυχίες, έμαθα να αναγνωρίζω την παρουσία του Θεού στα πιο ασήμαντα και καθημερινά. Να όπως όταν είσαι θλιμμένος και ένα κουδούνισμα στο κινητό σου, φανερώνει λήψη μηνύματος, «Τι κάνεις ψυχή μου;»……

π. Λίβυος

Η ψυχή μας είναι σαν την θάλασσα. Μια γαλήνη και μπουνάτσα, μια φουρτούνα και φουσκοθαλασσιά. Εκεί που γελάμε κλαίμε και εκεί που ελπίζουμε αισθανόμαστε ότι θα καταποντιστούμε. Η πίστη με την απιστία παλεύουν στην ψυχή μας. Η ελπίδα με την απόγνωση γδέρνονται στα σωθικά μας. Το όνειρο με τους εφιάλτες κυνηγιούνται μες στις νύχτες μας. Όμως αυτό είναι ζωή. Έτσι βιώνεται η σχέση με τον εαυτό μας και τον Θεό. Η πίστη είναι μια υπόθεση ζωντανή. Είναι μια σχέση με το Θεό που προσπαθεί να κτίσει την εμπιστοσύνη. Πάλλεται, παιδεύεται, χάνεται και βρίσκεται, πεθαίνει και αναστήνετε. Όποιος σας πει ότι έχει πίστη σταθερή, αταλάντευτη και ασάλευτη ή σας λέει ψέματα ή δεν έχει ζήσει την εμπειρία της σχέσης με τον ζώντα Θεό. Η σταθερότητα στην πίστη είναι χαρισματικό γεγονός και όχι δικό μας κατόρθωμα. Σε μια πρόσφατη γαλλική ταινία με τίτλο «οι Αθώες», μια ιατρός που έχει πάει σε ένα γυναικείο μοναστήρι να βοηθήσει μοναχές που κακοποιήθηκαν σεξουαλικά από στρατιώτες, ρωτάει την μοναχή Μαρία, που έχει περάσει μεγάλους πειρασμούς και φρικτές δοκιμασίες, «Μαρία τι είναι πίστη; Πίστη είναι, 24 ώρες αμφιβολία και δέκα λεπτά ελπίδα…»…

π. Λίβυος

Δεν μπορούμε εμείς να πούμε πως θα είναι ο άλλος στην ζωή του. Το πώς θα επιλέξει να ζήσει είναι δική του ευθύνη. Ο Θεός σέβεται απόλυτα την ανθρώπινη ελευθερία. Ποιοι είμαστε εμείς, να την αμφισβητήσουμε; Εμείς μονάχα μπορούμε να πούμε τι αντέχουμε και τι δεν αντέχουμε. Να φανερώσουμε στον άλλο ότι αυτό που κάνει και ο τρόπος με τον οποίο μας φέρεται, μας ξεπερνάει και δεν μπορούμε να τον βαστάξουμε, αλλά έχει κάθε δικαίωμα να ζήσει όπως θέλει. Απλά εμείς δεν το αντέχουμε. Ο Θεός βέβαια δεν τον κατακρίνει και δεν έχει κάποιο πρόβλημα μαζί του, εμείς όμως έχουμε και υποφέρουμε, γιατί πολύ απλά δεν είμαστε Θεοί. Δώσε στον άλλο να καταλάβει τα όρια σου, για να διαγράψει κι αυτός τα δικά του. Πες του τι αντέχεις για να δει και αυτός τι μπορεί....

π. Λίβυος

Πολλές φορές στην ζωή μας, μην αντέχοντας να βιώσουμε τον πόνο μιας απώλειας, ενός τέλους και οδυνηρού αντίο, σπεύδουμε να αντικαταστήσουμε με ψεύτικη παρουσία την απουσία που μας άφησε η απώλεια του αγαπημένου μας. Εκείνου που λατρέψαμε ως Θεό ή ως το απόλυτο νόημα της ζωής μας. Όμως ξεχάσαμε ότι κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να γίνει ο "Θεός" μας, γιατί απλά είναι ένας άνθρωπος με λάθη και αστοχίες, φόβους και πληγές. Και αγάπη σημαίνει να αγαπάς το μη τέλειο.
Είναι σημαντικό όμως να καταλάβουμε, ότι στην θέση μιας μεγάλης αγάπης δεν μπορεί να μπει τίποτε και κανένας άλλος. Η θέση θα παραμείνει πάντα εκεί. Το μυαλό ξεχνά μα η καρδιά ποτέ. Τις αγάπες δεν την αντικαθιστούμε αλλά της ζούμε στο παρόν στο τώρα στο μετά. Μη βιαστείς να βάλεις κάποιον άλλο στην ζωή σου για να καλύψεις το κενό. Ζήσε την απώλεια. Επίτρεψε στον εαυτό σου να πενθήσει. Να κλάψει να εκφραστεί.
Ο κάθε έρωτας που ζήσαμε είναι ένας δρόμος που κάπου μας πήγε. Είναι ένα κομμάτι της ζωής μας και της προσωπικής μας ιστορίας. Το να θέλουμε να το αντικαταστήσουμε είναι αυτοκαταστροφικό. Στην ουσιαστική απουσία του άλλου μην βάζεις ψεύτικες παρουσίες γιατί τα όνειρα σου θα γεμίσουν εφιάλτες.....

π. Λίβυος

Όλες αυτές τις μέρες, στις παρουσιάσεις και ομιλίες, συνάντησα πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους. Όλοι όμως είχαν κάτι κοινό. Ένα βαθύ λαβωμένο χαμόγελο κι ένα βλέμμα λιμνασμένο σε δάκρυα που έτρεξαν ή ντράπηκαν να απογυμνώσουν το υγρό κορμί τους. Ναι η ζωή αυτή έχει πόνο. Ίσως πολλές φορές φέρεται άδικα. Μα εάν δεν ήταν έτσι δεν θα προσμέναμε την βασιλεία του Θεού. Η δίψα για δικαιοσύνη μας κάνει να περιμένουμε μια άλλη πατρίδα, την γη του «ουρανού». Όμως εάν δεν αποδεχθούμε αυτή την αλήθεια, δεν θα χαρούμε ποτέ. Να πούμε δηλαδή, ναι, στην ζωή κι ας μην είναι τέλεια. Να πούμε θα χαρώ κι ας μην τα έχω όλα. Με αυτά που έχω και μπορώ, θέλω να χαρώ. Άλλωστε η ζωή είναι αρκετά σκληρή και δύσκολη από μόνη της, δεν είναι ανάγκη να την κάνουμε ακόμη πιο δυσβάσταχτη. Στείλε μας Κύριε φως και χαρά, για το σκοτάδι «φροντίζουμε» μόνοι μας….

π. Λίβυος

Όταν από μικρός έχεις μάθει να ζεις στην ηδονή της γκρίνιας, τότε όλο τον κόσμο να σου χαρίσουν εσύ πάλι θα διαμαρτύρεσαι για την μαύρη σου την μοίρα. Δεν αντέχεις την αγάπη γιατί σε φοβίζει και σε αγχώνει. Νιώθεις την αγάπη να σε πιέζει, να σε δεσμεύει. Γιατί μέχρι σήμερα στην ζωή σου, έχεις παίξει τον ρόλο του ανθρώπου που δεν τον αγάπησε κανείς και όλοι τον αδίκησαν. Μέσα από αυτόν τον ρόλο, έμαθες να συνδέεσαι να ζεις και να υπάρχεις. Οπότε μέσα σου διερωτάσαι, «Τώρα δεν θα είμαι πια αδύναμη; Τώρα με αγάπησαν ε; Μου έδωσαν και μου πρόσφεραν και πρέπει και εγώ να ανταποκριθώ; Πρέπει κάτι και εγώ να δώσω και να χάσω ε; Μα εγώ μέχρι σήμερα μόνο ζητούσα και έπαιρνα. Τώρα πρέπει να δώσω; Δηλαδή τώρα δεν έχω καμία δικαιολογία για τα λάθη και τα πάθη μου;». Πολλές φορές δεν θέλουμε το θαύμα της αγάπης στην ζωή μας, γιατί η αγάπη σημαίνει ευθύνη και θυσία. Σημαίνει ωριμότητα απέναντι στην ζωή και την ευτυχία. Και η «ευτυχία δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται», έχει κόστος το οποίο όμως δεν είναι όλοι έτοιμοι να το πληρώσουν γιατί έμαθαν στην τσάμπα κλάψα….

π. Λίβυος

Κάποτε πέρασα ένα μεγάλο πειρασμό. Μια δοκιμασία που φαινόταν να εξαντλεί ότι δυνάμεις είχαν απομείνει στην μάχη με το σκοτάδι μέσα μου. Τότε ο πνευματικός μου είπε, «θέλω να Λειτουργείς κάθε μέρα». Του λέω «γέροντα, αδύνατον, οι καταθλιπτικές σκέψεις έχουν επισκιάσει το μυαλό μου. Δεν είμαι σε θέση να σταθώ όπως πρέπει μέσα στην Θεία Λειτουργία". Μου απάντησε, «δεν πειράζει όπως και όσο μπορείς» Κάνε υπακοή μου λέει. Πήγα την πρώτη μέρα και Λειτούργησα, αλλά ήμουν αλλού. Χαμένος στην θλίψη και την οδύνη. Πήγα την δεύτερη, τίποτα, ερείπιο. Του λέω "Γέροντα δε μπορώ", είμαι χαμένος. Και μου απαντά με βεβαιότητα. "Μην απογοητεύεσαι, συνέχισε να ξεπαγώσουν τα λάδια της μηχανής". Έκανα ότι μου είπε παρόλο που δεν ένιωθα μέσα μου, να χωρά ούτε ακτίνα φωτός, ούτε ανάσα ελπίδας. Σκιά, σκότος, θλίψη. Μόλις τελείωσα και την τρίτη καθημερινή Θεία Λειτουργία, ένας φως εισχώρησε μέσα μου. Δίχως να ξέρω το πώς και το γιατί, ήμουν χαρούμενος, δίχως σκέψεις, δίχως λογισμούς, μονάχα χαρά έρεε μέσα στην καρδιά και το κορμί μου. Όλα είχαν εξαφανιστεί.

Γι αυτό σας λέω, μην απογοητεύεστε. Να λέμε όχι στην απόγνωση. Σαφώς όταν είμαστε μες στην θλίψη αισθανόμαστε ότι δεν θα ξαναγίνουμε καλά ή όπως είμαστε πριν. Μα αυτό είναι η κατάθλιψη. Σκέψεις μηδενιστικές, μαύρες γεμάτες θάνατο. Κι όμως, σας το λέω μετά βεβαιότητας, θα γίνουμε καλά και καλύτερα. Ο Χριστός είναι φως και χαρά και ζωή. Τον παρακαλάμε απλά, ήσυχα, αθόρυβα και κοινωνάμε το σώμα και αίμα του. Σε κάποιες περιπτώσεις, πρέπει να πάρουμε και φαρμακευτική αγωγή. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο, όλα είναι του Θεού. Τους γιατρούς και τα φάρμακα έδωσε ο Θεός λεει η Αγία Γραφή. Αλληλοσυμπληρώνονται πάντα προς όφελος του ανθρώπου.

Θα το δείτε, θα σκορπίσει το σκοτάδι, θα γεμίσουμε κι πάλι φως. Η καρδιά θα ζεσταθεί και θα νιώσουμε μια αγκαλιά να μας ξεκουράζει. Δεν δεν έρθει ο Χριστός γιατί είμαστε υπέροχοι αλλά γιατί μας αγαπάει. Σε αυτή την αγάπη πρέπει να στηριχτούμε και όχι στις αρετές και στην δικαιοσύνη μας. Αυτά τα βλέπει ο Θεός και γελάει. Να πιστέψουμε στην αγάπη του Θεού, στο παράδεισο που ζει ακόμη και στην πιο βαθιά μας κόλαση.

π. Λίβυος

Μια κατανόηση, μια συγκατάβαση, μια συγχώρεση, ένα χαμόγελο, αυτός είναι ο Θεός.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

Πάντα αναρωτιούνται οι άνθρωποι ποιος είναι ο Θεός;
Τί είναι ο Θεός; Υπάρχει; Πώς υπάρχει;
Κι αυτά τα αιώνια ερωτήματα φέρνουν ζάλη στο νου διότι προσπαθούν να ερευνήσουν κάτι πέρα από την ανθρώπινη δυνατότητα και λογική.
---------------------------------
Όλα αυτά τα ερωτήματα πολλές φορές ήρθαν στην ζωή μας, στην ζωή μου.
Πάντα ρωτούσα, ποιος είναι ο Θεός; ποιος είναι ο Θεός για μένα;
Και ποτέ δεν μπορούσα να απαντήσω. Έφτανα σε αδιέξοδο γιατί έκανα την λάθος ερώτηση.
---------------------------------
Προσπαθούσα να εξετάσω τον Θεό, προσπαθούσα να ερευνήσω το Κάλλος, προσπαθούσα να καταλάβω την Αγάπη, προσπαθούσα να περιγράψω τον Απερίγραπτο, προσπαθούσα να οριοθετήσω τον Άπειρο και Άκτιστο, προσπαθούσα να αποδείξω ότι υπ-άρχει Αυτός που Είναι, προσπαθούσα δηλαδή να λογικέψω την υπερλογία Του.
---------------------------------
Πέρασε καιρός πολύς, μα τώρα σαν να κατάλαβα, ότι το να θέλεις να κατανοήσεις τον Θεό δεν είναι εργασία της γνώσης και της λογικής σου, αλλά της καρδιάς και της ψυχής σου.
---------------------------------
Δεν μπορείς να Τον ερευνήσεις. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να απεκδυθείς την αλαζονεία σου και να ταπεινωθείς. Να αρχίσεις μία άλλη έρευνα. Επίπονη, μα σωτήρια.
---------------------------------
Αν θες να «ψηλαφίσεις» τον Θεό, ερεύνησε τον εαυτό σου.
---------------------------------
Τώρα πια, δεν ρωτώ, ποιος είναι ο Θεός για μένα;
αλλά πάντα ρωτώ, ποιος είμαι εγώ για τον Θεό;

π. Παύλος Παπαδόπουλος

Γνωρίζω αρκετούς ανθρώπους λόγο της ιδιότητάς μου.
Τώρα όμως που δέχομαι τις εξομολογήσεις μερικών απ'αυτούς τους ανθρώπους νομίζω ότι η απλή γνωριμία μας γίνεται αγάπη.
Δεν τους συμπαθώ, τους αγαπώ.
Γιατί όσες περισσότερες πληγές μου φανερώνουν τόσο περισσότερο μπαίνουνε στην καρδιά μου, όσο περισσότερο ταπεινώνονται τόσο περισσότερο ανυψώνονται στα ματια μου αλλά και στον Θεό.
Όσο πιο βαθιά είναι η εξομολόγηση, τόσο μεγαλύτερος και ο σύνδεσμός μας.
Τους αγαπώ αυτούς τους ανθρώπους πιο πολύ για τα δάκρυα που δεν κρύψανε, για την ντροπή που ξεπεράσανε, για την αμαρτία που ομολόγησαν, για την μεγαλοψυχία που υπέδειξαν.
Αυτοί που εξομολογούνται γνήσια, αληθινά είναι τελικά γίγαντες κι ας νιώθουν νάνοι.
Καθώς όλα εκείνα τα "μυστικά" φανερώνονται, τόσο πιο έντονα νιώθει ο άνθρωπος λεύτερος, όμορφος, παιδί. Και το Μυστήριο γίνεται αποκάλυψη, μια αποκάλυψη της ζωής που γεμίζει φως, κουράγιο, ελπίδα, Χριστό.

π. Παύλος Παπαδόπουλος