"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Εάν θέλεις να βλέπεις τους άλλους "αφ'υψηλού", κάντο ανεβαίνοντας στον σταυρό σου.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

Έρχονται στιγμές στην ζωή μας, που αισθάνεσαι οτι πλέον δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια συνθηκολόγησης με το ψέμα...οτι υπάρχει μέσα σου χρόνια μπαζωμένο και παραπεταμένο εκρήγνυται. Λάβα καυτή κατακαίει την συμβατικότητα και απολιθώνει τις νόθες στιγμές που έζησες. Η καρδιά σου γονυπετής ικέτης προσέρχεται στην θύρα της συνείδησης σου και παρακλητικά φωνάζει: Σταμάτα να με φιμώνεις..Πάψε να με αγνοείς... Άκουσε με..." ........
*απο το βιβλίο μου ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ

π. Λίβυος

Τι πιο γλυκό και ερωτικό να μιλάς μες στην νύχτα με τον Χριστό...
Αγρυπνία για τον Όσιο Νικηφόρο τον Λεπρό.

π. Λίβυος

-Η απιστία, δεν είναι μαγκιά...
-Η αμαρτία, δεν είναι μαγκιά...
-Να υπάρχεις απλά για τις επιθυμίες σου, δεν είναι μαγκιά...
-Το να μιλάς χωρίς να πράττεις, δεν είναι μαγκιά...
-Το να ζεις στο καβούκι του "εγώ" σου, δεν είναι μαγκιά...
-Το να κάνεις κάτι επειδή "το κάνουν οι πολλοί", δεν είναι μαγκιά...
-Μαγκιά είναι να βουτάς σε ουρανούς δυσπρόσιτους για τους πολλούς...
-Μαγκιά είναι να σκαρφαλώνεις σε κόσμους αρετής και νήψης...
-Μαγκιά είναι να μπορείς να βλέπεις τα λάθη σου...
-Μαγκιά είναι να λες συγνώμη...
-Μαγκιά είναι να ζεις για τους άλλους...
-Μαγκιά είναι να είσαι του Θεού...

~αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος~

Πίσω από τα "νεκρά" χαμόγελα....

Γράφοντας την ημέρα της πρωτοχρονιάς το κείμενο για την μοναξιά που κρύβεται πίσω από τα στημένα επετειακά χαμόγελα, κάπως περίμενα ότι αρκετοί θα ήταν εκείνοι που θα ταυτίζονταν με την αλήθεια του κειμένου αυτού. Όμως αυτό που συνέβη ήταν πραγματικά απίστευτο. Δεκάδες μηνύματα κατέκλυσαν το inbox. Άνθρωποι που ξεσπούσαν σε λυγμούς, που έκλαιγαν σαν παιδιά και ομολογούσαν φόβους, καημούς και αποτυχίες της ζωής τους. Όλοι άνοιγαν την καρδιά τους. Και ξέρετε πότε ανοίγει μια ανθρώπινη καρδιά; Όταν αισθανθεί ζεστασιά. Εκείνη την ώρα που νιώσει ότι ξέρεις να την αγαπήσεις!!!

Έγραψε μια όμορφη ψυχή, «Μετά απ’ αυτό....δεν έχω λόγια να σας πω. Το μόνο, αυτό που συνέβη... Πριν καν τελειώσω την ανάγνωση, πριν καν σκεφτώ το παραμικρό...ένιωσα τα δάκρυα μου στα μάγουλα μου! Αυτή μάλλον, θα ταν η ψυχή μου... Ευχαριστώ, που ζείτε…»….». Ένα παλικάρι πληγωμένο από το έρωτα με πήρε τηλέφωνο 1:20 τα ξημερώματα. «Πάτερ μου τι κείμενο ήταν αυτό;…. πάτερ πονάω… την Αγαπάω… μου λείπει… ».
Ήμουν σίγουρος ότι πίσω από τα επετειακά χαμόγελα και εκείνα τα μάτια που υγρά εύχονται «χρόνια πολλά και του χρόνου» ενώ μέσα τους ο χρόνος είναι αβάστακτος δήμιος της ζωής τους, κρυβόταν οδύνη και καημός.

Γιατί διαφορετικά η κάθε μέρα μας, θα ήταν γιορτή. Και δεν θα είχαμε ανάγκη να ξεσπάμε ως αντίδραση σε τέτοια φαγοπότια και φρενήρης ρυθμούς και ήχους. Όταν η καρδιά γιορτάζει δεν το φωνάζει… μα το ζει κι αυτό φαίνεται. Οι διασκεδάσεις των ημερών είναι φωνές ρημαγμένων ψυχών που αντιδράνε στο ψέμα που τις κύκλωσε. Όσο πιο άδειος τόσο πιο πολύ φωνάζεις. Και όλες αυτές οι φωτογραφίες από γλέντια και γιορτές, τι άλλο είναι, παρά μια προσπάθεια να πείσουμε τους άλλους μα κυρίως τον εαυτό μας, ότι «περνάμε καλά». Μα εάν περνούσαμε και είμαστε καλά, δεν θα χρειαζόταν να το δείξουμε αλλά να το ζήσουμε!!!!

Η ζωή είναι μια γιορτή που δεν ανθίζει στην καθημερινότητα. Αυτό πρέπει να το κατανοήσουμε. Οι γιορτές είναι αφετηρίες, αφορμές, για να νοηματοδοτήσουμε την ζωή μας. Δεν μπορεί ένας άνθρωπος που ζει με έναν αυτοκαταστροφικό τρόπο την καθημερινότητα του, μέσα σε μια και δυο ώρες ή μέρες, να ζήσει την χαρά. Δεν είναι ρεαλιστικό και φυσιολογικό. Γιορτάζουμε για να λάβουμε μια χαρά που θα πρέπει να γίνει πράξη και βίωμα ζωής καθημερινής. Η γιορτή δεν πρέπει φωτίσει τις ώρες του γλεντιού μας άλλα της ζωής μας ολάκερης. Να γίνει η ζωή μας γιορτή!!!
Όμως δεν πρέπει να απελπιζόμαστε. Αυτό το κενό στην καρδιά μας μπορεί να γεμίσει από κάποιον που αγαπάει πολύ τα χάλια μας και θαυμάζει την ειλικρίνεια των λαθών μας. Κάποιον που δεν ερωτεύθηκε την εικόνα μας αλλά την πραγματικότητα μας. Που δεν μας αγάπησε γι αυτό που θα ήθελε να είμαστε μα γι’ εκείνο που θρυμματισμένοι είμαστε. Χριστέ μου σε ευχαριστώ που αγαπάς «τα μηδενικά που λαχταρούν να γίνουν φάντες….»

π.λίβυος

Εμείς όλοι οι τσαλακωμένοι και δυσκολεμένοι της ζωής, που έχουμε φάει τα σκοτάδια μας με το κουτάλι, πρέπει να καταλάβουμε, ότι το ύφασμα που κάποτε σχίστηκε, δεν μπορεί να γίνει ποτέ το ίδιο. Η ραφή ή ουλή θα φαίνεται πάντα. Αυτό όμως, δεν είναι αναγκαστικά αδιέξοδο. Δεν ζητάμε την τελειότητα αλλά τον εαυτό μας. Και ο εαυτό μας, χρειάζεται μια βαθιά αγκαλιά γι αυτό που είναι, και όχι γι αυτό που θα θέλαμε να είναι. Είναι φως και σκοτάδι μαζί. Ιερός και βέβηλος, σεμνός και πρόστυχος, άγιος και αμαρτωλός. Η αποδοχή είναι η αρχή για το ταξίδι. Έπειτα θα έρθουν και οι εκπλήξεις…

~π.λίβυος~

Ο κόσμος βλέπει τον Θεάνθρωπο να βαπτίζεται στον Ιορδάνη μα ουσιαστικά ο κόσμος βαπτίζεται μέσα στην Χάρη Του.
--------------------------
Η Εκκλησία μας ονομάζει αυτή την εορτή όχι απλά "Βάπτιση του Χριστού", αλλά "Θεοφάνεια", γιατί φανερώθηκε η Αγία Τριάδα, ο Πατήρ με την φωνή που ακούστηκε, ο Υιός με την παρουσία του στον Ιορδάνη και ο Παράκλητος με την μορφή περιστεριού.
Ο Θεός αποκαλύπτεται ως Τριάδα, ως Σχέση, ως Πρόσωπα που αγαπούν οντολογικά, δηλαδή η αγάπη μεταξύ τους προσδιορίζει την ύπαρξή τους. Αποκαλύπτεται ο Θεός μα συνάμα χαριτώνει τον κόσμο.
--------------------------
Τα άγια Θεοφάνεια μας αποκαλύπτουν σήμερα και πάντοτε έναν κόσμο, ως κόσμο του Θεού, εξαγνισμένο και καθαρό και προκαλούν τον πεπτωκότα άνθρωπο να εισέλθει μέσα σε αυτόν τον κόσμο, να γίνει και αυτός μέτοχος της χαράς και της ειρήνης, μέτοχος της αγάπης και της όντως Ζωής.
--------------------------
Ο μυστηριακός τρόπος ζωής που πραγματώνεται μέσα στην Εκκλησία μας, προσφέρει εν Πνεύματι Αγίω την προσωπική φανέρωση του Θεού, μία φανέρωση που δεν επιβάλλεται με το μεγαλείο της αλλά γίνεται το υπαρξιακό γεγονός που μεταμορφώνει τον καθένα από εμάς σε κληρονόμο της Βασιλείας του Πατρός.
Και το ιδίωμα που πρέπει να έχει ο κάθε κληρονόμος, είναι η ταπείνωση, χωρίς την οποία ο άνθρωπος αδυνατεί να μετανοήσει, αδυνατεί να εννοήσει την μικρότητά του και καταντά να ζει μέσα στην ύβρη, στην οίηση ως λατρεία της ψεύτικης μεγαλωσύνης του, η οποία τον οδηγεί στην πνευματική του αυτοκτονία.
--------------------------
Αδελφοί μου εορτή των Θεοφανείων κραυγάζει για άλλη μία φορά ότι ευδοκία του Πατρός, δια του Υιού, εν πνεύματι Αγίω τα πάντα εγένετο. Και ότι ο Θεάνθρωπος Κύριος, ο αναμάρτητος, η αυτοκάθαρση, ο «πάσης επέκεινα καθαρότητος» είναι ο μέγας Αρχιερεύς, στη Λειτουργία του σύμπαντος κόσμου, ως ο «προσφέρων και προσφερόμενος».
Αυτός είναι τελικά ο ευλογών, πληθύνων και άγιάζων όχι μόνο τα ύδατα αλλά τα σύμπαντα.
Ο Χριστός ζούσε μέσα στην αφάνεια για τριάντα χρόνια. Σήμερα αποκαλύπτεται, σήμερα από την αφάνεια π

π. Παύλος Παπαδόπουλος

Βλέπεις ανθρώπους που από την υπερβολική λύπη ντύνονται χαμόγελα και άλλους που από την υπερβολική χαρά λούζονται με δάκρυα.

π. Παύλος Παπαδόπουλος