Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

ΑΚΤΙΣΤΟΣ ΧΑΡΙΣ- ΜΕΤΑΝΟΙΑ
Β’ ΛΟΥΚΑ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Στήν παλαιά διαθήκη φαίνονται μέσα ἀπό τίς προφητεῖες, τά ἀδιαμφισβήτητα στοιχεῖα τοῦ ἀληθινοῦ Μεσσίου, αὐθεντικά. Πῶς ἐκπληρώνονται δηλαδή οἱ προφητεῖες ὅλων τῶν αἰώνων, στό αὐθεντικὀ πρόσωπο τοῦ Μεσσίου Ἰησοῦ. Σωζόμεθα ἔτσι ἀπό τούς ψευδομεσσίες καί τούς ἀντιχρίστους πού εἶναι κλέπτες καί ληστές.
Στήν καινή διαθήκη ὑπάρχει ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ γιά τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, δηλαδή νά ἐπιστρέψει στήν πρώτη εὐγένεια καί ὡραιότητα. «Μετανοεῖτε, ἤγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν». Ὁ νοῦς νά στέκεται διά τῆς μετανοίας καί τῆς ἀκτίστου Τριαδικῆς Χάριτος, στό ἔλλογον καί ὄχι στό παράλογον. Παράλογον, ἄν τό παθητικόν μέρος τῆς ψυχῆς δέν ὑπακούει στό λογικόν, στό ἔλλογον.
Διά τῆς μετανοίας κοινωνοῦν οἱ Ἅγιοι μέ τόν Θεόν, ἐν Χριστῷ. Ὀ Θεός εἶναι παντοῦ, ἀγαπᾶ ὅλους. Ἐντούτοις εἶναι ἑνωμένος, διά τῆς χάριτος, μόνο μέ τούς Ἁγίους. Αὐτοί λοιπόν πού ἐμπιστεύονται τόν ἑαυτό τους, ἐγωϊστές , ἀμετανόητοι προσπαθοῦν νά διορθώσουν τίς ἐλλείψεις τοῦ Θεοῦ, νομίζοντες ὅτι οἱ εὐκαιρίες καί οἱ τρόποι τοῦ Χριστοῦ Μεσσία εἶναι ἐλλιπεῖς καί στό τέλος καταντοῦν αὐτοκατάκριτοι, αὐτοκτονοῦν, αὐτοκαταστρέφονται.

Συνεπῶς συνοδοιπόροι τοῦ Ἰησοῦ, θά μείνουν ὅσοι ἔχουν σχέση μέ τόν Θεόν καί διά τῆς μετανοίας διαβαίνουν ὅλες τίς ἐνηλικιώσεις τοῦ Μεσσίου, φθάνοντας ὁ καθείς, εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ. Αὐτό σημαίνει τό πλήρωμα τῆς πίστεως πρός τόν Θεόν καί τό πλήρωμα τῆς ἀγάπης πρός τόν Θεόν καί τόν πλησίον, τηρώντας τίς ἐντολές μέ τήν ὑπομονήν πού δίδαξε καί ἔζησε ὁ Θεάνθρωπος. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς μᾶς δίνει τό νόημα γιά τό πῶς πρέπει νά συμπεριφερόμαστε, ὥστε νά παράγεται πολιτισμός καί κοινωνία ἀγαθή καί ἀληθινή πρόοδος στόν κόσμο. Μᾶς δίδαξε ὅτι ἡ μετάνοια εἶναι ἡ ἐντιμότερη καί ἀνώτερη ἀρετή πού ὁδηγεῖ κάθε ἄνθρωπο ὥστε μέ εὐγένεια καί ὡραιότητα νά ὑπάρχει σέ κοινωνία μέ τόν συνάνθρωπο, ἐν Χάριτι Χριστοῦ. Συν-χωρῶ, συν-κοινωνῶ μέ τόν συνάνθρωπό μου, ἀδελφό μου καί παράγουμε ἀληθινό πολιτισμό καί πρόοδο γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους καί τήν ὅλη δημιουργία τοῦ Θεοῦ.

Αὐτό διότι ἡ μετάνοια μᾶς καθιστᾶ τίμια μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ· Σύναιμους καί σύσσωμους τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ. Ὁ Τριαδικός Θεός ἔκτισε τόν ἄνθρωπο ἀτενίζοντας στό βάθος τοῦ χρόνου τό Θεανδρικό πρόσωπο τοῦ Μεσσίου. Ὁ Θεός στόν Παράδεισο θά δεχθεῖ μόνον τόν Θεάνθρωπον Μεσσίαν Ἰησοῦν καί ὅσους ἀπό τούς ἀνθρώπους μοιάζουν μέ τόν Χριστόν καί εἶναι μέλη τοῦ σώματός Του.[1] « Καί εἶπεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἀμήν λέγω σοι· σήμερον μετ΄ ἐμοῦ ἕσῃ ἐν τῷ Παραδείσῳ». « Ὁ πιστεύσας καί βαπτισθείς σωθήσεται, ὁ δέ ἀπιστήσας κατακριθήσεται».[2] Ὁ πιστός βιώνει ἐφ’ ὅρου ζωῆς τήν μετάνοιαν, τήν ἀληθινήν ἐξομολόγησιν, τήν ἐξαγόρευσιν καί εὑ ρίσκεται σέ κοινωνία μέ τό Ἅγιον Πνεῦμα, ἔχοντας τήν ἑνότητα τῆς πίστεως μέ τούς συνανθρώπους, μοιράζεται τά ἀγαθά τοῦ Θεοῦ μέ δικαιοσύνη. « Δικαιοσύνην μάθετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐπί τῆς γῆς»,[3] « ἐγώ δέ ἐν δικαιοσύνῃ ὀφθήσομαι τῷ προσώπῳ σου, χορτασθήσομαι ἐν τῷ ὀφθῆναί μοι τήν δόξα σου»[4]. Ἡ δικαιοσύνη ὅμως, μητέρα ἀρετή, συνοδεύεται πάντοτε ἀπό τίς δύο φυσικές ἀρετές, τήν διάκριση καί τά σπλάχνα οἰκτιρμῶν.[5] « Γίνεσθε οὖν οἰκτήρμονες καθώς καί ὁ πατήρ ὑμῶν οἰκτήρμων ἐστί».
Οἱ Ἅγιοι ἔτσι εἶναι πάντοτε ἑνωμένοι ἀπό τήν ἐποχή τῶν πατριαρχῶν, τῶν προφητῶν, τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἕως τόν ἔσχατον Ἅγιον πού θά ζήσει ἐν μετανοίᾳ μέχρι τήν Δευτέραν Παρουσίαν. « Τά ἀγαθά περί Θεοῦ τοῖς ἀνθρώποις δεδώρηται». Ὁλες οἱ ἅγιες δωρεές τοῦ πολιτισμοῦ μας, ἔχουν δωρηθεῖ ἀπό τόν Θεόν σ’ ἐμᾶς καί γίνονται φανερές καί μεθεκτές διά τῆς μετανοίας.
Τό ξαναλέμε ὅτι γιά νά παράξεις πολιτισμό, χρειάζεται κοινωνία προσώπων, ἐν μετανοίᾳ καί δικαιοσύνη καί ἐλεημοσύνη. Χρειαζόμαστε καρδιές ἐλεήμονες, σπλαχνικές, ἐν άληθινῇ μετανοίᾳ, πάντοτε. Ἔτσι ἀντλοῦμε χάριν καί εὐλογίαν. Μέ τήν ἀνυπακοήν χάσαμε τόν Παράδεισον, γίναμε σκληρόκαρδοι. Ὑπάρχει ἡ γνῶσις τῆς ἁμαρτίας, ὅμως ἀρνούμαστε κάποιοι, πολύ ἤ ὀλίγοι, τήν δύμαμιν τῆς μετανοίας καί παρεξηγοῦμε τό μυστήριο τῆς σωτηρίας μας.

Ἀς ἀτενίσουμε σήμερα κατάματα τόν Θεάνθρωπον Χριστόν πού ζητᾶ τήν μετάνοιά μας, ὥστε μέ τούς καρπούς τῆς ὑπακοῆς, στούς παναγίους λόγους Του, νά καταστοῦμε μέτοχοι τῆς Τριαδικῆς Ἀκτίστου Χάριτος. Ἀδελφοί τοῦ Ἰησοῦ, παιδιά τοῦ Πατρός, κοινωνοί τῶν Ἀγγέλων, συγκοινωνοί τῶν Ἁγίων καί πολίτες ξανά τοῦ Παραδείσου, κληρονόμοι τῆς βασιλείας τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ,ὧ ἡ Δόξα καί τό Κράτος εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.
[1](Λουκ.κγ΄, 42-43)
[2](Μάρκ., 16,16)
[3]( Ἠσ.26,9)
[4](Ψαλμ. 16, 15)
[5](Λουκ.στ΄36)

[toula]

ΩΣ ΑΠΟΘΝΗΣΚΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΙΔΟΥ ΖΩΜΕΝ.

« Ὡς πλάνοι καὶ ἀληθεῖς, ὡς ἀγνοούμενοι καὶ ἐπιγινωσκόμενοι, ὡς ἀποθνήσκοντες καὶ ἰδοὺ ζῶμεν, ὡς παιδευόμενοι καὶ μὴ θανατούμενοι, ὡς λυπούμενοι ἀεὶ δὲ χαίροντες, ὡς πτωχοὶ πολλοὺς δὲ πλουτίζοντες, ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ πάντα κατέχοντες» (Β’ Κορ. 6, 8-10)
«Σαν πλάνοι και όμως αληθινοί, σαν να μας αγνοούν και όμως μας γνωρίζουν καλά, σαν να πεθαίνουμε και ιδού ζούμε, σαν να παιδευόμαστε και όμως δε θανατωνόμαστε, σαν να λυπόμαστε, πάντα όμως χαιρόμαστε, σαν φτωχοί, πολλούς όμως πλουτίζουμε, σαν τίποτα να μην έχουμε και όμως τα πάντα κατέχουμε».

Η πίστη μας έχει έντονο μέσα της το στοιχείο της έκπληξης. Ο κόσμος, επειδή μας θεωρεί μία θρησκεία ανάμεσα στις άλλες, σημαντική, αλλά όχι αναγκαία για την ζωή, δεν μπορεί να ερμηνεύσει το γεγονός ότι οι χριστιανοί δεν βλέπουμε τις περιστάσεις της ζωής με τον ίδιο τρόπο που οι πολλοί τις βλέπουν, ιδίως τις δοκιμασίες.
Είναι χαρακτηριστική η αποστροφή του αποστόλου Παύλου στους Κορινθίους. Από την μία ο κόσμος βλέπει τους χριστιανούς ως πλάνους, διότι πιστεύουν σε έναν Θεό που έγινε άνθρωπος και αυτό υπονομεύει τις αντιλήψεις είτε ότι δεν υπάρχει Θεός είτε ότι ο Θεός είναι μία ανώτερη δύναμη, η οποία, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μας περιμένει στην άλλη ζωή. Στην εποχή των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, στην οποία ο καθένας μας διεκδικεί το λεπτό της δημοσιότητας που του αναλογεί, οι χριστιανοί δεν ξεχωρίζουμε για την ομορφιά μας, για τα αγαθά μας, για την ευφυΐα μας, για την δόξα μας, αλλά γιατί είμαστε έτοιμοι στα δύσκολα των ανθρώπων να αντιτάξουμε τον λόγο και την εμπειρία της αγάπης και γνωρίζουν όλοι ότι είμαστε αξιόπιστοι, παρότι δεν κάνουμε θόρυβο.
Ο κόσμος παιδεύει τους πιστούς με την απόρριψη, την λοιδορία, την μισαλλοδοξία που πηγάζει από την προκατάληψη (χωρίς να αγνοούμε και τα δικά μας λάθη), ωστόσο δεν μπορεί να μας σβήσει από το προσκήνιο. Για τις δοκιμασίες οι χριστιανοί λυπόμαστε, όπως όλοι, έχουμε όμως και χαρά, διότι γνωρίζουμε ότι στην ζωή μας μάς δόθηκε ο σταυρός και η ανάσταση μαζί, όπως και το ότι ο Θεός δεν μας αφήνει ποτέ.
Είμαστε στην πραγματικότητα φτωχοί από έπαρση, συχνά και από υλικά αγαθά, καθώς ο πλουτισμός δεν είναι σκοπός της ζωής μας, ωστόσο πλουτίζουμε με την αγάπη, την καλοσύνη, την βοήθεια από το περίσσευμα και το υστέρημά μας πολλούς. Μοιάζουμε σαν να μην έχουμε τίποτα, κατέχουμε όμως τα πάντα, από την στιγμή που ο Χριστός είναι στην καρδιά μας.

Ο απόστολος κάνει και μια άλλη παρατήρηση, η οποία ερμηνεύει γιατί ο χριστιανός είναι όλα αυτά που ο κόσμος δεν μπορεί να καταλάβει. «Ως αποθνήσκοντες και ιδού ζώμεν», «σαν να πεθαίνουμε και να που ζούμε», μας υπενθυμίζει. Ο χριστιανός δεν φοβάται τον θάνατο, όχι γιατί δεν είναι άνθρωπος, όχι γιατί δεν πονά, αλλά γιατί γνωρίζει μέσα από κάθε θάνατο, έρχεται η ανάσταση.
Και ο θάνατος δεν είναι μόνο ο σωματικός, ο βιολογικός. Θάνατος είναι η ενηλικίωση, όταν θα πρέπει ο άνθρωπος να αναλάβει την ζωή του στα χέρια του. Θάνατος είναι να αφήσουμε πίσω τις κακές μας συνήθειες. Θάνατος είναι όταν παραιτηθούμε από το δίκιο και το δικαίωμά μας και επιλέξουμε την οδό της συγχώρησης. Θάνατος είναι όταν βλέπουμε ότι δεν είναι το εγώ μας το κέντρο του κόσμου, αλλά η συνάντηση με τον πλησίον.

Θάνατος είναι να αποδεχόμαστε το θέλημα του Θεού στις περιστάσεις της ζωής. Θάνατος είναι να βλέπουμε το θέλημα του άλλου και να έχουμε την χαρά να τον αναπαύσουμε, αν είναι προς όφελός του, και όχι να θεωρούμε το δικό μας θέλημα ως το παν. Θάνατος είναι να παραιτούμαστε από την απόλαυση, την ευκολία, την χρήση του πλησίον μας, επειδή πιστεύουμε.
Και είναι θάνατος αυτά και άλλα, διότι εντάσσονται στην αγάπη. Στην αγάπη που πηγάζει από την σχέση με τον Χριστό. Διότι η αγάπη δεν είναι λόγια και ιδεολογίες, αλλά αυτό που ζούμε επειδή πιστεύουμε σ’ Αυτόν που πρώτος μας αγάπησε, έγινε άνθρωπος για μας, νίκησε τον θάνατο και μας περιμένει κάθε στιγμή στην εκκλησιαστική ζωή και πορεία για να συμπορευθούμε, κυρίως στα δύσκολα, μαζί και με τον πλησίον μας.
Γι’ αυτό και η πίστη θα παραμένει έκπληξη για όσους δεν βλέπουν ή δεν θέλουν να δούνε τον Χριστό!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

[toula]

Σαν γη κατάξερη σε διψά η ψυχή μου...

Κύριε Ιησού Χριστέ, ικετεύω την αγαθότητα σου" θεράπευσε τα τραύματα της ψυχής μου και φώτισε τα μάτια της καρδιάς μου, για να κατανοήσω το σχέδιο σου για σωτηρία, το όποιο πραγματοποιήθηκε σ' έμενα. Καί επειδή έμωράνθηκε ή διάνοια μου, ας την άρτύσει το αλάτι της χάριτος σου. Τί άλλο να σου πω, προγνώστα Θεέ, πού ερευνάς τίς καρδιές και τίς σκέψεις; Εσύ μόνος γνωρίζεις, πώς σαν κατάξερη γη σέ διψά ή ψυχή μου και σε ποθεί ή καρδιά μου. Γιατί εκείνον πού σε αγαπά διαρκώς τον χορταίνει ή χάρη σου κι όπως πάντοτε με ακούς, καί τώρα μην περιφρονήσεις τη δέηση μου, γιατί ή διάνοια μου είναι σαν ένας αιχμάλωτος, πού ζητά μόνο εσένα, τον αληθινό Σωτήρα. Στείλε γι' αυτό τη χάρη σου να έλθει καί να χορτάσει την πείνα μου καί να ξεδιψάσει τη δίψα μου. Γιατί ποθώ καί διψώ εσένα, το φως της αλήθειας, το χορηγό της σωτηρίας. Χορήγησε μου αυτά πού σου ζητώ καί στάξε μέσα στην καρδιά μου μια σταγόνα της αγάπης σου, για να ανάψει σαν φλόγα μέσα στην καρδιά μου καί να κατακαύσει τα αγκάθια καί τα τριβόλια της, τους πονηρούς δηλαδή λογισμούς. Χορήγησε τα λοιπόν πλουσιοπάροχα κι όπως ταιριάζει, ως Θεάνθρωπος, καί πολλαπλασίασε τα, ως Υιός αγαθός του αγαθού Πατρός.

ΟΣΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ
Απόσπασμα εκ του «Λόγου Ασκητικού»

[toula]

«Ούκ ειμί άξιος το υπόδημα των ποδών λύσαι»

Ποίος έλεγε τούτους τους λόγους; "Οτι, δηλαδή, δεν είναι άξιος να λύσει το υπόδημα των ποδών; Καί για ποίον έλεγε αυτά τα της ταπεινώσεώς του λόγια;
Πρόκειται για τον μεγάλο των προφητών, τον άγγελο της ερήμου, τον ασκητή, τον Πρόδρομο και Βαπτιστή Ιωάννη. Καί τα λόγια του είναι για τον Κύριο, διότι είχε βαθύτατη επίγνωση της μεγάλης αποστολής του και της ιστορικής θέσεως του μεταξύ των δύο κόσμων, στο μεταίχμιο Παλαιάς και Καινής Διαθήκης.
Ό Ιωάννης, φωτισμένη από τον Θεό προσωπικότης με χαρακτηριστικά την αυτοκυριαρχία, την αυταπάρνηση, την άσκηση, την νηστεία, την εγκράτεια, έζηοε οικοδομών και ελέγχων τον λαόν προετοιμάζοντας την «όδόν Κυρίου». Καί το έκπληκτικώτερον, πάντοτε ως «πρόδρομος, ακόμη και στον "Αδη προπαρεσκεύασε τίς δεκτικές ψυχές για την αποδοχή της σωτηρίας, την οποίαν αυτοπροσώπως θα προσέφερε ό Λυτρωτής καί Σωτήρ.
Ακόμη καί ή περιβολή του εντυπωσιάζει. «Ό Ιωάννης είχε το ένδυμα αυτοϋ από τριχών καμήλου» (Ματθ. 3, 4) καί πάλιν «ην δε ό Ιωάννης ένδεδυμένος τρίχας καμήλου» (Μάρκ. Ι, 6). Ό Ιωάννης έκεί στην έρημο του Ιορδανού πόταμου φορεί ένδυμα από καμηλότριχα φυσική, όχι επεξεργασμένη, δι' ασκησιν, προκειμένου να «ΰποπιάζει καί δουλαγωγεί» (Α' Κορ. 9, 27) το σώμα αλλά καί δι' άπόκτησιν φρονήματος ταπεινώσεώς καί μετανοίας.

Ό ερμηνευτής Ευθ. Ζιγαβηνός γράφει χαρακτηριστικά: «Εις μετάνοιαν παρεικάζει καί από του σχήματος. Πενθικήν γαρ εϊχε στολήν. Λέγουσι δε την κάμηλον μεταξύ καθαρού καί μη. Καθό μεν μηρυρίζει, καθαρόν έστι' καθό δε ουκ εστί δίχαλον κατά τους όνυχας, ουκ εστί καθαρόν. Έκεΐ ούν καί ό Ιωάννης τον τε καθαρόν δοκοΰντα λαόν, τον Ίουδαϊκόν, καί τον ακάθαρτον, τον έθνικόν, προσήγε τφ Θεώ, δια τοϋτο έφόρει τάς τρίχας της καμήλου». (Ρ. (3. 129, 160)
Καί το φαγητό του λιτό, απέριττο καί φτωχικό. «Ή δε τροφή αύτοΰ ην ακρίδες καί μέλι αγριον» (Ματθ. 3, 4). Ή διαρκής αυτή νηστεία του κατέστη σ' αυτόν το θεμελιώδες βάθρον της όλης ασκητικής ζωής του κηρύγματος του περί μετανοίας.
Ό μέγιστος, λοιπόν, των προφητών υποχωρεί προ του Ενός καί Μοναδικού. Και ομολογεί δτι δεν εΐναι άξιος οϋτε να σκύψει καί να λύσει το λουρί των υποδημάτων Του. Τα λόγια του τα επαναλαμβάνει ό Απ. Παύλος, όταν εκλήθη καί μίλησε στην Πέργη της Παμφυλίας, οπού ευρισκόταν μαζί με τον Απ. Βαρνάβα. Αυτός ό Ιωάννης, ό όποιος κήρυττε το βάπτισμα μετανοίας, αυτός «ό ένδεδυμένος τρίχας καμήλου καί ζώνην δερματίνην περί την όσφύν αύτοϋ», έλεγε το «ουκ ειμί άξιος το υπόδημα των ποδών λΰσαι» (Πράξ.13,25).

Καί όταν ήλθε «ό ισχυρότερος» του, γεμάτος πνευματική ευφροσύνη Τον έπρόβαλε καί Τον συνέστησε α' όλους, επισήμους καί ανεπισήμους, καθ' ότι έπρεπε Εκείνον πλέον να ακολουθήσουν. "Ελεγε: «Εκείνον δει αύξάνειν, έμέ δε έλαττοΰσθαι» (Ίω. 3.30). "Ετσι ό Ιωάννης δεν προφήτευσε απλώς την έλευση του Μεσσίου, αλλά Τον είδε, Τον έδειξε καί Τον διεκήρυξε λέγοντας «Ίδε ό αμνός του Θεοϋ, ό αϊρων την άμαρτίαν του κόσμου» (Ίω. 1,29) καί αξιώθηκε ν' αγγίξει με τα χέρια του την «κορυφήν του Δεσπότου».

Ό Ιωάννης δεν ήταν τυχαίο πρόσωπο. Καί οϊ μοναχοί, πού τον έχουν πρότυπο καί προστάτη τους, δεν τον επέλεξαν άνευ λόγου. 'Αλλά καί ή ευλάβεια του πιστου λάου, την οποία τρέφει προς το άγιο πρόσωπο του, δεν εΐναι αδικαιολόγητη.
Αν, λοιπόν, ό Προφήτης, ό Πρόδρομος, ό Βαπτιστής, έκεϊνος πού άπετμήθη την κεφαλήν, ό Ιωάννης έσκυβε πιο χαμηλά από τα υποδήματα του Κυρίου ημών Ίησοϋ Χρίστου, έπειδή ένοιωθε μέσα του την άναξιότητά του, εμείς οι πτωχότατοι πνευματικά νεοέλληνες πόσο ακόμη πιο χαμηλά δεν οφείλουμε να σκύβουμε! "Ας το σκεφθούμε αυτό το σημείο καί πάλιν, τώρα πού έρχεται μπροστά μας στην 29η του μηνός ή του αποκεφαλισμού του μνήμη, ή της αυστηρός νηστείας ήμερα.

Αρχ.Χρυσόστομου Παπαθανασίου

[toula]

«Χωρίς τό Θεό κάθε ευτυχία είναι καταραμένη καί φτωχή, ή ζωή θάνατος, ή χαρά καί ή γλυκύτητα πικρία. Με το Θεό καί ή δυστυχία είναι ευλογία, ή φτώχεια πλούτος, ή άδοξία δόξα, ή ατιμία τιμή, οι δοκιμασίες γεμάτες παρηγοριά. Χωρίς το Θεό δεν είναι δυνατόν να ύπαρξη αληθινή ανάπαυση, είρήνη καί παρηγοριά».

Αγιος Τυχών του Ζαντοσκ

[toula]

Ο ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Σε κοίταξα όταν ξύπνησες το πρωί. Περίμενα να μου πεις δύο-τρεις λέξεις, ευχαριστώντας με για όσα σου συνέβαιναν, ζητώντας την γνώμη μου για ότι πρόκειται να κάνεις σήμερα. Παρατήρησα ότι ήσουν πολύ απασχολημένος προσπαθώντας να βρεις τα κατάλληλα ρούχα για να πας στη δουλειά σου. Ήλπιζα να βρεις κάποιες στιγμές να μου πεις μια καλημέρα!

Αλλά ήσουν πολύ απασχολημένος. Για να δεις ότι είμαι κοντά σου, έφτιαξα για σένα τον πολύχρωμο ουρανό και το κελάηδημα των πουλιών. Κρίμα όμως που δεν παρατήρησες ούτε τότε την Παρουσία μου. Σε ατένιζα όταν έφευγες βιαστικός προς τη δουλειά σου και πάλι περίμενα. Υποθέτω ότι εξαιτίας της απασχόλησης σου, δεν είχες χρόνο ούτε τότε να μου πεις δύο λόγια. Όταν γυρνούσες από τη δουλειά είδα τη κούραση και το στρες σου και σου έστειλα ένα ψιλόβροχο για να σε απαλλάξει από την πίεση της ημέρας. Νόμιζα ότι κάνοντας σου αυτή τη χάρη θα με θυμηθείς.
Ως αντάλλαγμα όμως στενοχωρημένος, με έβρισες . Επιθυμούσα τόσο πολύ να μου μιλήσεις. Οπωσδήποτε η ημέρα ήταν ακόμα μεγάλη. Άνοιξες μετά την τηλεόραση, και όταν παρακολουθούσες την αγαπημένη σου εκπομπή, εγώ περίμενα. Έπειτα δείπνησες με τους δικούς σου και για άλλη μια φορά δεν με θυμήθηκες. Βλέποντας σε τόσο κουρασμένο κατάλαβα τη σιωπή σου και έσβησα τη λαμπρότητα του ουρανού για να μπορείς να ξεκουραστείς, αλλά δεν σε άφησα σε σκοτάδι πίσσα. Άφησα ξάγρυπνα για σένα πλήθος από αστέρια. Ήταν τόσο όμορφα, κρίμα που δεν παρατήρησες...αλλά δεν πειράζει! Μήπως πράγματι συνειδητοποίησες ότι Εγώ είμαι εδώ για σένα. Έχω περισσότερη υπομονή από ότι εσύ μπορείς ποτέ να φανταστείς. Θέλω να σου το δείξω αυτό, για να το δείξεις και εσύ με τη σειρά σου στους γύρω σου. Σ' αγαπώ τόσο πολύ ώστε θα σε ανέχομαι.

Τώρα από στιγμή σε στιγμή θα ξυπνήσεις πάλι. Δεν Μου μένει παρά να σ' αγαπώ και να ελπίζω ότι τουλάχιστον σήμερα θα Μου χαρίσεις λίγο χρόνο από το χρόνο σου.

[toula]

Να φοβάσαι την κακία σαν τη φωτιά

Να φοβάσαι την κακία σαν φωτιά. Μη τη δέχεσαι στην καρδιά σου, οποία και αν είναι τα προσχήματα της. Ή κακία είναι πάντοτε του Σατανα, θυγατέρα του "Αδου. Κάποτε εισέρχεται στην καρδιά με το πρόσχημα του ζήλου για τον Θεό ή της ωφελείας του πλησίον. Είναι μία απάτη, μία μωρία. Ό Θεός δοξάζεται με την αγάπη την «πάντα στέγουσαν» και προσβάλλεται καi υβρίζεται με την κακία, οποίο και αν είναι το προσωπείο της. Με το πρόσχημα oτι ενδιαφερόταν για τους φτωχούς, o Ιούδας έκρυψε την κακία του απέναντι του Κυρίου και τον πρόδωσε για τριάντα αργύρια. Για τη δόξα του Κυρίου δήθεν έγιναν τόσα εγκλήματα από λεγόμενους χριστιανούς, κατά το κύλημα των αιώνων.

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΚΡΟΝΣΤΑΝΔΗΣ
''Ή εν Χριστώ ζωή μου''

[toula]

Ο κόσμος αυτός, ό ορατός άπό τους βασιλείς μέχρι τους φτωχούς, βρίσκεται σε αναταραχή, σε ακαταστασία και διαμάχη καί κανένας από αυτούς δε γνωρίζει την αιτία, δηλαδή αυτό το ίδιο το κακό πού φανερώνεται, αυτό πού μπήκε μέσα μας εξ αιτίας της παρακοής του Αδάμ, δηλαδή «το κεντρί του θανάτου».
Διότι ή αμαρτία πού μπήκε μέσα μας καί πού είναι κάποια λογική δύναμη καί ουσία του σατανά, έσπειρε όλα τα κακά, επειδή ενεργεί κρυφά μέσα στον εσωτερικό άνθρωπο καί στο νου καί ενεργεί δια των λογισμών.
Δε γνωρίζουν όμως οι άνθρωποι, ότι τα κάνουν όλα αυτά οδηγούμενοι από κάποια εχθρική δύναμη, αλλά νομίζουν ότι όλα αυτά είναι φυσικά καί ότι τα πράττουν με τη δική τους απόφαση.
Οσοι όμως έχουν την ειρήνη του Χριστού μέσα στο νου τους καί το φωτισμόΤου,γνωρίζουν από που παρακινούνται αυτά.
Διότι υποφέρει ό κόσμος από το πάθος της κακίας καί δεν το γνωρίζει.

ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΤΟΥ ΑΙΓΥΠΤΙΟΥ
"Λόγος εις την άγιαν του Χρίστου Αναστασιν''

[toula]

ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ...

Ό πρώτιστος λόγος πού κάνει αναγκαία την προσέγγιση και σπουδή των Πατέρων δέν είναι βέβαια να μάθουμε τί ήσαν καί τι δίδασκαν, αλλά να γευθούμε το πνευματικό τους κλίμα.
Να ψαύσουμε τα ίχνη του άγ. Πνεύματος στα ιερά τους πρόσωπα.
• Να θέσουμε το δάκτυλο στην αγωνία τους για την αλήθεια.
• Να ακούσουμε τους κτύπους της καρδιάς τους, Οταν εισέρχονται περαιτέρω ("πλέον καί πλεΐον") στην αλήθεια.
• Να ζήσουμε κάτι από τις θειες εμπειρίες, τις θεωρίες, τις χαρμολύπες, τις απογοητεύσεις, τις εξάρσεις, τίς αρπαγές από την έγκοσμιότητα, τίς άρπαγες σε τρίτους ουρανούς.
• Να παρακολουθήσουμε με την απόλυτη πιστότητα τους στην Παράδοση.
• Να μάθουμε πόσο βαθειά εμπιστοσύνη είχαν στο άγιο Πνεΰμα.
• Να εκπλαγούμε από το θάρρος τους για δημιουργία νέων ορών στη θεολογία.
• Να διδαχθούμε την απαραίτητη καί τολμηρή τακτική αυξήσεως καίδιευρύνσεως της διδασκαλίας, της θεολογίας, της Παραδόσεως μας.
• Να γνωρίσουμε τη γενναιοψυχία τους.
• Να γνωρίσουμε την ευγένεια τους καί την αίσθαντικότητά τους. Καί
κάτι πολύ σπουδαίο:
• Να μάθουμε πώς μεθόδευαν την πρόσληψη καί μεταστοιχείωση του κόσμου, της γλώσσας του δηλαδή καί της σκέψεως του.
Ψαύοντας την προσωπική (αλλά στους κόλπους της Εκκλησίας) πορεία των αγίων Πατέρων, λαμβάνουμε πείρα της κατ' εξοχήν παρουσίας καί Οράσεως του Άγ. Πνεύματος στον κόσμο.

[toula]

Σήκω και προχώρα!
Πολλοί άνθρωποι στέκονται μακριά ακόμη από τον Χριστό αμετανόητοι και ανεξομολόγητοι, γιατί λογαριάζουν τα αμαρτήματά τους.
Δεν σε ρωτάει ο Χριστός γιατί αμάρτησες.
Ο Χριστός σε ρωτάει:
- Έπεσες... Θα ήθελες να σηκωθείς;
Αυτό είναι το θέμα. Και πολλοί κακορίζικοι από εμάς δεν θέλουνε να σηκωθούνε. Γιατί;
- Ε, θα ξαναπέσω... λένε.
- Σοβαρά; Αυτό κάνεις στο δρόμο όταν πέφτεις; Κάθεσαι κάτω, επειδή πρόκειται να πέσεις του χρόνου; Σηκώνεσαι και προχωρείς το δρόμο σου, έστω και αν πέσεις σε 5 μέτρα πάλι.
Έτσι είναι και στα Χριστιανικά πράγματα.

Δημήτριος Παναγόπουλος