"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Τι είδους πνεύμα χρειάζεται αυτός ο καιρός; …

“Όλοι θέλετε παιδιά με ανατροφή,λίγοι όμως από εσάς τα διαπαιδαγωγείτε, γιατί λίγοι καταλαβαίνετε τι είδους πνεύμα χρειάζεται αυτός ο καιρός.

Είναι κορεσμένος αυτός ο καιρός με το πνεύμα της τεχνικής, με το πνεύμα της εγωιστικής επανάστασης, με το πνεύμα του χλιαρού ανθρωπισμού,των ημιμέτρων και της μυστικής συμφωνίας με το κακό.

Ένα καινούριο πνεύμα χρειάζεται, πνεύμα θαρραλέας επανάστασης εναντίον του κακού, εμπνευσμένης με το πνεύμα του Θεού.

Αυτό το νέο πνεύμα πρέπει να εισαχθεί στη διαπαιδαγώγηση για να φρεσκαριστεί ο κόσμος και να υποβιβαστεί το κακό.

Αυτό το νέο πνεύμα πρέπει να εγκατασταθεί στα σπίτια και στα σχολεία για να διωχθούν όλα τα ακάθαρτα πνεύματα, με τα οποία η νεολαία μας ποτίζεται στον καιρό μας”.

Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, σύγχρονου αγίου και μεγάλου φιλοσόφου

Aπό το βιβλίο “Αργά βαδίζει ο Χριστός” εκδ. Εν Πλω
https://proskynitis.blogspot.com/

"Τό νά ἐντυπώσεις στήν καρδιά ἑ­νός παιδιοῦ τό πάντερπνο Ὄνομα τοῦ Ίησοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀνώτερο ἀπ’ ὅλα τά σταυρουδάκια καί ὅλες τίς είκονίτσες πού θά τοῦ χάριζες!"

Ὁσιος Ἀμβρόσιος τῆς Ὄπτινα

«Αιτείτε, και δοθήσεται υμίν» (Όσιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος)

«Δεύτε πρός με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς». Μ’ αυτά τα λόγια καλεί ο Χριστός όλους, όσοι λυγίζουν κάτω από το βάρος της αμαρτίας. Και προσθέτει στην Αποκάλυψη: «Ο διψών ερχέσθω… εγώ τω διψώντι δώσω εκ της πηγής του ύδατος της ζωής δωρεάν». Τρέξτε όλοι οι διψασμένοι, φωνάζει ο Κύριος, στην αιώνια και ζωοπάροχη βρύση.

Όσο αμαρτωλός κι αν είσαι, φονιάς, μοιχός ή κάτι άλλο, σε δέχεται ο Δεσπότης. Σηκώνει αμέσως το φορτίο των αμαρτιών σου και σ’ ελευθερώνει. Και πώς το κάνει αυτό; Όπως ακριβώς συγχώρεσε τις αμαρτίες του παραλυτικού, λεγοντάς του: «Τέκνον, αφέωνταί σου αι αμαρτίαι». Κι αμέσως τον λύτρωσε απο το βάρος του και τον θεράπευσε.

Πρόστρεχε λοιπόν στο Χριστό, παρακαλώντας Τον δυνατά, επίμονα και ακατάπαυστα, όπως ο τυφλός τότε, στην Ιεριχώ: «Ιησού, υιέ Δαβίδ, ελέησόν με!». Κι Εκείνος, όπως τότε, θα σε ρωτήσει μυστικά: «Τι σοι θέλεις ποιήσω;». Εσύ, ο τυφλός στην ψυχή, θα πεις: «Κύριε, ίνα αναβλέψω». Ο Χριστός, βλέποντας την πίστη σου, τη μετάνοιά σου, τη ζέση της ικεσίας σου, θα σε σπλαχνιστεί και θα σε θεραπεύσει, χαρίζοντας στην ψυχή σου το φως.

Όταν όμως δεν προσευχόμαστε με πόνο, μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής μας και μ’ αληθινή μετάνοια, δεν θα μας ακούσει ο Χριστός, δεν θα μας συγχωρέσει, δεν θα μας φωτίσει.

Αν πάλι είμαστε αμελείς, αν δεν τρέξουμε στον Κύριο και δεν Τον ακολουθήσουμε με συνέπεια, αφήνοντας τις αμαρτίες μας, όπως ο τελώνης και κατοπινός ευαγγελιστής Ματθαίος άφησε το τελώνιο και την πλεονεξία, τότε δεν θα πάρουμε εκείνο που ζητάμε.

Πρέπει πρωταρχικά να φλογιστούμε απο τη φωτιά της μετανοίας, της επιστροφής και της ικεσίας.

Ο Κύριος όχι μόνο γι’ αυτούς «έκλινεν ουρανούς και κατέβη εις γην», αλλά για όλους μας. Και δεν θέλει να κολαζόμαστε αιώνια, σαν δούλοι της αμαρτίας, αλλά να Τον ακολουθήσουμε στον ουρανό, αφού πρώτα, με αγώνα πνευματικό, τηρήσουμε τις εντολές Του και καθαριστούμε από τα πάθη, «έκαστος κατά τον ίδιον κόπον». Πρέπει να ξέρουμε, πως ο ιδρώτας που χύνουμε για την κάθαρσή μας και την αρετή δεν πάει χαμένος. Ο Χριστός βλέπει τον κόπο μας και τον αγώνα μας και θα μας στεφανώσει. Στον αγώνα αυτόν, εξάλλου, δεν μας αφήνει μόνους. Μας χαρίζει τη μυστική δύναμή Του για να νικήσουμε τους νοητούς εχθρούς.

Τη δύναμη όμως αυτή δεν μας την δίνει, αν δεν Του τη ζητήσουμε. Γιατί μη ζητώντας την δείχνουμε πως δεν τη θέλουμε. Και πώς να μας δώσει κάτι που δεν θέλουμε; Γι’ αυτό είπε: «Αιτείτε, και δοθήσεται υμίν».

Αλλά κι αυτό δεν φτάνει. Γιατί μπορεί από τη μια να ζητάμε την ενίσχυση του Θεού στον πνευματικό μας πόλεμο, κι από την άλλην να καταθέτουμε εύκολα τα όπλα μπροστά στους εχθρούς μας –τους δαίμονες, τα πάθη, τον κόσμο– και να παραδινόμαστε σ’ αυτούς. Όταν λοιπόν ο Θεός βλέπει τέτοια υποχωρητικότητα, μικροψυχία και απροθυμία, γιατί να μας βοηθήσει; Ζητάμε βοήθεια στον πόλεμο, και δεν πολεμάμε. Επιζητούμε τη νίκη, και αγωνιζόμαστε με χλιαρώτητα και ραθυμία. Επιθυμούμε προκοπή πνευματική, και αφήνουμε να μας αιχμαλωτίσει η αμέλεια και η οκνηρία. Θέλουμε κάθαρση, και ικανοποιούμε τα σαρκικά πάθη. Δεν είναι αντιφατικά όλ’ αυτά;

Πώς λοιπόν να μας στείλει ο Κύριος τη χάρη Του όταν δεν την αξιοποιούμε; Ή μάλλον, όταν, τολμώ να πω, βλάσφημα την περιφρονούμε; Όπως έχουμε ξαναπεί, ο Θεός δεν εμπαίζεται. Είπε, βέβαια, «αιτείτε, και δοθήσεται υμίν». Και πάλι: «Πάντα όσα αν προσευχόμενοι αιτείσθε, πιστεύετε ότι λαμβάνετε, και έσται υμίν». Όμως με το στόμα του αγίου αποστόλου Ιακώβου είπε και τούτο: «Αιτείτε και ου λαμβάνετε, διότι κακώς αιτείσθε». Αφού ο Χριστός βλέπει πως δεν έχουμε διάθεση ν’ αγωνιστούμε όσο πρέπει και όσο μπορούμε, δεν μας βοηθάει όσο κι αν Τον παρακαλούμε. Τότε είναι που «αιτούμεν, και ου λαμβάνομεν».

Ας μην προφασιζόμαστε αδυναμία. Ας μην επικαλούμαστε τη συνήθεια της αμαρτίας και τα ακατανίκητα τάχα πάθη μας. Τίποτα δεν είναι αδύνατο σ’ αυτόν που αληθινά πιστεύει στον Κύριο –«πάντα δυνατά τω πιστεύοντι»–, αφού και σ’ Εκείνον, τον παντοδύναμο, είναι όλα δυνατά: «παρά Θεώ πάντα δυνατά εστί».

Ας προσευχόμαστε λοιπόν αδιάλειπτα, ζητώντας με βαθειά πίστη το έλεός Του: «Κύριε, ελέησον! Κύριε, ελέησον!»

Ας Τον παρακαλούμε μ’ ευγνωμοσύνη και αγάπη απέραντη, σαν δούλοι εξαγορασμένοι με το πανάχραντο αίμα Του, να μας ενισχύση στην άνιση πάλη μας «προς τας αρχάς προς τας εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου». Ας Τον ικετεύουμε ακατάπαυστα να μας περιτειχίσει με τη χάρη και τη δύναμή Του στον επίπομο αγώνα για τη σωτηρία της ψυχής μας.

Πρέπει απαραίτητα ν’ ανταποκριθούμε σ’ αυτή τη θεϊκή χάρη και δύναμη, με ταπεινό αλλά και αγωνιστικό φρόνημα. Τότε, πράγματι, «δοθήσεται ημίν».

“ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΣΟΦΙΑΣ”, Πνευματικά κεφάλαια βασισμένα σέ κείμενα τοῦ ὁσίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου, ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

https://simeiakairwn.wordpress.com/

Έκαναν μόνοι τους προσευχή στο σχολείο (...συνέβη σε Λύκειο στην Θεσσαλονίκη)!

Διάλογος με καθηγητή:

– Προσευχή;
Κοιτάξτε, δέν μοῦ ἀρέσουν τά ἀστεῖα πρωΐ-πρωΐ.
– Γιατί ἀστεῖο, κύριε; Κάθε πρωΐ δέν κάνουμε προσευχή πρίν νά μποῦμε στίς τάξεις;
Ἀφοῦ σήμερα ἔβρεχε καί δέν κάναμε ἔξω, γιατί νά μήν κάνουμε στήν τάξη;
– Ἄλλο ἔξω καί ἄλλο στήν τάξη. Δέν ἐπιτρέπεται ἀπό τόν νόμο.
– Δέν ἐπιτρέπεται ἡ προσευχή; Ἔξω ἐπιτρέπεται καί μέσα ἀπαγορεύεται; Τί νόμος εἶναι αὐτός;
– Ἐμεῖς θά κάνουμε προσευχή. Ἄν δέν θέλετε, ἐσεῖς μπορεῖτε νά μήν συμμετέχετε.

Σύσσωμη ἡ τάξη σηκώθηκε ὄρθια.

Ἄρχισε ἕνας στήν ἀρχή καί μία-μία ἑνώνονταν οἱ φωνές ὥσπου κατέληξαν σέ μία ὁμοβροντία:
«Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος ἰσχυρός…».
Δέν ἔλειψε κανείς.
Δέν προβληματίστηκε οὔτε ἕνας γιά τά σχόλια τοῦ καθηγητῆ ἤ γιά τήν βαθμολογία.

Τό περιστατικό συνέβη σέ Λύκειο τῆς περιφέρειας Θεσσαλονίκης.
Εὖγε σέ ὅλο τό τμῆμα.

Μία σπίθα χρειάζεται γιά νά ἀνάψει ἡ πυρκαγιά. Κι ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται αὐτή ἡ σπίθα κρατιέται ἀκόμη ἀναμμένη στίς καρδιές κάποιων νέων, κάποιων 16χρονων παιδιῶν.
Δέν διαδηλώνουν στούς δρόμους,δέν πετροβολοῦν, δέν σπάζουν, ἀλλά ἐντούτοις ἐπαναστατοῦν.
Ἀπαιτοῦν μέ τή στάση τους νά μήν ἰσοπεδωθοῦν τά πάντα στήν πατρίδα μας.
Μια ἐλπίδα κι ἕνα στήριγμα ἀπέμεινε στίς καρδιές τους,ἡ πίστη στό Θεό. Κι αὐτό δέν τό διαπραγματεύονται.

Την Πίστη μας, ΔΕΝ την διαπραγματευόμαστε με καμία κυβέρνηση, ούτε εμείς αλλά ούτε και τα παιδιά μας!!

Να δοξάζεις τον Θεό και να Τον ευχαριστείς πριν πέσει το σκοτάδι στη ζωή σου

Βλέπεις τον εαυτό σου ευτυχισμένο και ακόμα βεβαιώνεις πως την ευτυχία σου την έφτιαξες μόνος σου, χωρίς τον Θεό και τους ανθρώπους. Γι’ αυτό απωθείς την άποψη που πρεσβεύουμε, ότι δηλαδή κάθε άνθρωπος χρωστά προσευχή στον Θεό και ελεημοσύνη στον πλησίον του. «Ούτε προσευχές στον Θεό ούτε ελεημοσύνη στον πλησίον», λες και μ’ αυτό τείνεις να θεωρείς τον εαυτό σου ευτυχισμένο.

Για μένα πράγματι είναι αδύνατον να σκεφθώ την ευτυχία έξω από τον Θεό και τους ανθρώπους. Νομίζω ότι ούτε καν άγγιξες την ευτυχία αλλά συγχέεις τα φαινόμενα και αποκαλείς ευτυχία την ανέμελη επιβίωση. Μάζεψες πολλά από εκείνα που μπορεί να δώσει η γη, χόρτασες και ήπιες και νομίζεις ότι δεν σου χρειάζεται κανείς από τον περίγυρο.

Γνώριζε όμως πάνω απ’ όλα, ότι η γη δεν δίνει τίποτα σε κανέναν χωρίς την εντολή του Θεού. Και όσα σου έδωσε στα έδωσε κατ’ εντολή του Θεού. Μια βαθύτερη αντίληψη μας διδάσκει ότι εμείς δεν έχουμε στην πραγματικότητα τίποτα δικό μας, που να διαρκεί σ’ αυτόν τον κόσμο.

Όλα είναι έωλα και δανεισμένα -γρήγορα φεύγουν και έρχονται σαν στρόβιλος. Η υγεία, η δύναμη, η ομορφιά, η ιδιοκτησία, η τιμή, η εξουσία, η μεγάλη γνώση, το καλλιτεχνικό ταλέντο, όλα τα χαρίσματα είναι δώρα. Και η δοκιμασία με την οποία ο Δημιουργός εξετάζει τους ανθρώπους έχει σχέση με την πίστη, το έλεος, τον σεβασμό και κάθε καλό χαρακτηριστικό.

Η δοκιμασία έγκειται στο να καταδείξει δύο πράγματα:
Πρώτον, αν ο άνθρωπος γνωρίζει από που του δόθηκε το όποιο χάρισμα, και δεύτερον, αν αποδίδει δόξα και ευχαριστία στον Δωροδότη του. Άκου αυτή τη φοβερή συμβουλή του μεγάλου προφήτη Ιερεμία που φωνάζει: «δότε τώ Κυρίω Θεώ υμών δόξαν πρό του συσκοτάσαι» (Ιερ. 13, 16).

Άρχισε και συ γρήγορα να δοξάζεις τον Θεό και να Τον ευχαριστείς πριν πέσει το σκοτάδι στη ζωή σου. Γιατί όταν έρθει το σκοτάδι, τα βάσανα, η ταλαιπωρία και η αρρώστια, η πτώση και η τρέλα, τι θα κάνεις τότε; Ποιόν θα παρακαλέσεις; Και ποιος από τους ανθρώπους θα σε ελεήσει αφού εσύ ήσουν χωρίς ίχνος ελεημοσύνης;

Για να μην πέσει στη ζωή σου φοβερό και βαρύ σκοτάδι άσκησε και θυμήσου αυτές τις άγιες λέξεις της Βίβλου: «Ου λιμοκτονήσει Κύριος ψυχήν δικαίαν, ζωήν δε ασεβών ανατρέψει».

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ
http://inpantanassis.blogspot.com/

Αρχή της μετάνοιας και αρχικά μια πολύ μικρή αλλαγή είναι να μπορέσεις να δεις τα λάθη σου. Αυτό είναι το πρώτο βήμα. Ιδιαίτερα όταν είσαι γονιός, να δεις σε βάθος τα λάθη που έχεις κάνει με τα παιδιά σου. Θέλει κότσια, πνευματικά κότσια. Είναι δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο. Το επόμενο βήμα είναι να πάρεις αποφάσεις και η τελική πράξη είναι να θελήσεις να αλλάξεις. Όχι απλά με ένα συγγνώμη. Όχι με λόγια του αέρα. Να αλλάξεις πρώτα την καρδιά σου. Να προσανατολιστείς πλέον τελείως διαφορετικά. Ύστερα να πας σε πράξεις. Πράξεις γενναίας αλλαγής. Όχι για να αποδείξεις κάτι στα παιδιά σου ή στον Θεό. Να δεις κατάματα τον εαυτό σου. Του το χρωστάς. Να βγάλεις μια κραυγή : «Τα έκανα μαντάρα, δεν έχω πολύ χρόνο! Ας αλλάξω». Οι περισσότεροι γονείς νομίζουν ότι είναι οι καλύτεροι γονείς του κόσμου. Δεν δέχονται τίποτα για την διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους. Αν πας να πεις κάτι, γίνονται εχθροί διότι γκρεμίζεις το ψεύτικο είδωλο της τελειότητας που έχουν φτιάξει.
Όχι αδερφέ μου αγαπημένε . . .

Πνευματικός άνθρωπος, συνειδητοποιημένος γονιός, είναι αυτός που ξέρει πού βρίσκεται και πού πατάει, είναι αυτός που πάντα θα θέλει να διορθώνεται, να γίνεται καλύτερος, να βλέπει τα λάθη του στον εαυτό του και στα παιδιά του, θα θέλει να εξελίσσεται και να μην βουλιάζει στο ψέμα, την υποκρισία και σε ψεύτικα συννεφάκια τελειότητας.
Όλα αυτά θέλουν κότσια. Κότσια πνευματικά. Κότσια με μετανοημένη καρδιά.
Έχεις ;

π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh . gr

Οι Άγιοι Ανάργυροι: «ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΤΑ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ»

Η ιερά Καλύβη που για 63 ολόκληρα χρόνια (1923–1986) ασκήθηκε ο σύγχρονος αδάμαντας της νοεράς προσευχής και της καρτερικής ησυχίας, ο μακαριστός Γέροντας Θεοφύλακτος ο Νεοσκητιώτης (1897–1986), τιμάται επ’ ονόματι της Συνάξεως όλων των αγίων και θαυματουργών Αναργύρων.
Σ’ αυτή την ιερή τους εικόνα ο Γέροντας Θεοφύλακτος από την αρχή της μοναχικής του αφιερώσεως έβαλε την καθιερωμένη μετάνοια και υποτάχθηκε στον ονομαστό Γέροντα Ιωακείμ Σπετσιέρη (1858–1943).
Έκτοτε, η ζωντανή επαφή του με το ιερό σμήνος των αγίων Αναργύρων ήταν καθημερινή μέχρι το τέλος της ζωής του. Το πόσο μεγάλος ήταν ο σύνδεσμός του με τους αγαπημένους αγίους του, το φανερώνουν τα πολλά θαυμαστά περιστατικά που ο ίδιος εμπιστευόταν και αποκάλυπτε στους πλησίον του πατέρες, αλλά και από τις εκδηλώσεις θαυμασμού που του διέφευγαν πηγαία και αυθόρμητα. Αποσιωπούσε πολλά λόγω ταπεινοφροσύνης. Και αρκετά πάλι, παρ’ όλο που τα ομολογούσε, δεν γίνονταν αντιληπτά από τους πατέρες.

Όταν μιλούσε για τους αγίους Αναργύρους μειδίαζε χαριτωμένα κι έλαμπε το πρόσωπό του κι αυτό, αν μη τι άλλο, πρόδιδε την αγάπη του γι’ αυτούς. Αποκαλούσε τους αγίους Αναργύρους «τα χρυσά μου τα παλικάρια!»· τον δε προεξάρχοντά τους, άγιο Παντελεήμονα, «το χρυσό μου το παλικάρι!».
Ο παπα–Αβράμιος, από τη συνοδεία των «Αβραμαίων», μας διηγείται: «Όταν φιλοξενούνταν ο παππούς προς το τέλος της ζωής του στην Καλύβη μας, στη Θεία Λειτουργία τού δίναμε να ψάλλει το απολυτίκιο των αγίων Αναργύρων. Άρχιζε με τη βαριά του φωνή να ψέλνει: “Τὴν εἰκοσάριθμον ἔνθεον φάλαγγα…” κλπ. Κι όταν έφτανε στο τέλος του απολυτίκιου έλεγε: “Τα χρυσά μου τα παλικάρια!...”».

Οι θαυματουργικές ιάσεις που δέχθηκε από τους αγίους τού χάρισαν μια απόλυτη εμπιστοσύνη και μια χαριτωμένη φιλία μαζί τους. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να θεωρεί ο ίδιος μέσα του δεδομένο ότι θα λυθεί αυτό που ζητούσε από τους αγίους Αναργύρους, είτε για τον εαυτό του είτε για τους άλλους. Διαφορετικά, «ἐσκλήρυνε τοῦ αἰτεῖσθαι» (επέμενε με γρανιτένια υπομονή ακόμη περισσότερο στα αιτήματα των δεήσεών του), μέχρι να λάβει το αίτημα που ζητούσε διά της προσευχής. Κι αυτό, όχι μόνο σε θέματα υγείας σωματικής ή πνευματικής, αλλά και σε οποιοδήποτε άλλο ζήτημα ήταν πάντα έτοιμος να καταφύγει προς τους αγίους του.

Στην Καλύβη των αγίων Αναργύρων, εκτός από την εφέστια και μεγάλη εικόνα των Είκοσι αγίων Αναργύρων, η οποία βρίσκεται στο τέμπλο, δίπλα στην εικόνα του Χριστού, υπάρχει και μια άλλη μικρή θαυματουργή εικόνα των αγίων, στην οποία απεικονίζονται οι τρεις πρόκριτοι των Αναργύρων, δηλαδή οι άγιοι Παντελεήμων, Κοσμάς και Δαμιανός, όλη επενδυμένη με ασημένιο κάλυμμα. Από την εικόνα αυτή ο Γέροντας Θεοφύλακτος με τρεις συγκεκριμένους τρόπους δέχονταν πάντα πληροφορία για κάτι επικείμενο, δυσάρεστο ή ευχάριστο: είτε με τριγμό είτε με άρρητη ευωδία είτε με κινήσεις της ακοίμητης κανδήλας τους. Και αυτά τα σημεία συμβαίνουν ακόμη και σήμερα!

Πολλές φορές μιλούσε με τους αγίους μόνος του. Κι όταν τον ρωτούσαν με ποιόν μιλάει, έλεγε με φυσικότητα και με παιδική αθωότητα: «Δεν βλέπετε τα χρυσά μου τα παλικάρια;». Πόσες προσευχές και αιτήματα, πόσα δάκρυα κι αναστεναγμούς, δεν δέχονταν καθημερινά οι άγιοι Ανάργυροι από τον Γέροντα Θεοφύλακτο! Έμενε ώρες πολλές στο στασίδι μέσα στο ναό των αγίων Αναργύρων και, ατενίζοντας προς την αγία εικόνα τους, συνομιλούσε πραγματικά μαζί τους! Το τι τελετουργούνταν μέσα στην καρδιά αυτού του «αναργυρόφιλου» Γέροντος, μόνο ο Θεός κι αυτός το γνώριζε! Ο σεβασμός του προς τους αγίους δεν περιγράφεται! Όταν έλεγε το απολυτίκιό τους στεκόταν σε ευλαβική στάση κι ήταν γεμάτος δέος και χαρά για «τα χρυσά του παλικάρια»!

Αρκετές φορές άκουγε ουράνιες και γλυκύτατες ψαλμωδίες που προέρχονταν μέσα από το ναό τους και που δεν συγκρίνονταν ούτε ακόμη και με αυτές τις ψαλμωδίες που άκουγε από τους πιο καλλίφωνους αγιορείτες ψάλτες! Ήταν σίγουρος ότι οι άγιοι Ανάργυροι ήταν αυτοί που έψαλλαν τόσο θεσπέσια!...
«ΤΙ ’Ν’ ΟΛ’ ΑΥΤΑ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ;»
Κάποτε, στο ασκητικό σώμα του Γερο–Θεοφύλακτου εκδηλώθηκε και διαγνώστηκε καρκίνος. Για το λόγο αυτό, ετοιμάσθηκε από τους πατέρες ο παππούς και μετέβη κάτω στην Αθήνα. Εκεί φιλοξενήθηκε από την ανιψιά του, την Θεώνη, η οποία ανέλαβε και όλα τα ζητήματα της ασθενείας του.
Η ίδια εκμυστηρεύθηκε στους πατέρες ότι οι γιατροί τού έδωσαν όλο κι όλο είκοσι μέρες ζωή. Κατόπιν, με τη συμφωνία των πατέρων, έμενε στην Καλύβη των «Αβραμαίων» για να του δοθεί η καλύτερη περιποίηση για όσο διάστημα ζήσει. Του άρχισαν τη θεραπεία με τα φάρμακα κατά του καρκίνου, αλλά ο ίδιος δεν ήθελε με τίποτα να τα πάρει. «Πονάω!», έλεγε, «δεν θέλω να τα πάρω!... Αφήστε με!..». Κι έτσι οι πατέρες, κάνοντας υπακοή σε αυτή του την επιθυμία, δεν του δίνανε καθόλου φάρμακα γνωρίζοντας τα αποκαρδιωτικά προγνωστικά των γιατρών.
Όταν πέρασε ο καιρός, ο παππούς ζήτησε να πάει και πάλι στους γιατρούς. Οι Γεροντάδες, όμως, δεν ήθελαν να τον αφήσουν να πάει για να μην καταταλαιπωρηθεί. Ο νεαρός, τότε, π. Ανδρέας των «Αβραμαίων» γυρίζει και του λέει απροκάλυπτα:
–Παππού, έχεις καρκίνο και σε λίγες μέρες θα πεθάνεις! Τι θες, πάλι, τους γιατρούς;...
Τότε, χωρίς να δείξει την παραμικρή ανησυχία γι’ αυτό, γιατί προφανώς το ήξερε, λέει:
–Παιδί μου, θαύμα!... Μεγάλο θαύμα!...
Και σταυροκοπήθηκε.
Και με μεγάλη κατάνυξη άρχισε να διηγείται:
–Όταν ήμουν στο νοσοκομείο μπήκαν μέσα στο θάλαμο τρεις νέοι άνδρες· και ο ένας απ’ αυτούς φαινόταν σαν «αρχηγός» τους, πιο ισχυρός.
Με ρώτησε:
–Τι έχεις;
Κι εγώ του είπα:
–Παιδί μου, δεν μπορώ!...
Τότε, μ’ έπιασε τον καρπό του χεριού, σαν να μου μέτραγε το σφυγμό, και μου είπε:
–Καλά πάμε!
Κι έφυγε, αφήνοντάς μου μια αγαλλίαση εσωτερική. Όταν ήλθα πίσω στη Σκήτη, ακούω έξω μια «οχλαγωγία» και βλέπω όλους τους είκοσι αγίους Αναργύρους και τον προεξάρχοντα ηγέτη τους, «το χρυσό μου το παλικάρι» –έτσι αποκαλούσε τον άγιο Παντελεήμονα–, να έρχεται κοντά στο κρεβάτι μου και να μου λέει:
–Τί ’ν’ όλ’ αυτά τα φάρμακα; Άφησέ τα, αυτά!...
Και τά ’ριξε κάτω στο πάτωμα κι άφησε μόνο δύο απ’ αυτά, λέγοντάς μου:
–Απ’ αυτά θα πάρεις μόνο!
Κι από τότε, είμαι καλά!...
Γι’ αυτό δεν ήθελε να πάρει πλέον τα φάρμακα! Γιατί «το χρυσό του το παλικάρι» τού τα πέταξε κάτω από το τραπέζι και τον είχε ήδη θεραπεύσει! Ο παππούς ο Γερο–Θεοφύλακτος μετά απ’ αυτό το θαύμα έζησε όχι για είκοσι μέρες, όπως διέγνωσαν αρχικά οι γιατροί, αλλά τουλάχιστον για έξι χρόνια ακόμη. Έπειτα, επέτρεψε ο Θεός τον καρκίνο που εμφανίστηκε και πάλι κι έφυγε πραγματικά σαν πουλάκι!...
«ΕΜΕΙΣ, ΓΕΡΟΝΤΑ, ΣΕ ΘΕΡΑΠΕΥΟΥΜΕ, ΕΑΝ ΤΟ ΘΕΛΕΙΣ!»

Αυτό που χαρακτήριζε ιδιαίτερα τον όσιο Γέροντα Θεοφύλακτο τον Νεοσκητιώτη ήταν η πολλή του υπομονή. Γιατί εκτός από τις ποικίλες περιπέτειες του μοναχικού του βίου, σήκωνε και το σταυρό μιας ισόβιας ασθένειας που τον ταλαιπωρούσε μόνιμα.
Πολλές φορές ο πόνος δυνάμωνε πολύ. Απ’ ό,τι έλεγε κι ο ίδιος ο Γέροντας Θεοφύλακτος πήγαινε συχνά στους φίλους του, τους αγίους Αναργύρους, και τους παραπονιόταν γιατί δεν τον θεραπεύουν και μετά τους έβλεπε στον ύπνο τους να του λένε:
–Εμείς, Γέροντα, σε θεραπεύουμε, εάν το θέλεις! Αλλά αυτό εσένα δεν σε συμφέρει!...
Αυτή η «πληροφορία» που έπαιρνε, τον ανέπαυε και τον παρηγορούσε γι’ αρκετό καιρό. Και μετά πάλι συνέχιζε ο σταυρός του Ο πόλεμος, τον οποίο είχε σχεδόν μόνιμα, ο ευλαβέστατος αυτός αγωνιστής του Πνεύματος, ήταν ένα είδος λύπης, περίπου κάτι σαν μελαγχολία, που συχνά τον τυραννούσε, ιδιαίτερα, μετά το θάνατο του αγαπημένου Γέροντός του, του πατρός Ιωακείμ Σπετσιέρη. Στις δύσκολες στιγμές, όταν πιεζόταν από αυτόν τον πόλεμο κι έχανε σαν άνθρωπος το θάρρος του, εισερχόταν μέσα στη μικρή του εκκλησία κι έλεγε το παράπονό του προς τους προστάτες του αγίους Αναργύρους, οι οποίοι, με κάποια δική τους θεωρία πάντα τον παρηγορούσαν ανάλογα.
«ΒΛΕΠΕΙΣ ΠΩΣ ΤΟΝ ΔΕΣΑΜΕ; ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ, ΛΟΙΠΟΝ!»

Διηγείται ο Γέροντας Θεοφύλακτος ο Νεοσκητιώτης: «Κάποτε, που ήμουν πολύ πνιγμένος απ’ αυτό τον πόλεμο, πήγα να κοιμηθώ σχεδόν απελπισμένος. Και βλέπω στον ύπνο μου ότι πήγαινα προς το Κυριακό της Νέας Σκήτης.
Όταν βρέθηκα σε κάποιο στενό σημείο του δρόμου, με τείχη δεξιά κι αριστερά, αισθάνθηκα μέσα μου πολύ φόβο και βλέπω ξαφνικά μπροστά μου έναν τεράστιο σκύλο σε μέγεθος υπερφυσικό, σαν λιοντάρι, με άγριο βλέμμα και με άγρια διάθεση εναντίον μου. Τότε, τα έχασα κυριολεκτικά κι άρχισα να παρακαλώ τους αγίους Αναργύρους μου για να με σώσουν. Δεν πρόλαβα σχεδόν να παρακαλέσω και στη στιγμή παρουσιάστηκαν δύο “παλικάρια” (=οι άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός), που ήταν όλο φως και δόξα. Άρπαξαν αυτό το «σκυλοθηρίο», τό ’δεσαν με μια χοντρή αλυσίδα και μου είπανε: “Βλέπεις πώς τον δέσαμε και δεν μπορεί τώρα να σε βλάψει; Μη φοβάσαι, λοιπόν! Αλλά γύρισε πίσω στην Καλύβη σου και ησύχαζε!”. Ταυτόχρονα, μού ’δωσαν κι ένα όμορφο κάτασπρο ψωμάκι κι αμέσως ξύπνησα κι ήμουν όλος χαρά!...».
«ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΜΕ ΚΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΤΑΓΩΓΙΟ ΜΑΣ;»
«Άλλοτε, πάλι, είχα τον ίδιο πόλεμο και την ίδια απόγνωση που με μάστιζε φοβερά. Γνώριζα, βέβαια, ότι αυτό είναι πόλεμος του εχθρού, αλλά δεν μπορούσα ν’ απαλλαγώ! Λόγω της απειρίας μου, δεν το πολέμησα εξ αρχής, όταν μου πρωτοεμφανίστηκε αυτό το πάθος, και μου έγινε μετά μόνιμος σταυρός.

Αφού κάθισα να ξεκουραστώ, βλέπω μια ομάδα ανθρώπων, διαφορετικής ηλικίας ο καθένας τους, να ανεβαίνει από το δρόμο του Κυριακού της Σκήτης προς τα πάνω, όπου ήταν η δική μου Καλύβη, και μιλούσαν μεταξύ τους. Εγώ, πρόσεχα ποιοί ήταν και πού πήγαιναν.«
»Όταν πέρασαν το σταυροδρόμι και πλησίασαν τη δική μου εξώπορτα, σταμάτησαν για λίγο και τους ακούω να λένε ευκρινώς:
–Δεν περνάμε κι από το καταγώγιό μας;
»Πράγματι, άνοιξαν την πόρτα μου και μπήκαν μέσα, ψάλλοντας το δικό τους απολυτίκιο:
«Τὴν εἰκοσάριθμον, ἔνθεον φάλαγγα, τὴν ἐξαστράπτουσαν, χάριν οὐράνιον, τῶν Ἀναργύρων τῶν λαμπρῶν, τὸ στίφος ἀνευφημοῦμεν·…...»
»Έβλεπα να προπορεύεται απ’ όλους πιο μπροστά ο άγιος Παντελεήμων: νεαρός, ξανθός, μεγαλοπρεπής, με παράσημο ιατρικής στο στήθος του, και ακολουθούσαν και οι υπόλοιποι άγιοι Ανάργυροι ψάλλοντας μελωδικότατα όλο τους το τροπάριο. Ανέβηκαν τη σκάλα της Καλύβης στον επάνω όροφο που είναι η εκκλησία τους, μπήκαν μέσα, στάθηκαν με τη σειρά στους δύο χορούς κι άρχισαν να ψάλλουν τροπάρια από την ακολουθία τους. Όταν τελείωσαν τη ψαλμωδία, γύρισαν πίσω και έφυγαν προς το πάνω μέρος της Σκήτης, αφού μου άφησαν την ευλογία τους και πολλή παρηγοριά και για μέρες ήμουν γεμάτος χαρά και πνευματική ευτυχία…».

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. δ΄.
Ἅγιοι Ἀνάργυροι καὶ θαυματουργοί, ἐπισκέψασθε τὰς ἀσθενείας ἡμῶν· δωρεὰν ἐλάβατε, δωρεὰν δότε ἡμῖν.
Ἕτερον ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὡς θεῖοι θεράποντες, καὶ ἰατῆρες βροτῶν, ἀνάργυρον βλύζετε, τὴν θεραπείαν ἡμῖν, Ἀνάργυροι νδοξοι· ὅθεν τοὺς προσιόντας, τῇ σεπτῇ ὑμῶν σκέπῃ, ῥύσασθε νοσημάτων, καὶ παθῶν ἀνιάτων, Κοσμᾶ καὶ Δαμιανέ, Ῥώμης βλαστήματα.
Ἕτερον ἀπολυτίκιον ὅλων τῶν Εἴκοσι ἁγίων Ἀναργύρων
Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα.
Τὴν εἰκοσάριθμον, ἔνθεον φάλαγγα, τὴν ἐξαστράπτουσαν, χάριν οὐράνιον, τῶν Ἀναργύρων τῶν λαμπρῶν, τὸ στίφος ἀνευφημοῦμεν· οὗτοι γὰρ κατέβαλον τοῦ βελίαρ τὴν δύναμιν, πάντων τὰ νοσήματα συμπαθῶς ἐξιώμενοι, τῶν μετ’ εὐλαβείας βοώντων· δόξα Θεῷ τῷ ἐν Τριάδι.
Κοντάκιον
Ἦχος β΄.
Οἱ τὴν χάριν λαβόντες τῶν ἰαμάτων, ἐφαπλοῦτε τὴν ῥῶσιν τοῖς ἐν ἀνάγκαις, ἰατροὶ θαυματουργοὶ ἔνδοξοι· ἀλλὰ τῇ ὑμῶν ἐπισκέψει, καὶ τῶν πολεμίων τὰ θράση κατευνάσατε, τὸν κόσμον ἰώμενοι ἐν τοῖς θαύμασι.
Μεγαλυνάριον
Ἴασιν σωμάτων ῥῶσιν ψυχῶν, Κοσμᾶ θεοφόρε, σὺν τῷ θείῳ Δαμιανῷ, νείματε ὑψόθεν, ἀΰλῳ χειρουργίᾳ, τοῖς κατατρυχομένοις, ποικίλοις πάθεσι.
Ιερομονάχου Προδρόμου:
«Ο Γέρων Θεοφύλακτος ο Νεοσκητιώτης»
(Το ευωδέστατον άνθος της Χάριτος), Κεφ. 3ο, σελ. 75–80, 81–93, Έκδοσις Ιερά Καλύβη «Σύναξις των Αγίων Αναργύρων», Νέα Σκήτη – Άγιον Όρος, 2007.

Επιμέλεια ανάρτησης, επιλογή θέματος και φωτογραφιών, πληκτρολόγηση κειμένου: π. Δαμιανός.
toeilhtarion

Σύναξις πάντων των Αγίων Αναργύρων (17 Οκτωβρίου)

Αρκετοί νομίζουν ότι οι Άγιοι Ανάργυροι είναι δύο, ο Κοσμάς και Δαμιανός, χωρίς να ξεχωρίζουν τα ζεύγη που τιμάμε τις δύο πρωτομηνιές (Ιουλίου και Νοεμβρίου).
Αν ανατρέξουμε στα συναξάρια της εκκλησίας μας θα δούμε ότι η χορεία των Αναργύρων Αγίων ανέρχεται σε είκοσι μέλη.
17 Οκτωβρίου μνήμη των Αγίων Είκοσι Αναργύρων:
Κοσμά και Δαμιανού των εκ Ρώμης, Κοσμά και Δαμιανού των εξ Ασίας, Κοσμά, Δαμιανού, Ευτροπίου, Ανθίμου και Λεοντίου των εξ Αραβίας, Κύρου και Ιωάννου, Παντελεήμονος και Ερμολάου, Σαμψών και Διομήδους, Μωκίου και Ανικήτου, Ιουλιανού, Θαλλελαίου και Τρύφωνος.
Πάντας τιμώ σθνάμα τους Αναργύρους, εν τώδε ναώ τω σφίσιν ηγερμένω. Η εικοσάριθμος πέλουσα των Αναργύρων, χορεία σώζε τους δε τους σους οικέτας.
Είκοσιν ομού νυνί αναργύροας πάντας μέλπω.
'Όλοι είχαν την ιατρική επιστήμη ως μέσον θεραπείας και θαυμάτων, χωρίς υλικά ανταλλάγματα. Το σύντομο αυτό σεργιάνι ας αρχίσει, όπως η Εκκλησίας μας τους θυμάται και τους μνημονεύει.

ΚΟΣΜΑΣ, ΔΑΜΙΑΝΟΣ : Μαρτύρησαν το 284 στη Ρώμη, η μνήμη τους είναι την 1η Ιουλίου.
ΚΟΣΜΑΣ, ΔΑΜΙΑΝΟΣ : Καταγωγή τους ήταν η Μ. Ασία, η μνήμη τους είναι 1η Νοεμβρίου.
ΚΥΡΟΣ, ΙΩΑΝΝΗΣ: Καταγωγή του πρώτου η Αλεξάνδρεια, του δευτέρου η Έδεσσα Μεσοποταμίας. Συνμοναστές μαρτύρησαν με αποκεφαλισμό το 292 μ. Χ., η μνήμη τους τελείται στις 31 Ιανουαρίου.
ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ: Από την Νικομήδεια, αποκεφαλίστηκε το 305, τιμάται στις 27 Ιουλίου.
ΕΡΜΟΛΑΟΣ: Και αυτός από την Νικομήδεια, ιερέας και γιατρός, αποκεφαλισθείς το 306 μ. Χ.Ή μνήμη του είναι στις 26 Ιουλίου.
ΣΑΜΨΩΝ: Καταγωγή του η Ρώμη, χειροτονηθείς ιερέας στην Κωνσταντινούπολη και ΘΕΡΑΠΕΥΣΑΣ τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό εκείνος του έχτισε ξενώνα για φιλοξενία αναξιοπαθούντων, κοιμήθηκε ειρηνικά και τον τιμάμε στις 27 Ιουνίου.
ΔΙΟΜΗΔΗΣ: Από την Ταρσό της Κιλικίας έζησε και έδρασε στην Νίκαια της Βιθυνίας, στην οποία άφησε και την τελευταία του πνοή, τον 3ο αι. μ. Χ. Τιμάται δε στις 16 Αυγούστου.
ΜΩΚΙΟΣ: Από την Ρώμη και αυτός ιερέας και γιατρός, αποκεφαλισθείς επί Διοκλητιανού τον 3ο αι. μ. Χ. Τιμάται στις 11 Μαΐου.
ΑΝΙΚΗΤΟΣ: Μαρτύρησε στην Νικομήδεια το 288 μ. Χ. και η μνήμη του είναι στις 12 Αυγούστου.
ΘΑΛΛΕΛΑΙΟΣ: Από τον Λίβανο της Φοινίκης, τον συνέλαβαν και μετά από βασανιστήρια πολλά αποκεφαλίσθηκε το 284. Τον τιμάμε στις 20 Μαΐου.
ΤΡΥΦΩΝ: Βοσκός χηνών στην αρχή, στην Λάμψακο της Φρυγίας, βασανίσθηκε και αποκεφαλίσθηκε το 250 επί Δεκίου αυτοκράτορα. Η μνήμη του τελείται την 1η Φεβρουαρίου.
ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ: Από την Έμεσα της Συρίας. Μαρτύρησε το 284 και τον τιμάμε στις 6 Φεβρουαρίου.
ΚΟΣΜΑΣ, ΔΑΜΙΑΝΟΣ, ΛΕΟΝΤΙΟΣ, ΑΝΘΙΜΟΣ, ΕΥΤΡΟΠΙΟΣ: Οι Κοσμάς και Δαμιανός ήταν από την Αραβία γιατροί και πήγαν στην Αιγαίς της Λυκίας με τους αδελφούς τους Λεόντιο, Άνθιμο και Ευτρόπιο ομολογήσαντες τον Χριστό, μαρτύρησαν και τιμώνται στις 17 Οκτωβρίου.
Βλέπουμε λοιπόν που θεμελιώθηκε η Εκκλησία μας, στο αίμα των Αγίων και στη περίπτωση των Αγίων Αναργύρων, αρκετό ήταν αυτό.
Οι περισσότεροι βασανίσθηκαν, αποκεφαλίσθηκαν, έδωσαν την ίδια τους τη ζωή δηλαδή.
Κάποιοι απ' αυτούς τελείωσαν την επίγεια πορεία τους, ειρηνικά.
Όλοι πάντως την συνεχίζουν κοντά στον Δεσπότη Χριστό, στην Μητέρα Του και Μητέρα μας Παναγία και στην υπόλοιπη αμέτρητη χορεία των Αγίων της πίστεως μας.
Η συμμετοχή δε της ιερατικής οικογένειας δεν μπορεί να μείνει απαρατήρητη, μετρά αρκετά μέλη της.

Πηγή:IEΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ
www.in-agioianargyroi.gr

Ανάργυροι ονομάζονται επειδή δεν αγαπούσαν τα αργύρια, δεν ήσαν φιλάργυροι, η καρδιά τους δεν ήταν προσκολλημένη στα υλικά αγαθά και προσέφεραν τις ιατρικές τους υπηρεσίες αφιλοκερδώς.
Όλοι αυτοί οι άγιοι ήταν ανάργυροι και ακτήμονες.
Σε αυτούς πράγματι έχουν απόλυτη εφαρμογή τα λόγια του Χριστού: …ασθενούντας θεραπεύετε, λεπρούς καθαρίζετε, νεκρούς εγείρετε, δαιμόνια εκβάλλετε· δωρεάν ελάβετε δωρεάν δότε.
Μη κτήσησθε χρυσόν μηδέ άργυρον μηδέ μηδέ χαλκόν εις τας ζώνας υμών, μη πήραν (σάκκο) εις οδόν μηδέ δύο χιτώνας μηδέ υποδήματα μηδέ ράβδον (Ματθ. 10,8-9). Υπάρχουν τρία ζεύγη Αγίων Αναργύρων. Και στα τρία αυτά ζευγάρια τα ονόματα αυτών είναι Κοσμάς και Δαμιανός.

1.Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός
Αυτοί οι Άγιοι καταγόντουσαν απ’ την Ασία.
Οι γονείς τους ήταν ευσεβείς και ενάρετοι, και η μητέρα των Αγίων Αναργύρων, η Θεοδότη, αφού έμεινε χήρα συνέχισε την ενάρετη ζωή.
Με το παράδειγμα της Θεοδότης, οι Άγιοι Ανάργυροι διδάχτηκαν όλες τις αρετές στον μέγιστο βαθμό.
Οι Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός σπούδασαν την ιατρική και κατάφερναν, με την βοήθεια του Θεού, να θεραπεύουν κάθε ασθένεια και νόσο, είτε μακροχρόνια είτε βραχυχρόνια.
Ασχολήθηκαν επίσης και με την κτηνιατρική.
Οι Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός ονομάστηκαν Ανάργυροι επειδή δεν δέχτηκαν ποτέ πληρωμή για τις ιατρικές υπηρεσίες τους από κανέναν ασθενή.
Πέρασαν έτσι τη ζωή τους και κοιμήθηκαν ειρηνικά.
Τα λείψανά τους ενταφιάστηκαν στην πόλη Φερεμάν.
Η μνήμη τους τιμάται την 1 Νοεμβρίου.

2. Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός οι Ρωμαίοι
Οι Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός οι Ρωμαίοι έζησαν την εποχή που βασίλευαν ο αυτοκράτορας Καρίνος και ο αυτοκράτορας Νουμεριανός, περί το 284 μ.Χ. και η καταγωγή τους ήταν από την Ρώμη.
Οι Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός οι Ρωμαίοι ήταν ιατροί και κτηνίατροι.
Σαν πληρωμή για τις ιατρικές τους υπηρεσίες δεν ζητούσαν από αυτούς που θεράπευαν χρήματα ή κάτι άλλο υλικό, μα τους ζητούσαν να πιστέψουν στον Χριστό. Κάποιοι τους διέβαλαν στον αυτοκράτορα Καρίνο ότι κάνουν θαύματα και ιατρικές θεραπείες χρησιμοποιώντας μαγική τέχνη.
Μόλις το έμαθαν αυτό, οι Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός οι Ρωμαίοι παραδόθηκαν οι ίδιοι στον αυτοκράτορα και όχι μόνο δεν άλλαξαν την πίστη τους αλλά κατάφεραν να πείσουν τον αυτοκράτορα Καρίνο να αρνηθεί την ειδωλολατρία και να γίνει χριστιανός, θεραπεύοντάς τον θαυματουργικά.
Συγκεκριμένα, ο αυτοκράτορας Καρίνος τους απειλούσε με βασανιστήρια για να αρνηθούν την χριστιανική τους πίστη και τότε γύρισε το πρόσωπο του αυτοκράτορα προς την πλάτη του.
Οι Άγιοι Ανάργυροι τον θεραπεύσαν από την ασθένειά του και με αυτό το θαύμα του Θεού πίστεψαν όλοι οι παρευρισκόμενοι, τόσο ο αυτοκράτορας όσο και οι αυλικοί του.
Και έτσι άφησε τους Αγίους Αναργύρους να επιστρέψουν με τιμές πίσω στους συγγενείς τους. Δυστυχώς, ο ιατρός που είχε διδάξει την ιατρική τέχνη στους Αγίους Αναργύρους, ζήλεψε την δόξα των Αγίων και τους σκότωσε με πέτρες, αφού με δόλιο τρόπο τους παρέσυρε σε ένα βουνό με σκοπό δήθεν να μαζέψουν βότανα που θα είχαν ιατρική χρήση.
Η μνήμη τους τιμάται την 1 Ιουλίου.

3. Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός, Λεόντιος, Άνθιμος και Ευπρέπιος οι Μάρτυρες
Οι Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός είχαν καταγωγή από την Αραβία. Ήταν ιατροί και πήγαιναν από πόλη σε πόλη και από χωριό σε χωριό, θεραπεύοντας τους ασθενείς χωρίς να παίρνουν χρήματα, κι έτσι και ονομάστηκαν Ανάργυροι (δηλ. χωρίς αργύρια).
Αλλά δεν τους αρκούσε μόνο να θεραπεύουν τους ασθενείς στο σώμα, παρά έκαναν και κήρυγμα για να βοηθήσουν και τους άπιστους, τους ασθενείς στη ψυχή. Την εποχή που βασίλευε ο Διοκλητιανός και ο Μαξιμιανός, περί το 292 μ.Χ., οι Άγιοι Ανάργυροι πήγαν στην πόλη Αιγαίς της Λυκίας μαζί με τους τρεις αδελφούς τους, τον Λεόντιο, τον Άνθιμο και τον Ευπρέπιο.
Μπροστά στον ηγεμόνα Λυσία, οι Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός και οι Άγιοι Μάρτυρες Λεόντιος, Άνθιμος και Ευπρέπιος, ομολόγησαν την χριστιανική τους πίστη.
Βασανίστηκαν και τους βύθισαν στον πάτο της θάλασσας. Με την χάρη του Θεού όμως δεν πνίγηκαν αλλά βρέθηκαν σώοι και αβλαβείς στην στεριά.
Οι άπιστοι ειδωλολάτρες τους αιχμαλώτισαν πάλι και τους έριξαν σε αναμμένη κάμινο, μα πάλι ο Θεός τους φύλαξε με θαυματουργικό τρόπο και δεν έπαθαν τίποτα.
Κατόπιν τους κρεμάσαν και τους πέντε σε σταυρούς και τελικά τους αποκεφάλισαν. Έτσι οι Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός, Λεόντιος, Άνθιμος και Ευπρέπιος οι Μάρτυρες έλαβαν τον στέφανο του μαρτυρίου.
Η μνήμη των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού, Λεοντίου, Ανθίμου και Ευπρεπίου των Μαρτύρων τιμάται στις 17 Οκτωβρίου
Υπάρχουν όμως και άλλοι άγιοι Ανάργυροι που η μνήμη τους τιμάται ξεχωριστά
ΚΥΡΟΣ, ΙΩΑΝΝΗΣ: Καταγωγή του πρώτου η Αλεξάνδρεια, του δευτέρου η Έδεσσα Μεσοποταμίας. Συνμοναστές μαρτύρησαν με αποκεφαλισμό το 292 μ. Χ., η μνήμη τους τελείται στις 31 Ιανουαρίου.
Την Εύρεση των Τιμίων Λειψάνων των Αγίων Αναργύρων Κύρου και Ιωάννου την εορτάζουμε στις 28 Ιουνίου

ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ: Από την Νικομήδεια, αποκεφαλίστηκε το 305, τιμάται στις 28 Ιουλίου.
ΕΡΜΟΛΑΟΣ: Και αυτός από την Νικομήδεια, ιερέας και γιατρός, αποκεφαλισθείς το 306 μ. Χ.Ή μνήμη του είναι στις 26 Ιουλίου.
ΣΑΜΨΩΝ: Καταγωγή του η Ρώμη, χειροτονηθείς ιερέας στην Κωνσταντινούπολη και ΘΕΡΑΠΕΥΣΑΣ τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό εκείνος του έχτισε ξενώνα για φιλοξενία αναξιοπαθούντων, κοιμήθηκε ειρηνικά και τον τιμάμε στις 27 Ιουνίου.
ΔΙΟΜΗΔΗΣ: Από την Ταρσό της Κιλικίας έζησε και έδρασε στην Νίκαια της Βιθυνίας, στην οποία άφησε και την τελευταία του πνοή, τον 3ο αι. μ. Χ. Τιμάται δε στις 16 Αυγούστου.
ΜΩΚΙΟΣ: Από την Ρώμη και αυτός ιερέας και γιατρός, αποκεφαλισθείς επί Διοκλητιανού τον 3ο αι. μ. Χ. Τιμάται στις 11 Μαΐου.
ΑΝΙΚΗΤΟΣ: Μαρτύρησε στην Νικομήδεια το 288 μ. Χ. και η μνήμη του είναι στις 12 Αυγούστου.
ΘΑΛΛΕΛΑΙΟΣ: Από τον Λίβανο της Φοινίκης, τον συνέλαβαν και μετά από βασανιστήρια πολλά αποκεφαλίσθηκε το 284. Τον τιμάμε στις 20 Μαΐου.
ΤΡΥΦΩΝ: Βοσκός χηνών στην αρχή, στην Λάμψακο της Φρυγίας, βασανίσθηκε και αποκεφαλίσθηκε το 250 επί Δεκίου αυτοκράτορα. Η μνήμη του τελείται την 1η Φεβρουαρίου.
ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ: Από την Έμεσα της Συρίας. Μαρτύρησε το 284 και τον τιμάμε στις 6 Φεβρουαρίου.

armenisths

To Δοξαστικό «Των Αγίων Πατέρων ο χορός…»

Των αγίων Πατέρων ο χορός
εκ των της οικουμένης περάτων συνδραμών
Πατρός, και Υιού, και Πνεύματος αγίου
μίαν ουσίαν εδογμάτισε και φύσιν,
και το μυστήριον της θεολογίας
τρανώς παρέδωκε τη Εκκλησία·
ούς ευφημούντες εν πίστει, μακαρίσωμεν λέγοντες·
Ω θεία παρεμβολή, θεηγόροι οπλίται, παρατάξεως Κυρίου,
αστέρες πολύφωτοι, του νοητού στερεώματος,
της μυστικής Σιών οι ακαθαίρετοι πύργοι,
τα μυρίπνοα άνθη του Παραδείσου,
τα πάγχρυσα στόματα του Λόγου,
Νικαίας το καύχημα, οικουμένης αγλάισμα,
εκτενώς πρεσβεύσατε, υπέρ των ψυχών ημών

Ιστορία του δοξαστικού

Το δοξαστικό «Των Αγίων Πατέρων ο χορός» είναι ποίημα του Μητροπολίτη Γεωργίου Νικομηδείας (+880), ο οποίος έζησε τον Θ΄ αιώνα. Ο Γεώργιος υπήρξε διάκονος και Χαρτοφύλακας της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας και συνομιλητής του Πατριάρχη Φωτίου του Μεγάλου. Ο Φώτιος είναι ο Πατριάρχης ο οποίος απέστειλε τους Μεθόδιο και Κύριλλο για τον ευαγγελισμό των Σλάβων.
Το δοξαστικό αυτό έχει μελοποιηθεί από μελοποιούς όλων των περιόδων της βυζαντινής μελοποιΐας.
Την τελική του μορφή, στο αργοσύντομο στιχη-ραρικό μέλος, θα την λάβει κατά την περίοδο των εξηγήσεων, από τον περιώνυμο Πέτρο Λαμπαδάριο. Αυτό το μέλος χρησιμοποιείται βασικά μέχρι σήμερα, λαμβάνοντας ασφαλώς και διάφορες μελικές μορφές λόγω των διαφόρων διασκευών.
Πέτρος Λαμπαδάριος: Δομέστικος της Μεγάλης Εκκλησίας απὀ το 1764 έως το 1771, λαμπαδάριος από το 1771 έως τον θάνατό του από πανώλη το 17775. Από τις μεγαλύτερες μορφές στην ιστορία της ψαλτικής τέχνης, θεωρείται η τέταρτη πηγή της. Η παραγωγή του είναι εκπληκτική, τόσο σε όγκο όσο και ποιότητα. Το έργο του αποτελεί την σπονδυλική στήλη του σημερινού ρεπερτορίου της ψαλτικής τέχνης.

Θεολογικό περιεχόμενο του δοξαστικού

Κατά την περίοδο της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, όταν πρόκυπτε κάποιο πρόβλημα στους κόλπους της Εκκλησίας, ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου, πραγματοποιούσε σύγκληση συνόδου επισκόπων από όλα τα μέρη, για να βρεθεί η λύση του προβλήματος. Μετά την Ανάσταση του Χριστού, προέκυψαν διάφορα προβλήματα και διχογνωμίες σχετικά με το πρόσωπό Του. Πώς γίνεται να είναι Θεός και να γεννιέται από άνθρωπο; Ποια η σχέση του Χριστού με το Θεό; Σε όλα αυτά τα ερωτήματα, προσπάθησαν οι 318 Πατέρες της Εκκλησίας να δογματίσουν την αλήθεια γύρω από το πρόσωπο του Χριστού.

Το ιδιόμελο δοξαστικό αναφέρεται στους Πατέρες οι οποίοι συμμετείχαν και εδογμάτισαν στις Οικουμενικές Συνόδους. Ψάλλεται τρείς φορές κατά την διάρκεια του εκκλησιαστικού έτους:

α. Την Κυριακή του Οκτωβρίου η οποία συμπίπτει μεταξύ ια΄ και ιζ΄ του μηνός, κατά την οποία τιμώνται οι Πατέρες της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Η Οικουμενική Σύνοδος συνήλθε στη Νίκαια της Βιθυνίας από τις 24 Σεπτεμ-βρίου έως τις 13 Οκτωβρίου 787 μ.Χ., με πρωτοβουλία της αυτοκράτειρας Ειρήνης, η όποια ασκούσε χρέη αντιβασιλέως. Υπό την προεδρία του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Αγίου Ταρασίου συγκεντρώθηκαν 350 ορ-θόδοξοι επίσκοποι, και σε αυτούς προστέθηκαν άλλοι δεκαεπτά ιεράρχες, οι όποιοι αποκήρυξαν την αίρεση των εικονομάχων.

β. Την Στ΄ Κυριακή μετά το Πάσχα, κατά την οποία τιμώνται οι 318 Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, η οποία συνεκλήθη από τον Μέγα Κωνσταντίνο το 325 στη Νίκαια της Βιθυνίας και απεφάνθη ότι ο Χριστός είναι Θεός, ομοούσιος με τα άλλα δύο πρόσωπα της Τριαδικής Θεότητας. Συνέταξε επίσης Σύμβολο της Νίκαιας, καθιέρωσε τον όρο ομοούσιος και όρισε την ημε-ρομηνία εορτασμού του Πάσχα. Το ποιητικό κείμενο του δοξαστικού αναφέρει «Νικαίας το καύχημα». Στις άλλες περιπτώσεις το κείμενο διαμορφώνεται σε «Εκκλησίας το καύχημα».

γ. Την Κυριακή του Ιουλίου η οποία συμπίπτει μεταξύ ιγ΄ και ιθ΄ του μηνός, κατά την οποία τιμώνται οι Πατέρες της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Η Σύνοδος συγκλήθηκε από τον Αυτοκράτορα Μαρκιανό και τη σύζυγό του, Αυγούστα Πουλχερία το 451 στη Χαλκηδόνα. Αποτελείτο από 650 επισκόπους και καταπολέμησε τη διδασκαλία του Μονοφυσιτισμού, η οποία, με πρω-τεργάτη τον αρχιμανδρίτη Ευτυχή, δίδασκε ότι η θεία φύση του Χριστού απορρόφησε πλήρως την ανθρώπινη.

δ. Γενικά η Εκκλησία εορτάζει τους Αγίους Πατέρες σε διάφορες ημερομηνίες:

i. Την εβδόμη Κυριακή από του Πάσχα τους 318 Θεοφόρους Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου.
ii. Στις 22 Μαΐου τους 150 Πατέρες της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου.
iii. Την 9η Σεπτεμβρίου τους 200 Πατέρες της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου. iv. Στις 11 Ιουλίου τους 630 Πατέρες της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου.
v. Στις 25 Ιουλίου τους 165 Πατέρες της Ε΄ Οικουμενικής Συνόδου.
vi. Στις 14 Σεπτεμβρίου τους 170 Πατέρες της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου.
vii. Στις 11 Οκτωβρίου τους 367 Πατέρες της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου.
viii. Στις 16 Ιουλίου τους Πατέρες των έξη πρώτων Οικουμενικών

Οι Πατέρες είναι κυρίως οι επίσκοποι, αλλά και άλλοι κληρικοί, οι οποίοι συνέδραμαν στις Οικουμενικές Συνόδους από όλες τις χριστιανικές περιοχές. Το δοξαστικό αναφέρεται κατ’ εξοχήν στα δογματικά θέματα της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, αλλά χρησιμοποιείται και για την υμνολόγηση των Πατέρων των άλλων δύο Συνόδων.

Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος εδογμάτισε για την θεότητα του Ιησού Χριστού, η οποία αμφισβητήθηκε από τον Άρειο, ο οποίος έλεγε ότι ο Χριστός είναι κτίσμα, χρησιμοποιώντας την φράση «ἦν ποτε, ὅτι οὐκ ἦν», δηλαδή ότι υπήρξε καιρός κατά τον οποίο ο Χριστός δεν υπήρχε, άρα δεν είναι Θεός, αλλά κοινός άνθρωπος. Η Σύνοδος αποφάνθηκε ότι ο Χριστός είναι Θεός, ομοούσιος με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα: «Πατρός, καὶ Υἱοῦ, καὶ Πνεύματος ἁγίου μίαν οὐσίαν ἐδογμάτισε καὶ φύσιν»9.
Έτσι οι Πατέρες της Α΄ Συνόδου ονομάζονται θεοφόροι, διότι μίλησαν για το ομοούσιο της τριαδικής θεότητας. Ευφημούνται από τους πιστούς και μακαρίζονται.

ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΩΝ ΠΕΠΙΣΤΕΥΚΟΤΩΝ ΤΩ ΘΕΩ

«Τέκνον Τίτε, πιστὸς ὁ λόγος· καὶ περὶ τούτων βούλομαί σε διαβεβαιοῦσθαι, ἵνα φροντίζωσι καλῶν ἔργων προΐστασθαι οἱ πεπιστευκότες τῷ Θεῷ. Ταῦτά ἐστι τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις» (Τίτ. 3,
«Παιδί μου Τίτε, αὐτὰ τὰ λόγια εἶναι ἀξιόπιστα καὶ θέλω νὰ τὰ βεβαιώνεις μὲ τὴν προσωπική σου μαρτυρία, ὥστε ὅσοι ἔχουν πιστέψει στὸν Θεὸ νὰ φροντίζουν νὰ πρωτοστατοῦν σὲ καλὰ ἔργα. Αὐτὰ εἶναι τὰ καλὰ καὶ τὰ χρήσιμα στοὺς ἀνθρώπους»

Ο ακτιβισμός σήμερα αποτελεί πολύτιμη μαρτυρία κοινωνικού ενδιαφέροντος. Από πράξεις εθελοντισμού που δείχνουν ότι δεν έχει χαθεί το ενδιαφέρον για την κοινωνία και κάποιες ευπαθείς ομάδες της ή για το περιβάλλον και τον κόσμο, μέχρι και σε πράξεις δυναμικές, κάποτε αμφιλεγόμενες ή και εξοργιστικές, καθότι εμπεριέχουν και βία «για καλό σκοπό», ο άνθρωπος σήμερα προσπαθεί να δείξει ότι δεν είναι μόνο λόγια, αλλά και έργα.
Οι πράξεις συνήθως φαίνονται. Μπορεί να υποκρύπτουν έναν χαρακτήρα έπαρσης και εγωκεντρισμού, ωστόσο έχουν αντίκτυπο και δημιουργούν πρότυπα, τα οποία συνήθως είναι χρήσιμα.
Η πνευματική μας παράδοση, ακολουθώντας τις προτροπές του Χριστού στην επί του όρους ομιλία, ουσιαστικά υιοθετεί την πρόταση ότι δεν είναι αξιόπιστος ο λόγος του χριστιανού, εάν αυτοί που πιστεύουν στον Θεό δεν πρωτοστατούν σε καλά έργα. Μπορεί να ισχύει το «μη γνώτω η αριστερά τι ποιεί η δεξιά», όχι γιατί είναι κακό να προσφέρεις έμπρακτα, αλλά για να αποφύγεις τον κίνδυνο της έπαρσης, ωστόσο ουδέποτε ο χριστιανισμός κρύφτηκε πίσω από την προσευχή ως εναπόθεση των ελπίδων μας στον Θεό.
Ο καθείς καλείται να πράξει αυτό που περνά από το χέρι του και να αφήσει στον Θεό τον τελευταίο λόγο. Ειδάλλως, η φιλανθρωπία των χριστιανών και της Εκκλησίας δεν θα είχε νόημα. Δεν είμαστε μοιρολάτρες, αλλά άνθρωποι που ζούμε στην πράξη Αυτόν και αυτό που πιστεύουμε!
Η κοινωνία όμως έχει την τάση να ζητά έργα και να μην ακολουθεί την αξιοπιστία των λόγων. Αυτό είναι το δυσάρεστο των καιρών. Τα έργα λειτουργούν στο επίπεδο των εντυπώσεων, του εικονικού θορύβου, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να μην προσέχουν τα λόγια, ούτε τους λόγους για τους οποίους τα έργα γίνονται. Και στην χριστιανική παράδοση το κλειδί είναι η αγάπη. Η αγάπη ως έξοδος του ανθρώπου από την προτεραιότητα του εγώ. Ως χρόνος που ξοδεύεται πλούσια για τον πλησίον. Ως άρση σταυρού.
Ως σύνδεση με τον Χριστό και την Εκκλησία. Ως προσδοκία ανάστασης. Γιατί τα έργα της πίστης μαρτυρούν ακόμη ανθρώπους που δεν φοβούνται τον θάνατο, δεν τον θεωρούν τέρμα της ύπαρξης καθιστώντας έτσι την όποια εργασία και δράση ότι έχει νόημα μόνο στην προοπτική της επιβίωσης, της αυτάρκειας και της ματαιοδοξίας. Όταν ο άνθρωπος πιστεύει στην συνέχεια της ύπαρξης μέσω της ψυχής, μέσω της προσδοκίας της ανάστασης και του σώματος την έσχατη ημέρα της κτίσης, της δευτέρας Παρουσίας του Χριστού, τότε νιώθει πως τα έργα της αγάπης, προς όποιον κι αν απευθύνονται, έχουν νόημα αιωνιότητας.
Για τον κόσμο όμως τα έργα έχουν αποσυνδεθεί από τα λόγια και τον λόγο που γίνονται. Κρατά τα έργα ως όφελος και χρησιμότητα ή και ως απόδειξη ότι δικαιολογημένα υπάρχουμε οι χριστιανοί, χωρίς όμως να θέλει να εντρυφήσει στο ότι όλα γίνονται για τον Χριστό, για την ανάσταση, για την αγάπη που αποτελούν τα σημεία κατατεθέντα της πίστης.
Συχνά και εμείς οι χριστιανοί μεταθέτουμε το νόημα των έργων σε μία τυπολατρία, σε μία αποδεικτική διαδικασία ότι πιστεύουμε, όχι όμως από καρδιάς μεταμορφούμενης σε αγάπη, αλλά είτε για να αποφύγουμε από φόβο την κόλαση, είτε για να ανταμειφθούμε στην άλλη ζωή, με αποτέλεσμα λόγια και έργα μας να έχουν στυφότητα. Να είναι τυπικές πράξεις και όχι αναδύσεις καρδιάς. Ας ξανακοιτάξουμε τον έσω άνθρωπο, την καρδιά και την νοοτροπία μας.
Προφανώς και δεν είναι εύκολο να αλλάξει ο κόσμος με τα έργα. Είναι όμως ένα σημάδι ότι υπάρχουμε και για τον πλησίον μας, υπάρχουμε και για τον κόσμο που δημιούργησε ο Θεός. Κι ένα έργο αγάπης, είτε είναι ελεημοσύνη, είτε συμπαράσταση, είτε προσευχή, είτε συγχώρηση, είτε νίκη κατά των παθών μας, εκτός του ότι καλύπτει πλήθος αμαρτιών, φέρνει στο φως κάτι από την ομορφιά με την οποία ο Θεός μάς προίκισε: να υπάρχουμε βγαίνοντας από εμάς! Ο καθένας το χρέος του!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός