"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ένας Παράδεισος σε μία κολόνα της Θήβας

Ένας νεαρός οδηγούσε τη μεγάλου κυβισμού μηχανή του, όταν παρατήρησε σε κεντρικό σημείο της Θήβας μία αφίσα με τη μορφή του μακαρίου Γέροντος Εφραίμ του Κατουνακιώτη.
Ήταν αρκετά χρόνια μετά την κοίμηση του Γέροντα, ώστε είχαν επικολληθεί αφίσες, σε σημεία της πόλεως, λόγω ενός αφιερώματος των επομένων ημερών, προς τιμήν του. Ο νεαρός είχε σταματήσει με τη μηχανή, ενώ κάπως φαινόταν από μακριά να επεξεργάζεται με το βλέμμα του, ή ακόμη και με τα χέρια του, την επικολλημένη αφίσα του παπά Εφραίμ.
Τον άνθρωπο πλησίασε ο πρωτοπρεσβύτερος π. Σπυρίδων Βασιλάκος, ο οποίος μάς μεταφέρει το περιστατικό όπως το βίωσε στην πόλη της Θήβας.
«Είδα ένα παιδί» μαρτυρεί ο πατήρ Σπυρίδων, «να έχει αποσβολωθεί και να κοιτάζει τη φωτογραφία του Γέροντα».
Ο νεαρός γύρισε το βλέμμα του προς τον ιερέα, ο οποίος είχε ήδη βαδίσει προς το μέρος του:
«Σας παρακαλώ, σας παρακαλώ πάρα πολύ, θέλω να μού πείτε που βρίσκεται αυτό το προσωπάκι...». Έκλαιγε, λέγοντας αυτό. Επέμεινε: «Που βρίσκεται αυτός ο άνθρωπος;».
«Ξέρεις, καλέ μου, ο Γέροντας έχει φύγει για τον ουρανό εδώ και αρκετά χρόνια».
Ο νεαρός θρήνησε στο άκουσμα αυτής της πληροφορίας.
«Πάτερ μου, περνούσα με τη μηχανή και είδα αυτό το βλέμμα, αυτόν τον άνθρωπο ολοζώντανο και ένιωσα να μπαίνει μέσα μου! Να ανακατεύει όλη μου την ψυχή! Να τραβάει με δύναμη την απόγνωση μου! Ένιωσα ότι μέσα μου ξημέρωσε! Και μού λες τώρα ότι δεν μπορώ να τον βρω αυτόν τον άνθρωπο;».
«Μα, ήδη συναντήθηκες μαζί του» τον παρηγόρησε ο πατήρ Σπυρίδων, εννοώντας πως ήδη ο νεαρός απήλαυσε μια στάλα από τη Χάρι του Θεού, δια πρεσβειών του αγίου Γέροντος.

Αυτός ο νεαρός, κάνοντας στροφή στη ζωή του, ξεκίνησε να μπαίνει στο κλίμα της καθημερινής πνευματικής προσπάθειας, οφείλοντας τη μεταστροφή του στον παπά Εφραίμ τον Κατουνακιώτη, σε αυτήν την αφίσα, την κολλημένη σε μία κολόνα της Θήβας. Συμμετείχε έπειτα στα Μυστήρια της Εκκλησίας, ομολογώντας σε κάθε ευκαιρία ότι «εμένα Γέροντας μου είναι ο Εφραίμ ο Κατουνακιώτης!», έστω κι αν ο Γέροντας είχε φύγει πολλούς χρόνους πριν εκτυλιχθεί το εν λόγω περιστατικό.
«Μία φωτογραφία» υπερθεματίζει ο πατήρ Σπυρίδων Βασιλάκος. «Δύο μάτια, τα οποία μπορούν να σου πουν πολλά, να σου αποκαλύψουν τον εσωτερικό τους Παράδεισο».

ΠΗΓΗ: Ομιλία Πρωτ. π. Σπυρίδωνα Βασιλάκου για την αγιασμένη μορφή των ημερών μας, Γέροντα Εφραίμ τον Κατουνακιώτη, στον Ιερό Ναό Ευαγγελίστριας Πειραιώς εντός του πλαισίου ομιλιών «Ενορία εν δράσει». Βιντεοσκόπηση ανηρτημένη στο διαδίκτυο [www.pemptousia.com] υπό τον τίτλο: "Ο καθηγητής της ερήμου Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης"

Οι μικρές αμαρτίες έχουν και αυτές βάρος

Γέροντα, όταν δεν αισθάνομαι την ανάγκη για εξομολόγηση, τι φταίει;
- Μήπως δεν παρακολουθείς τον εαυτό σου;
Η εξομολόγηση είναι μυστήριο. Να πηγαίνης και απλά να λες τις αμαρτίες σου.
Γιατί, τι νομίζεις; Πείσμα δεν έχεις; Εγωισμό δεν έχεις;
Δεν πληγώνεις την αδελφή; Δεν κατακρίνεις; Μήπως εγώ τι πηγαίνω και λέω; «Θύμωσα, κατέκρινα… » και μου διαβάζει ο πνευματικός την συγχωρητική ευχή.
Αλλά και οι μικρές αμαρτίες έχουν και αυτές βάρος. Όταν πήγαινα στον Παπα-Τύχωνα να εξομολογηθώ, δεν είχα τίποτε σοβαρό να πω και μου έλεγε: «Αμμούδα, παιδάκι μου, αμμούδα»!
Οι μικρές αμαρτίες μαζεύονται και κάνουν έναν σωρό αμμούδα, που όμως είναι βαρύτερη από μία μεγάλη πέτρα.
Ο άλλος που έχει κάνει ένα αμάρτημα μεγάλο, το σκέφτεται συνέχεια, μετανοεί και ταπεινώνεται.
Εσύ έχεις πολλά μικρά.

Αγίου Παΐσιου Αγιορείτου

Σας παρακαλώ όλοι να ζήσετε βίον άγιον, να βαδίσετε σε γραμμές άγιες για να βοηθήσετε την Εκκλησία και την Ελλάδα μας. Οι καρδιές σας να γίνουν θυμιατήρια, που θα ανεβαίνει η προσευχή σας στο θρόνο του Θεού».

Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής

«Το ότι πρέπει να θεωρείται από κάθε θάνατο χειρότερο το να στερηθούμε την προσευχή μας διδάσκει ο προφήτης Δανιήλ, ο μέγας προφήτης, ο οποίος προτίμησε να πεθάνει παρά να στερηθεί τρεις μόνο ημέρες την προσευχή. Διότι δεν διέταξε σε αυτόν ο βασιλεύς των Περσών να ασεβήσει, αλλά τρεις μόνο ημέρες να προσπαθήσει να το κάμει αυτό. Χωρίς την θεία επενέργεια δεν είναι δυνοτό να έλθει κανένα αγαθό στις δικές μας ψυχές. Η επενέργεια του θεού εγγίζει τους πόνους μας και τους ελαφρύνει, αν δει ότι αγαπάμε την προσευχή».

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

"Οταν προηγηθεί ή καθαρότητα στον άνθρωπο,κι έρθει ή απλότητα με τη θέρμη της πίστης καί την ευλάβεια, τότε πια φιλοξενείται μέσα μας ή Αγία Τριάδα, καί με το θείο εκείνο φωτισμό
εύκολα βρίσκει κανείς τα κλειδιά των θείων νοημάτων, για να ερμηνεύσει το Πνεύμα του Θεού με πολύ απλό καί φυσιολογικό τρόπο,χωρίς διανοητικό πονοκέφαλο.

Άγιος Παίσιος

«Παιδί μου, μην έχεις πολύ εμπιστοσύνη στη λογική σου.Άφησε το Θεό να κατευθύνει τα βήματα σου. "Οταν ό άνθρωπος επιθυμεί να πράξει το θέλημα τον Θεού, Αυτός βρίσκει τρόπους να τον δείξει. Ό Θεός δεν μας έχει ανάγκη. Αυτός φροντίζει την Εκκλησία Του, καί μπορεί κι από τίς πέτρες να βγάλει ανθρώπους για να όδηγήσουν το λαό Του».

π. Έπιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Χαστούκι στη ματαιοδοξία

Μια κυρία, γνωστού εμπόρου των Αθηνών, αρρώστη­σε, Ή κυρία αύτη είχε μια εξαδέλφη πού είχε έλθει από την Αίγυπτο, πλούσια.Ελένη Βλάχου ώνομάζετο.Ηλθε νά ΐδή την ασθενή έξαδέλφην της."Ομιλίας γενομένης, της λέγει: «Να στείλης να φέρης τον παπα-Νικόλα, να σου διάβαση ευχή υπέρ υγείας».Ή κόρη της ασθενούς άρέσκετο πολύ εις την έξωτερικήν καλαισθησίαν.Ο παππούς,όμως,λόγω του ότι λει­τουργούσε καθημερινά,άνακατευόμενος με κεριά, με σκονισμένα έρημοκκλήσια, με τις λαδιές τους κ.λ.π., δεν μπορούσε να διατηρηθή ολοκάθαρος. Βέβαια, καθαρός ήτα­νε, αλλά όχι όπως θα τον ήθελε ή δεσποινίδα εκείνη. Λέγει λοιπόν στη θεία της: -Καλή μου θεία, να φέρωμε από τις μεγάλες εκκλησίες έναν ευπρεπή ιερέα, και όχι αυτόν, πού θα είναι σκονισμένος από την εκκλησία κ.λ.π.

Την αυτή νύκτα βλέπει στον ύπνο της τον παπα-Νικόλα, με όλόχρυσον άμφίεσιν, με φελόνια χρυσά και της λέγει: «Σοϋ αρέσω,παιδί μου»; Έντρομος έξύπνησε ή κοπέλλα, έστειλε αμέσως να φωνάξη τη θεία της, και την παρεκάλεσε να φροντίση να φέρη το συντομώτερο τον Παππού. Αυτή ανέθεσε σε μία βαπτιστήρα της,Κατίνα ονόματι,και της λέγει: «Πήγαινε γρήγορα, να πής εκ μέρους μου εις τον Παππού, να έλθη αμέσως μετά
την λειτουργίαν εις το σπίτι».ΊΗλθε ή κοπέλλα συγκεκινημένη για όσα προηγήθησαν και μας τα είπε. Μετά πήρε τον παπα-Νικόλα και τον πήγε στην ασθενή.Όταν ανέ­βαιναν τις σκάλες, κατέβηκε ή κόρη τής ασθενούς να τον ύποδεχθή μετά μεγάλης ευλάβειας, οπού καθώς έσκυψε να του φιλήση το χέρι της λέγει: «Σοΰ άρεσα, παιδί μου,όπως με είδες»; Συγκίνησις και κατάπληξις διεπέρασε όλο της το σώμα. Ποτέ δεν περίμενε έναν τέτοιο έλεγχο στη ματαιοδοξία της.

Από το βιβλίο «Ό παπα-Νικόλας Πλανάς, ό απλοϊκός ποιμήν τών απλών προβάτων», έκδ. Άστήρ. ·

Αγ.Νικόλαος Πλανάς-Ο απλοικός ποιμήν των απλών προβάτων

Η χαρα του και η ζωή του ήταν να λατρεύει τον Θεό «ήμέρας και νυκτός», να κάνη Λειτουργίες άγρυπνίες,έσπερινούς,παρακλήσεις,άγιασμούς,εύχέλαια, μνημόσυνα.
Εξω από αυτά, ζωή και ευτυχία δεν υπήρχε για τον γέροντα, για τον «παππού», για τον παπα-Νικολα, κατά τον προφήτη Δαυίδ πού λέγει: «Μίαν ήτησάμην παρά Κυρίου, ταύτην ζητήσω, το κατοικείν με εν οίκω Κυρίου πάσας τάς ήμέρας της ζωής μου.Του θεωρείν με την τερπνότητα Κυρίου, του έπισκέπτεσθαι τον ναόν τον άγιον αύτοϋ» (Ψαλμ. κστ' 4).

Και με ιήν άσβεστη δίψα πού είχε να ίερουργή, μαζί με τήν άπλοική συνοδεία του παράσερνε και τούς άδιάφορου και τούς άκατάνυκτους, και τούς έκανε χριστιανούς.Ή συνοδεία του ήτανε τα τέκνα του,υιοί και θυγατέρες του Χριοτού, ευλογημένη συντροφιά,πού οτή μέση είχανε τον αθώο γέροντα για οδηγό, τον καλόν ποιμένα, πού όδηγοϋσε τα πρόβατα του στα καλά και δροσερά λειβάδια τής Όρθοδόξου πίστεως.Όλη ή έγνοια κ' ή φροντίδα του γέροντα ήτανε ή σωτηρία των προβάτων. Τα πονούσε, επειδή δεν ήτανε «ό μισθωτός», πού αφήνει τα πρόβατα και φεύγει.
Και πώς δεν ήτανε «μισθωτός» το φανερώνει όλη ή ζωή του, πού την πέρασε χωρίς να απόκτηση τίποτα. Με τα χρήματα δεν είχε καμμιά συνάφεια, όπως είπαμε πρωτύτερα. Ό,τι του δίνανε για να λει-τουργήση και για να μνημονέψη, από το ένα χέρι τα έπαιρνε κι από τ' άλλο τα έδινε. Τα πρόβατα του ήθελεν ν' ανακούφιση, κ' έκείνος ας ήτανε πεινασμένος,διψασμένος,κουρασμένος,με στεγνό λαρύγγι, ϋστερ'από χιλιάδες ονόματα πού είχε μνημονέψει. Επί χρόνια έσερνε μαζί του δέματα από χαρτιά κιτρινισμένα, πού απάνω σ' αυτά ήτανε γραμμένα ένα πληθος άκαταμέτρητο ονόματα κεκοιμημένων.'Ώ! Τί απίστευτη απλότητα και αγαθότητα! Και πόσο μακάριοι θα είναι όσοι τεθνεώτες μνημονευθήκανε από έναν τέτοιον ιερέα!
Μεγάλο και ψυχοσωτήριο παράδειγμα για μάς είναι ή ζωή ένός τέτοιου ανθρώπου στον σημερινόν καιρό πού φούντωσε ή αμαρτία, και πού την κάθε λογης ακολασία την έχουν συνηθίσει τόσο οι άνθρωποι,ώστε να έχουν γίνει αναίσθητοι. Στούς πλέον σκοτεινούς καιρούς,που κρύβεται το λαμπερό πρόσωπο του Θεοΰ από τά μάτια των ανθρώπων, ή φιλανθρωπία του φανερώνει ανάμεσα μας κάποιον απεσταλμένο του, για να μάς στερέωση στην πίστη με την πολιτεία του,κι ας μη λέγη πολλά λόγια, Τέτοιοί άπεσταλμένος ήτανε ό παπα-Πλανάς,πού μήτε γράμματα γνώριζε,μήτε είχε την ευκολία στα λόγια πού έχουν έκείνοι όπου συνηθίζει ό κόσμος να τούς λέγη θεολόγους και πού σπουδάζουν στα πανεπιστήμια και στ' άλλα σχολειά και παίρνουν διπλώματα. Γνώρισμα της Ορθοδοξίας είναι ή απλότητα τής καρδιας πού φέρνει την πίστη. Κι όπου υπάρχει αληθινή κι άμετασάλευτη πίστη, φανερώνουνται όλα τα πνευματικά χαρίσματα και δώρα του Θεού.

Όλ' αυτά τα ουράνια χαρίσματα τα είχε λάβει από τον Κύριον ό παπα-Νικόλας.Όλα αυτά τα άφθαρτα διαμάντια στολίζανε εκείνο το φτωχοντυμένο γεροντάκι,πού στάθηκε ό πιο ταπεινος από τούς ταπεινούς.Για τούτο ή θεία χάρη σκήνωσε μέσα του, κατά τον λόγο της Γραφης πού λέγει:
«Επί τίνα επιβλέψω,άλλ' ή έπί τον ταπεινόν και ήσύχιον και τρέμοντα μου τούς λόγους;» (Ήσ. ξστ' 2).
Ποιός άρχοντας,ποιός βαθύπλουτος έζησε σαν τον παπα-Πλανα, πού δεν είχε «που την κεφαλήν
κλίνη»; Ποιός δοξασμένος αγαπήθηκε όσο αγαπήθηκε έκείνος πού κρυβότανε για να μη τον δή κανένας;
Ποιός ρήτορας στάθηκε πιο έκφραστικός από τον παπα-Νικόλα, πού ψεύδιζε σαν νάτανε κανένα νήπιο;
Κι αληθινά, ποιός ήτανε πιο πλούσιος από τον άγιασμένον αυτόν γέροντα, άφου τα είχε όλα στη ζωή του, χωρΐς να κρατά μία δραχμή στην τσέπη του; Αύτός ζοϋσε σαν έκείνους τούς βλογημένους πού λέγει ό άπόστολος Παϋλος πώς ήτανε «μηδέν έχοντί και τα πάντα κατέχοντει». Ζητούσε πρωία τη βασιλεία του Θεού, κι όλα τα άλλα «προσετίθεντο αύτω (Μαρκ. δ' 24).
Το πιο μικρό νόμισμα δεν βραδυαζότανε στην τσέπη του. «Γιατί, όπως λέγει ό άγιος Συμεών ό Νέος Θεολόγος,«έκείνος όπου έχει φυλαγμένα χρήματα, είναι αδύνατο να πιστεύη και να έλπίζει στον Θεό». Και τοΰτο είναι φανερό από εκείνα όπου είπε ό Χριοτός καϊ Θεος μας: «Όπου ό θησαυρός υμών, έκεί έσται και ή καρδία υμών» (Ματθ. στ'21).

Φώτης Κόντογλου
Από το βιβλίο «Ό παπα-Νικόλας Πλανάς, ό απλοϊκός ποιμην των απλών προβάτων», έκδ. Άστήρ

«Λόγια αγάπης να της λες...»

«Λόγια αγάπης να της λες...», συμβουλεύει το σύζυγο για το πώς να
συμπεριφέρεται καί με τί λόγια να λέει στη σύζυγο του όχι ένας απλός άγιος, αλλά
ό μέγιστος οικου­μενικός πατέρας καί διδάσκαλος της Εκκλησίας Ιωάννης Χρυ­
σόστομος.

«Εγώ (να της λες) από όλα τη δική σου αγάπη προ­τιμώ καί τίποτε δεν μου είναι
τόσο βασανιστικό ή δυσάρεστο, όσο το να βρεθώ κάποτε σε διάσταση μαζί σου.
Κι αν όλα χρει­ασθεί να τα χάσω, κι αν γίνω φτωχότερος από τον Ίρο, κι αν
στους έσχατους βρεθώ κινδύνους, οτιδήποτε κι αν πάθω, όλα μου είναι ανεκτά
καί υποφερτά, όσο εσύ μου είσαι καλά. Καί τα παιδιά τότε μου είναι
περiπόθητα, εφόσον εσύ μας συμπαθείς... Ίσως κάποτε σου πει: Ποτέ ως τώρα
δεν ξόδεψα από τα δικά σου, έχω ακόμη τα δικά μου, πού μοϋδωσαν οι γονείς
μου. Τό­τε πες της:

Τί λες, καλή μου; Έχεις ακόμη τα δικά σου; Ποια λέ­ξη μπορεί νάναι
χειρότερη από αυτή; Σώμα δεν έχεις πια δικό σου κι έχεις χρήματα; Δεν είμαστε
δύο σώματα μετά το γάμο, αλλά γίναμε ένα. Δεν έχουμε δύο περιουσίες, αλλά
μία... Όλα δικά σου είναι, κι εγώ δικός σου είμαι, κορίτσι μου. Αυτό με συμ-­
βουλεύει ό Παύλος λέγοντας ότι ό άνδρας δεν εξουσιάζει το σώμα του, αλλά ή
γυναίκα. Κι αν δεν έχω εγώ εξουσία στο σώμα μου αλλά εσύ, πόοο μάλλον δικά
σου είναι τα χρήματα...

Ποτέ να μην της μιλάς με πεζό τρόπο, αλλά με φιλοφροσύνη, με τι­μή, με αγάπη πολλή.
Να την τιμάς καί δεν θα βρεθεί στην ανά­γκη να ζητήσει επαίνους άλλου, αν έχει
τους δικούς σου. Να την προτιμάς από όλους για όλα, για την ομορφιά, για τη
σω­φροσύνη της, καί να την εγκωμιάζεις.
Να κάνεις φανερό ότι σ' αρέσει ή συντροφιά της κι ότι προτιμάς να μένεις στο
σπίτι για να είσαι μαζί της, από το να βγαίνεις στην αγορά. Από όλους τους
φίλους να την προτιμάς, καί από τα παιδιά πού σου χάρι­σε, κι αυτά εξαιτίας της
να τα αγαπάς»

{Εις την προς Έφεσίους 20, ΡG 6,146, κατά μετάφραση Παν. Νέλλα).

Μια φορά και έναν καιρό μαζί μας επερπάτησε η Οσία Φιλοθέη...

Περπάτησε μαζί μας ή κυρά... Μια φορά κι ένα καιρό ήταν μια ηλιογέννητη καλότυχη βασιλοπούλα, πού ζούσε μέσα στα βελούδα, στα μετάξια καί στα όνειρα...
Ρηγουλα τ' όνομα της πού πα να πει βασιλοπούλα.
Παλάτι της, το αρχοντικό των Μπενιζέλων.
Νανούρισμα να κοιμηθεί το καλότυχο, ό «μαρμαρωμένος βασιλιάς».
Ετσι θα μπορούσε ν' αρχίσει κανείς ν' ανιστορεί το βίο της Άγιας Φιλοθέης, της Κυράς.
Οί χρόνοι πού γεννήθηκε ή Ρηγουλα ήταν οι χρόνοι πού «όλα τα 'σκιαζε ή φοβέρα καί τα πλάκωνε ή σκλαβιά».
"Ητανε τότες οι χρονιές πού «σβυσμένες όλες οι φωτιές οί πλάστρες μες στη χώρα».
"Ητανε τότες πού ό Σταυρός πολεμούσε με τα μισοφέγγαρα.
Μεγάλο το έχει του γονιού κι ή μόνη κληρονόμος ή Ρηγουλα, Πρέπει λοιπόν, ανάλογα στο γένος καί στα πλούτη της, να μορφωθεί ή μοναχοκόρη των Μπενιζέληδων.

Καί μεγαλώνει, βασιλοπούλα ίδια,ή Ρηγσύλα,καί φτάνει τη στιγμή πού οί γονείς όλου του κόσμου ονειρεύονται να παντρευτεί! Κακοπαντρεύεται όμως ή μοσχοθυγατέρα καί στον τρίτο χρόνο πεθαίνει ό άνδρας της. Μα κι οί γονείς της πέθαναν κι αυτοί καί μένει έτσι ολομόναχη στον κόσμο.
Τη θλίψη της, την πίκρα της, όμως, ή Ρηγουλα, την κάνει κινητήρια δύναμη.
Ή πίστη της νερό φουσκωμένο, μπόλικο, τρέχει καί πρίν φανεί ένας Κοσμάς Αιτωλός, πρίν έρθει ό Ευγένιος Βούλγαρης ό Μηνιάτης, πρώτη αυτή πιάνει το ασύλληπτο πώς όποιος χαθεί για την Όρθοδοξία πρέπει να θεωρηθεί χαμένος καί για το Γένος.
Πετάει μ' απόφαση τα ρούχα της Αθηναίας κυράς ή Μπενιζέλου, μαζί πετάει καί τ' όνομα της, το Ρηγουλα,
Φορεί τα ρούχα της καλογριάς, φορεί κι ένα καινούργιο όνομα: Φιλοθέη ή Αθηναία.

Καί ή μεγάλη περιουσία των Μπενιζέλων χρησιμοποιείται για να χτιστεί ό Παρθενώνας της Φιλοθέης.
Στήν αρχή έχει πλάι της τίς υπηρέτριες του πατρικού της, τις μαθαίνει τέχνη καί γράμματα.
Σιγά σιγά στην καρδιά της Τουρκοκρατημένης Αθήνας δημιουργείται μια Πρόνοια πού όμοια της καί πλάι της μονάχα ή Βασιλειάδα μπορεί να σταθεί.
Διακόσιες κοπέλλες, από τα πρώτα σπίτια της Αθήνας, αφήνουν μισοτελειωμένα τα προικόπανα κι έρχονται πλάι στην Κυρά.
Γιατί, Κυρά ονομάζουν οί Αθηναίοι την καλογριά τους.
Φτιάχνει το πρώτο γηροκομείο της Αθήνας πλάι στο μοναστήρι κι ανάβει έτσι το πρώτο φως μες στην Αθήνα.
Για τα παιδιά πάλι πού θα κρατήσουν όλο το βάρος του Ελληνισμού καί της Όρθοδοξίας, άλλο κτίριο, να μάθουν τέχνη, γράμματα, να μάθουν πώς είναι Χριστιανοί κι Έλληνες.
Καί μόλις μπαίνουν σε αυλάκι αυτά, σηκώνει τα μανίκια ή Φιλοθέη καί φτιάχνει Νοσοκομείο μα καί ξενοδοχείο με την παλιά την πρώτη έννοια της λέξης.
Για τους ξένους, τους γυρολόγους πού καθώς γύριζαν στον τόπο τους, λέγαν πώς κάτι καινούργιο γίνεται στην Αθήνα.
Κι ό οδοιπόρος πού πορευότανε κάτω από το λιοπύρι της Αττικής και ξεραίνονταν τα σωθικά του από τη δίψα έβρισκε πηγή να δροσιστεί αττ' το πηγάδι πού άνοιξε ή Κυρά έξω από την Αθήνα, το «Ψυχικό».
Την Κυρά πού την ξέρουν πια οί Έλληνες μα και οί Τούρκοι, πού ψάχνουν να βρουν αφορμή να την τσακίσουν την καλογριά.
Καί βρήκαν την αιτία:
Κάτι Ελληνοπούλες, πού τίς είχαν αρπάξει οί αλλόθρησκοι, θέλουν να σώσουν την πίστη τους. Προσπέφτουνε στην ηγουμένη.
Τίς κρύβει ή Κυρά, μα πιάνεται άπ' τους Τούρκους πού τη βασανίζουνε σκληρά «την πίστη σου ή τη ζωή σου».
Μα άρχοντες σεβαστοί μιλούν στους Τούρκους κι ήμερεύουνε έτσι τ' αγρίμια.
Καί λεύτερη ή καλογριά, ξεκινάει να πάει απέναντι στη Τζια να ετοιμάσει καί εκεί μοναστηράκι.
Εστία αντίστασης στον κατακτητή καί τον αλλόθρησκο.
Βράδυ, παραμονή του Διονυσίου του Αρεοπαγίτη ήτανε, συνάχτηκαν για ολονυχτία οί καλογριές καί τότες ήτανε πού σπάσανε τίς πόρτες οί αντίχριστοι.

Την πιάσανε, την χτύπησαν τόσο, όσες ήταν καί οί καλωσύνες της καί πεθαμένη, πες, την παρατήσανε.
Βοτάνια, γιατροσόφια της βάζαν στίς πληγές οί καλογριές μα ή βουλή του Θεού ήταν ν' αναπαυτεί ό εργάτης Του.
Στίς 19 Φεβρουαρίου ξεκουράστηκε.
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια ηλιογέννητη καλότυχη βασιλοπούλα, πού ζούσε μέσα στα βελούδα, στα μετάξια καί τα όνειρα.
Καί πούλησε τα βελούδα, τα μετάξια καί τα όνειρα.
Καί πούλησε τα βελούδα καί τα μετάξια καί τα 'κανε σπιτικό για τους κατατρεγμένους.
Μια φορά κι έναν καιρό, μαζί μας έπερπάτησε μια Γυναίκα, άξια Γυναίκα να την πεις, μαζί μας έπερπάτησε ή Όσια Φιλοθέη.

Γαλάτειας Γρηγοριάδου Σουρέλη
''Πειραική Εκκλησία''Φεβρ.2001