"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Αγ.Ισιδώρου Πηλουσιώτου:Τους δε επιπηδήσαι αυτής τολμήσαντας...

«Τους δε έπιπηδήσαι, αύτή τολμήσαντας... αίτιατέον... Οτι την φέρουσαν όδόν επί την λειτουργίαν παριδόντες, και την όσιωτάτην και εναγέστατων εν πολλω χρόνω φιλαρέτων πόνων ύπομονήν άτιμάσαντες, θεσμούς τε και τάς αλλάς άγιαστείας τάς ύπό της ορθής πολιτείας παρωσάμενοι, άποχρωσαν ένόμισαν έαυτοίς την χειροτονίαν δι' ην και μόνην έναβρυνόμενοι, κατά των ορθώς βι-ούντων έπιφύονται»(Αγ. Ισιδώρου Πηλουσιώτου, Επιστολή Δωροθέω λαμπροτάτω 5, 379, ΡG 78,1553).

Σέ αυτό το άπόσπασμα ό άγιος Ισίδωρος προβαίνει σε δύο διαπιστώσεις:

Κατ'αρχήν επισημαίνει πώς υπάρχουν κληρικοί που έφθασαν στην ίερωσύνη όχι δια της κανονικής όδοϋ.Ως τέτοια ορίζει την εν υπομονή και προσωπικω άγιασμω προετοιμασία για το συγκλονιστικό γεγονός της ίερωσύνης. Δυστυχώς, λέγει, υπάρχουν κάποιοι που παραμερίζουν όλα αυτά και χωρίς σεμνότητα και φόβο Θεού «έπιπηδοϋν» στο άγιο βήμα. Κατά κάποιο τρόπο βλέπουν το γεγονός της ίερωσυνης μηχανικά και μαγικά.
Ή δεύτερη διαπίστωση είναι ακόμη πιο θλιβερή. Ό ιερός πατήρ συμπεραίνει από την πείρα του ότι όσοι συμπεριφέρθηκαν έτσι,όχι μόνο καμαρώνουν για το αξίωμα που έλαβαν, αλλά και στρέφονται με την συμπεριφορά τους εναντίον όσων κληρικών ζουν ορθό βίο. Την πολιτεία τους την διακρίνουν υπερηφάνεια και περιφρόνηση, ακόμη και επιθετικότητα. Φυσικό αυτό, άφοϋ οι κληρικοί με ενάρετη ζωή πού ζουν δίπλα τους, αποτελούν έναν διαρκή έλεγχο για την συνείδηση τους. Πρέπει, λοιπόν, να φιμωθή ή συνείδηση στο πρόσωπο των ενάρετων και ταπεινών κληρικών. Συμπεραίνουμε από τα παραπάνω ότι το χωρίο αυτό εγγίζει δύο κατηγορίες κληρικών.Κατ' αρχήν έχουμε τους αμιγώς «ετταγγελματίες», όσους δηλαδή επεδίωξαν την ίερωσύνη ψυχρά και υπολογιστικά, είτε για τα χρήματα είτε για τη δόξα του επισκοπικού βαθμού, δηλαδή για προσωπικές τους φιλοδοξίες.Αυτοί θεωρούν περιττή τη πνευματική ζωή και μερικές φορές ειρωνεύονται όσους ζουν με φόβο Θεού.

Από την άλλη πλευρά έχουμε τους κληρικούς πού διαθέτουν κάποια εσωτερική φλόγα, αλλά όχι τόση ώστε να τους προφύλαξη από το να θεωρήσουν τη χειροτονία αρκετή. Έτσι συμπεριφέρονται ως εάν να κατέκτησαν την πνευματικότητα και τη σοφία μόλις έγιναν κληρικοί, χωρίς διάθεση να καταβάλουν τον απαιτούμενο κόπο. Θεμελιώδη ερωτήματα γεννώνται εδώ για το πώς αντιλαμβάνονται την πνευματική ζωή, τί νόημα δίνουν στην έκκλησιολογία κ.ά. Ή θεολογία τους χαρακτηρίζεται από μονοφυσιτικό ύπερτονισμό της Χάριτος πού δήθεν αλλοιώνει αυτομάτως τον άνθρωπο. Δηλαδή πρόκειται για άκατήχητους ουσιαστικά κληρικούς.

Και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για «ύβριν» με την έννοια της θρασείας οίκειοποιήσεως των δωρεών της Θείας Χάριτος. Αυτό, όμως,εγείρει μία τελευταία σκέψη: Αυτοί οι κληρικοί έγιναν από κάποιους επισκόπους και έλαβαν συμμαρτυρία από κάποιους πνευματικούς.Προφανώς αμφότεροι δεν διέγνωσαν την αφέλεια (στην καλύτερη περίπτωση) ή την οκνηρία και υστεροβουλία (στην χειρότερη) των υποψηφίων. Αντιλαμβανόμαστε πόσο φοβερό και υπεύθυνο είναι το έργο αυτής της διακρίσεως και πόση λεπτότητα απαιτεί, έτσι ώστε ούτε ό κληρικός να ζημιωθή πνευματικά ούτε ό λαός του Θεού να σκανδαλίζεται. Ό Άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος δεν δέχεται την συνήθως προβαλλόμενη δικαιολογία «δέν έγνώριζα αυτά τα προβλήματα τον υποφηφίων», άλλ' αντίθετα την άγνοια αυτή θεωρεί επιβαρυντικό στοιχείο (Λόγος δΔ, περί ίερωσύνης, 2, ΡG 68, 663). Σά να λέγη: «Αυτή είναι ή δουλειά σο, αν είσαι επίσκοπος ή πνευματίκός, να τον γνωρίσης».Έχω τη γνώμη ότι δεν πρόκειται για αυστηρότητα των Πατέρων, αλλά γιά αίσθηση πού μας δημιουργείται από το γεγονός ότι εμείς απομακρυνθήκαμε από τα κριτήρια και τη σοβαρότητα τους, με αποτέλεσμα να περνούν κρίση οι επιλογές μας, καθώς και ή μετά από αυτές ιερατική μας σταδιοδρομία.

Του πρωτοπρεσβύτερου Βασιλείου Θερμού

Δείξε και μετά δίδαξε...(Γεροντας Ιάκωβος)

Η συζήτηση είχε ανάψει για τα καλά. Ο νέος μοναχός άφησε το κέρασμα κατά το σύνηθες σε ένα μικρό τραπεζάκι καμωμένο από κορμό. Ό προσκυνητής συνέχισε να ρωτά το γέροντα της συνοδείας.
-Πώς θα βοηθήσω, γέροντα, τα παιδιά μου; Τί πρέπει να κάνω; Φοβάμαι γι αυτά.Κι αν εγώ κάνω κάθε προσπάθεια κι μετά εκείνα φύγουν μακριά από το Θεό;
-Πρέπει να καταλάβεις, του απάντησε ό γέροντας, πώς εσύ πρέπει να κάνεις αυτό πού μπορείς. Κι ό Θεός θα κάνει όλα τα υπόλοιπα. Είναι εγωισμός να πιστεύεις πώς αγαπάς εσύ περισσότερο τα παιδιά σου άπ' ότι τα αγαπά ό Θεός.
-Κι εγώ τί πρέπει να κάνω;
-Δείξε καί μετά δίδαξε», τον σταμάτησε ό γέροντας. Είναι φορές, συνέχισε,πού αναρωτιέμαι από τί υλικό έφτιαξε ό Θεός τούς Άγιους του. Έψαχνα για εκείνο πού τους πόρωσε την καρδιά ώστε να αντέχουν το μαρτύριο κι αυτόν τον ίδιο το θάνατο.Κι όμως,όταν διαβάσει κανείς τους βίους των Αγίων,δε θα αργήσει να νιώσει πώς οί άνθρωποι δυναμώθηκαν καί οπλίστηκαν με την πίστη γιατί πριν άπ' όλα είχαν ποτιστεί από τα ορθόδοξα νάματα της πίστεως από τους γονείς τους. Πρίν διδάξεις το δρόμο του Θεού,δείξε το δρόμο με το παράδειγμα της ζωής σου.
Όταν κανείς ανέβει στο μοναστήρι του Όσιου Δαυίδ του Γέροντος στη Λίμνη Ευβοίας, νιώθει μυστική καί ανείπωτη χαρά πλημμυρισμένος από την παρουσία παλαιών καί νέων Αγίων να στολίζουν το μοναστήρι καί την εκκλησία. Εκεί λοιπόν, άκουσα μία συγκλονιστική ιστορία σχετική με το γέροντα Ιάκωβο από ένα μοναχό του Μοναστηριού.

Από μικρό παιδί ό γέροντας, το Ίακωβάκι, όπως τον έλεγαν,περνούσε στα μαύρα χρόνια της Κατοχής μαζί με τη μητέρα του από ένα περιβόλι.Πείνα φοβερή, φώναζε το στομάχι καί ή φορτωμένη αχλαδιά με τα αχλάδια ριγμένα γύρω έμοιαζε φαγητό λαχταριστό. Μικρό παιδί καί νικήθηκε το Ίακωβάκι μα πριν, καθώς ήξερε, ζήτησε τη γνώμη της μητέρας του.
-Μάνα ή αχλαδιά, είπε. Να πάρουμε μάνα τα αχλάδια πού χουν πέσει κάτω. Κι ή μάνα απάντησε. -Ιάκωβε, δικό μας είναι το περιβόλι; -Όχι μάνα.
-Μήπως είναι εδώ ό περιβολάρης για να τον ρωτήσουμε;
-Όχι μάνα. Μα τα αχλάδια θα χαλάσουν, δεν είναι κρίμα;
- Όχι Ιάκωβε. Ας χαλάσουν.
Μάνα καί γιος τράβηξαν καί πάλι το δρόμο νηστικοί.
Με άδειο το στομάχι μα γεμάτη την ψυχή τους.

Αρχιμ.Εφραίμ Παναούση

΄΄Η αγάπη μας πρέπει
να είναι ίδια προς όλους.
Μόνο τότε είναι αγάπη Θεού.
Κάτω από αυτήν
τα πάντα λυγίζουν.
Δίπλα της όλα λειώνουν.΄΄-

Αγιος Παϊσιος Αγιορείτης

«Όποιος δεν πιστεύει στον Θεόν, φοβάται ακόμη και την σκιά του»!!
Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟΝ ΤΗΣ ΘΕΟΣΕΒΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ!!

<<Κάποτε, ήλθε και με βρήκε ένας πολύ γνωστός ιατρός, γιά να μιλήσουμε. Ήταν και η γυναίκα του ιατρός, θρησκευόμενοι άνθρωποι και οι δύο. Παραπονιόταν, ότι τα παιδιά του ζούσαν κοσμική ζωή και όχι μόνο δεν τηρούσαν τις Εκκλησιαστικές παραδόσεις της οικογενείας τους, αλλά και τις ειρωνεύονταν. Επί πλέον, τα παιδιά τους, χαρακτήριζαν τους Χριστιανούς καθυστερημένους, βολεμένους, ανειλικρινείς, υποκριτές και θεομπαίχτες, επειδή η ζωή τους, έλεγαν, δεν συμβαδίζει με τα λόγια τους, και τα έργα τους δεν είναι Χριστιανικά… Ακόμη και στο Ευχέλαιο, που οι γονείς κάνουν μία φορά το χρόνο στο σπίτι τους, τα παιδιά αντιδρούν και δεν παρευρίσκονται, ενώ όταν ήταν μικρά συμμετείχαν.
Ο ιατρός, έδειχνε πολύ κουρασμένος και απελπισμένος γιά την πνευματική αδράνεια των παιδιών του. Και νόμιζε ότι, όλες οι προσπάθειες, οι δικές του και της γυναίκας του, πήγαν χαμένες, δεν έπιασαν τόπο, δεν άγγιξαν τα παιδιά.
Κάποια στιγμή, ο ιατρός, βάζοντας το κεφάλι μέσα στις δύο του παλάμες, σαν να ήθελε να καλύψει το πρόσωπό του από ντροπή, μου είπε:
«Φοβάμαι πως το πολύ χρήμα, μάς έχει κάνει ζημιά».
Τον ερώτησα να μου πει, τί εννοούσε, και εκείνος με απόλυτη ειλικρίνεια παραδέχθηκε, ότι είχαν ξεφύγει από το μέτρο και είχαν αποκτήσει πολλά περιουσιακά στοιχεία και μη αναγκαία.
«Έχουμε τρία μεγάλα σπίτια», μου είπε, «ένα γιά εμάς και από ένα γιά το κάθε παιδί. Επίσης, δύο εξοχικά, τέσσερα ακριβά αυτοκίνητα, ένα σκάφος, καταθέσεις και πολλά άλλα υλικά αγαθά. Τα παιδιά κακόμαθαν και τώρα μας κατηγορούν ότι, προκαλούμε. Επίσης, μας λένε ότι έχουμε παντρέψει πολύ όμορφα τον πλούτο και τον Χριστιανισμό».

Με παρακάλεσε να του πω τί πρέπει να κάνει, γιά να βρουν πάλι την ειρήνη και την ενότητα στην οικογένειά τους.
Του είπα να τα δώσουν όλα στους πτωχούς και να κρατήσουν μόνο ένα σπίτι, ένα εξοχικό και τους μισθούς τους. Τρόμαξε, άλλαξε χρώμα, φοβήθηκε, απογοητεύθηκε από την απάντηση που του έδωσα. Έφυγε και δεν ξαναήλθε. Είχε δεθή με τα εδώ και όχι με τα Άνω… Γι’ αυτό και τα παιδιά του αναζήτησαν άλλο τρόπο ζωής, διαφορετικό από αυτόν που οι γονείς τούς είχαν προτείνει.
Όταν ακούω, ότι υπάρχει μεγάλη πτωχεία και ανέχεια, πονάω πολύ και δεν μπορώ να προσευχηθώ. Δεν λέω, όταν έχεις δύο χιτώνες να δώσεις τον ένα. Αυτό είναι ασυνήθιστο
και δύσκολο γιά τους πολλούς. Αλλά, αν θέλεις να λέγεσαι Χριστιανός και κατέχεις όλα τα αγαθά του Θεού, γιατί δεν κάνεις ελεημοσύνες και καλά έργα; Να ξέρεις ότι, θεμελιώνει στην άμμο, όποιος έχει πολλά χρήματα και τα διαχειρίζεται εγωϊστικά, αδιαφορώντας γιά την πτωχεία και την δυστυχία των συνανθρώπων του.
Είδες ποτέ σάβανο με τσέπες;;;!!!
Όλα εδώ μένουν…
Μόνο οι αγαθοεργίες πηγαίνουν στον Ουρανό!
Ξέρεις γιατί γίνονται οι πόλεμοι;
Γιά το χρήμα. Γιατί οι πλούσιοι δεν μπορούν να βάλουν χαλινάρι στη λαιμαργία τους και οι πτωχοί δεν εύχονται να αποκτήσουν τα αναγκαία, αλλά ζηλεύουν τα πλούτη και τη δόξα των πλουσίων.
Οι τσέπες σας πρέπει να είναι ανοικτές, ώστε να φεύγουν τα χρήματα γιά φιλανθρωπίες. Είναι σκάνδαλο να υπάρχουν τσέπες γεμάτες χρήματα και να είναι ραμμένες...>>!!

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

«Τα γράμματα είναι καλά, αλλά χωρίς ηθική και
αρετή δεν σώζουν. Ενώ αρετή χωρίς γράμματα σώζει!
Όταν τα γράμματα συμβαδίζουν με την ευσέβεια, την
ηθική και την αρετή, τότε αποδίδουν πολλούς
και μεγάλους καρπούς!»!!

Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος

«Δεν είμασθε συνήγοροι του Θεού, όταν υπερασπιζόμασθε την Πίστη μας! Αν όμως μιλάμε με σεβασμό γιά την Αλήθεια, αυτό το κάνουμε γιά το δικό μας πνευματικό συμφέρον, ώστε να μην πεθάνουμε»!!

Άγιος Επιφάνιος - Επίσκοπος Κωνσταντίας και Αρχιεπίσκοπος Κύπρου

Τι σημαίνει να συμφωνεί πράξη και Προσευχή;

Είπε ο Αββάς Μωυσής: «Εάν δεν συμφωνήσει η πράξη με την προσευχή, είναι χαμένος ο κόπος σου».
Και τον ρώτησε άλλος αδελφός: «Και τι σημαίνει να συμφωνεί πράξη και προσευχή;»
«Σημαίνει -είπε ο Γέροντας- αυτά για τα οποία προσευχόμαστε να μας απαλλάξει ο Θεός, να μην τα κάνουμε πια.
Γιατί όταν ο άνθρωπος παραιτείται από τα θελήματά του, τότε ο Θεός γίνεται φίλος του και δέχεται την προσευχή του».
Είπε πάλι: «Για κάθε τι πού θα το υπομείνεις με φιλόσοφη διάθεση, θα βρεις τον καρπό του στην ώρα της προσευχής».
Είπε επίσης: «Εάν επιθυμείς να προσευχηθείς, όπως πρέπει, μη λυπήσεις καμιά ψυχή, αλλιώς, χαμένος ο κόπος σου».
«Να μη θέλεις οι υποθέσεις σου να προχωρούν, όπως εσύ νομίζεις, αλλά όπως αρέσει στον Θεό. Έτσι θα είσαι ατάραχος και θα ευχαριστείς στην προσευχή σου τον Θεό».
Είπε Γέροντας: «Όταν ο άνθρωπος προσέχει να μην βλάψει τον πλησίον, τότε ενθαρρύνεται ο λογισμός του ότι η προσευχή του έγινε δεκτή από τον Θεό.
Αν όμως βλάψει τον πλησίον, η προσευχή του γίνεται σιχαμερή και είναι απαράδεκτη.
Γιατί ο στεναγμός του αδικημένου δεν πρόκειται να αφήσει την προσευχή του άδικου ανθρώπου να φθάσει ενώπιον του Θεού».
Ας απομακρύνουμε από το στόμα μας κοροϊδίες και βρισιές, και αισχρολογίες και κακολογίες, καθώς και την κακή συνήθεια των όρκων.

Πηγή: Βήμα Ορθοδοξίας

«Μακάριος ο άνθρωπος που μπορεί να αγαπήσει κάθε άνθρωπο στον ίδιο βαθμό» ΄Αγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

Μη δίνεις την καρδιά σου στα διάφορα τίποτα. Ποιος από τους θνητούς είναι άξιος του Κυρίου;
Όποιος, εκτός του Κυρίου, βλέπει τα πάντα σαν ένα τίποτε και ο Κύριος είναι γι’ αυτόν το παν.
Αδελφέ μου, μη δίνεις την καρδιά σου στα διάφορα τίποτε, αλλά μόνο στον Δημιουργό μας. Αφοσιώσου σ’ Αυτόν με πίστη αδίστακτη.
Μη σε ελκύουν ούτε εδέσματα, ούτε ενδυμασίες, ούτε φθαρτά ανθρώπινα κάλλη, ούτε πλούτη, ούτε ανέσεις της ζωής, ούτε η δόξα αυτού του κόσμου, ούτε άλλο οτιδήποτε πάνω στη γη.
Φέρω στον Κύριο, τη Δέσποινα μας Θεοτόκο ή σ’ έναν Άγγελο ή σ’ έναν Άγιο, υλικό φως (κερί, λαμπάδα, καντήλι). Γιατί το φέρω;
Για να μου δώση ο Κύριος το φως της χάριτός του, μέσω των πρεσβειών αυτών των μακαρίων Αγίων. Για να με βγάλει από το σκοτάδι της αμαρτίας στο φως της θεογνωσίας και της αρετής.
Φέρω υλικό πυρ, για να ανάψη το Πνεύμα το Άγιο στην καρδιά μου το δικό του πυρ, μέσα στο οποίο θα την εξαγνίση και θα κάψη τα πάθη της.

Η εν Χριστώ ζωή μου – Αγ. Ιωάννου της Κρονστάνδης.