"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

«Εάν αναθέσεις τα πάντα στον Κύριο, με εμπιστοσύνη, και δεχθής πως ό,τι συμβαίνει, προέρχεται, γιά το καλό σου, από Αυτόν, τότε δεν θα ανησυχείς πιά καθόλου! Θα κοιτάς μόνο γύρω σου, γιά να δεις τί σου στέλνει ο Θεός, και θα ενεργείς σύμφωνα μ’ αυτό που στέλνει!»!!

Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ!!

Ο αββάς κάποιας Ιεράς Μονής στην Παλαιστίνη, είπε στον Άγιο Επιφάνιο τον Επίσκοπο Κύπρου:
«Με τη βοήθεια των ευχών σου, Άγιε Επίσκοπε, δεν παραμελήσαμε τον κανόνα μας, αλλά τηρούμε με ζήλο και την τρίτη και την έκτη και την ενάτη ώρα!».
Ο Άγιος τότε τους είπε αυστηρά:
«Είναι φανερό ότι, παραμελείτε τις άλλες ώρες της ημέρας, αφού έχετε αργίες στην προσευχή σας. Ο πραγματικός μοναχός (αλλά και λαϊκός Χριστιανός) πρέπει να έχει συνεχώς στην καρδιά του την προσευχή και την ψαλμωδία»!

«Πολύ να προσέχουμε στην προσευχή μας τί να ζητάμε από τον Θεόν.
Διότι, παραδείγματος χάριν,
δεν ξέρουμε, όταν του ζητήσουμε δοκιμασία,
και μας την δώσει,
εάν θα την αντέξουμε.»!!

Άγιος Ιάκωβος ο Τσαλίκης

ΤΟ ΚΑΤ’ ΕΞΟΧΗΝ ΕΡΓΟΝ ΤΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ!!

Ο δάσκαλος, πρέπει να συμπληρώσει όλα εκείνα που οι γονείς παραμέλησαν και να διορθώσει όλα εκείνα που οι γονείς χάλασαν.
Είναι πιό δύσκολο να είσαι δάσκαλος απ’ ότι γονιός.
Γιά να είσαι γονιός, χρειάζεται μόνο η αγάπη!
Γιά να είσαι δάσκαλος χρειάζεται και αγάπη και μυαλό!
Ο δάσκαλος δεν επιτρέπεται να παραμελήσει κάτι, αλλά ακόμα και όλα να τα παραμελήσει, αν έχει μάθη το παιδί να εξεγείρεται εναντίον του κακού, και πάλι θα έχει κάνει αρκετά.
Από την άλλη, ακόμα και όλες τις γνώσεις να έχει παραδώσει στο παιδί, εφόσον έχει παραμελήσει να το εξεγείρει εναντίον του κακού, δεν θα έχει κάνει τίποτε. Το να μην αφήσει το παιδί αδιάφορο απέναντι στο κακό, τούτο είναι το βασικότατο!»!!

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (1881-1956)
Πηγή: «Αργά βαδίζει ο Χριστός»

«Η Χαρά του Θεού,
δεν γεννιέται σε οποιαδήποτε ψυχή, αλλά,
σε αυτή που έκλαψε πολύ γιά τις αμαρτίες της»!!

Μέγας Βασίλειος

Όταν επρόκειτο να κοιμηθή ο αββάς Σισόης, όλοι οι πατέρες κάθονταν κοντά του. Ξαφνικά το πρόσωπο του έλαμψε σαν τον ήλιο, και λέει στους πατέρες:
«Να, ήλθε η χορεία των Προφητών!».
Και πάλι το πρόσωπο του έλαμψε, ακόμη πιο πολύ, και είπε:
«Να, ήλθε η χορεία των Αποστόλων!».
Και πάλι έλαμψε διπλά το πρόσωπο του, και ήταν σαν να μιλούσε με κάποιους.
Τότε τον ερώτησαν οι γέροντες:
«Με ποιόν μιλάς πάτερ;».
Και αυτός είπε:
«Να, οι Άγγελοι ήλθαν να με πάρουν και τους παρακαλώ να με αφήσουν να μετανοήσω ακόμη περισσότερο!!».
Του λένε τότε, οι γέροντες:
«Δεν έχεις ανάγκη να μετανοήσεις, πάτερ».
Και ο γέροντας είπε:
«Πραγματικά, δεν ξέρω αν έχω αρχίσει να μετανοώ…!!!».
Και πάλι ξαφνικά έγινε το πρόσωπο του σαν τον ήλιο και φοβήθηκαν όλοι!
Και τους λέει ο γέροντας:
«Βλέπετε, ο Κύριος ήλθε και λέει: “Φέρτε μου το σκεύος της ερήμου”!!!»!!!
Και αμέσως παρέδωσε το πνεύμα Του!
Και έγινε σαν αστραπή και γέμισε το κελλί από ευωδία!!

Από το Γεροντικό του Σινά.

-Ὁ πιό πονηρός πειρασμός εἶναι ἡ βιασύνη-
Εἶπε Μοναχός:
Ἡ πνευματική ὡρίμανση σέ ἕναν πιστό δέν γίνεται στιγμιαία μέ κουμπιά καί αὐτοματισμούς.Θέλει τόν χρόνο τοῦ ὅπως ὁ μοῦστος μέσα στό βαρέλι γιά νά μεταποιηθεῖ σέ καλό κρασί.Ἀργά καί σταδιακά μέ ταπείνωση καί πολύ ὑπομονή.Ὁ πιό πονηρός πειρασμός εἶναι ἡ βιασύνη.

-ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ (π.Διονύσιος Ταμπάκης)

Να μεταμορφώσεις σε καλό ό,τι σου συμβαίνει

– Ο πνευματικός αγώνας είναι αυτός: Να μεταμορφώνεις ότι σου συμβαίνει σε καλό.
Αν έχεις θλίψη, να δίνεσαι στην προσευχή. Σιγά-σιγά θα μπορείς να θεραπεύεις όλες σου τις αδυναμίες.
Η θλίψη σου γίνεται χαρά.
Δεν είναι παραμύθια όσα σου λέω: γίνονται. Τώρα, δύσκολο να ευχαριστήσεις τους γονείς σου· σας χωρίζουν παλιές καταστάσεις. Ο παλαιός άνθρωπος (της πτώσης) έχει δέσει το αγαθό.
Ο,τιδήποτε συμβαίνει, μπορείς να το μεταμορφώσεις σε καλό, όταν δοθείς στον Θεό.
Να μιλάμε στην ψυχή μας με την προσευχή
– Ήλθε ένα αντρόγυνο σήμερα. Καλοί άνθρωποι. Έχουν κι ένα παιδί. Εκείνη πιο καλή.
Κι όμως, εγώ «είδα» ότι δεν γνωρίζονται. Χρόνια μαζί και ο ένας δεν γνώριζε τον άλλο. Το «είδα»…
Πρέπει να μιλάμε στην ψυχή μας κατάλληλα, για να την επηρεάζουμε προς το καλό.
– Και πώς πρέπει, Γέροντα, να της μιλάμε;
– Με την προσευχή. Απευθυνόμαστε στον Θεό, αλλά τα λόγια μας ξαναγυρίζουν στην ψυχή
και επιδρούν. Ο Θεός ξέρει τι σκεφτόμαστε· εμείς έχουμε ανάγκη από την προσευχή.
– Και πως να προσευχόμαστε για τον άλλο;
– Με αγάπη· σαν να είναι αδελφός μας και να θέλουμε το καλό του. Ή καλύτερα, σαν να είναι ο εαυτός μας.

Από το βιβλίο της Άννας Κωστάκου, «Συνομιλώντας με τον Γέροντα Πορφύριο», των εκδόσεων η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος, Μήλεσι 2012.

Η αχαριστία στις ανθρώπινες σχέσεις,
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Η αχαριστία είναι στάση ζωής πολλών.
Στηριγμένοι στα χαρίσματά τους, στην δύναμη του χρήματος, στην ικανότητα να χειρίζονται τους άλλους, εκμεταλλεύονται την αγάπη ή την αδυναμία που τους δείχνουν για να ικανοποιήσουν τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις τους, χωρίς να αισθάνονται ότι οφείλουν αναγνώριση σε όσους τους ευεργετούν, σε όσους προσφέρουν.
Σαν να δικαιούνται τα πάντα, ξεχνούν ακόμη και το «ευχαριστώ».
Η αχαριστία είναι συνδεδεμένη με το ανθρώπινο θέλημα. Ιδιαιτέρως αυτό φαίνεται στα παιδιά της εποχής μας.
Όσα κι αν τους παρέχουν οι γονείς τους, πάντοτε θα βρίσκουν αφορμή να απαιτήσουν περισσότερα.
Όταν οι γονείς αρνηθούν την ικανοποίηση μιας επιθυμίας μέσα στις πολλές που εκπληρώνουν, τότε το παράπονο ανεβαίνει εύκολα στα χείλη και τα παιδιά έχουν ήδη πείσει τον εαυτό τους ότι οι γονείς τους τα αδικούν και δεν καταλαβαίνουν τις ανάγκες τους.
Ανάλογη είναι και η συμπεριφορά όσων έχουν εξουσία στα χέρια τους.
Ανικανοποίητοι, παρά την εκπλήρωση όλων των επιθυμιών τους από τους υφισταμένους τους, παρότι συχνά δεν το αξίζουν, επιβάλλουν ολοένα και μεγαλύτερα φορτία σε όσους τους διακονούν, ενώ δεν λαμβάνουν υπόψιν τους ότι οι «άνθρωποί» τους έχουν όρια, αλλά και ότι χρειάζονται από αυτούς ένα «ευχαριστώ», μία αναγνώριση και όχι την απαξίωση.
Όμως η εξουσία κάνει τους κατόχους της τυφλά προσανατολισμένους στην εκπλήρωση του θελήματός τους και θεωρούν αυτονόητο ότι όσοι εξαρτώνται από αυτούς θα λειτουργούν στην προοπτική των «δούλων».
Και στον έρωτα υπάρχει αχαριστία. Όταν ο ένας αυτοθαυμάζεται και ο άλλος αναζητεί εναγωνίως κάλυψη στην μοναξιά του ή αναγνώριση ότι αξίζει, τότε εύκολα ο έρωτας χάνει το νόημά του.
Η σχέση μετατρέπεται σε εξάρτηση και συνήθως ο ισχυρότερος κουρελιάζει την αξιοπρέπεια του αδύναμου, τον απατά, τον κάνει «κολλημένο» και τον οδηγεί στο να ανέχεται κακές συμπεριφορές.
Επειδή όμως ο αδύναμος νιώθει την ανάγκη να κρατηθεί από τον ισχυρό, τον ανέχεται και στην αχαριστία, κάποτε βαφτίζοντας «υπομονή» την αδυναμία του να αλλάξει ζωή.
Η Εκκλησία μάς δείχνει την οδό του σταυρού στην ζωή και στις ανθρώπινες σχέσεις. Επισημαίνει ότι οι άνθρωποι αρνήθηκαν να αποδεχτούν τις ευεργεσίες του Θεού και Τον σταύρωσαν. Σταυρός σημαίνει θυσία και συγχώρεση, δρόμος που περνά από την μετάνοια όπως αυτή εκφράζεται στην παραίτηση από το ίδιον θέλημα.
Έκφραση αυτής της παραίτησης είναι η ευγνωμοσύνη. Το «ευχαριστώ» σε όσους αγαπούνε, αλλά και σε όσους, μέσα από την κακία και την αχαριστία τους, δίνουν την ευκαιρία της ταπείνωσης. Σταυρός σημαίνει την απουσία εκδίκησης, αλλά και την κριτική της αχαριστίας στην προοπτική της αλήθειας.
Ο Χριστός αποδέχτηκε την μετάνοια του ληστή και σιώπησε στις προκλήσεις. Ο λαός όμως που Τον ειρωνευόταν, βλέποντας τον σεισμό που ακολούθησε και τον πόνο της γης «έτυπτε τα στήθη». Πολλοί εξ αυτών βαφτίστηκαν χριστιανοί μετά την Πεντηκοστή, δείχνοντας ότι κατάλαβαν πόσο αχάριστοι υπήρξαν.
Ο Σταυρός ως αλήθεια, αλλά και θυσία και ταπείνωση μπορεί να γίνει οδοδείκτης στις ανθρώπινες σχέσεις.
Όχι για να πάψουμε να αγαπούμε τους αχάριστους, αλλά για να τους δείχνουμε ότι ο εγωκεντρισμός δεν ωφελεί.
Στην απλότητα του «ευχαριστώ» και στην αναγνώριση ότι δεν μας ωφελεί η ικανοποίηση όλων των επιθυμιών μας, αλλά μόνο αυτών που έχουν σχέση με το Ευαγγέλιο, μπορούμε τελικά να βρούμε το μέτρο που μας λείπει.

Ρίζα κάθε τραγωδίας.
Η υπερηφάνεια είναι απαίσιο σκοτάδι· είναι το αντίθετο της θείας αγαθοσύνης,
η αρχή κάθε κακού, η ρίζα κάθε τραγωδίας, ο σπορέας του μίσους,
το σώμα του κακού, από την οποίαν πηγάζει ο ολέθριος ατομισμός.
Ο Χριστός είναι «το φως και η αλήθεια και η ζωή».
Όταν αυτό το αληθινό φως μας αγκαλιάσει, τότε αισθανόμαστε
την αγάπη του, τη σοφία του, Αυτόν ως αυτοαλήθεια.

Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός