"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Οι καλογέροι

Μουσική, Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Τραγούδι: Σωκράτης Μάλαμας


Πολλοί θέλουν την άνοιξη

κι άλλοι το καλοκαίρι

και το χειμώνα το βαρύ

μονάχα οι καλογέροι.


Έλα βοριά, καλέ βοριά

χιόνι και καταιγίδα,

να πέσουνε τα μάνταλα,

να σφραγιστούν οι θύρες,

να μην περνούν οι έμορφες

και πέσω σε παγίδες.


Γιατί ειμ' αδύναμο σκαρί

και χάνω τη σειρά μου

όταν γυναίκα δαίμονας

περάσει από κοντά μου.

Η πίστη θέλει στήριγμα

θεό που να λατρεύεις

και μοναστήρι πέτρινο,

κελί σαν μαύρη απόχη,

στρώμα από άγριο μαλλί

τα όνειρα να διώχνει.


Έλα βοριά, καλέ βοριά

χιόνι και καταιγίδα,

να πέσουνε τα μάνταλα,

να σφραγιστούν οι θύρες,

να μην περνούν οι έμορφες

και πέσω σε παγίδες.


http://www.youtube.com/watch?v=4359darGkSQ

NIKOSZ έγραψε:Συλλογισμοί


Ζήτησα πλούτη για να είμαι ευτυχής


Μου δόθηκε ένδεια για να γίνω σοφός


ΚΕΡΚ ΚΙΛΓΚΟΥΡ

ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΙ

Άραγε αυτό εννοεί στους ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΥΣ;


==============================================

Τι ευτυχία
να μη μετράς τον χρόνο
με όσα έκανες
να μην περιμένεις
άλλο να ωριμάσεις
να μη σ' απασχολεί η αναγνώριση
μόνο να παίζεις ολημέρα
και το βράδυ να πέφτεις στα γόνατα.

Μοναχού Χ.
ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ

Στηριζόμενος στους ανθρώπους
στο τέλος καταντάς κυνικός.
Στηριζόμενος στις δυνάμεις σου
φτάνεις στην απελπισία.
Ελπίζοντας στον Θεό
αποκάμνεις κάποτε.
Και τότε ανεξήγητα
αρχίζουν οι άλλοι να σ' αγαπούν
κι ο εαυτός σου να ειρηνεύει.

Μοναχού Χ.
ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ

Μ' αρέσουν οι νύχτες
μετά από μια ταραχώδη μέρα,
το αίμα να καταλαγιάζει
οι αισθήσεις να ακινητούν σιγά - σιγά
να απολαμβάνεις την κατάπαυση
με αγάπη να μνημονεύεις τους λυπήσαντες,
ο παροργισμός να έχει εξατμιστεί
πριν σβήσει το φως.

Μοναχού Χ.
ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ

ΝΥΚΤΕΡΙΝΗ ΜΟΝΑΞΙΑ


Ω! Αγαπημένη μου νυκτερινή μοναξιά.
Έλα, και χάιδεψε με τ’ ανάριο σου χέρι την σκέψη.
Κλίνε το ους σου, κι αφουγκράσου, την αγωνία μου.
Περίλυπος η ψυχή μου, άχρι θανάτου.
Σταλαγματιές οι φόβοι, θρόμβοι αίματος ,πάνω στο μέτωπο, σημάδια τ’ ακάνθινου στεφανιού.
Οι Σταυρωτές, προσμένουν, δες, σαν έτοιμοι από καιρό, με τα καρφιά, που γύφτοι σιδεράδες, ετοίμασαν στ’ αμόνια τους .
Έλα αγαπημένη μου.
Διώξε μακριά, το φόβο του θανάτου, κι ετοίμασέ με , για το Χρέος.
Της μάνας τις οιμωγές αψήφησε, ξέρει, μα δε μπορεί να καταλάβει.
Οι φίλοι κιότεψαν, μα ποιος να τους κακίσει, όταν κι ο Δυνατός, γονάτισε απ΄ τον πόνο.

Μιλάω στη ψυχή μου

Ψυχή!
Φτερούγιζες πολύ παλιά, στις φυλλωσιές του παραδείσου.
Ήρθε ο χειμώνας ο βαρύς της αμαρτίας και του κακού.
Και σε ξεσπίτωσε.
Σε έφερε σε τούτη τη ζωή της θλίψης και του τρόμου.
Σε οποίο κλαρί και αν πέταξες, παντού σε βρήκε ο πόνος.

Άκου! Μη σκιάζεσαι! Έρχεται όπου νάναι άνοιξη.
Σαν το πουλί το αποδημητικό πάλι θε να γυρίσεις.
Σε περιμένει ο τόπος σου.
Είναι η φωλιά από όπου σε έβγαλε το αγριοπούλι του κακού.

Στην αγκαλιά του Ιησού, εκεί θα αποδημήσεις.
Με άγιες ψυχές μαζί, και συ θα τραγουδήσεις ωδή Αγαπητού.

Μην αποκάμεις στη ζωή.

Μα προ παντός, να μη το λησμονήσεις:
Ετοίμαζε τις φτερούγες σου, γιατί θα εκδημήσεις.


π. Δανιήλ Αεράκης

«Σπρωγμένος από ένα πλήθος κουρασμένο και καταπονημένο, έφθασε ο Χριστός στο μέγαρο του ΟΗΕ.
Είχε το πολύ χλωμό πρόσωπο του ανέργου, το αβέβαιο βήμα του πρόσφυγα, τους κυρτωμένους ώμους του ανθρακωρύχου, τη ματωμένη καρδιά ενός νέου.
Δεν ήταν συστημένος από κανέναν.
Μονάχα τα δάκρυα των ταπεινών Τον έκαναν να προχωρεί.
Χτυπά την πόρτα. Αλλά γι Αυτόν υπήρχε το «βέτο».
Οι άνθρωποι δεν ήταν ελεύθεροι. Τον άφησαν μόνο Του.
Στο κατώφλι του πολιτισμένου κόσμου βρήκε τη βαρβαρότητα.
Διάβασε μια πινακίδα:
«Τα δικαιώματα του ανθρώπου» και κυριεύθηκε από συμπόνοια.
Από κάτω ήταν γραμμένα:
«Ο άνθρωπος έχει δικαίωμα στην ειρήνη», αλλά μια χήρα πολέμου Του λέει πως κανείς δεν την σκέπτεται.
«Ο άνθρωπος έχει δικαίωμα στην ελευθερία, αλλά ένας Κύπριος άρχισε να κλαίει.
«Ο άνθρωπος έχει δικαίωμα στη δικαιοσύνη», αλλά τότε ακούστηκαν οι φωνές των εξορίστων, των αδικουμένων.
Και ο Χριστός ξανακατέβηκε τα σκαλοπάτια του γυάλινου μεγάρου.
Όταν το πλήθος Του ζήτησε το αποτέλεσμα της επισκέψεως Του, ο Χριστός άπλωσε τα χέρια:
Ήταν ακόμα σταυρωμένος, σαν τη Μεγάλη Παρασκευή.
Τότε το πλήθος διαλύθηκε.
Έβρεχε.
Και ο Χριστός έμεινε κάτω απ’ τη βροχή, όπως τόσοι άλλοι.
Μόνος και πικραμένος…."


Ποίημα του Πιέρ Τορρεζίν.