dionysisgr έγραψε:Ενταξει. Ας τους κανουμε εμεις οσο μπορουμε, και εχει ο Θεος και για τα υπολοιπα. Εγω το λεω και το τονιζω, οχι μονο για σενα, αλλα για την γενικη αντιληψη που υπαρχει.
Ποια δηλαδη ειναι αυτη η αντιληψη; Ειναι η σκοπιμη υποτιμηση των τυπων αυτων, δηλαδη της μετανοιας, της γονυκλισιας, του κομποσχοινιου, της αναγνωσης ευχων-ακολουθιων, ακομα ακομα και του σταυρου, ως δηθεν απλοικα πραγματακια, με απωτερο σκοπο την αναπαυση των συνειδησεων και της πορειας προς την σωτηρια μονο μεσω της διανοησης.
Ειναι θανασιμη παγιδα αυτο, ειναι εισαγομενο φαινομενο και νοοτροπια, και εαν ανατρεξουμε σε ολους τους Αγιους, ασκητες, γεροντες, και ανθρωπους του Θεου γενικα, θα δουμε οτι με αυτα τα "μεσα" και με την αγαθη τους προαιρεση εφτασαν στην θεωση. Οχι με διανοηματα, θεωριες, και υψηλες φιλοσοφιες.
Ετσι δεν ειναι;
Λένε οι γεροντάδες: Είσαι ανόρεχτος να κάνεις τους Χαιρετισμούς. Μην πείς "δεν έχει αξία να τους πώ, αφού είμαι ανόρεχτος". Κάνε τους Χαιρετισμούς διότι
και αυτή η βία που ασκείς στον εαυτό σου, γίνεται ευπρόσδεκτη απο το Θεό και την Παναγία. Ακόμα και αν ξεφεύγει και ο νούς σου στην προσευχή, εσύ συνεχισε διότι τα δαιμόνια ακούν και φρίττουν. Δηλαδή ακόμα και μια "τυπική" προσευχή και ανόρεχτη, έχει αξία για το Θεό.
Αν όμως κάποιος πεί "ζώ εν Παρθενία, άρα σώθηκα", ας προσέξει μήπως μοιάσει με τις μωρές παρθένες, που επειδή ήταν εν τάξει στους "τύπους" (παρθενία) νόμιζαν ότι θα σωθούν κι όλας. Δε σώθηκαν όμως. Διότι δεν είχαν "έλεον" (=έλεος, θυσία, αγάπη), δεν είχαν καλά έργα.
Αλλά και τα έργα μήπως σώζουν; Αφού "καν ψωμίσω τα υπάρχοντά μου τοις πτωχοίς,
αγάπη δε μη έχω, μηδέν ωφελούμαι".
Η αγάπη λοιπόν, δια της οποίας προκύπτει και η τήρηση των Εντολών του Κυρίου, είναι ανώτερη απο τους τύπους, και είναι ο σκοπός και το αποτέλεσμα των τύπων!! Διότι η αγάπη μας εμπνέει π.χ. να προσευχηθούμε, να κάνουμε κομποσχοίνι, αλλά και το κομποσχοίνι μας οδηγεί στην αγάπη.
Αλλά
ποιά αγάπη; Η αγάπη η συναισθηματική; Η αγάπη η ανθρώπινη; Όχι, αλλά η αγάπη η πνευματική. Και πώς την αποκτάς; Με το να οικειωθείς του Ιησού και να έρθει Αυτός στην ψυχή σου, και Εκείνος πιά να αγαπάει εκ μέρους σου.
Αρα λοιπόν η σωτηρία μας είναι στην Οικείωση με τον Ιησού. Να έρθει ο Χριστός να κατοικήσει στην ψυχή μας.
Οι τύποι (η λειτουργική και λατρευτική ζωή της Εκκλησίας) βοηθούν στην οικείωση με τον Ιησού. Πρέπει όμως να συνοδεύονται απο καλά έργα, απο προσπάθεια για απαλλαγή απο τα πάθη, για αύξηση της πίστης μας, απο προσπάθεια να αγαπούμε τον πλησίον και να συγχωρούμε τον εχθρό μας, απο προσπάθεια για μετάνοια (να αλλάξουμε ζωή και να ανταποκριθεί η πέτρινη καρδιά μας στον Ιησού), απο προσπάθεια να τηρήσουμε τις Εντολές Του... θέλει ειλικρινή προσπάθεια και πολύ φιλότιμο, σε ατομικό επίπεδο, για να σωθούμε.
Οι τύποι βοηθούν στη σωτηρία μας. Τί σώζει; Μονο ο Χριστός, ο οποίος κατα την ελεύθερη προαίρεσή μας θα βρεί αφορμή για να μας δώσει την αιώνια Ζωή.
