"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

panosgreece έγραψε:Συνελθετε ρε παιδια, και καταλαβετε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ σε τι φορουμ γραφετε.

Γνωρίζω σε τι φόρουμ γράφω! Το θέμα Ρωμιοσύνης έχει σχέση με την Ορθοδοξία, σε τι φόρουμ έπρεπε δηλαδή να γράφω;

Re: ΕΝ ΠΕΝΤΕ ΚΑΙ ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑ (ΚΑΙ ΠΕΝΤΑΚΟΣΙΑ)



ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ EDO

STO LIAKO . GR

panosgreece έγραψε:Re: ΕΝ ΠΕΝΤΕ ΚΑΙ ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑ (ΚΑΙ ΠΕΝΤΑΚΟΣΙΑ)



ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ EDO

STO LIAKO . GR

Δηλαδή ο π. Γεώργιος Μεταλληνός, ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης. Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος που έχουν ασχοληθεί κατά κόρον με το θέμα είναι για τον Λιακόπουλο;;
Έχεις ποτέ μελετήσει αυτό το θέμα και είσαι τόσο σίγουρος ότι δεν ειναι για εδώ.
Πες καλύτερα δεν γνωρίζω. Δεν είναι ντροπή.



Δεν είπα ότι θα πάω να ρωτήσω τον Γέροντα Μωυσή για το τι είναι Ρωμιοσύνη. Εγώ δεν έχω καμία αμφιβολία.
Είπα γιατί δεν ρωτάτε τον Γέροντα Μωυσή…. γνωρίζοντας ότι είναι γνώστης του αντικειμένου.

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός να σε ευλογεί και η Παναγιά μας να σε σκεπάζει, αδελφέ dionysisgr, που μου θύμισες το τρίτο στοιχείο ελληνικότητος, το «ομόθρησκον», ξέρεις, από την γνωστή απάντηση των Αθηναίων στους Λακεδαιμόνιους, όταν οι τελευταίοι φοβήθηκαν ότι οι πρώτοι θα μηδίσουν. Αυτήν την καταχωρεί ο Ηρόδοτος στην Ουρανία (βιβλ.8, 144, 14-17). Επειδή δεν θες να σε παραπέμψω σε site με ειδωλολάτρες ιστορικούς σε παραπέμπω εδώ
http://www.greekorthodox-alexandria.org ... 08ittkl3v7
να την ακούσεις από το στόμα της Α. Θ. Μ. τον Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρο Β’.

Βέβαια, η ειδωλολατρία των αρχαίων συγγραφέων δεν φαίνεται να ενοχλούσε τους μοναχούς των Μέσων Χρόνων, σε Ανατολή και Δύση, που στα αντιγραφικά εργαστήρια των μοναστηριών τους, μοχθούσαν να διασώσουν και να διατηρήσουν την αρχαία ελληνική γραμματεία, ούτε τους τότε εκκλησιαστικούς άνδρες, άγιους και σοφούς, που άλλοι σπούδαζαν την θύραθεν σοφία και άλλοι την δίδασκαν και πάντες την χρησιμοποιούσαν, αλλά δεν την υπερτιμούσαν. Και τινές εξ αυτών έπαιζαν μαζί της, τόσο οικεία τους ήταν, και φτιάχναν κέντρωνες, ιστορίες με την χρήση αποκλειστικά και μόνο ομηρικών στίχων. Έτσι κάποιος Επίσκοπος Πατρίκιος προσπάθησε να ανασυνθέσει τη Βίβλο, μόνο με ομηρικούς στίχους (H. Hunger, Βυζαντινή Λογοτεχνία, τ.Β’ σελ.497, με παραπομπές για την έκδοση του κειμένου). Το αποτέλεσμα προκαλούσε μόνο θυμηδία, αλλά χαρακτηρίζει την νοοτροπία των προγόνων μας. Αλλά και παρόμοια συμπιλήματα, με στίχους από τραγικούς, όχι μόνο από τον Όμηρο, και εμβόλιμους στίχους της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, όπως ο Χριστός Πάσχων, δεν φαίνεται να προκαλούσαν τον αποτροπιασμό, ήταν βέβαια, χαμηλής λογοτεχνικής αξίας ( H. Hunger, ο.π. σελ. 501). Ας μην γινόμαστε βασιλικότεροι του βασιλέως, μόνο για να δημιουργούμε εντυπώσεις.

Πραγματικά ενώ είχα αναφερθεί στο «όμαιμον» και το «ομόγλωσσον», Ρωμαίων και Ελλήνων, είχα παραλείψει το «ομόθρησκον». Με την υπενθύμιση, όμως, του αδελφού dionysisgr, συμπληρώνουμε, ότι Ρωμαίοι και Έλληνες λάτρευαν τους ίδιους δαίμονες. Με τα κριτήρια, λοιπόν, που έθεταν οι Έλληνες τότε, όχι οι «Συνέλληνες» σήμερα (τους κατονομάζει ο αδελφός dionysisgr), δείξαμε στοιχειωδώς, και όχι εν εκτάσει (αυτό, ίσως, γίνει σε άλλο τόπο και χρόνο), πως οι Ρωμαίοι ήταν ελληνικό φύλο.

Συνεπώς το να λέμε ελληνο-ρωμαϊκός πολιτισμός, είναι πλεονασμός. Σαν να λέμε ελληνο-ελληνικός πολιτισμός ή ρωμαιο-ρωμαϊκός πολιτισμός. Άρα όταν μιλάμε για Ρωμαίους, μιλάμε για Έλληνες, ειδικά όταν αναφερόμαστε σε εποχές ύστερες της ενοποίησης του Μεσογειακού χώρου, από αυτούς, όταν οι Ρωμαίοι-Έλληνες της Ιταλίας, οι Έλληνες του κυρίως ελλαδικού χώρου, και οι εξελληνισμένοι πληθυσμοί των ελληνιστικών βασιλείων (Έλληνες και αυτοί, ως της ημετέρας παιδείας μετέχοντες) απέκτησαν κοινή ιστορική πορεία και όχι μόνον.

Η δε διάδοση του Ευαγγελίου και η επικράτηση του Χριστιανισμού, έγινε σε όλη την έκταση της αυτοκρατορίας, από άκρη σε άκρη του Ελληνισμού, την ίδια εποχή. Όταν μιλάμε, λοιπόν, για Ελληνισμό και Ρωμαιοσύνη, που με την μετατροπή του αι σε η (δεν θυμάμαι πως λέγετε το γραμματικό φαινόμενο, όποιος ξέρει παρακαλώ να μου το υπενθυμίσει, ου γαρ έρχεται μόνον, ως γνωστόν), γίνεται Ρωμηοσύνη (δεν επικροτώ την γραφή Ρωμιοσύνη-Ρωμιός), μιλάμε για έννοιες ταυτόσημες.

Ζητάς, αδελφέ dionysisgr, ομολογία Πίστεως. Έχεις δίκιο, στους σημερινούς πονηρούς καιρούς, αν κάποιος δηλώσει Έλληνας, δεν δηλώνει αυτόματα και την Ορθόδοξη Πίστη του. Σε προηγούμενες εποχές, αν κάποιος δήλωνε Ρωμηός, ομολογούσε έθνος, παιδεία, φρόνημα, Πίστη. Τώρα τα πράγματα μπερδεύτηκαν. Οι λέξεις χάσαν την έννοιά τους, άλλα λέει ο ένας άλλα καταλαβαίνει ο άλλος. Γι’ αυτό φωνάζαμε τότε να μην φύγει το θρήσκευμα, το Χριστιανός Ορθόδοξος από τις ταυτότητες.
Δηλώνω, λοιπόν, Χριστιανός Ορθόδοξος, πιστός στην Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας μας, όπως την διαμόρφωσαν οι Άγιοι Πατέρες μας, οι Άγιες Οικουμενικές και λοιπές τοπικές Σύνοδοι, και ζω την μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, με υπακοή, κατά το ανθρώπινο δυνατόν, σε Πνευματικό. Όταν, λοιπόν, η Ιερά Παράδοση αποδίδει τα Περί της Ουρανίου Ιεραρχίας, Περί της Εκκλησιαστικής Ιεραρχείας, Περί Θείων Ονομάτων, και Περί Μυστικής Θεολογίας, στον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη, δεν περιμένω από κανέναν δυτικότροπο ή δυτικότροφο επιστήμονα να μου πει κάτι άλλο. Αυτοί σε λίγο θα μας πουν ότι ο άνθρωπος κατάγεται από τον πίθηκο (ωπ, sorry, ήδη το είπαν).

Αδελφέ dionysisgr, μην περιμένεις να βρεις τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, στα forum. Σ’ αυτά θα βρεις φιλονικίες, έριδες, διαμάχες, άντε με λίγη καλή διάθεση και πολύ ψάξιμο να βρεις και καμιά σωστή πληροφορία. Τον Χριστό θα τον βρεις στην Εκκλησία μας, στην προσευχή, στην ησυχία, στην υπακοή. Αυτά με αδελφική αγάπη.

Σ’ αυτό το κειμενάκι σκόπευα ν’ απαντήσω στις ερωτήσεις, τις οποίες έθεσα στο προηγούμενο. Ζητώ συγγνώμη που θα το αναβάλω και παρακαλώ να κάνετε λίγη υπομονή μέχρι το επόμενο. Θα έχουμε φιλοξενούμενη την κα Ελένη Γλυκατζή-Ahrweiler, ίσως και καθηγητές ελληνικών πανεπιστημίων, όλοι τους γνωστοί βυζαντινολόγοι και δεν χρειάζονται συστάσεις και διαπιστευτήρια.

Μέχρι τότε, ο Θεός να μας ελεεί.

Είχα πάντα την απορία, πως από τη μια όλοι οι ξένοι όσον αφορά το Βυζάντιο, από όλα τα σημεία του ορίζοντα μιλούσαν και μιλούν για ελληνική Αυτοκρατορία και έλληνα Αυτοκράτορα, και από την άλλη η διοίκηση κάθε άλλο παρά ελληνική (εθνοφυλετικά) ήταν, αφού οι περισσότεροι Αυτοκράτορες, δεν ήταν καν έλληνες.
Κατ’ εμέ κακώς συνδέουν ορισμένοι τη λέξη ρωμιοσύνη αποκλειστικά με τη εθνολογική και πολιτιστική και θρησκευτική υφή του Βυζάντιου, όσο και αν αυτή από εκεί προέρχεται, διότι τώρα πλέον όπως έδειξα προηγουμένως στη συνείδηση του λαού μας, χρονικά τουλάχιστον ταυτίζεται με τον ελληνισμό, ο οποίος είναι αρχαιότερος του Βυζαντίου. Αν κάποιοι σπουδαγμένοι θέλουν να δώσουν περιεχόμενο και έννοια στη λέξη αυτή, διαφορετική από αυτή που ο λαός μας εννοεί, είναι δικό τους θέμα, και ας αναλογισθούν τις ευθύνες τους.
Τελικά το Βυζάντιο ήταν κατά την γνώμη μου, μια Αυτοκρατορία ελληνοχριστιανική λόγω απλώς της επιβολής του ελληνικού πνεύματος – για μια ακόμα φορά – σε συγκερασμό με το ορθόδοξο ( όπως τελικά ανεδείχθη) χριστιανικό πνεύμα. Οι κάτοικοι δεν ήταν παρά συνοθύλευμα λαών, ιδιαίτερα τους πρώτους αιώνες της Αυτοκρατορίας, όπως ακριβώς τα ελληνιστικά βασίλεια μετά τον Μέγα Αλέξανδρο, με τη διαφορά ότι σε αυτά η εξουσία ήταν περισσότερο στους εθνοφυλετικά έλληνες, ενώ στο Βυζάντιο δεν συνέβαινε πάντα αυτό. Η Ορθοδοξία ήταν ο ενοποιός παράγων και η χριστιανική πίστη ο στυλοβάτης του όλου οικοδομήματος.
Τελικά όμως και για μια ακόμα φορά, οι Νοτιοανατολίτες, και οι Δυτικοί χριστιανοί, φάνηκαν κατώτεροι των περιστάσεων, οι μεν αλλαξοπιστώντας ολοκληρωτικά, οι δε πονηρά και συμφεντορολογικά, φρόντισαν να διακριθούν και να απομακρυνθούν από την ορθή πίστη. Έτσι πολεμώντας όλοι αυτοί την Αυτοκρατορία, αυτή λιγόστευε διότι της αφαιρούσαν εδάφη, και κάποτε μόνο το όνομα και η δόξα της είχε μείνει. Όμως τα προβλήματα δεν ήταν μόνο εξωτερικά, διότι όπως πάντα η εξουσία τείνει να εκμεταλλευτεί την όποια πίστη και δοξασία των λαών, και αυτό έγινε φανερό ήδη από τους πρώτους κιόλας αιώνες, όταν οι διάφοροι εξουσιαστές είτε κοσμικοί είτε θρησκευτικοί είτε και τα δύο, στην προσπάθειά τους να επιβληθούν και να εξυπηρετήσουν τον εγωισμό και τις φιλοδοξίες τους, δεν δίστασαν να γίνουν αιρεσιάρχες, και να αιματοκυλίσουν τις επαρχίες και την πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας. Ήδη η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει.
Όμως η ελληνική φυλή και το ελληνικό πνεύμα, βρέθηκε τελικά να στηρίζει την ορθή πίστη, μαζί με άλλους λαούς, Βαλκανικούς και όχι μόνο, που στάθηκαν μαρτυρικά πιστοί στην Ορθοδοξία, απέναντι στη Οθωμανική λαίλαπα.
Δικαιούμαστε να μιλάμε για Βυζάντιο ελληνοχριστιανικό; Βεβαίως ναι.
Δικαιούμαστε να μιλάμε για Βυζάντιο εθνοφυλετικά ελληνικό; Για τους πρώτους αιώνες σίγουρα όχι, προς το τέλος λίγο πριν την πλήρη διάλυση ίσως ναι.
Θα θέλατε εσείς ένα τέτοιο Βυζάντιο, όπως των πρώτων χρόνων; Μεγάλη συζήτηση πολλά τα διλήμματα ( έτσι για να συζητάμε, και όχι για κάποιο άλλο λόγο… εγώ πάντως δεν είμαι καθόλου σίγουρος, υπάρχουν και καλύτερα ΄΄μοντέλα΄΄, διότι η εθνοφυλετική καθαρότητα είναι βασική προϋπόθεση της επιβίωσης ενός έθνους, συν Θεώ φυσικά)
Είχαν δίκιο αυτοί που ταύτιζαν τον έλληνα με τον ειδωλολάτρη; Πριν τον Χριστό οι εβραίοι λέγοντας έλληνες, εννοούσαν εκτός από τους έλληνες εθνοφυλετικά και πολιτιστικά, και συλλήβδην τους ειδωλολάτρες, όπως εμείς τους αποκαλούσαμε συλλήβδην βαρβάρους. Ήταν όμως άδικο να συνεχιστεί η ίδια τακτική από τους χριστιανούς, ανεξάρτητα πόσο άγιοι ήταν αυτοί ή όχι, η ιστορία νομίζω δικαιώνει την άποψη αυτή. Λεπτομέρεια θα μου πείτε, και όμως για ορισμένους, πιθανώς να αναγάγεται σε …..δογματική αλήθεια. Δεν μπορώ παρά να διαπιστώσω ότι υποκρύπτεται και κόμπλεξ, φθόνος, και κακεντρέχεια απέναντι στο ελληνικό πνεύμα, το οποίο όφειλαν να υμνούν, διότι σε αυτό βασίστηκε και δομήθηκε όλη η Ορθόδοξη λειτουργική πρακτική. Αν δείτε την λειτουργική πρακτική, Ορθοδόξων ; μη ελληνορθόδοξων π.χ. Αιθιόπων, θα πάθετε εγκεφαλικό.
Και κάτι τελευταίο, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων είναι ελληνορθόδοξο; ή ROUM ORTHODOX και όλοι οι καλοί χωράνε μέσα; Άντε και να δούμε Άραβα Πατριάρχη…
Τελικά νομίζω το ρωμιοσύνη είναι σωστά ορθογραφημένο, και όχι το ρωμηοσύνη, ή κάνω λάθος;

Σπάρτακος έγραψε: Αν δείτε την λειτουργική πρακτική, Ορθοδόξων ; μη ελληνορθόδοξων π.χ. Αιθιόπων, θα πάθετε εγκεφαλικό.

Οι Αιθίοπες δεν είναι Ορθόδοξοι αλλά αιρετικοί λεγόμενοι «Μονοφυσίτες» ή Αντιχαλκηδόνιοι...

Σπάρτακος έγραψε: Και κάτι τελευταίο, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων είναι ελληνορθόδοξο; ή ROUM ORTHODOX και όλοι οι καλοί χωράνε μέσα; Άντε και να δούμε Άραβα Πατριάρχη…

http://www.jerusalem-patriarchate.info/ ... cal_an.htm

Αἱ θεμελιώδεις ἀρχαὶ τῆς νεοσυστάτου Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων ἐτέθησαν ἀπὸ τοὺς ἰδὶους τοὺς μαθητὰς τοῦ Κυρίου, καθηγιάσθησαν μὲ τὸ αἷμα πλήθους ἐπωνύμων καὶ ἀνωνύμων μαρτύρων καὶ διεφυλάχθησαν ἀπὸ τὸ Ἑλληνορθόδοξον Πατριαρχεῖον ὡς ἱερὰ παρακαταθήκη ἕως τὰς ἡμέρας μας. Αὐτὸ ἀποτελεῖ τὸ ἀρχαιότερον καὶ μοναδικὸν Ἀποστολικὸν Πατριαρχεῖον, το ὁποῖον μὲ ἕδραν τὴν ἁγίαν πόλιν τῶν Ἱεροσολύμων, ἀντιπροσωπεύει τὴν συνεχῆ καὶ ἀδιάκοπον ἱστορίαν τῆς Ἐκκλησίας ὡς φυσικὴν συνέχειαν τῆς πρώτης Ἐκκλησίας, τήν ὁποίαν ἵδρυσεν ὁ ἴδιος ὁ Χριστός.

Πρώτος, όστις διείδε την αυτοτελή σημασίαν του Βυζαντίου, υπήρξεν ο μαθητής του Μελάγχθονος Ιερώνυμος Wolf (1516-1580), γραμματεύς και βιβλιοθηκάριος του περιώνυμου τραπεζικού οίκου των Fugger. Ούτος συνέλαβε, το πρώτον, την ιδέαν της εκδόσεως των βυζαντινών ιστορικών εις σειράν και με την υποστήριξιν του Αντωνίου Fugger εξέδοτο την Χρονογραφίαν του Ζωναρά, την Ιστορίαν του Νικήτα Χωνιάτου και τμήμα της Ιστορίας του Νικηφόρου Γρηγορά. Είναι ο πρώτος, όστις επενόησε τον όρον βυζαντινός και ωνόμασε την σχεδιαζόμενην εκδοτικήν σειράν Corpus Historiae Byzantnae. Αικ. Χριστοφιλοπούλου, Βυζαντινή Ιστορία, Α’ 2.

(ε ρε και ν’ ακούσουν μερικοί ότι πίσω από την πλαστογραφία του ονόματος «Βυζάντιο» κρύβονται οι Γερμανοεβραίοι Fugger, τι συμπόσια έχουν να κάνουν!!! Και τι βιβλία να πουλήσουν!!)


Τι καλούμεν, όμως βυζαντινήν αυτοκρατορίαν; Ποιοι ήσαν οι Βυζαντινοί; Εις τα ερωτήματα αυτά δεν είναι εύκολον να δώσωμεν απάντησιν. Εν πρώτοις κράτος γνωστόν επισήμος ως «βυζαντινόν» δεν υπήρξε ποτέ… Οι όροι «Βυζαντινός» και «βυζαντινή ιστορία» εις την σημασίαν του κατοίκου και της ιστορίας του κράτους, που πρωτεύουσάν του είχε την Κων/πολιν, το παλαιόν Βυζάντιον είναι ανύπαρκτοι …. Τους εαυτούς των ωνόμαζον μόνο Ρωμαίους, η αυτοκρατορία των ήτο «ρωμαϊκή» και η πρωτεύουσά των ήτο η Νέα Ρώμη.

Ο όρος Βυζαντινός είναι νεολογισμός. Τον εισήγαγε δια πρώτην φοράν ο Ιερώνυμος Wolf το 1562,.., και τον καθιέρωσεν ο Ph. Labbé, ο Ιδρυτής της «Βυζαντίδος» του Λούβρου, … Το 1680 ο Κάρολος Du Cange εχρησιμοποίησεν τον όρον τούτον δια να τιτλοφορήση το ιστορικόν του βιβλίον, το διαπραγματευόμενον την ιστορίαν του κράτους της Κωνσταντινουπόλεως,… . Ι. Καραγιαννόπουλος, Ιστορία του Βυζαντινού Κράτους, τ.Α’ σελ.19 & του ιδίου, Το Βυζαντινό Κράτος, σελ. 51.


Τα ονόματα «Βυζάντιο», «βυζαντινός», «βυζαντιακός», με την έννοια που τους δίνουμε σήμερα, είναι γέννημα της ιστοριογραφίας των νεοτέρων χρόνων. Τα χρησιμοποίησαν πρώτοι οι Γάλλοι βυζαντινολόγοι, τα υιοθέτησαν αμέσως οι δυτικοί Καθολικοί ιστορικοί του Μεσαίωνος…. Έτσι ο όρος «βυζαντινός», που ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε από αυτούς που χαρακτηρίζει και που δημιουργήθηκε από εκείνους, οι οποίοι πρώτοι αμαύρωσαν με τις υποκειμενικές, εμπαθείς σχεδόν απόψεις τους το έργο της βυζαντινής αυτοκρατορίας – πραγματικά η δυτική Καθολική ιστοριογραφία αντίκρισε αρχικά το «σχισματικό» Βυζάντιο σαν σκοτεινό δημιούργημα παρακμής- … Η Κωνσταντινούπολη … γίνεται γρήγορα η Νέα Ρώμη – το όνομα εμφανίζεται το 381 μ.Χ. – και υπερνικά σε κάλλος την παλαιάν και γηραιάν…, το χιλιόχρονο Βυζάντιο έφερε πάντοτε το όνομα «ρωμαϊκόν» ή «Ρωμαίων Κράτος», «ρωμαϊκή» ή «Ρωμαίων πολιτεία» ή «βασιλεία» και, κάποτε, το όνομα «Ρώμη». Ο τελευταίος αυτός όρος απαντά κυρίως στα νομικά κείμενα˙ δηλώνει την αυτοκρατορία στο σύνολό της και όχι μόνο το κέντρο της ή την πρωτεύουσά της. Το πολυιστόρητο όνομα «Ρώμη» σημαίνει το έδαφος του βυζαντινού κράτους, έννοια που η Βυζαντινοί εκφράζουν πιο συχνά με τον όρο «Ρωμανία». Ε. Γλυκατζή – Ahrweiler, Ελληνισμός και Βυζάντιο, εν Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τ.Ζ’ σελ. 6.

Όταν μιλάνε τέτοια αναστήματα εγώ σιωπώ.

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον κι εμάς τους αμαρτωλούς.

Σπάρτακος έγραψε: Και κάτι τελευταίο, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων είναι ελληνορθόδοξο; ή ROUM ORTHODOX και όλοι οι καλοί χωράνε μέσα; Άντε και να δούμε Άραβα Πατριάρχη…
Τελικά νομίζω το ρωμιοσύνη είναι σωστά ορθογραφημένο, και όχι το ρωμηοσύνη, ή κάνω λάθος;

Το Ελληνορθόδοξο και το Rum Orthodox είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα!
Δεν υπάρχουν Άραβες στο Πατριαρχείο, αλλά αραβόφωνοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί οι οποίοι είναι και το ποίμνιο του Πατριαρχείου.
Άραβες ονομάζονται οι μουσουλμάνοι της Παλαιστίνης. Τί δουλειά έχουν αυτοί με το Πατριαρχείο;

Εύχομαι και επιθυμώ και συμφωνώ ότι το RUM ORTHODOX ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ να είναι το ίδιο και το αυτό. Καμία αντίρρηση. Αλλά κάποτε άκουσα σε συζήτηση στην τηλεόραση, τότε με τα προβλήματα διαδοχής, ότι οι αραβόφωνοι και όχι Άραβες κατ'εσέ panfami, προέβαλαν αιτιάσεις και διεκδικήσεις, για δικό τους Πατριάρχη, και ότι γιατί να λέγεται το Πατριαρχείο ελληνορθόδοξο, αφού όλοι ορθόδοξοι είμαστε κ.λ.π.κ.λπ. ή μήπως κάνω λάθος; Εσύ θα ξέρεις ίσως καλύτερα, εγώ ομολογώ δεν γνωρίζω λεπτομέρειες.Εκείνο που απασχολεί εμένα είναι εαν οι αραβόφωνοι ορθόδοξοι όπως λές, δεν είναι και άραβες, πραγματικά ενδιαφέρουσα άποψη.... Αυτά φίλτατε panfami, δεν τα γράφω για να δικαιωθώ, την άποψή μου γράφω, παρακολουθώ με ενδιαφέρον, αλλά δεν έχω και τίποτα άλλο να προσθέσω πλέον.