"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

"Το θαύμα του Αγίου Δημητρίου στον Όσιο Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο.."
Αφηγείται ο Λεμεσού Αθανάσιος.

Τον Οκτώβριο του 1978 ενώ ήμουν τότε φοιτητής επισκέφτηκα το Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο στη νήσο Πάρο, στη Μονή της Λογγοβάρδας εκεί όπου ο Γέροντας Φιλόθεος ήταν για πολλά χρόνια Ηγούμενος.
Μιλήσαμε πάρα πολλές ώρες και είχα εξομολογηθεί κοντά του. Μου διηγήθηκε τότε ένα θαυμαστό γεγονός.
Με ρώτησε που σπούδαζα.
Εγώ του είπα γέροντα, σπουδάζω στη Θεσσαλονίκη. Τότε με ρώτησε αν αγαπώ τον Άγιο Δημήτριο και λέω βέβαια, γέροντα, αλλοίμονο! Όλους τους Αγίους και τον Άγιο Δημήτριο.
Μου λέει, όχι να τον αγαπάς πάρα πολύ!
Και θα σου πω, μου λέει, τι έγινε με μένα.

Όταν ήταν ο πατήρ Φιλόθεος νέος, νέο παιδί και προσπάθησε να πάει στο Άγιον Όρος, τον συνέλαβαν οι Τούρκοι, οι οποίοι είχαν τότε τη Θεσσαλονίκη και τον έκλεισαν μέσα στο Λευκό Πύργο και εκεί είχε πάρα πολλές δυσκολίες και αν θυμάμαι καλά, μάλιστα είχαν σκοπό και να τον κακοποιήσουν ή και να τον σκοτώσουν ακόμα. Εκεί δια θαύματος τον γλύτωσε ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Δημήτριος παρουσιαζόμενος ως αξιωματικός στους Τούρκους και εμποδίζοντάς τους να τον κακοποιήσουν! Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Μετά το γεγονός αυτό, ο πατήρ Φιλόθεος έκανε τάμα στον Άγιο Δημήτριο, κάθε χρόνο στις 26 Οκτωβρίου που είναι η μνήμη του να πηγαίνει στο ναό του Αγίου Δημητρίου και να παρίσταται και να λειτουργεί εκεί στην πανήγυρη του Αγίου. Μια χρονιά -πριν περίπου 10 χρόνια μας είχε πει από τότε που μας διηγήθηκε το γεγονός- είχε πάρα πολύ μεγάλη κακοκαιρία στην Πάρο και δεν υπήρχαν πλοία, δεν μπορούσε κανένα πλοίο να αποπλεύσει. Οπότε ήταν αδύνατο για τον Πατέρα Φιλοθέο να φύγει από το νησί και να πάει στη Θεσσαλονίκη (στην Αθήνα και μετά
στη Θεσσαλονίκη) για να εκπληρώσει το τάμα του και την επιθυμία που είχε να παραβρεθεί στην πανήγυρη του Αγίου Δημητρίου στο ναό του. Και έτσι παρέμεινε στο Μοναστήρι αλλά ήταν πάρα πολύ θλιμμένος.

Έκαναν τον Εσπερινό κάτω στο καθολικό της Μονής του και επέστρεψε ο πατήρ Φιλόθεος στο κελί του, λυπημένος, αισθανόμενος τρόπον τινά μια αμηχανία γιατί δεν μπορούσε να εκπληρώσει αυτόν το λόγο που είχε δώσει στον Άγιο. Μόλις πήγε στο κελί του όμως και κάθισε στην καρέκλα του και άρχισε να προσεύχεται και να λέει, "Άγιε Δημήτριε, δυστυχώς δεν μπόρεσα να εκπληρώσω αυτό το τάμα. Σε παρακαλώ, συγχώρεσέ με, βοήθησε με" ξαφνικά, χωρίς να το καταλάβει πώς, βρέθηκε στο ναό του Αγίου Δημητρίου. Από την Πάρο βρέθηκε στο ναό του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη. Εν σώματι, κανονικά. Κανονικά χαιρέτησε όλους εκεί τους παρόντες χωρίς βέβαια να πει σε κανέναν τίποτα. Αυτοί βέβαια ήξεραν ότι πάει κάθε χρόνο και έτσι δεν απόρησε κάνεις.

Έλαβε μέρος στον Εσπερινό, έμεινε το βράδυ στη Θεσσαλονίκη, έλαβε μέρος την άλλη μέρα στη Θεία λειτουργία, τελείωσαν οι εορτασμοί όλοι και τότε λοιπόν ο πατήρ Φιλόθεος επέστρεψε πίσω στο μοναστήρι του.
Στο μοναστήρι όμως οι μοναχοί είχαν ανησυχήσει την άλλη μέρα διότι η πόρτα ήταν κλειστή από μέσα και νόμιζαν ότι πέθανε. Χτυπούσαν και δεν άνοιγε. Έσπασαν την πόρτα, ήταν κλειδωμένη από μέσα και ο πατήρ Φιλόθεος απουσίαζε.
Και μετά θυμάμαι όταν τον ρώτησα: γέροντα, λέω, μετά πώς επιστρέψατε;
-Με την παιδική αφέλεια νόμιζα ότι ήρθε πίσω κατά τον ίδιο τρόπο-
"Ε", μου λέει, "ρε παιδάκι μου μετά πήρα το καράβι και επέστρεψα. Την πρώτη φορά με πήρε ο Άγιος αεροπορικώς και μετά ήρθα με τα δικά μου τα μέσα".
Αυτό μας το διηγήθηκε ο ίδιος και εκτός που το είπε ο ίδιος, μετά και οι Πατέρες, οι Γέροντες της Μονής της Λογγοβάρδας, μας το είπαν και οι ίδιοι που ήταν παρόντες όταν έσπασαν την πόρτα που ήταν κλειδωμένη από μέσα και δεν βρήκαν τον Γέροντα Φιλόθεο στο κελί του.

Λεμεσού Αθανάσιος

"Λόγω του Αγίου Δημητρίου, θυμήθηκα τον μακαριστό ιεροκήρυκα.."

Τρεις μέρες πριν κοιμηθεί ο αείμνηστος ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος, του παρουσιάστηκε η Παναγία μας και τον ενημέρωσε, ότι σε 3 μέρες, ο Κύριος θα τον έπαιρνε...
Με αφορμή λοιπόν αυτήν την αποκάλυψη που του έκανε η Παναγία, αποφάσισε την επομένη μέρα, να κάνει την τελευταία του ομιλία με θέμα «Περί θανάτου».
Και σε εκείνη την ομιλία, στην οποία ήταν εμφανώς συγκινημένος, διότι αποχαιρετούσε το ακροατήριό του, χωρίς εκείνοι να το γνωρίζουν, κατέληγε την ομιλία του, με τα εξής διδακτικά λόγια:
- Γιατί να χάσω την αιωνιότητα; σε ερωτώ.
- Δεν υπάρχει τίποτα; Δεν υπάρχει άλλη ζωή! θα μου πεις.
- Συμφωνούμε... Εάν όμως υπάρχει ένα στο εκατομμύριο, τί κέρδισες εσύ που δεν πιστεύεις και τί έχασα εγώ που πιστεύω; Που έφαγες λίγα μοσχάρια παραπάνω και εγώ έφαγα τα χόρτα που τρέφουν τα μοσχάρια;
Που πήρες τη γυναίκα του αλλουνού ή πήρες τον άνδρα της αλληνής;
Τί έκανες λοιπόν παραπάνω;
Εσύ που τα ισοπέδωσες όλα, που δεν φοβάσαι Θεό...
Εγώ νομίζω κάθε πρωΐ είναι πικρότερο το στόμα το δικό σου και χαλασμένο το στομάχι σου από το δικό μου που ζω μια ζωή συντηρητική.
Νομίζω...
Και τί πρόκειται να κερδίσω εγώ που πίστεψα και τί πρόκειται εσύ να χάσεις, που δεν πίστεψες, αν υπάρχει άλλη ζωή;
Αυτές είναι οι λογικές σκέψεις που πρέπει να πρυτανεύουν στον άνθρωπο.
Ας ακούσουμε λοιπόν τη φωνή του Θεού για να ζήσουμε στην αιωνιότητα, πράγμα που εύχομαι εις αλλήλους και εις πάντας. Αμήν.

† Δημήτριος Παναγόπουλος 13 Φεβρουαρίου 1982
Αιωνία του η μνήμη

Ζούμε στην εποχή που το «θαύμα» μπροστά στην κάμερα έχει χιλιάδες likes και «Αμήν!» από ανθρώπους που δεν ξέρουν που πέφτει η ενορία τους, γιατί κάνουμε τον Σταυρό μας και τι σημαίνει η Αγία Τριάδα. Σε μια εποχή που η πνευματικότητα εξαντλείται σε μια φανουρόπιτα για να καλοπαντρέψουμε τις κόρες μας και δεν μας ενδιαφέρει πώς να προσανατολίσουμε την ύπαρξή μας στον Χριστό και να έχουμε μια προσευχόμενη ζωή, τα θέλουμε όλα καλά και γρήγορα. Καταντήσαμε τον Χριστό ένα λυχνάρι απ’ όπου θα βγει σαν άλλο τζίνι το Άγιο Πνεύμα, για να μας κάνει τα χατίρια που γουστάρουμε. Θέλουμε υγεία, καλοζωία, δουλειές, φράγκα και για όλα αυτά θα κάνουμε και μια αρτοκλασία, έτσι, για να μας δει ο κόσμος. Μετάνοια, αυτομεμψία, υπακοή, ταπείνωση, τα βρίσκεις πλέον μόνο στα βιβλία και στους βίους των Αγίων. Είμαι 9 χρόνια Ιερέας και κανείς μέχρι τώρα δεν μου έχει δώσει ένα όνομα για να κάνουμε προσευχή για μετάνοια. Όλα τα αιτήματα είναι για γάμους, παιδιά, δουλειές, συνεντεύξεις, χρήματα κλπ. Είπαμε… Θέλουμε το τζίνι!!!

Έχουμε περάσει την πνευματικότητα σε άλλο επίπεδο. Πλέον έχει άλλα «χαρίσματα». Μιλάμε για αγία ανυπακοή, “κόβουμε” τους Αγίους και τους κανόνες όπως μας βολεύει και τους κουμπώνουμε στην καθημερινότητα όπως μας αρέσει, αντάρτικο στους Δεσποτάδες και τη Σύνοδο, βρίσιμο σε όποιον φοράει ράσο και κολλάμε σαν τη βδέλλα όταν ακούσουμε για «θαύμα» σε ζωντανή μετάδοση αλλά φυσικά και σε καμιά προφητεία για το πότε θα ανάψουμε κεριά στην Αγιά Σοφιά. Αυτό μας μάρανε. Το ότι δεν ξέρουμε την τύφλα μας για την πίστη και την παράδοσή μας δεν μας ενδιαφέρει. Αυτό είμαστε. Μαγκιά, φούμαρα και μεσαιωνισμός. Να απειλήσει η γιαγιά την κόρη στη βάπτιση για το όνομα, να μην απλώσει ρούχα το βράδυ έξω μέχρι το σαραντισμό και άλλες τέτοιες ανοησίες. Έχουμε έναν πλούτο που λέγεται Αγία Γραφή – Ιερά Παράδοση και Πατέρες της Εκκλησίας, αλλά έχουμε γίνει χειρότεροι από τους Ταλιμπάν.

Ούτε έχουμε καταλάβει, ούτε θέλουμε να μάθουμε ποιος είναι ο Χριστός γιατί ήρθε και τελικά ποιο είναι το νόημα της επίγειας ζωής μας που κάποια στιγμή τελειώνει.
Μας αρέσει να φτιάχνουμε παραμύθια και να ζούμε μέσα σε αυτά όπως γουστάρουμε. Έχουμε πλέον τη νέα αίρεση που λέγεται «Προσωπική Ορθοδοξία και πνευματικότητα». Δηλαδή κάνει ο καθένας ό,τι θέλει και ό,τι γουστάρει και αυτό το ονομάζει πνευματικότητα.
Κουράστηκα…
Παλαιά όταν κάποιος μου έλεγε ότι ο γάιδαρος “πετάει“ καθόμουν να του εξηγήσω ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα κλπ κλπ. Πλέον του λέω ότι πετάει και μάλιστα καλύτερα από Boeing 747. Σε όποιον έχει καλή διάθεση και προαίρεση θα πούμε δυο κουβέντες. Στους άλλους σιωπή και προσευχή. Αν τα βάλεις με Ταλιμπάν θα χάσεις κατά κράτος!

Έτσι θα είμαστε ευτυχισμένοι όλοι . . .
Προσευχή για να ανοίξουν οι καρδιές και έχει ο Θεός . . .

ΥΓ. Στη φωτογραφία βλέπουμε ένα απλό σταυρουδάκι. Και αυτό μπορεί να κάνει θαύματα. Δεν έχει διαφορά με άλλους Σταυρούς, διότι πολύ απλά σε κάθε Σταυρό είναι επάνω το ίδιο Πρόσωπο. Μην το ξεχνάμε…
Καλή μετάνοια σε όλους μας.

π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh . gr
Η κατρακύλα δεν έχει τέλος, αλλά ελπίζουμε… - ΕΥΧΗ.gr

Όταν σε κρίνουν αυστηρά και η στεναχώρια κυκλώνει ως πνιγμός την καρδιά σου, να θυμάσαι ένα πράγμα, ότι κανείς δεν θα ζήσει την ζωή σου. Κανείς δεν θα θελήσει να βάλει τα δικά σου παπούτσια. Στον Σταυρό και στο Γολγοθά φυσάει μοναξιά. Αλλά ο Θεός έχει τις δικές του απαντήσεις.
Όλοι αυτοί που με τόση ευκολία σχολιάζουν και επικρίνουν την ζωή σου ή τις επιλογές σου, όταν εσύ βασανιζόσουν και υπέφερες ήταν στα σπίτια και στις δουλειές τους ασχολούμενοι αποκλειστικά με τον εαυτό τους. Σε θυμήθηκαν μονάχα για να σε κρίνουν. Τις άλλες στιγμές της ζωής σου ήταν εκκωφαντικά απόντες.

Και να σου πω και κάτι άλλο; Τι άλλαξε στην δική σου ζωή όταν οι άλλοι σε κακολογούσαν και σχολίαζαν; Τίποτε απολύτως. Γι αυτό μην αφήνεις κανέναν να μπαίνει στην ζωή σου και αδιάκριτα να κλέβει το χαμόγελο σου. Κανείς δεν ξέρει τι σου κόστισε για να το κτίσεις και να το κρατήσεις στα τρεμάμενα χείλη σου.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

Οι χριστιανοί παλαιότερα σέβονταν πολύ την αργία, την τηρούσαν με φόβο Θεού, δεν ήταν μια απλή τυπική πράξη.

Η τήρησή της ήταν πρόξενος ευλογίας και η παράβαση επέφερε δοκιμασίες και όλεθρο.

Σ’ ένα προσφυγικό τραγούδι λέγεται ότι έχασαν το ωραίο τους χωριό, γιατί δεν τηρούσαν Κυριακές και γιορτές:

Αυτό μας έμελλε να πάθουμε,

Διότι δεν τηρούσαμε Κυριακές και γιορτές.

Αδιάβαστοι μείνανε των γονέων οι τάφοι.

Αχ ,Θεέ μας, εσύ λυπήσου μας.

Η αργία άρχιζε από τον Εσπερινό του Σαββάτου ή της παραμονής της εορτής. Μόλις χτυπούσε η καμπάνα οι γυναίκες έκαναν τον σταυρό τους και σταματούσαν το πλέξιμο ή τον αργαλειό. Ούτε και την σειρά δεν τελείωναν.

Επίσης οι γεωργοί που όργωναν, μόλις άκουγαν την καμπάνα του Εσπερινού, ξέζευαν τα βόδια και επέστρεφαν στο χωριό. Εθεωρείτο ντροπή και σκάνδαλο η παράβαση της αργίας και αποδοκιμαζόταν από όλους.

Προτιμούσαν να πάθουν καμιά ζημιά υλική στην σοδειά τους, παρά να καταπατήσουν την αργία και να αμαρτήσουν στον Θεό, παραβαίνοντας την εντολή Του.

Η τήρηση της αργίας ήταν από τα πιο βασικά καθήκοντά τους, μαζί με τη νηστεία, την προσευχή, την ελεημοσύνη, τον εκκλησιασμό, φυσικά την εξομολόγηση αλλά και την Θεία Κοινωνία.

Τα Μετέωρα επί Τουρκοκρατίας είχαν ένα μετόχι. Μία Κυριακή πρωί πήγαν οι εργάτες και έσπειραν σιτάρι. Όταν το έμαθε ο Ηγούμενος, αγανάκτησε και είπε ότι αυτό είναι αφορισμένο διότι το έσπειραν την Κυριακή, και μάλιστα την ώρα που γινόταν η Θεία Λειτουργία.

Όταν ήρθε ο καιρός του θερισμού πήγε ο Ηγούμενος και έβαλε φωτιά στο σιτάρι. Κάηκε όλο το κομμάτι που ήταν σπαρμένο την Κυριακή και το υπόλοιπο δεν το πείραξε καθόλου η φωτιά, αλλά έσβησε μόνη της.

Η Γεωργία από το Νεοχώρι Μεσολογγίου σύζυγος του Επαμεινώνδα Μωραΐτου και κατόπιν κάτοικος Μεσολογγίου , διηγήθηκε:

«Είχαμε την αγία Αικατερίνη ως προστάτρια του σπιτιού μας και αυτή την ημέρα κάναμε αργία. Μια φορά όμως ξεμείναμε από ψωμί και είπαμε να ζυμώσουμε καθώς εξημέρωνε η ημέρα της αγίας Αικατερίνης. Πράγματι, πιάσαμε το προζύμι, ζυμώσαμε και το αφήσαμε να φουσκώσει, εν τω μεταξύ δε ετοιμάσαμε τον φούρνο. Όταν κοίταξα να δω αν σηκώθηκε το ζυμάρι για να το φουρνίσω, τι να δω! Μέσα από το ζυμάρι έβγαιναν μεγάλα σκουλήκια. Τότε κατάλαβα ότι η Αγία έδειξε το θαύμα της για να τηρούμε αργία στην μνήμη της».

Εκτός από την ακριβή τήρηση των καθιερωμένων αργιών άξιο θαυμασμού είναι και ο μεγάλος σεβασμός που είχαν οι γιαγιάδες μας και οι μητέρες μας στην Τετάρτη και την Παρασκευή. Διότι την Τετάρτη ημέρα επωλήθη και την Παρασκευή εσταυρώθη ο Κύριος.

Αυτή την ευαισθησία την διαπιστώνουμε και στην ζωή πολλών Αγίων. Π.χ. ο άγιος Αυξέντιος κάθε Παρασκευή έκανε αγρυπνία για να τιμήση το πάθος του Κυρίου. Αυτές τις ημέρες δεν τηρούσαν φυσικά αργία διότι δεν προβλέπεται.

Πήγαιναν στο χωράφι, αλλά απέφευγαν επιμελώς να πλύνουν, να μπαλώσουν να λουσθούν και να ζυμώσουν. Αν είχε τελειώσει το ψωμί, έπαιρναν δανεικό.

Διηγείται η Βαρβάρα Αχιλλέως Τζίκα ότι στο χωριό Αύρα Καλαμπάκας, στα χρόνια της μητέρας της γύρω στα 1900, μία γυναίκα ζύμωσε ημέρα Παρασκευή και όταν ξεφούρνισε το ψωμί ήταν μέσα κατακόκκινο σαν να είχε αίμα.

Γι’ αυτό μέχρι σήμερα τιμούν αυτές τις ημέρες και αυτή η τιμή ανάγεται στο πάθος του Χριστού.

Από το βιβλίο: «ΑΣΚΗΤΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ» Α΄ – ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 2011, Ιερόν Ησυχαστήριον Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος – Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής

ΠΗΓΗ

ΓΙΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ «ΑΣΚΗΤΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΜΟΣ Α’, Β’ & Γ'» ΔΕΙΤΕ: >> ΕΔΩ

Την ευχή του να έχουμε!!!
Θυμάμαι που έλεγε ότι πήγα λέει να εξομολογηθώ στο γέροντα την εξής αμαρτία:
ήμασταν σε μία αγρυπνία και ψέλναμε και σε μία δύσκολη θέση έφυγε ο νους μου από την ευχή!!!!

π. Δανιήλ

Τον Ιούνιο του 2011 στο Ξενοδοχείο "ΤΙΤΑΝΙΑ" στην Αθήνα, έγινε το ΠΡΩΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΜΑΓΩΝ.

Κάποιος αγιασμένος κληρικός πληροφορούμενος μέσω πνευματικών του παιδιών το γεγονός συμβούλευσε τα παιδιά του να "πιάσουν τα γωνιακά δωμάτια τού ξενοδοχείου και να βάλουν εκεί ανθρώπους να διαβάζουν το Ψαλτήριον"
Το αποτέλεσμα.... ΟΙ ΜΑΓΟΙ ΠΛΑΚΩΘΗΚΑΝΕ ΣΤΟ ΞΥΛΟ!!!! ΔΕΡΝΑΝΕ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΠΟΙΟΣ ΔΕΡΝΕΙ ΠΟΙΟΝ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΡΝΟΝΤΑΙ!!!! Και επιπλέον... ΕΦΕΥΓΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΤΙΤΑΝΙΑ ΩΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΕΔΙΩΚΕ ΦΛΟΓΟΒΟΛΟ!!!!!!
Προσωπικώς το είχα συζητήσει επανειλημμένως με τον γέροντα που έδωκε την εντολή και δοθείσης ευκαιρίας αρχάς του 2012 ανέφερα το περιστατικό σε κάποιους Αθηναίους που επεσκέφθησαν την Μονή μας για να προσκυνήσουν την Παναγία μας και τον Αγιο, ώστε να τούς παρακινήσω να αρχίσουν την ανάγνωση τού Ψαλτηρίου.
Φαντάσου την έκπληξη που ένοιωσα όταν τελειώνοντας την εξιστόρηση τού περιστατικού βγήκε στο μέσον τής ομηγύρεως ο οδηγός τού λεωφορείου λέγοντάς μου ακριβώς:
-ΠΑΤΕΡ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΙΠΑΤΕ ΕΓΙΝΑΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΟΠΩΣ ΤΑ ΕΙΠΑΤΕ!!!!! ΚΑΙ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΩ ΔΙΟΤΙ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΜΑΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΤΙΤΑΝΙΑ ΟΠΟΤΕ ΒΛΕΠΑΜΕ ΤΟΥΣ ΜΑΓΟΥΣ ΝΑ ΔΕΡΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΦΕΥΓΟΥΝ ΛΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΥΝΗΓΟΥΣΕΣ ΜΕ ΦΩΤΙΑ!!!!! ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΜΑΣ ΗΤΑΝ ΑΝΕΞΗΓΗΤΟ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΜΟΥ ΤΟ ΕΞΗΓΗΣΑΤΕ!!!!!
(Αρχιμανδρίτης π. Πολύκαρπος,
Καθηγούμενος Ιεράς Μονής)
Διαβάζεις ψαλτήρι;
Ανοίγεις τις πόρτες του Παραδείσου καί κλείνεις τις πόρτες της κόλασης.
Λυνεις όλα τα βιοτικά σου προβλήματα.
Τι πρόβλημα έχεις και δεν υπάρχει μέσα στο ψαλτήρι για να αιτηθείς;
Το τυπικό της εκκλησίας μας,ορίζει πέραν της χρήσεως του στις ιερές ακολουθίες,
καθημερινά να διαβαζονται τμήματα του ιερού ψαλτηρίου ,
τα λεγόμενα "καθίσματα" ξεκινώντας απ' το Σάββατο εσπέρας,
έως το άλλο Σάββατο πρωί,
που τελειώνει και η ανάγνωση όλου του ψαλτηρίου.
Αναγινώσκει δηλαδή η εκκλησία μας ,
όλο το βιβλίο του ψαλτηρίου μια φορά την εβδομάδα με απλά λόγια .
Κατά την διάρκεια της μεγάλης τεσσαρακοστής, το ψαλτήρι διαβάζετε ολόκληρο,
δύο φορές την εβδομάδα.
...αυτή η "σειρά" σήμερα ακολουθείται ακριβώς,στα ιερά μοναστήρια .
Στις ενορίες λόγω των εργασιών του λαού ,καταλιμπάνονται.
Υπαρχουν όμως αρκετοί χριστιανοί και χριστιανές , που καθημερινά διαβάζουν το ψαλτήρι , όπως και ιερείς που πάνε στην εκκλησία νωρίς το πρωί,
και πριν την έναρξη του όρθρου, διαβάζουν τα ορισμένα καθίσματα.
Τα καθίσματα ,είναι τμήματα θα λέγαμε των ψαλμών που ορίζει η εκκλησία μας να διαβάζουμε καθημερινά.
Ονομαζοντε καθίσματα, διότι συνηθίζονταν κατά την ανάγνωση τους , λόγω των πολλών ωρών ορθοστασίας των πατέρων ,να κάθονται ελαφρώς!!!
Οι ψαλμοί του Δαυίδ ,είναι συνολικά 150.
Οι 150 ψαλμοί,είναι διηρημενοι σε 20 καθίσματα.
Καθημερινά λοιπόν η εκκλησία μας διαβάζει δύο καθίσματα το πρωί στον Όρθρο,και ένα κάθισμα στον Εσπερινό.
Όποιος και οποία μπορεί ας βάλει το ψαλτήρι στη Ζωή του . Θα δείτε αποτελέσματα που δεν θά το πιστεύετε.!!!

Νά εἶστε προσεκτικοί! Νά εἶστε σέ ἐπιφυλακή γιά τήν ψυχή σας!

Νά στρέφετε τούς λογισμούς σας μακριά ἀπό ἐκεῖνα πού γρήγορα παρέρχονται καί νά τούς προσηλώνετε σέ ἐκεῖνα πού εἶναι Αἰώνια!

Έτσι θά βρεῖτε τήν χαρά πού ποθεῖ ἡ ψυχή σας καί γιά τήν ὁποῖα διψᾶ ἡ καρδιά σας!

Τήρησε σθεναρά τήν πνευματική ἐπιφυλακή ἐπειδή δέν γνωρίζεις πότε θά σέ καλέσει ὁ Κύριος κοντά Του!

Κατά τήν ἐπίγειο ζωή σου, νά εἶσαι ἔτοιμος ἀνά πάσα στιγμή νά Τοῦ δώσεις λογαριασμό!

Πρόσεχε νά μήν σέ πιάσει στά δίχτυα του ὁ ἐχθρός ἤ νά σέ ξεγελάσει προκαλώντας σε νά πέσεις σέ πειρασμό!

Καθημερινά ἐξέταζε τήν συνείδησή σου καί δοκίμαζε τήν καθαρότητα τῶν λογισμῶν σου, τίς προθέσεις σου!

Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς

Χρόνια πολλά και ευλογημένα σε όλους!. Ας γίνει η πνευματική παρακαταθήκη του παρελθόντος σκαλπάτι για την μεταμόρφωση του έθνους μας στο παρόν και το μέλλον. Οι μνήμες και η ιστορία δεν σβήνοται ποτέ διότι ειναι χαραγμένες με αίμα στον ουρανό. Θέλουμε παιδιά που δεν θα δείχνουν το σώμα τους στο instragtram σαν προϊόν αλλά θα υψώνουν το ανάστημά τους ομολογώντας Χριστό και Ελλάδα. Χρόνια πολλά Ελλάδα!

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr

"από εκείνη τήν μέρα μιά γαλήνη ήρθε μέσα μου.."

Νά αγαπούμε πολύ Τήν Παναγία. Νά Τής τραβάτε κομποσχοίνι, νά κάνετε κάθε μέρα παράκληση καί θά μάς πάει όλους στόν Παράδεισο.
Τήν είδα σάν μικρό κοριτσάκι 15 χρονών (όπως είναι στήν εικόνα στήν Γοργοϋπήκοο στό κελί της) τήν ώρα τού Χερουβικού, πού ήμουν γονατισμένη.
Στεκόταν όρθια μπροστά στήν ωραία Πύλη καί κρατούσε πάνω στήν κοιλίτσα Της Τόν Χριστούλη. Δέν θά ξεχάσω τά ματάκια Της εκείνα τα γλυκά, πώς μέ κοιτούσαν μέχρι μέσα στήν καρδιά μου έμπαινε εκείνο τό Βλέμμα Της. Ήταν γαλάζια καί ή Παναγία είχε δύο ξανθές κοτσίδες, αλλά όλη μου η προσοχή είχε συγκεντρωθεί στά μάτια Της.
Καί Τήν παρακαλούσα καί έλεγα «Παναγία μου τί θά γίνουμε, τί θά γίνει αυτό τό μοναστήρι, τίποτε δέν κάνουμε, πώς θά σωθούμε;» Καί ή Παναγία χαμογέλασε, ή διάθεση μου άλλαξε από εκείνη τήν μέρα μιά γαλήνη ήρθε μέσα μου από το βλέμμα Τής Παναγίας..

Γερόντισσα Μακρίνα της Πορταριάς