"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Η ΑΓΙΑ ΣΚΕΠΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Γιορτάζουμε κάθε χρόνο στις 28 Οκτωβρίου την εορτή της αγίας Σκέπης. Και για την γιορτή αυτή συμβαίνει αυτό που λέγει ο άγιος Χρυσόστομος για τις μεγάλες γιορτές της Εκκλησίας μας, ότι πολλοί γιορτάζουν τις μεγάλες γιορτές, ξέρουν το όνομά τους, δεν ξέρουν όμως το βαθύτερο νόημά τους, ούτε το μήνυμα που θέλει να εξαγγείλει η Εκκλησία μας μέσω των εορτών αυτών. Και αυτό γιατί οι περισσότεροι, λέγει ο ιερός πατήρ, έρχονται στην Εκκλησία από συνήθεια και όχι από ευσέβεια. Γι’ αυτό ας ασχοληθούμε σήμερα με την υπόθεση της γιορτής καθώς και για το μήνυμά της προς το λαό του Θεού.

Πως καθιερώθηκε η γιορτή της αγίας Σκέπης.

Στα χρόνια του βασιλέως Λέοντος του Μεγάλου (457-474 μ. Χ.) ζούσε στην Κων/πολη ο όσιος Ανδρέας, ο κατά Χριστόν σαλός. Σαλός είναι ο τρελλός και κατά Χριστόν σαλοί ονομάζονται κάποιοι άγιοι, οι οποίοι κάνανε κάποια περίεργα και παράλογα πράγματα, με απώτερο σκοπό να τους θεωρούν παλαβούς ή παλιανθρώπους και να μη τους τιμούν οι άνθρωποι· και έτσι αυτοί να ζουν εν ταπεινώσει και αφανεία. Μια νύχτα που γινότανε αγρυπνία στο ναό της Παναγίας των Βλαχερνών, ο όσιος Ανδρέας μαζί με τον μαθητή του Επιφάνιο, που έγινε αργότερα πατριάρχης Κων/πόλεως (520-536 μ. Χ.), είδαν την Υπεραγία Θεοτόκο οφαλμοφανώς, όχι σε όραμα, να μπαίνει από την κεντρική πύλη του ναού. Την συνόδευαν οι παρθένοι Ιωάννης ο Πρόδρομος και Ιωάννης ο Θεολόγος και πλήθος αγγέλων. Αφού μπήκε μέσα στο ναό προχώρησε στον σολέα. Εκεί γονάτισε και προσευχήθηκε πολλή ώρα με θερμά δάκρυα υπέρ της σωτηρίας των πιστών, ενώ την βλέπανε μόνο ο Ανδρέας και ο Επιφάνιος. Αφού προσευχήθηκε για πολύ η Θεοτόκος σηκώθηκε και μπήκε μέσα στο ιερό, όπου φυλασσόταν το μαφόριο της δηλαδή το τσεμπέρι της, το πήρε στα χέρια της και βγαίνοντας έξω το άπλωσε πάνω από τους πιστούς, για να δείξει ότι τους σκέπει και τους προστατεύει.

Αυτό είναι το γεγονός το οποίο στάθηκε αφορμή η Εκκλησία μας να καθιερώσει την γιορτή της αγίας Σκέπης δηλαδή τη γιορτή προς τιμή της Παναγίας, η οποία σαν τη φωτοφόρο νεφέλη που σκέπαζε τη μέρα και φώτιζε τη νύχτα τους Ισραηλίτες στην έρημο, σκέπει και προστατεύει το λαό του Θεού και φωτίζει τους πιστούς στο δρόμο για την τελείωση. Πως μας σκεπάζει και πως μας προστατεύει η Παναγία μας; Με τις προσευχές της, με τις παρακλήσεις της και με τα δάκρυά της.

Μα θα μου πείτε, είναι τόσο μεγάλο το γεγονός που η Παναγία μας προσεύχεται για μας, ώστε η Εκκλησία μας να έχει ιδιαίτερη γιορτή γι’ αυτό το γεγονός; Ναι μάλιστα είναι μεγάλο και σπουδαίο και ζωτικής σημασίας. Λέγει κάπου ο ιερός Χρυσόστομος ότι πάντοτε έχουμε την ανάγκη των προσευχών των άλλων όσο και ενάρετοι και ευσεβείς κι αν είμαστε.

Παράδειγμα χαρακτηριστικό γι’ αυτό είναι ο απόστολος Παύλος, αυτός που ανέβηκε μέχρι τρίτου ουρανού κι άκουσε άρρητα ρήματα, αυτός που ονομάσθηκε στόμα Χριστού, αυτός που είχε «νουν Χριστού», αυτός που «αναπλήρωνε τα υστερήματα των θλίψεων του Χριστού στο σώμα του», αυτός λοιπόν ο γίγας της αρετής και της ευσέβειας, πάντα ζητούσε τις προσευχές των χριστιανών. Αν και αυτοί που θα προσευχότανε για τον Παύλο δεν ήταν ούτε ανώτεροι του ούτε ισάξιοί του. Μοιάζει το γεγονός σαν ένας στρατιώτης να μιλά στον πρόεδρο της δημοκρατίας για τον στρατηγό. Κι όμως ο Παύλος όχι μόνο δεν αρνήθηκε τις προσευχές των χριστιανών, αλλά αντίθετα τους προέτρεψε και τους παρακαλούσε να προσεύχονται για κείνον.

Στην προς Ρωμαίους (15,30) γράφει· «Παρακαλώ δε υμάς αδελφοί μου … συναγωνίσασθαί μοι εν ταις προσευχαίς υπέρ εμού προς τον Θεόν». Στους Εφεσίους (6,18-19) συνιστά δέηση περί «πάντων των αγίων» και περί εαυτού. Τους Κολοσσαείς (4,2-3) παροτρύνει «τη προσευχή προσκαρτερείτε … προσευχόμενοι άμα και περί ημών». Τους Θεσσαλονικείς (Α΄ Θεσ. 5,25 · Β΄ Θεσ. 3,1) παρακαλεί «αδελφοί προσεύχεσθε υπέρ ημών».
Όχι δε μόνο ζητά να προσεύχονται γι’ αυτόν και για τους συνεργάτες του, αλλά και πιστεύει ότι ήδη το κάνουν και στις προσευχές τους οφείλει την υγεία του και τη σωτηρία από μεγάλους κινδύνους (πρβλ. Φιλημ. 22 · Β΄ Κορ. 1,10-11).
Αλλά και ο Πέτρος δεν είπε τι μου χρειάζεται η προσευχή των άλλων αφού είμαι απόστολος, αφού ομολόγησα το θεανθρώπινο του Χριστού, αφού πάνω στην ομολογία μου στηρίχθηκε η Εκκλησία. Έτσι όταν ήταν στη φυλακή από τον Ηρώδη τον Αγρίππα τον Α΄, οι χριστιανοί των Ιεροσολύμων προσευχόταν γι’ αυτόν με αποτέλεσμα να τον ελευθερώσει άγγελος Κυρίου κατά θαυμαστόν τρόπο.

Λοιπόν κι αν είσαι Παύλος κι αν είσαι Πέτρος έχεις ανάγκη των προσευχών των άλλων και μάλιστα των αγίων και μάλιστα της Παναγίας. Βέβαια οι αιρετικοί διαφωνούν στο σημείο αυτό και λένε να προσευχόμαστε κατ’ ευθείαν στο Θεό και όχι να επιζητούμε τις δεήσεις των αγίων. Ήδη τα παραδείγματα που αναφέραμε δίδουν την απάντηση, γιατί, αν μας χρειάζονται οι προσευχές των ζώντων και μη τελειωθέντων αδελφών μας, πόσο περισσότερο ωφέλιμες είναι οι προσευχές των αγίων. Ας αναφέρουμε όμως κι ένα χωρίο που είναι χαρακτηριστικό για το πόσο αναγκαία είναι η δέηση των δικαίων ζώντων και τεθνεώτων. Στον Αβιμέλεχ ένα βασιλιά της Αιγύπτου, που είχε υποπέσει σ’ ένα σοβαρό παράπτωμα, ο Θεός του είπε να προσφύγει στον Αβραάμ, που ήταν τότε στην Αίγυπτο, και να ζητήσει την προσευχή του. «Προφήτης εστί και προσεύξεται περί σου και ζήση» (Γεν. 20,7).
Πως είναι ωφέλιμη η προσευχή των αγίων.

Αλλά ενώ η προσευχή έχει τεράστια δύναμη, ενώ είναι αναγκαία όσο ενάρετοι κι αν είμαστε, χρειάζεται μια προϋπόθεση για να καρποφορήσει. Και η προϋπόθεση είναι να προσπαθούμε κι εμείς· ν’ αγωνιζόμαστε· να μετανοούμε για τις αμαρτίες μας· να βιάζουμε τον εαυτό μας προς εξάσκηση της αρετής. Μη περιμένουμε τα πάντα από την προσευχή των αγίων, ενώ εμείς οι ίδιοι οκνεύουμε και τεμπελιάζουμε. Η αγιότητα δεν μεταδίδεται κατά μαγικό τρόπο· απαιτεί και ενεργό προσπάθεια εκ μέρους μας.

Έτσι ενώ ο Ιερεμίας προσευχήθηκε τρεις φορές για τους Εβραίους και στις τρεις φορές άκουσε το Θεό να λέγει· «Μη προσεύχου, μηδέ αξίου περί του λαού τούτου ότι ουκ εισακούσομαί σου» (7,16). Και ο Ιεζεκιήλ άκουσε το εξής· «και εάν ώσιν (είναι) οι τρεις ούτοι εν μέσω αυτής, Νώε και Δανιήλ και Ιώβ, αυτοί εν τη δικαιοσύνη αυτών σωθήσονται … η δε γη έσται εις όλεθρον» (14, 14-16). Και στον Ιερεμία είπε ο Θεός· «εάν στη (σταθεί) Μωσής και Σαμουήλ προ προσώπου μου, ουκ έστιν η ψυχή μου προς αυτούς» (15,1). Και τα λέγει αυτά ο Θεός στον Ιερεμία και στον Ιεζεκιήλ για να τους δείξει όχι ότι δεν δέχεται την ικεσία τους και τους περιφρονεί, αλλά δεν αξίζουν οι Ιουδαίοι για να τους βοηθήσει. Γι’ αυτό και αναφέρει τα ονόματα του Νώε, του Δανιήλ, του Ιώβ, του Μωϋσή, και του Σαμουήλ, που είχαν καθιερωθεί ως άγιοι μεγάλου βεληνεκούς, θεοπρόβλητοι και θεάρεστοι. Είναι σαν να λέγει ο Θεός σήμερα· «Ακόμη και η Παναγία και οι απόστολοι και ο Χρυσόστομος και ο Αθανάσιος να προσευχηθούν για σας, δεν σας βοηθώ. Η κακία σας είναι απροσμέτρητη και φοβερή.

Είναι χαρακτηριστική και η λεπτομέρεια ότι η Παναγία μας άπλωσε το μαφόριο της εντός του ναού και σκέπασε όσους αγρυπνούσαν και προσευχόταν. Θέλει να πει ότι πρέπει να έχουμε ουσιαστική σχέση με την Εκκλησία για να μας σκεπάσει με τις πρεσβείες της.
Την έχουμε αυτή τη σχέση; Πηγαίνουμε στην Εκκλησία, κοινωνούμε, εξομολογούμαστε, αγρυπνούμε, νηστεύουμε, ελεούμε, συγχωρούμε, προσπαθούμε να τηρήσουμε τις εντολές; Ο καθένας ας ρωτήσει τον εαυτό του και ας δώσει προσωπικά και υπεύθυνα την απάντηση.

ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ
impantokratoros

Φοβάμαι να με αντικρίσω ώστε να σε αντικρίσω Χριστέ μου...
Φοβόμαστε να αντικρίσουμε τον εαυτό μας…
Φοβόμαστε να αντικρίσουμε τον Χριστό…
Γιατί άραγε….;
Περνούν ώρες, μέρες και χρόνια μέσα στο τρέξιμο και τις μέριμνες πολλές φορές για άχρηστα πράγματα. Η καρδιά μας δεν μπορεί να ειρηνεύσει. Γίνεται η ταραχή κατάσταση μόνιμη. Πολλές φορές δεν μπορούμε χωρίς αυτή και η πολλή ησυχία μας τρελαίνει. "Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· 42 ἑνὸς δέ ἐστι χρεία· Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ' αὐτῆς. ........." (Λουκ. Κεφ. 10ο, 38-42)
Φοβόμαστε την ησυχία. Διότι εκεί θα αρχίσει να αποκαλύπτεται ο εαυτός μας και θέλει κότσια για να δούμε την αλήθεια, να παραδεχτούμε λάθη και παραλείψεις, ώστε να πάρουμε τις μεγάλες αποφάσεις της αλλαγής και της μετανοίας.
Η ησυχία είναι ένας τρόπος ανακάλυψης του εαυτού , μια βύθιση στην καρδιά για να βρω και να ανακαλύψω τα διαμάντια αλλά και για να πετάξω τα σκουπίδια στο καλάθι των άχρηστων .

Κάνε δώρο στον εαυτό σου αυτή την ησυχία. Κάνε δώρο 1 ώρα από τις 24 της ημέρας, για να συναντήσεις τον εαυτό σου και τον Χριστό. Πως ; Με ένα μισάωρο προσευχής και μισή ώρα πνευματικής ανάγνωσης. Δεν μπορείς τόσο; Κάνε λιγότερο αλλά να κάνεις. Κάνε δέκα λεπτά προσευχής και δέκα ανάγνωσης. Aγίας Γραφής, Πατερικής ανάγνωσης , προστάγματα Αγίων…. Όχι κάτι λιγότερο.
Είναι σαν να θηλάζεις με γάλα το βρέφος στης ψυχής σου , μην στερήσεις στην ψυχή σου αυτή την τροφή, διότι τότε την τοποθετείς σε τροχιά θανάτου.
Να γίνει αυτή η ώρα ο δικός σου παράδεισος, το δικό σου εργαστήριο που θα χρειαστεί να δεις, να διορθώσεις, να διαγνώσεις πράγματα και να προχωρήσεις στην ίαση.
Και στην Εκκλησία ακόμα , έλα λίγο νωρίτερα. Κλείσε κινητό, tablet , και μάτια. Βάλε χαλινάρι στα πάθη, κοίτα το τέμπλο και άκου τις ευλογίες του Ιερέως. Αρκούν αυτά.

Θες να γράφεις και προσωπικό ημερολόγιο; Κάντο ! Αλλά να στήσεις τον εαυτό σου στον τοίχο, να γράφεις την πραγματικότητα και να ψάχνεις που φταις όταν δεν ευωδιάζουν οι πράξεις , οι λέξεις, και γενικά η ζωή σου παράδεισο.
Ξεκινάς για την δουλειά σου το πρωϊ, σήκω λιγάκι νωρίς άναψε ένα καρβουνάκι ησύχασε , ηρέμησε και προσευχήσου. Διάβασε δύο με τρείς γραμμούλες απο τα λόγια του Κυρίου. Κάνε τον σταυρό σου και ξεκίνα με συνοδοιπόρο τον Χρίστο. Και όλα θα πάνε κάλα...Ξεκίνα με ευλογία !
Την πρώτη φορά που θα θες να ησυχάσεις θα ταραχτείς. Λογικό! Δεν είναι η ψυχή σου συνηθισμένη για αυτά. Είναι σαν να λες σε ένα αντιδραστικό παιδί να κάτσει φρόνημα. Σιγά - σιγά όμως θα ηρεμήσεις. Πρώτα να κατακτήσουμε σιγά - σιγά την ηρεμία , μετά να αρχίσει ο διάλογος και στη συνέχεια θα πάρουμε τα εργαλεία.

Όταν η ησυχία τοποθετηθεί επάνω στις ράγες της υπομονής, τότε το τρένο της ψυχής θα φτάσει με ασφάλεια στο προορισμό του .
Ας βάλουμε την ησυχία στη ζωή μας, να την εντάξουμε έστω με το ζόρι, αφού μας κυνηγούν οι μέριμνες. Η ησυχία είναι το βρεφικό δωμάτιο για να μιλήσουμε στην ψυχή μας και να πούμε στον δημιουργό της ό,τι μας απασχολεί.
Kαι εκεί στην άηχη σιωπή ας αρχίσουμε σιγά-σιγά ψελίσματα προσευχητικής κραυγής.

Συμβουλευτικός λόγος περί ησυχίας απο τον Γέροντα Αιμιλιανό "

Όπως αγαπάς την γυναίκα σου ή τον άνδρα σου, έτσι αγάπησε και την ησυχία και την ηρεμία, και τότε θα αγαπάς πολύ περισσότερο και τον Θεόν και όλους. Πολυάσχολος και κουρασμένος άνθρωπος δεν μπορεί να αγαπά Θεόν, δεν μπορεί να κάνει τίποτε.
Άνθρωπος που διαλύει την ζωή του σε χίλιες περιπέτειες, σε δουλειές πολλές, σε ενδιαφέροντα, σε φροντίδες, άνθρωπος που του αρέσουν όλα και σε όλα θέλει να έχη λόγο, δεν θα είναι για τίποτε ο ειδικός και κατάλληλος. Γι’ αυτό, αδελφέ μου, ας βρίσκεις κάποιον χρόνο, έστω και στις δέκα ή στις ένδεκα το βράδυ, όταν θα έχεις κοιμίσει τα παιδάκια σου, μόνος σου ή με την σύζυγό σου ή και ο καθένας χωριστά, και κάθισε εκεί, «σύνες τη καρδία σου». Βάλε το μυαλό σου μέσα σου, κοίταξε λίγο τον εαυτό σου. Όταν κανείς επισκέπτεται τον εαυτό του – δυστυχώς, όλους τους επισκεπτόμεθα, τον εαυτό μας όμως τον ξεχνάμε -, όταν επισκέπτεται την καρδιά του και μένει λίγο μόνος του και ξεκουράζεται το σώμα και η ψυχή του, τότε αντιμετωπίζει μπροστά του την αυγή του Αγίου Πνεύματος."

Να παρακαλάμε τον Χριστό, να του μιλάμε και μετά να τον ακούσουμε τι έχει να μας πει…... Μέσα στην ησυχία γίνονται οι μεγάλες συναντήσεις και οι βαθιές καταδύσεις. Συναντήσεις με τον εαυτό μου και τον Κύριο αλλά και κατάδυση στην καρδιά μας ώστε να βορύμε τους πολύτιμους λίθους του Αγίου Πνεύματος που τους έχουμε ξεχάσει με τις μέριμνες.
Ας μην περιμένουμε την ησυχία να μας βρεί , ας την υποδεχτούμε. Ας κάνουμε χώρο στην ημέρα και στην ζωή μας για αυτή την υπέροχη σχέση με τον Χριστό. Θα έχουμε αγαπητοί μου μεγάλη ωφέλεια.
Nα κλείσουμε αυτό το άρθρο με μια συμβουλή του μακαριστού γέροντος Αιμιλιανού του Σιμωνοπετρίτου "θα βρείς όμως τον χρόνο που θα είσαι ήσυχος, μόνος σου με τον Θεόν. Όπως πηγαίνεις στην τηλεόραση και απορροφιέσαι και τα ξεχνάς όλα, έτσι βρες και κάτι που θα είναι η τηλεόραση του ουρανού, που θα σε κάνει να σκεφθείς τους αγγέλους και να θυμηθείς τους αγίους, οι οποίοι ανά πάσαν στιγμή είναι τριγύρω μας. Λίγη ησυχία και λίγη άσκηση που θα πρέπει να κάνουμε, και που θα είναι ο κανόνας μας."
Τότε αρχίζει ο όμορφος δρόμος της μετάνοιας και της σωτηρίας.

π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh . gr
Ησυχία...το βρεφικό δωμάτιο της καρδιάς μας - ΕΥΧΗ.gr
EUXH.GR

Εμείς γιορτάζουμε τη στιγμή που νικάμε τον φόβο και υψώνουμε το ανάστημά μας. Από αυτή τη στιγμή είμαστε ήδη ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ.

ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ:
Ο Έλληνας δεν αισθάνεται δούλος γιατί δεν υποδουλώθηκε ποτέ πραγματικά.
Στα χρόνια της Ρωμαϊκής κατοχής "ο κατακτημένος κατέκτησε τον κατακτητή με το πνεύμα του..."

Στα 400 χρόνια της Τουρκοκρατίας,δεν έχασε το μπούσουλα. Διατήρησε τη συνοχή και τη συνέχειά του. Διατήρησε το ελληνικό του στίγμα ακόμη και τη στιγμή που δεν υπήρχε ούτε σπιθαμή γης ελληνική. Έκανε πάνω από 200, άγνωστες στους πολλούς, απόπειρες επανάστασης και ξεσηκωμού, επί τουρκοκρατίας, οι οποίες πνίγηκαν στο αίμα, μα δε σταμάτησε.

Το '40, την ώρα που η μισή Ευρώπη ήταν σύμμαχος των Ναζί και των Φασιστών και η άλλη μισή παραδιδόταν άνευ όρων, ο Έλληνας είπε "ΟΧΙ".

Ο Έλληνας είναι "ο Αμάραντος που φυτρώνει μες στα δύσβατα, στις πέτρες, στα λιθάρια". Είναι το "κυκλάμινο στου βράχου τη σχισμάδα που παίρνει χρώματα κι ανθεί και μίσχο και σαλεύει" από "της Δικαιοσύνης τον ήλιο τον Νοητό". Μιλάει τη "μουσική γλώσσα των Αγγέλων" την ίδια εδώ και χιλιάδες χρόνια, αυτήν που έγινε τροφός για όλες τις άλλες γλώσσες.

Ο Έλληνας δεν έχει υπάρχοντα. Η μόνη του περιουσία είναι η καρδιά του και η ψυχή του η οποία ποτέ ανά τους αιώνες δεν κατέστη δυνατό να τιθασευθεί. "Όλα να του τα κάψεις, πέτρα στην πέτρα να μην του αφήσεις" δε θα παραδοθεί. "Ένα αμπέλι, μια ελιά κι ένα καράβι" και ξαναφτιάχνει την Ελλάδα του. Έσκυψε, γονάτισε να μαζέψει δυνάμεις και περίμενε άλλοτε υπομονετικά, άλλοτε ανυπόμονα "πότε θα κάνει ξαστεριά" για να "πεταχτεί από 'ξαρχής να αντριέψει να θεριέψει". Κι ας είχε πάντα "το σουγιά στο κόκαλο και το λουρί στο σβέρκο".

Δεν περιμένει τους "Βαρβάρους". Ξέρει καλά πως οι Βάρβαροι ποτέ δεν είναι "λύσις".

Ξέρει πως ακόμη κι αν είναι μόνο "ένα το χελιδόνι" και θα την πληρώσει πανάκριβα, η Άνοιξη θα έρθει. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Γιατί "σε τούτα εδώ τα μάρμαρα, κακιά σκουριά δεν πιάνει". Κι ο ήλιος θα γυρίσει κι ας "θέλει δουλειά πολλή" κι ας θέλει "νεκρούς χιλιάδες να'ναι στους τροχούς" κι ας "θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους". Δε θα το τσιγκουνευτεί.

Δε θα χειροκροτήσει ποτέ παγωμένος από φόβο, επί ώρες, χαμογελώντας σε παράταξη, κι ούτε θα βάλει τα ψεύτικα κλάματα να στηθοδέρνεται από ψεύτικη συγκίνηση, μόλις δει στο μπαλκόνι τον Τύραννο και Δυνάστη που του έκατσε μπάστακας. Δε θα παραδώσει τα όπλα του σε ένδειξη υποταγής στον πρώτο μοτοσυκλετιστή του εχθρού που ήρθε να του τα ζητήσει. "Έλα να τα πάρεις" θα του πει.

Ο Έλληνας θα περιγελάσει τον εχθρό που τον πετσοκόβει. Δε θα κωλώσει από το μέγεθος του αντιπάλου αλλά θα δώσει "μάχη υπό σκιάν" κάτω από χιλιάδες εχθρικά βέλη. Θα κοροϊδέψει όσο δεν παίρνει την στολή του αδίστακτου Ντούτσε μ'όλα της τα φτερά και τα πούπουλα που το ήρθε "μια νύχτα με φεγγάρι την Ελλάδα μας να πάρει, βρε τον φουκαρά..."

Θα σηκώσει το ακόντιο όχι για την πάρτη του, αλλά "για την Ελλάδα ρε γαμώτο". Γιατί "ότσν ο Έλληνας αισθανθεί δυνατός, τότε γίνεται αδυσώπητος τιμωρός..." Και πολεμάει. Ενάντια σε όσα τον πνίγουν και τον σαμποτάρουν, ο Έλληνας πολεμάει, γι αυτό και φωνάζει "ΑΕΡΑΑΑΑ".

Ο πόλεμος και η έκβασή του δεν τον νοιάζουν πραγματικά γιατί μέσα του είναι ήδη νικητής. Είναι ελεύθερος. Για μας τους Έλληνες, η στιγμή που μπαίνουμε στο μυστηριακό εκείνο ταξίδι κι αποφασίζουμε να πούμε ΟΧΙ, είναι και η στιγμή που καθορίζει το τέλος. Του το λένε οι αρχαίοι θεοί του οι Δώδεκα, του το λέει κι ο Ένας, ο Μοναδικός. "Πάντας ελευθέρους αφήκε Θεός, ουδένα δούλον η φύσις πεποίηκε"
Είσαι ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!

Είναι εκείνη η μαγική στιγμή που ορθώνεις το ανάστημά σου, κάνεις στη πάντα το φόβο σου και δεν λογαριάζεις αν ο εχθρός είναι χίλιες φορές μεγαλύτερος από σένα, αν είναι πάνοπλος κι εσύ είσαι άοπλος κι αν "τα βέλη του μπορούν να σκεπάσουν τον ήλιο". Είναι η στιγμή που παίρνεις την απόφαση ότι ή θα ζήσεις ελεύθερος ή "θα δειπνήσεις παρέα με τους συμπολεμιστές σου στον Άδη". Ο Έλληνας κοιτάει τον άλλο ευθεία στα μάτια με αυτό το βλέμμα που παγώνει τον εχθρό: "Αλοίμονο Μαρδόνιε, με ποιους μας έφερες να πολεμήσουμε;"

Ε , αυτών τα παιδιά και τα εγγόνια είμαστε.

ΑΣ ΤΟ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ!!! Και μη μου πείτε "δεν τους μοιάζουμε σε τίποτα, από κοντά περάσαμε" και τέτοια. Οι άλλοι λοιπόν λαοί γιορτάζουν τη λήξη του πολέμου ή την απελευθέρωσή τους. Εμείς γιορτάζουμε τη στιγμή που νικάμε τον φόβο και υψώνουμε το ανάστημά μας. Από αυτή τη στιγμή είμαστε ήδη ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ.

Αυτό ακριβώς γιορτάζουμε. Αυτό το μεγαλείο ενός μικρού λαού που τα έβαλε με πολλούς μεγάλους. Κάποιους τους νίκησε, κάποιοι τον νίκησαν. Μα ποτέ δεν τον λύγισαν. Δεν γιορτάζουμε λοιπόν την έναρξη κανενός πολέμου.
Γιορτάζουμε το ΟΧΙ.

Αννυ Λιγνού
https://proskynitis.blogspot.com/

Όσο μπορείτε, να κρατάτε σφιχτά από το φόρεμα την Μεγάλη μας Αρχόντισσα Παναγία, για να σας βοηθάη.

Για την υπόδουλη Βόρειο Ήπειρο ο Άγιος Παϊσιος είπε:
Τη Βόρειο Ήπειρο οι μεγάλοι τη χαντάκωσαν. Αυτοί πρέπει να κανονίσουν και τώρα το θέμα. Χρειάζεται διάκριση από εμάς για να μη γίνονται υπερβολές και δημιουργείται αναταραχή στον κόσμο». (Πρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση, «Ο Γέροντας Παΐσιος», 1995)

«Ο Γέροντας, αφού πρόσφερε και στους τελευταίους επισκέπτες που ήρθαν εκείνη την στιγμή κέρασμα, ξαναρωτά έναν απ΄αυτούς:
Γέροντας: Θα την πάρουμε την Πόλη; Τι, λες;
Χρήστος: Εγώ θα πάω για την Βόρειο Ήπειρο.
Γέροντας: Την Πόλη να πάρουμε, την Βόρειο Ήπειρο και επτά άτομα την παίρνουμε!
Χρήστος: Επτά και εγώ οκτώ!
Γέροντας: Πάρτηνα! Και εγώ θα μεταφέρω τα λείψανα του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, τα οποία είναι και βαριά! Τι να πούμε, βρε παιδιά, όλα τα λένε και τα γράφουν τα βιβλία μας (της Εκκλησίας), αλλά ποιος τα διαβάζει; Ο κόσμος χαμπάρι δεν παίρνει. Κοιμάται με τα τσαρούχια!
Δημήτριος: Αυτά, Γέροντα, είναι σημεία των καιρών;
Γέροντας: Σημεία, σημεία των καιρών, δεν βλέπετε… Πρέπει να΄ναι βόϊδι –να με συγχωρείτε– κανείς, για να μην καταλαβαίνει με όλα αυτά που γίνονται… Πολλοί από τους άγιους πατέρες θα ευχόντουσαν να ζήσουν στην εποχή μας, γιατί είναι εποχή ομολογίας. Οι καιροί είναι δύσκολοι, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε. Κοιμόμαστε με τα τσαρούχια. Θα ρωτάνε σε λίγο για τους χριστιανούς, όπως παλαιότερα ρωτούσαν για τα πολιτικά φρονήματα.
Νικόλαος: Θα μας κάνουν φάκελο, Γέροντα;
Γέροντας: Α, μπράβο! Φακέλους.
Δημήτριος: Γέροντα, η Ελλάδα θα πάθει κακό;
Γέροντας: Πολλές μπόρες πέρασε η Ελλάδα, αδικήθηκε πολύ. Αλλά όμως μπόρες θα΄ναι! Η Ελλάδα δεν θα πάθει τίποτε, γιατί την αγαπάει ο Θεός.» (Ιερομόναχου Χριστόδουλου, «Σκεύος Εκλογής», Σελ. 219)

«Μή φοβάστε. Εσάς θα σας ελευθερώσουν κάτι παλαβοί· από μέσα και από έξω. Παλαβοί με την καλή έννοια, δηλαδή παλικάρια. Αυτοί δε θα καταλαβαίνουν από πολιτικές, και θα μπούν μέσα να βοηθήσουν. Οι πολιτικοί θα το χαρούν κι αυτοί κατά βάθος, αλλά αυτοί δεσμεύονται και δεν μπορούν να ενεργήσουν. Οι άλλοι θα το δεχτούν. Έ! αφού έγινε τώρα, έγινε, θα πούν. Μη φοβάστε. Λειτουργούν και οι πνευματικοί νόμοι. Πόνος είναι αυτός. Μιά οικογένεια είμαστε και μας χώρισαν. Σαν να λένε, αυτά τα παιδιά να πάνε χώρια από τους υπόλοιπους. Πονάει αυτό! Τόσες φορές την ελευθερώσαμε τη Βόρεια Ήπειρο, τόσα αίματα, τόσα κρυοπαγήματα! Δε θα πάν χαμένα όλα αυτά». (Αθανάσιου Ρακοβαλή, «Ο πατήρ Παΐσιος μου είπε», έκδοση 18η, σελ. 76)

Την σωτηρία του Έθνους ο Γέροντας την περίμενε από τον Θεό. Έλεγε: «Αν ο Θεός άφηνε την τύχη του Έθνους στους πολιτικούς θα καταστρεφόμασταν. Αλλά αφήνει λίγο τα πράγματα, για να φανούν οι διαθέσεις του καθενός».

Για τούς πολιτικούς που έκαναν κακό στο Έθνος έλεγε: «Με αναπαυμένη συνείδηση παρακαλώ τον Θεό να τους δίνη μετάνοια και να τους παίρνη, για μην κάνουν μεγαλύτερο κακό, και να αναστήση Μακκαβαίους».

“Όλοι οι μεγάλοι έχουν τα δικά τους σχέδια. Θέλουν δε θέλουν όμως, προωθούν το σχέδιο του Θεου”.
Όσο μπορείτε, να κρατάτε σφιχτά από το φόρεμα την Μεγάλη μας Αρχόντισσα Παναγία, για να σας βοηθάη.
Εύχομαι η Παναγία, που είναι η Φιλόστοργος Μητέρα όλου του κόσμου, να προστατεύη όλες σας και όλον τον κόσμο…

https://iconandlight.wordpress.com/

Η προσφορά της Εκκλησίας στον πόλεμο του 1940

Πολεμιστές ήταν κι εκείνοι, οπλισμένοι με όπλα άλλα, πιο μεγάλα. «Επιστρατεύτηκαν» μαζί με όλους τους Έλληνες, όταν τον Οκτώβριο του 1940 η παράλογη αξίωση του υπερφίαλο Άξονα, Ιταλίας-Γερμανίας, σήμανε πόλεμο, στις καρδιές τους.

Ζούσαν δίπλα στο στρατιώτη την κάθε κακουχία του μετώπου… την πείνα, τη δίψα, την παγωνιά. Πολεμούσαν κοντά του με τα δικά τους όπλα, που δεν σκορπούσαν θάνατο, αλλά έδιναν ζωή: Παρακλήσεις στην Υπέρμαχο Στρατηγό, να διασώζει από κινδύνους το λαό Της.

Κηρύγματα που έριχναν το φως του λόγου του Θεού στις ψυχές των μαχητών. Ιερά Εξομολόγηση, που εξάλειφε τα κρίματά τους και τους ετοίμαζε για την Κοινωνία του Θεού στη γη και στον ουρανό. Το σπουδαιότερο όμως έργο αυτών των στρατιωτικών Ιερέων ήταν η Θεία Λειτουργία.

Μέσα σ’ ένα στρατιωτικό αντίσκηνο ή στην ύπαιθρο, πάντα επάνω στο Ιερό Αντιμήνσιο* τελούσαν για το στράτευμα το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, που έφερνε τον Χριστό ανάμεσά τους και μέσα τους και όχι σπάνια τους χάριζε δυνατή εμπειρία της παντοδυναμίας και της θαυματουργίας Του.

Όπως εκείνη τη φορά, που όπως μαρτυρούσε ο μακαριστός πατήρ Χαραλάμπης, τελούσε ο ίδιος τη Θεία Λειτουργία με ένα λόχο του 22ου Συντάγματος Πεζικού στο οποίο και υπηρετούσε. Μέσα στη φρίκη του πολέμου, οι στρατιώτες απελάμβαναν τη μακαριότητα της «Ευλογημένης Βασιλείας…» του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Υμνούσαν τον Άγιο, Ισχυρό, Αθάνατο Θεό, μαθήτευαν στα θεία Του λόγια, Τον ικέτευαν για τη σωτηρία τους κι ακουμπούσαν στην πατρική προστασία Του τους αγαπημένους τους…

Ξαφνικά το βάθος του ορίζοντα σκοτεινιάζει. Πλησιάζει ένα σμήνος βομβαρδιστικά, μαζί του και η απειλή του θανάτου.

Οι πάντοτε ανίκητοι από το φόβο στρατιώτες, ακίνητοι τώρα, περιφρονώντας το θρασύδειλο εχθρό, περιμένουν να υποδεχθούν τον Βασιλέα των όλων, σαν τα Χερουβείμ.

Η Θεία Λειτουργία προχωρεί. Τα βομβαρδιστικά πλησιάζουν επικίνδυνα, πετούν επάνω από τα κεφάλια τους.

Εκείνοι μένουν στητοί σαν λυγερές οξιές. Συμμετέχουν με ευλάβεια στη Θεία Ιερουργία. Όλοι.

Οι βόμβες αρχίζουν να πέφτουν, περνούν ξυστά από μπροστά τους και χωρίς να τους αγγίξουν, κατευθύνονται-σαν νά ‘ταν στοχευμένες- στη γειτονική χαράδρα, από μια αόρατη αλλά όχι άγνωστη δύναμη.

«Συ ει ο Θεός, ο ποιών θαυμάσια μόνος» ομολογούν και Τον δοξολογούν, όταν μόλις τελειώνει ο βομβαρδισμός, συγκλονισμένοι διαπιστώνουν πως ήταν ζωντανοί και γεροί. Όλοι. «Ρουθούνι δεν άνοιξε…»

Ο Θεός είναι μαζί μας, και η νίκη θά ‘ναι δική μας, επανελάμβανε κατασυγκινημένος ο στρατιωτικός Ιερέας τους. Δόξαζε κι ευχαριστούσε ευγνώμονα τον «δυνατόν εν πολέμοις Κύριον» και συνέχισε να συμπολεμεί με τα παιδιά της Ελλάδας, τια τη λευτεριά της.

Ήταν ένας από τους 87 στρατιωτικούς Ιερείς που έγραψαν τότε πάνω στα βουνά της Πίνδου, μια ακόμη σελίδα στην ιστορία της προσφοράς της Εκκλησίας στην Πατρίδα.

Μ.

*Τετράγωνο ύφασμα που εικονίζει την Αποκαθήλωση, τον Πανάγιο Τάφο του Κυρίου και έχει αποτυπωμένη τη φράση «Θυσιαστήριον θείον ιερόν του τελείσθαι τας θείας ιερουργίας».
Το Αντιμήνσιο-όταν τοποθετείται σε Άγια Τράπεζα που δεν έχει εγκαινιασθεί-πρέπει να έχει ραμμένα στην άκρη Άγια Λείψανα μάρτυρος.

Αντιγραφή για το «σπιτάκι της Μέλιας»

Προς τη Νίκη - Μηνιαίο Ορθόδοξο Χριστιανικό Περιοδικό - Έτος 55ο, τεύχος 788, Οκτώβριος 2015
https://simeiakairwn.wordpress.com/

«Όποιος αγαπάει λίγο, δίνει λίγο.
Όποιος αγαπάει περισσότερο, δίνει περισσότερο.
Και όποιος αγαπάει πάρα πολύ, τί αντάξιο έχει να δώσει;
Δίνει τον εαυτό του!»!!

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Ήταν ο ίδιος, ο Άγιος, με το άσπρο άλογο που μας εμπόδιζε, και δεν μας άφηνε να προχωρήσουμε προς την Ελλάδα!
Θαύμα του Αγίου Γεωργίου στον πόλεμο του ’40

~ Όταν πολεμούσαμε το 1940 στην Αλβανία, εναντίον των Ιταλών, που μας επιτέθηκαν χωρίς κανένα λόγο, συνέβη το εξής θαυμαστό.
Οι τσολιάδες συνέλαβαν μαζί με άλλους Ιταλούς και έναν αξιωματικό αιχμάλωτο. Οι Έλληνες στρατιώτες του αφαίρεσαν το πιστόλι, τα κιάλια κ.λ.π. Ο Ιταλός αξιωματικός τα παρέδωσε όλα ευχαρίστως. Παρέδωσε ακόμη και τις φωτογραφίες της οικογενείας του. Μια μικρή όμως εικόνα του Αγίου Γεωργίου δεν ήθελε να την παραδώσει με κανένα τρόπο. Τελικά του την πήρανε. Τότε ο Ιταλός αιχμάλωτος ζήτησε να δει τον διοικητή. Όταν τον συνάντησε του μίλησε με ευγενικό τρόπο και τον παρακάλεσε να του επιστρέψουν την εικόνα του Αγίου Γεωργίου.
– Αυτή είναι Ορθόδοξη… τι την θέλεις εσύ, ο παπικός, του είπε ο διοικητής.

– Εγώ, απαντά ο Ιταλός αξιωματικός, όταν οδηγούσα τον λόχο μου εναντίον των Ελλήνων, δεν μπορούσα με κανένα τρόπο να σπάζω τις γραμμές των. Κι αυτό συνέβαινε διότι μπροστά από τις γραμμές τους έβλεπα να τρέχει πέρα δώθε και σε όλη την γραμμή του μετώπου, ένας Καβαλάρης με άσπρο άλογο. Αυτός μας έφραζε τον δρόμο. Δεν μας άφηνε να προχωρήσουμε.
Στην οπισθοχώρηση μας όμως βρήκα σε ένα μέρος ένα ερημοκκλήσι. Μπήκα μέσα να προσευχηθώ, κι εκεί στο τέμπλο βλέπω αυτό το εικονισματάκι.
Ήταν ακριβώς όπως τον έβλεπα στο μέτωπο! Ήταν ο ίδιος, ο Άγιος, με το άσπρο άλογο που μας εμπόδιζε, και δεν μας άφηνε να προχωρήσουμε προς την Ελλάδα. Τότε την πήρα την εικόνα αυτή μαζί μου και από τότε την έχω σαν φυλαχτό επάνω μου. Σας παρακαλώ να μου την αφήσετε.
Και πράγματι, του την άφησαν.
*****
Ο των αιχμαλώτων ελευθερωτής…
Συλλαμβάνεται κάτοικος του Αγίου Γεωργίου Φερών, στην κατοχή, και τον στέλνουν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, στο Νταχάου της Γερμανίας. Η μάνα του πάει κάθε μέρα και ανάβει το καντήλι του Αγίου Γεωργίου στην Εκκλησία, που είναι αφιερωμένη στη Χάρη Του. Παρακαλούσε τον Άγιο σαν Ελευθερωτής των αιχμαλώτων να απελευθερώσει τον γιό της. Τον γιο της τον έζησα από κοντά λόγω της φύσεως του επαγγέλματος μου.
Ένα βράδυ εμφανίζεται ο Άγιος στη μάνα και της λέει. Να μου ανάβεις το καντήλι και εγώ σε αντάλλαγμα θα σου φέρω τον γιό σου στο σπίτι σου. Πράγματι μετά από δύο μήνες Γερμανοί Αξιωματικοί χτύπησαν βαθιά μεσάνυχτα την πόρτα του σπιτιού του και άφησαν τον αιχμάλωτο στο σπίτι του, στον Άγιο Γεώργιο Φερών. Τι είχε συμβεί. Ο Άγιος εμφανίσθηκε στον ύπνο, στον Διοικητή του στρατοπέδου και τον απείλησε: εάν δεν ελευθερώσεις τον τάδε κρατούμενο θα έχεις να κάνεις μαζί μου ! Ο διοικητής τρομοκρατήθηκε και με συνοδεία Αξιωματικών από Γερμανία ο κατάδικος (!!!!) έφθασε …..… στο σπίτι του ασφαλής και αβλαβής !!!! Όλοι το ξέρουν στον Άγιο Γεώργιο Φερών.

Πηγή: simeiakairwn.wordpress.com

Με απλά λόγια.
Τί θα πει να είσαι άνθρωπος της Εκκλησίας;
Να τι θα πει, με απλά λόγια:
Βλέπεις ένα φτωχό που ζητά ελεημοσύνη;
Αναγνώρισε σ’ αυτόν τον αδελφό σου, και ελέησέ τον με την πεποίθηση
ότι στο πρόσωπό του βλέπεις τον ίδιο τον Χριστό.

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

"Ότι υπάρχει στον μοναχισμό είναι υπόδειγμα του ουρανού.."

Ο μοναχισμός είναι μία πραγματική κοινωνία, μία σύναξις. Στο μοναστήρι οι μοναχοί δεν είμαστε άτομα και απλά ονόματα, αλλά όλοι μαζί αποτελούμε μία καρδιά, ένα σώμα. Δεν ξεχωρίζουμε.
Και καθώς τα μοναστήρια, ως επί το πλειστον, έχουν περισσότερους μοναχούς και λιγώτερα κελλιά, ο ένας είναι πλάϊ στον άλλον και αναπνέει την αγάπη της καρδιάς του. Ό, τι υπάρχει στον μοναχισμό είναι υπόδειγμα του ουρανού. Η Εκκλησία παίρνει τα υποδείγματα αυτά και τα προσφέρει στους πιστούς, όπως έκαναν και οι Πατέρες.
• Ο κόσμος νομίζει ότι, όταν κάποιος πάη στο μοναστήρι, φεύγει από την κοινωνία και αγριεύει. Το λέγουν αυτό, διότι αγνοούν ότι οι μοναχοί είναι οι περισσότερο κοινωνικοί άνθρωποι.
Θα ξεύρετε ότι κανείς δεν μπορεί να γίνει μοναχός, εάν δεν είναι κοινωνικός, εάν δηλαδή δεν μπορή να επικοινωνή με τους ανθρώπους και να αντιμετωπίζη όλες τις κοινωνικές δυσκολίες. Αν δυσκολεύεται να παντρευθή, να δημιουργήση οικογένεια, επίσης δεν μπορεί να γίνει μοναχός.
Πρέπει να νοιώθη ασφαλής στην ζωή του. Δεν είναι καταφύγιο τα μοναστήρια. Επομένως, ο μοναχός μπορεί να επιτύχη όλα τα προηγούμενα, τα οποία αγαπά, δεν τα αρνείται, δεν τα κατηγορεί, δεν τα περιφρονεί, αλλά προτιμά κάτι ανώτερο για τον εαυτό του…

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

"Η φωτεινή ακτίνα πού την περιέλουζε, μεγάλωσε περισσότερο.."
Ευρισκόμουν στο Άγιο Βήμα.
Είχα έλθει στην Εκκλησία από τις 4:00 το πρωί και διάβαζα την Θεία Μετάληψη μπροστά στην Αγία Τράπεζα γονατιστός. Μετά από λίγη ώρα μπήκε μέσα μία γυναίκα να προσευχηθεί, η οποία είχε έλθει από το βράδυ στο μοναστήρι...
Δεν την γνώριζα...
Προσκυνούσε όλες τις εικόνες και έκανε παντού μετάνοιες.
Δεν γνώριζε ότι κάποιος ήταν στην εκκλησία. Ήταν σκοτάδι διότι ήταν τότε χειμώνας...
Βλέποντας εγώ να προσεύχεται έτσι επίμονα την κοίταζα από την Ωραία Πύλη καί αυτή επήγε και γονάτισε στο μέσον της εκκλησίας με τα χέρια υψωμένα ψηλά και έλεγε από την καρδιά της αυτά τα λόγια: «Κύριε, μη με εγκαταλείπεις. Κύριε, μη με εγκαταλείπεις!».
Είδα ένα κίτρινο φως τριγύρω της και τρόμαξα.
Κατόπιν η γυναίκα έπεσε με το πρόσωπο στην γη και προσευχόταν σιωπηλά.
Η φωτεινή ακτίνα πού την περιέλουζε μεγάλωσε περισσότερο και μετά εξαφανίσθηκε. Κατόπιν, αφού έσβησε το θείο εκείνο φως, η γυναίκα σηκώθηκε στα πόδια της και βγήκε έξω από την εκκλησία...
Ήταν μία απλή γυναίκα από τα χωριά μας...
Ιδού λοιπόν, ποιος έχει το δώρο της προσευχής. Να πού και οι λαϊκοί ξεπερνούν τους μοναχούς.
Εγώ έκανα προσκομιδή και από την μεγάλη μου συγκινήσει άρχισα να κλαίω και έτρεμα με τα χαρτιά στο χέρι...
Μόνο ο Θεός γνωρίζει πόσοι εκλεκτοί υπάρχουν σ’ αυτό τον κόσμο!

Πνευματικοί Διάλογοι με τον Ρουμάνο ησυχαστή π. Κλεόπα Ηλίε