"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Τίποτε δεν είναι δύσκολο, όταν θέλουμε και τίποτε δεν είναι εύκολο, όταν δεν θέλουμε. Όχι μόνο με λόγια, αλλά και με έργα να φανερώνουμε την ομολογία μας στον Χριστό, για να μη ντροπιάσουμε τα δόγματα με τα φαύλα έργα, αλλά με όλα να συντελούμε στο να δοξάζουμε τον Κύριο μας._

Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος....

31 Οκτωβρίου … Διήγησις Θεοδωρήτου Ἐπισκόπου, περὶ βίου καὶ ἀθλήσεως Ὁμολογητοῦ τινος Ανωνύμου…!!!

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, αντλώντας από την «Εκκλησιαστική Ιστορία» του Θεοδώρητου, γράφει σχετικά για το περιστατικό του Ανώνυμου Ομολογητού:
«Kατά τους χρόνους Iουλιανού του Παραβάτου εν έτει τξα΄ [361 μ.Χ.], ήτον ο Άγιος ούτος, υιός γενόμενος ενός Ιερέως των Ειδώλων, και εν δυσσεβεία ανατραφείς. Όταν δε ήτον νέος κατά την ηλικίαν, τότε μετετέθη εις την ευσέβειαν με τοιούτον τρόπον:
Mία γυνή ονομαστή κατά την ευσέβειαν, και Διάκονος κατά το αξίωμα, ήτον φίλη με την Μητέρα του Aγίου τούτου. Aύτη δε, η τούτου Μήτηρ, όσαις φοραίς επήγαινε με τον μικρόν όντα υιόν της εις την ευσεβή εκείνην γυναίκα, εχαιρετούσεν εκείνη, τόσον την Μητέρα, όσον και τον Υιόν, και επαρακίνει αυτόν εις την ευσέβειαν και την του Xριστού Πίστιν!
Aφ’ ου δε η Μήτηρ του απέθανεν, επήγαινεν ο νέος εις την ευσεβή Διάκονον, και απελάμβανεν από εκείνην την συνήθη διδασκαλίαν. Eπειδή δε εδέχθη εις την ψυχήν του τας συμβουλάς της, ερώτησεν αυτήν, με ποίον τρόπον εδύνετο να φύγη την πλάνην του πατρός του, Έλληνος (Ειδωλολάτρου) όντος, και να απολαύση την παρ’ αυτής κηρυττομένην ευσέβειαν!
H δε Διάκονος είπεν εις αυτόν:
Πρέπει, Τέκνον μου, να αποστραφής τον Πατέρα σου, και να προτιμήσης τον Θεόν τον δημιουργόν εκείνου και εδικόν σου. Kαι να υπάγης εις μίαν Πόλιν, εις την οποίαν ευρισκόμενος, δύνασαι να γλυτώσης από τας χείρας του δυσσεβούς βασιλέως!
Υπέσχετο δε η θεοφιλής εκείνη, ότι αυτή η ιδία να λάβη πρόνοιαν διά τούτο.
O δε νέος είπε:
Θέλω έλθω εις εσένα, και θέλω παραδώσω εις τας χείρας σου την Ψυχήν μου!
Aφ’ ου δε επέρασαν ολίγαι ημέραι, ο μεν Iουλιανός ανέβη εις την εν Aντιοχεία Δάφνην (τζεφτιλίκιον δε ήτον η Δάφνη της Aντιοχείας), διά να κάμη εορτήν εις τους δαίμονας και κοινήν τράπεζαν. Aνέβη δε και ο του νέου τούτου Πατήρ, με το να ήτον Ιερεύς, και εσυνείθιζε να ακολουθή με τον βασιλέα. Mαζί δε με τον Πατέρα του ήτον και ο νέος ούτος, ομοίως και άλλος ένας αδελφός του. Eπειδή και αυτοί ήτον Νεωκόροι, ήγουν προσμονάριοι του ναού των ειδώλων, και ερράντιζαν τα φαγητά του βασιλέως.
Eπτά δε ημέρας εσυνείθιζον να πανηγυρίζουν εις την Δάφνην. Kατά την πρώτην λοιπόν ημέραν, αφ’ ου παρεστάθη ο νέος ούτος εις την τράπεζαν του βασιλέως, και ερράντισε τα μιαρά φαγητά, και εγέμωσεν αυτά από την ακαθαρσίαν των δαιμόνων. Tότε, αναχωρήσας δρομαίος από την Δάφνην, πηγαίνει εις την Aντιόχειαν, και ευρίσκει την θαυμασίαν εκείνην Διάκονον. Kαι ιδού, λέγει:
Ήλθον εις εσένα, χωρίς να φανώ ψεύστης εις την υπόσχεσίν μου. Όθεν εσύ επιμελήσου τώρα διά την σωτηρίαν και της Ψυχής μου και της ζωής μου, και τελείωσον την υπόσχεσίν σου!
Παρευθύς λοιπόν εσηκώθη η θεοφιλής εκείνη, και παίρνουσα μαζί της τον νέον, επήγεν αυτόν προς τον άνθρωπον του Θεού Mελέτιον τον Aντιοχείας. O δε Άγιος Mελέτιος ιδών αυτόν, του είπε να καθίση κατά το παρόν επάνω εις τον εκεί ευρισκόμενον οίκον.
O δε Πατήρ του, επεριτριγύριζεν εις την Δάφνην ζητών τον υιόν του. Πηγαίνοντας δε και εις την Aντιόχειαν, εγύριζεν εις τους δρόμους και εις τα στενά σοκάκια, στρέφοντας εις κάθε μέρος τους οφθαλμούς του, μήπως ιδή τον ποθούμενον υιόν εις κανένα μέρος.
Eπειδή επήγεν εις τον τόπον εκείνον, όπου εκατοίκει ο θείος Mελέτιος, στρέφοντας επάνω τα ομμάτιά του, βλέπει τον υιόν του, οπού έσκυπτεν από τα κάγκελλα. Όθεν τρέξας, ετράβηξεν αυτόν από εκεί και τον εκατέβασε. Kαι αφ’ ου τον επήγεν εις το οσπήτιόν του, πρώτον μεν έδειρεν αυτόν πολλά. Έπειτα πυρώσας σουβλία, έβαλεν αυτά εις τας χείρας και πόδας και πλάτας του υιού του. Ύστερον δε κλείσας αυτόν μέσα εις τον κοιτώνα, και κλειδωνίας έξωθεν βαλών, ανέβη πάλιν εις την Δάφνην!
Ο νέος ούτος έγινεν ένθους, και γεμώσας από Θείαν Χάριν, εσύντριψε μεν όλα τα είδωλα του πατρός του, τα εν τω οίκω ευρισκόμενα. Eπεριγέλα δε και την των ειδώλων ασθένειαν.
Ύστερον δε στοχασθείς αυτό οπού έκαμεν, ήτοι την συντριβήν των ειδώλων, εφοβήθη τον ερχομόν του Πατρός του. Όθεν παρεκάλεσε τον Δεσπότην Xριστόν να νεύση, διά να τζακισθούν μεν αι κλειδωνίαι, να ανοιχθούν δε αι πόρται. Eπειδή, έλεγεν, ότι διά Εσένα Kύριε ταύτα έπαθα και εποίησα!
Όθεν ευθύς οπού τούτο είπεν, έπεσαν αι κλειδωνίαι, άνοιξαν δε αι πόρται. Kαι ευθύς έδραμεν εις την θεοφιλή Διδάσκαλόν του, εκείνη δε ενδύσασα αυτόν γυναικεία φορέματα, εκράτησεν αυτόν εις τον οίκον της. Έπειτα επρόσφερεν αυτόν πάλιν εις τον θείον Mελέτιον. O δε Άγιος Mελέτιος, απέστειλεν αυτόν διά νυκτός εις την Παλαιστίνην προς τον Eπίσκοπον των Iεροσολύμων. Ήτον δε τότε Iεροσολύμων ο θείος Kύριλλος.
Aφ’ ου δε απέθανεν ο Iουλιανός, ωδήγησεν ο νέος ούτος εις την Ευσέβειαν και τον Πατέρα του. Kαθώς ο ίδιος ούτος Πατήρ του, γέρων ήδη ώντας, τούτο εδιηγήθη εις ημάς, περιφέρων ακόμη εις το σώμα του και τα στίγματα και σημάδια των πληγών, οπού έλαβε διά την του Xριστού Πίστιν.
O νέος λοιπόν ούτος πολλούς και άλλους Έλληνας οδηγήσας εις την της ευσεβείας επίγνωσιν με τα λόγιά του και με την ενάρετον πολιτείαν του, απήλθεν εις τας Αιωνίους Μονάς»…!!!

Αυτά λέγει ο μακάριος Θεοδώρητος, ότι αυτά ήκουσεν οπού τα εδιηγείτο ο ίδιος Πατήρ του νέου, ο μετά ταύτα πιστεύσας, όστις ήτον γέροντας!

Του Αρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη στην Romfea.gr

«Ἐμεῖς οἱ παπάδες ὡς ἄνθρωποι, μπορεῖ νά σᾶς ἀπαγοητεύσουμε, νά σᾶς προδώσουμε, ἀλλά ὁ Χριστός δέν θά σᾶς προδώσει!», εἶπε κάποτε σέ φοιτητές ὁ μακαριστός π. Γεώργιος Μεταλληνός.

Εἶπε μιά μεγάλη ἀλήθεια. Ἄλλο ὁ Χριστός, ἄλλο οἱ ἐκπρόσωποί Του, οἱ Ἱερεῖς.

Ἄλλο ἡ Ἐκκλησία ὡς μυστήριο, ὡς ἀόρατη κιβωτός σωτηρίας, καί ἄλλο οἱ Ἱερεῖς, πού ἀντιπροσωπεύουν τό μυστήριο.

Δηλαδή, ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι (μόνο) αὐτό πού βλέπουμε, ἀλλά εἶναι καί αὐτό πού δέν βλέπουμε.

Αὐτό πού βλέπουμε εἶναι τό «σῶμα» της, αὐτό πού δέν βλέπουμε εἶναι ἡ «ψυχή» της.

Καί κάνουν λάθος ὅσοι τήν ταυτίζουν μέ τό «σῶμα» της, δηλαδή μέ αὐτά πού βλέπουν καί ἀκοῦνε.

Τό ὁρατό στοιχεῖο της μπορεῖ νά ἐκτραπεῖ,νά διαφθαρεῖ.

Π.χ., οἱ ἐκκλησίες, τά κτίρια νά γεμίσουν ἀράχνες καί ποντίκια, καί οἱ ἐπί γῆς ἐκπρόσωποί της νά μήν δέν διαφέρουν σέ τίποτε ἀπό τή ζωή τῶν ἀπίστων!

Ὅμως, αὐτό δέν σημαίνει ὅτι ἡ Ἐκκλησία, ὡς ἐργαστήριο σωτηρίας, ἔπαψε νά λειτουργεῖ!

Ἁπλῶς χάλασε τό δεύτερο, τό ὁρατό, στοιχεῖο. Καί ἐδῶ εἶναι τό θαῦμα, τό μυστήριο.

Ἡ Ἐκκλησία λειτουργεῖ ὡς κιβωτός σωτηρίας καί μέσα ἀπό τούς ἀναξίους ἐκπροσώπους της.

Ὅσες «ἀταξίες» καί ἄν κάνουν, δέν πρόκειται νά ἀλλοιώσουν τό μυστήριό της. Δέν πρόκειται νά διώξουν τό Χριστό ἀπό τήν «ἕδρα» Του.

Οὔτε καί αὐτές οἱ φοβερές πύλες τοῦ Ἅδου εἶναι ἱκανές νά διαφθείρουν τήν Ἐκκλησία, τήν κιβωτό τῆς σωτηρίας (Μτ.16:18).

«Θά εἶμαι μαζί σας μέχρι τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» (Μτ. 28:20), εἶπε ὁ Χριστός στούς Ἀποστόλους Του, καί ἐκείνη τή στιγμή τούς ἐγκατέλειπε καί ἀνέβαινε στούς οὐρανούς!

Θά εἶναι πάντοτε μαζί μας, μέσῳ τῆς Ἐκκλησίας Του, ἀνεξαρτήτως συνθηκῶν. Καί αὐτή εἶναι ἡ ἐλπίδα γιά τόν κόσμο.

«Ὅλα τά δοκίμασα! Ὅλα καί ὅλοι μᾶς ξεγέλεσαν! Μόνο ὁ Χριστός εἶναι ἡ ἐλπίδα!».

Δήλωσε ἕνας νεαρός-χούλιγκαν σέ δημοσιογράφο, πού εἶχε ξενυχτίσει, ἀπέξω στή Μητρόπολη Ἀθηνῶν, περιμένοντας στήν οὐρά (ἐν ἔτει 1987) γιά νά προσκυνήσει τήν εἰκόνα τοῦ «Ἄξιον ἐστί».

«Δόξα Σοι, Χριστέ ὁ Θεός, ἡ ἐλπίς ἡμῶν δόξα Σοι», λέμε πάντοτε στήν Ἐκκλησία μας.

΄΄Δεν είμαι τίποτε χωρίς τον Κύριο.

Χωρίς Αυτόν δεν έχω ούτε μία αληθινή σκέψη, ούτε ένα καλό αίσθημα και δεν μπορώ να κάνω έργα αγαθά.
Χωρίς Αυτόν δεν μπορώ να απομακρύνω από μέσα μου ούτε μία αμαρτωλή σκέψη, ούτε ένα αίσθημα εμπάθειας: κακίας, φθόνου, πορνείας, εγωισμού κλπ.
Ο Κύριος είναι Αυτός που συμπληρώνει κάθε τι καλό το οποίο σκέπτομαι, αισθάνομαι και κάνω..´´-

Αγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Η ΜΟΝΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΛΕΙΝΕΙ ΠΟΤΕ!

Η μόνη τράπεζα που σε περιμένει στο μεγαλύτερο θαύμα του σύμπαντος κόσμου.
Η μόνη τράπεζα που σε περιμένει σε έναν συμπόσιο άφεσης αμαρτιών και ζωής αιωνίου.
Η μόνη τράπεζα που δεν ζητά καταθέσεις υλικές, και δεσμεύσεις αλλά μια καρδιά αγαπητική.
Η μόνη τράπεζα που εκεί επάνω προσφέρεται ο Θεός ο ίδιος προσωπικά σε μια θυσία πραγματική.
Στην μόνη τράπεζα που ο Θεός γίνεται άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος Θεός κατά χάριν.
Η μόνη τράπεζα που η αγκαλιά της είναι ανοιχτή για τον μετανοούντα άνθρωπο.
Η μόνη τράπεζα που είναι ευχαριστιακή , αγαπητική, θυσιαστική.
Η μόνη τράπεζα που δεν περιμένεις εσύ αλλά σε περιμένει εκείνη.
Η μόνη τράπεζα.....η Αγία Τράπεζα.....

* Άγιος Γαβριήλ, ο διά Χριστόν Σαλός

Να αποφεύγεις πάντοτε τις επιβλαβείς συναναστροφές
και θα είναι πάντοτε η ψυχή σου σε μεγάλη ησυχία.

Άγιος Εφραίμ ο Σύρος

Να κατοικήσει ο Χριστός στις καρδιές σας με την πίστη (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

«Κατοικήσαι τον Χριστόν δια της πίστεως εν ταις καρδίαις ημών» (Εφ. 3:17)
Τον Χριστό δεν τον έχει όποιος τον έχει μόνο στη γλώσσα. Ούτε εκείνος που τον έχει μόνο επάνω στο χαρτί· ούτε εκείνος που τον έχει επάνω στον τοίχο· ούτε εκείνος που τον έχει στο μουσείο ιστορίας.
Αληθινά έχει τον Χριστό εκείνος που τον έχει στην καρδιά του. Διότι ο Χριστός είναι αγάπη και η καθέδρα της αγάπης είναι η καρδιά.
Αν ο Χριστός είναι στην καρδιά σου, τότε Αυτός είναι ο Θεός σου. Αν έχεις τον Χριστό μόνον στη γλώσσα ή στο χαρτί ή πάνω στον τοίχο ή στο μουσείο της ιστορίας, έστω κι αν τον αποκαλείς Θεό, Αυτός είναι παιγνίδι για σένα. Φυλάξου τότε, άνθρωπε, διότι κανείς δεν παίζει ατιμώρητος με τον Θεό.
Η καρδιά οπτικά είναι στενό όργανο, αλλά σ’ αυτήν μπορεί να εισέλθει ο Θεός. Τότε αυτή είναι πλήρης και υπερπλήρης. Και τίποτε άλλο δεν μπορεί να χωρέσει μέσα της. Ακόμη κι αν εισέλθει σ’ αυτήν όλος ο κόσμος, χωρίς τον Θεό, εκείνη παραμένει άδεια.
*****
Αδελφοί, ας εισέλθει ο Χριστός, ο αναστάς και ζων Κύριος, δια της πίστεως στις καρδιές σας και εκείνες θα είναι πλήρεις και υπερπλήρεις. Όμως Εκείνος δεν μπορεί να εισέλθει αλλιώς στις καρδιές σας, παρά μόνο δια της πίστεως. Αν δεν έχετε πίστη, τότε ο Χριστός θα μείνει μόνο στη γλώσσα σας ή στα χαρτιά ή στους τοίχους ή στα μουσεία της ιστορίας.
Τι το όφελος απ’ αυτό; Τι το όφελος να κρατάτε την Ζωή επάνω στη γλώσσα και τον θάνατο μέσα στην καρδιά; Διότι αν κρατάτε τον κόσμο μέσα στην καρδιά σας και τον Χριστό επάνω στη γλώσσα σας, τότε κρατάτε τον θάνατο μέσα στην καρδιά και τη ζωή στη γλώσσα. Αυτόν που διψά, δεν τον βοηθά το νερό μόνο στη γλώσσα. Κατεβάστε τον ζώντα Χριστό στην καρδιά και τότε αληθινά θα ξεδιψάσετε και θα αισθανθείτε ηδονή ανέκφραστη.
Ω αναστημένε Κύριε, καθάρισε την καρδιά μας από τα θανατηφόρα πάθη που εμφωλεύουν σ’ αυτήν και είσελθε Συ σ’ αυτή, για να είμαστε ζώντες και να Σε δοξολογούμε. Σε Σένα πρέπει δόξα και ευχαριστία στους αιώνες.
Ω αναστημένε Κύριε, φώτισε τον νου μας με τον Νου σου, για να δεχθούμε πιο εύκολα την υπέρ νουν αγάπη Σου προς τους ανθρώπους και να κλάψουμε· από λύπη για την σκληροκαρδία μας και για τον σκοτισμένο και πονηρό νου μας· να κλάψουμε από χαρά για την αγάπη Σου προς εμάς τους σκοτισμένους και πονηρούς.

Πηγή: simeiakairwn.wordpress.com

Είπε γέρων .
Ο καθένας στο σπίτι του...και ο Θεός στο σπίτι του καθενός!».

Όταν βλέπεις πιστέ το θυμιατήριο να έχεις υπόψιν σου τα εξής:
Όταν βλέπεις τις τρεις αλυσίδες, είναι ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα, είναι η Αγία Τριάδα.
Όταν βλέπεις την κοιλία του θυμιατηρίου, αυτή είναι η Θεοτόκος.
Όταν βλέπεις μέσα τον άνθρακα-κάρβουνο, Αυτός είναι ο Χριστός.
Το Πνεύμα το Άγιο είναι το θυμίαμα.
Και τα 12 κουδούνια είναι οι 12 Απόστολοι.
Το θυμιατήριο που κρατάει ο ιερεύς στο χέρι και στο επιδεικνύει και σε θυμιατίζει, σου λέει:
Βλέπεις αυτό το θυμιατήριο; Δόγμα ολόκληρο! Εγώ το πιστεύω, εσύ το πιστεύεις;
Δεν κάνουμε σταυρό εκεί, αλλά υπόκλιση, ότι το πιστεύουμε το δόγμα αυτό και δεχόμαστε την ευλογία αυτή .

Δημήτριος Παναγόπουλος

Η αγάπη δεν λέγεται, εμπνέεται...!

Ο Άγιος Πορφύριος είπε μια μέρα σε μία πνευματική του κόρη !!
Έλα κοντά μου να σου πω ένα μυστικό.
Αυτό αν εφαρμόσεις, θα δεις τον άντρα σου να έρχεται και να σε αναζητά, όπου είσαι, χωρίς να ξέρει γιατί, και θ’ απορεί κι ο ίδιος...!
"Το μυστικό είναι τούτο". Να προσεύχεσαι γι αυτόν μυστικά...!
Έτσι μυστικά, θα πηγαίνει η αγάπη σου και θα τον καλεί...
Μη του λες τη λέξη σ’ αγαπώ, αλλά προπάντων μην απαιτείς να σου τη λέει.
Η αγάπη δεν ζητιέται μα γεννιέται !
Η αγάπη δεν λέγεται, εμπνέεται...!
Να τυλίγεις τον αγαπημένο σου με θαλπωρή μυστικά, δια της προσευχής.
Τότε, κι ο πιο εύθικτος χαρακτήρας δεν αντιδρα...
Η μυστική μετάδοση της αγάπης διώχνει τις φοβίες της δέσμευσης και καταπίεσης, και οι ευθύνες του
γίνονται ελαφρές και κάποτε αγαπητές.
Ένας κόκκος ανιδιοτελούς αγάπης να υπάρχει μέσα μας,
έρχεται σιγά-σιγά η Χάρη και τον κάνει να πετάξει δυο φυλλαράκια.
Γρήγορα μετά μεγαλώνει...!

Άγιος Πορφύριος.