"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

(Επι τη ευκαιρία της μνήμης του σήμερα 4 Νοεμβρίου)
Το οσιακό τέλος του Οσίου της Δράμας
Γεωργίου Καρσλίδη.

Ο όσιος Γεώργιος προείδε και προείπε επακριβώς το μακάριο τέλος του. Προετοιμασμένος από καιρό, το ανέμενε με λαχτάρα και πόθο, αυξάνοντας την προσευχή, τα δάκρυα, δίνοντας τις τελευταίες συμβουλές στ’ αγαπητά πνευματικά του τέκνα.
Πριν τρεις ημέρες τελέσθηκε το μυστήριο του θείου και ιερού ευχελαίου. Μετάλαβε των αχράντων μυστηρίων για τελευταία φορά, ως εφόδιο ζωής αιωνίου.
Συγχώρεσε από καρδίας, ευλόγησε από ψυχής και ευχήθηκε σε όλους.
Στις 4.11.1959, οι τελευταίες λέξεις που άκουσαν από τα χείλη του ήταν:
“Της ευσπλαχνίας την πύλην άνοιξον ευλογημένη Θεοτόκε”.
Ο θεοτοκοφιλής όσιος επικαλέσθηκε την ευσπλαχνία της μητέρας τού Θεού και των ανθρώπων, την Κεχαριτωμένη Δέσποινα του κόσμου, την Ανύμφευτη Νύμφη της Γενησαρέτ, την Αειπάρθενο Υπεραγία Θεοτόκο.
Του άνοιξε την πύλη της σωτηρίας, για να τον υποδεχθεί ο Υιός της και Θεός, ο Ουράνιος Νυμφίος, ο Στεφοδότης Χριστός, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο Σωτήρας και Λυτρωτής του Σύμπαντος κόσμου.
Ένα ορφανεμένο, πενθηφόρο και απαρηγόρητο πλήθος τον ακολούθησε στην τελευταία κατοικία του, πίσω από τον ιερό ναό της Αναλήψεως, όπου λειτουργούσε επί τριάντα περίπου χρόνια.

Το πρόσωπό του ήταν ειρηνικό, ιλαρό και φωτεινό. Το νεκρό του σώμα ευλύγιστο, όπως των παιδιών της Παναγίας, των Αγιορειτών.
Τα δύο κυπαρίσσια πλάϊ στον τάφο του λύγισαν να τον προσκυνήσουν, όπως είχε προείπει.
Πολλά πουλιά συνάχθηκαν την ώρα της ταφής του, δίχως να φοβούνται τον πολύ κόσμο, για να τον αποχαιρετήσουν. Όλοι ήταν βέβαιοι πλέον ότι κηδευόταν και θαβόταν ένας άγιος.
Ζήτησε να τον θάψουν με τ’ άμφιά του, τον σταυρό του και τα λειτουργικά του βιβλία, που είχε φέρει από τη Γεωργία.
Μετά την οσιακή κοίμησή του ο όσιος έκανε σε πολλούς την παρουσία του φανερή, ως φίλος, διδάσκαλος, ιατρός και πατέρας. Ενίοτε ως αυστηρός επιτιμητής, για τη λησμοσύνη των υποθηκών του.
Έβλεπαν φως και φωτιά στον τάφο του, παρουσιαζόταν παρηγορητικός στα όνειρά τους, στη ζωή τους, στα προβλήματα και τις διάφορες ανάγκες τους.
Θύμιαζε τους προσκυνητές, άλλοι αισθάνονταν ευωδία και άλλοι άκουγαν ζωντανά να τους συμβουλεύει και να τους ευλογεί, θεραπεύοντάς τους από ποικίλες ασθένειες μέχρι σήμερα.
Την Αγία του ευχή να έχουμε

Περί φιλίας (Μεγάλου Φωτίου)

"Γι’ αὐτὸ νὰ θεωρείς σπουδαῖο πρᾶγμα, τὸ νὰ διαφέρουν οἱ φίλοι τῶν κολάκων.."
Νὰ μὴν εἶσαι γρήγορος στὴ σύναψη φιλίας· ὅταν ὅμως συνάψεις δεσμό, νὰ τὸν διατηρείς ἄλυτο μὲ κάθε τρόπο, σηκώνοντας ὅλο τὸ βάρος τοῦ συνανθρώπου, μὲ τὴν προϋπόθεση ὅτι δὲν ἐπιφέρει κίνδυνο στὴν ψυχή.
Διότι οἱ διαστάσεις πρὸς τοὺς φίλους ἐκφαυλίζουν ὅλη τὴν προαίρεση τῶν ἀνθρώπων καὶ ὑποβάλλουν ὄχι μόνο τὸν ὑπαίτιο ἀλλὰ καὶ τὸν ἀναίτιο στὴν ἴδια ὑπόνοια.
Φίλους νὰ κάνεις ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι διατηροῦν παντοτινὰ ἄδολη τὴν φιλία πρὸς τοὺς ἄλλους καὶ μήτε ὅταν εὐημεροῦσαν τοὺς ἐφθόνησαν μήτε ὅταν δυστυχοῦσαν τοὺς παραμέλησαν.

Πράγματι πολλοὶ βοήθησαν κι πόνεσαν τοὺς φίλους ὅταν βρίσκονταν σὲ δυστυχία, ἀλλὰ ὅταν ἦταν εὐτυχεῖς δὲν βάσταξαν τὴν εὐημερία τους. Έτσι αὐτοὺς ποὺ δὲν τοὺς ἤλεγξε ὁ καιρὸς τῆς συμπαθείας, τοὺς ξεσκέπασε τὸ πάθος τοῦ φθόνου.
Ν’ ἀποκτᾶς λοιπὸν φίλους ὄχι τοὺς φαύλους, ἀλλὰ τοὺς ἀρίστους. Διότι τὰ ἤθη τῶν φίλων κρίνονται συνήθως ἀπὸ τὴν ποιότητα τῶν φιλουμένων. Διὰ τῶν ἐντίμων φίλων εὔκολα ἐπαναφέρεται κανεὶς καὶ ὅταν παραπέσει, οἱ φαῦλοι ὅμως φθείρουν καὶ τὴν ὑπάρχουσα καλοκαγαθία. Οἱ πρῶτοι καλύπτοντας οἱ ἴδιοι τὴν ἔλλειψη τῶν φίλων στὴν ἀρετὴ, τὴν κάνουν νὰ φαίνεται ἀνελλιπής, ἐνῶ ἡ συναναστροφὴ μὲ τοὺς φαύλους καθιστὰ νόθο καὶ ὅ,τι ὑπόλοιπο ἀρετῆς ὑπάρχει.
Νὰ μὴ ζητᾶς ν’ ἀκούς τὰ εὐχάριστα ἀπὸ τοὺς φίλους, ἀλλὰ μᾶλλον τὰ ἀληθινά.

Διότι, ἂν δὲν πρέπει νὰ πιστεύσουμε στοὺς ἐχθροὺς ἀκόμη καὶ ὅταν λένε τὴν ἀλήθεια, ἀπὸ τοὺς φίλους δὲν ἔχει φθαρεῖ ἡ ἀλήθεια καὶ ζητοῦν κι ἐκεῖνοι νὰ λέγονται τὰ εὐχάριστα, ἀπὸ ποῦ ἀλλοῦ θὰ προέλθη γιὰ μᾶς ἡ γνώση τῆς ἀληθείας καὶ ἡ διόρθωση τῶν τυχὸν ἀνοσίων λόγων καὶ πράξεών μας; Γι’ αὐτὸ νὰ θεωρείς σπουδαῖο πρᾶγμα, τὸ νὰ διαφέρουν οἱ φίλοι τῶν κολάκων.
Οἱ μὲν κόλακες, ἐπαινῶντας σε κατὰ πρόσωπο, καὶ σένα τὸν ἴδιο δὲν ἀφήνουν νὰ ἔρθεις σέ συναίσθηση τῶν σφαλμάτων ποὺ φυσικὰ διαπράττεις, ἀλλά καὶ μεγαλύτερα τὰ καθιστοῦν μὲ τὶς διαβολὲς πρὸς τοὺς ἄλλους.
Οἱ φίλοι ὅμως μὲ τὸν φιλικὸ ἔλεγχο καὶ σένα τὸν ἴδιο ἐνισχύουν περισσότερο, ὥστε ν’ ἀντιληφθείς τὴν παρανομία, καί, ἂν χρειασθεί νὰ λεχθεί κάτι καὶ πρὸς τοὺς ἔξω, τότε ἀντὶ κατηγορίας βρίσκουν ἀπολογία γιὰ τὴν πράξη.
Όσο λοιπὸν διαφέρει ἡ ἄσκηση τῆς ἀρετῆς, ἀπὸ τὴν προκοπὴ στὴν κακία καὶ τὸ νὰ διαλύει κανεὶς τὶς διαβολὲς, ἀπὸ τὸ νὰ διαβάλλει στοὺς ὑπηκόους, τόσο πρέπει καὶ σὺ νὰ προτιμᾶς τοὺς φίλους ἀπὸ τοὺς κόλακες.

Ὅσα ἀπὸ τὰ μυστικὰ αὐξάνουν τὴν ἀρετή σου, νὰ τὰ γνωστοποιείς στοὺς φίλους.
Όσα ὅμως ἐκφαυλίζουν τὴ γνώμη, αὐτὰ οὔτε ὁ ἴδιος νὰ τὰ ἐκτελείς οὔτε στοὺς φίλους νὰ τὰ διαβιβάζεις. Αὐτὸ εἶναι ἄριστο καὶ χωρὶς ἄλλη αἰτιολογία· πλὴν ὅμως, ὅταν ἡ φιλία, ὅπως συχνὰ συμβαίνει στὰ ἀνθρώπινα, μεταστραφεί σὲ κορεσμό, τότε γίνεται περισσότερο ἀντιληπτὴ ἡ χρησιμότης τῆς παραινέσεως.
Πράγματι, τὸ φαῦλο μυστικό, καὶ μάλιστα αὐτὸ ποὺ ὑπεισέρχεται στοὺς λογισμοὺς τοῦ συμμεριζομένου καὶ τοὺς διασείει, ἀπομακρύνει γρήγορα καὶ χωρὶς καθυστέρηση ἀπὸ τὴν ἀγάπη καὶ δὲν τοῦ ἐπιτρέπει νὰ ἀποβλέψει πρὸς τὴν ἐπιστροφή. Καὶ ὅταν δημοσιοποιηθεί θὰ σοῦ προκαλέσει βαριὰ βλάβη καὶ θὰ σὲ διαθέσει δυσμενῶς πρὸς αὐτὸν ποὺ τὸ διέδωσε.

Τὸ χρηστὸ ὅμως μυστικὸ καὶ τὸν συμμεριζόμενο θὰ συγκρατήσει ἀπὸ τὴν διάσπαση τῆς φιλίας, ἐκβιάζοντάς τον μ’ ἕνα δυνατὸ δεσμό, τὴν ἀρετή, καὶ εἰσερχόμενο στὸ νοῦ του θὰ τὸν καλέσει σ’ ἔπαινο τῆς σπουδαίας σου γνώμης, ἀλλὰ ὁπωσδήποτε καὶ σένα, ἂν παραφέρθηκες σὲ κάτι, θὰ σὲ πείσει, βλέποντας αὐτά, νὰ ἀναλάβεις χωρὶς δυσαρέσκεια πάλι τὴν πρὸς αὐτὸν συναναστροφὴ καὶ φιλικὴ σχέση.
Πάντοτε λοιπὸν νὰ λές καλά λόγια γιά τοὺς φίλους, καὶ μάλιστα τοὺς ἀπόντας ἐνώπιον τῶν παρόντων ἔτσι μπορεῖ καὶ τὸ κακὸ τῆς κολακείας ν’ ἀποφύγεις, μὴ ἐπιτρέποντας νὰ φανεί στὴ συμπεριφορά σου οὔτε ἴχνος της, καὶ στοὺς φίλους θὰ παρουσιασθείς εὐάρεστος ἀφοῦ διεβεβαίωσες τοὺς παρόντες ὅτι εἶσαι τέτοιας διαθέσεως, ὅπως φάνηκες σ’ αὐτοὺς μὲ τὰ λόγια σου περὶ τῶν ἀπόντων.

Μέγας Φώτιος

Ένας ασκητής βλέποντας την αδικία πού υπάρχει στον κόσμο προσευχόταν στο Θεό και του ζητούσε να του αποκαλύψει το λόγο που δίκαιοι και ευλαβείς άνθρωποι δυστυχούν και βασανίζονται άδικα,
ενώ άδικοι και αμαρτωλοί πλουτίζουν και αναπαύονται.
Ενώ προσευχόταν ο ασκητής να του αποκαλύψει ο Θεός το μυστήριο, άκουσε φωνή που του έλεγε:
- Μη ζητάς εκείνα που δε φτάνει ο νους σου και η δύναμη της γνώσης σου.
Ούτε να ερευνάς τα απόκρυφα, γιατί τα κρίματα του Θεού είναι άβυσσος.
Αλλά, επειδή ζήτησες να μάθεις, κατέβα στον κόσμο και κάθισε σ' ένα μέρος και πρόσεχε αυτά που θα δεις, για να καταλάβεις από τη μικρή αυτή δοκιμή, ένα μικρό μέρος από τις κρίσεις του Θεού.
Θα γνωρίσεις τότε ότι είναι ανεξερεύνητη και ανεξιχνίαστη η προνοητική διακυβέρνηση του Θεού για όλα.
Ο γέροντας, όταν τ' άκουσε αυτά, κατέβηκε με πολλή προσοχή στον κόσμο κι έφτασε σ' ένα λιβάδι που το διέσχιζε ένας πολυσύχναστος δρόμος.
Εκεί κοντά ήταν μία βρύση κι ένα γέρικο δέντρο, στην κουφάλα του οποίου μπήκε ο γέροντας και κρύφτηκε καλά.
Μετά από λίγο πέρασε ένας πλούσιος πάνω στο άλογό του. Σταμάτησε για λίγο στη βρύση, για να πιει νερό και να ξεκουραστεί.
Αφού ξεδίψασε, έβγαλε από την τσέπη του ένα πουγκί με εκατό φλουριά και τα μετρούσε.
Όταν τελείωσε το μέτρημα, θέλησε πάλι να τα βάλει στη θέση τους.
Χωρίς όμως να το καταλάβει, το πουγκί έπεσε στα χόρτα.
Έφαγε, ξεκουράστηκε, κοιμήθηκε και μετά καβαλίκεψε το άλογο κι έφυγε χωρίς ν' αντιληφθεί τίποτα για τα φλουριά.
Μετά από λίγο ήρθε άλλος περαστικός στη βρύση, βρήκε το πουγκί με τα φλουριά, το πήρε κι έφυγε τρέχοντας μέσ' απ' τα χωράφια.
Πέρασε λίγη ώρα και φάνηκε άλλος περαστικός. Κουρασμένος, όπως ήταν, σταμάτησε κι αυτός στη βρύση, πήρε λίγο νεράκι, έβγαλε και λίγο ψωμάκι από ένα μαντήλι και κάθισε να φάει.
Την ώρα, που ο φτωχός εκείνος έτρωγε, φάνηκε ο πλούσιος καβαλάρης εξαγριωμένος, με αλλοιωμένο το πρόσωπο από οργή, και όρμισε επάνω του.
Με θυμό φώναζε να του δώσει τα φλουριά του. Ο φτωχός, μη έχοντας ιδέα για τα φλουριά, διαβεβαίωνε με όρκους πως δεν είδε τέτοιο πράγμα.
Εκείνος όμως, όπως ήταν θυμωμένος, άρχισε να τον δέρνει και να τον χτυπά, μέχρι που τον θανάτωσε.
Έψαξε μετά όλα τα ρούχα του φτωχού, δεν βρήκε τίποτα και έφυγε λυπημένος.
Ο γέροντας εκείνος τα έβλεπε όλα αυτά μέσα άπ' την κουφάλα και θαύμαζε.
Λυπόταν πολύ κι έκλαιγε για τον άδικο φόνο που είδε και προσευχόμενος στον Κύριο, έλεγε:
Κύριε, τι σημαίνει αυτό το θέλημά Σου;
Γνώρισε μου, Σε παρακαλώ, πώς υπομένει η αγαθότητα Σου τέτοια αδικία.
Άλλος έχασε τα φλουριά, άλλος τα βρήκε κι άλλος άδικα φονεύθηκε!
Ενώ ο γέροντας προσευχόταν με δάκρυα, κατέβηκε ο Άγγελος Κυρίου και του είπε:
Μη λυπάσαι, γέροντα, ούτε να σου κακοφαίνεται και να νομίζεις ότι όλα αυτά γίνονται τάχα χωρίς θέλημα Θεού.
Αλλά άπ' αυτά πού συμβαίνουν, άλλα γίνονται κατά παραχώρηση, άλλα για παίδευση κι άλλα κατά οικονομία.
Άκουσε λοιπόν:
Αυτός που έχασε τα φλουριά είναι γείτονας εκείνου που τα βρήκε.
Ο τελευταίος είχε ένα περιβόλι αξίας εκατό φλουριών.
Ο πλούσιος, επειδή ήταν πλεονέκτης, τον εξανάγκασε να του το δώσει για πενήντα φλουριά.
Ο φτωχός εκείνος, μη έχοντας τι να κάνει, παρακαλούσε το Θεό να κάνει την εκδίκηση. Γι' αυτό και οικονόμησε ο Θεός και του τα έδωσε διπλά.
Εκείνος, πάλι, ο φτωχός, ο κουρασμένος, που δεν βρήκε τίποτα και φονεύτηκε άδικα, είχε κάνει μια φορά φόνο.
Μετανόησε όμως ειλικρινά και σ' όλη την υπόλοιπη ζωή του τα έργα του ήταν χριστιανικά και θεάρεστα.
Διαρκώς παρακαλούσε το Θεό να τον συγχωρέσει για το φόνο που διέπραξε και συνήθιζε να λέει:
«Θεέ μου, τέτοιο θάνατο πού έδωσα, ίδιο να μου δώσεις!».
Βέβαια, ο Κύριός μας τον είχε συγχωρέσει από την πρώτη στιγμή πού εκδήλωσε τη μετάνοιά του.
Συγκινήθηκε όμως ιδιαίτερα από το φιλότιμο του παιδιού του, το οποίο όχι μόνο φρόντιζε για την τήρηση των εντολών του, αλλά ήθελε και να πληρώσει για το παλιό του φταίξιμο.
Έτσι δεν του χάλασε το χατίρι, επέτρεψε να πεθάνει με βίαιο τρόπο - όπως του το είχε ζητήσει - και το πήρε κοντά Του, χαρίζοντας του μάλιστα και λαμπρό στεφάνι γι' αυτό του το φιλότιμο!
Ο άλλος, τέλος, ο πλεονέκτης, που έχασε τα φλουριά κι έκανε το φόνο, θα κολαζόταν για την πλεονεξία και τη φιλαργυρία του.
Το άφησε λοιπόν ο Θεός να πέσει στο αμάρτημα του φόνου για να πονέσει η ψυχή του και να έρθει σε μετάνοια.
Με την αφορμή αυτή αφήνει τώρα τον κόσμο και πάει να γίνει καλόγερος!
Λοιπόν, πού, σε ποια περίπτωση, βλέπεις να ήταν άδικος ή σκληρός και άπονος ο Θεός;
Γι αυτό στο εξής να μην πολυεξετάζεις τις κρίσεις του Θεού,
γιατί Εκείνος τις κάνει δίκαια και όπως ξέρει,
ενώ εσύ τις περνάς για άδικες.
Γνώριζε επίσης ότι και πολλά άλλα γίνονται στον κόσμο με το θέλημα του Θεού για λόγους που οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν.
Κι έτσι το σωστό είναι να λέει ο καθένας:
«Δίκαιος ει Κύριε, και ευθείαι αι κρίσεις σου.»..

Από το Γεροντικό

"Ἡ τελειότητα τῆς ἀγάπης βρίσκεται στὴν ἕνωση μὲ τὸν Θεό. Ἡ πρόοδος στὴν ἀγάπη συνοδεύεται ἀπὸ ἀνέκφραστη πνευματικὴ παρηγοριά, γλυκύτητα καὶ φώτιση.
Ἀλλὰ στὴν ἀρχὴ τοῦ ἀγώνα τοῦ ὁ μαθητὴς τῆς ἀγάπης πρέπει νὰ πολεμήσει σκληρὰ μὲ τὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτό, μὲ τὴ βαριὰ ἀρρωστημένη φύση του. Τὸ κακὸ λόγο τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος ἔγινε στοιχεῖο τῆς φύσεώς μας, ἔγινε νόμος γὶ αὐτὴ τὴ μεταπτωτικὴ φύση, νόμος ποὺ ἀντιστρατεύεται τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, τὸν νόμο τῆς Ἁγίας ἀγάπης.
Νὰ θυμᾶσαι πάντα πὼς ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ εἶναι ἡ ὕψιστη δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τὸ μόνο ποὺ μπορεῖ νὰ κάνει ὁ ἄνθρωπος εἶναι νὰ ἑτοιμάσει τὸν ἑαυτό του μὲ τὴν καθαρότητα καὶ τὴν ταπεινοφροσύνη, γιὰ νὰ δεχθεῖ αὐτὴ τὴ δωρεά, μὲ τὴν ὁποία ἀλλοιώνονται ὁ νοῦς, ἡ καρδιὰ καὶ τὸ σῶμα."

~ Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ~

Γενικά ο όρος πίστη είναι παρεξηγημένος στην καθημερινότητα μας και ιδιαίτερα όταν έχει να κάνει με την προσωπική σχέση με τον Θεό. Δε θεμελιώνουμε ουσιαστικά την ουσία της λέξης αλλά μένουμε στην επιφάνεια και απλά χρωματίζουμε την ερμηνεία της με κάθε λογής ματαιοδοξία, καλοπέραση ή βόλεμα.
Ας δούμε πως ερμηνεύεται πρακτικά η πίστη σε όλα τα επίπεδα και τελικά ποια είναι η ουσία της στον άνθρωπο.
Όταν ρωτήσεις κάποιους από το οικείο σου περιβάλλον αν πιστεύουν θα λάβεις από τους περισσότερους διάφορες απαντήσεις όπως :
Πιστεύω……
- Νηστεύω λιγάκι τη Μεγάλη εβδομάδα.
- Κάνω τον σταυρό μου, δε χρειάζονται πολλά.
- Πάω στην Εκκλησία στις μεγάλες γιορτές.
- Τα λέω στην εικόνα. Η εξομολόγηση είναι για τους παπάδες.
- Εκκλησιάζομαι τακτικά και ανάβω το καντήλι στο σπίτι μου.
- Το άλαδο είναι για τους μοναχούς , νηστεύω όπως θέλω.
- Κοινωνάω την Ανάσταση ή τη Μεγάλη Πέμπτη οπότε καθάρισα.
Αυτό που βλέπετε πιο πάνω δεν είναι πίστη, ούτε έχει καμία σχέση με πίστη ή σχέση. Αντίθετα ερμηνεύεται ως θρησκευτική Φαρισαϊστική τυπολατρεία του βολεμένου εγωϊσμού μου. Δηλαδή εδώ η πίστη έχει μορφή συναλλαγής και θρησκευτικότητας, ώστε να τα έχω καλά με τον Θεό για να μην με κάψει και αν έρθει ο πόνος στην ζωή μου αρχίζω να τον βρίζω και αναφωνώ : «Μα αφού πάω Εκκλησία γιατί μου πήρε το παιδί;». Το αποκορύφωμα του εγωϊσμού ! Λες και ο Θεός είναι δυνάστης ή ΑΤΜ όπου με κάποιες θρησκευτικές πράξεις παίρνεις τόκους σωτηρίας και επιείκειας.
Λυπάμαι αλλά τέτοιος Θεός δεν υπάρχει και από αυτές τις αντιλήψεις γεννήθηκε η Αθεϊα ως αποτέλεσμα μιας ανύπαρκτης και λανθασμένης σχέσης.
Η πίστη στην Ορθοδοξία είναι συνώνυμη με τη λέξη σχέση και αλληλοπεριχώρηση. Επειδή ο Θεός είναι πρόσωπο και έχουμε μια τιμή και μία προσκύνηση στο πρόσωπο του Αναστημένου Θεανθρώπου Ιησού Χριστού η πίστη είναι σχέση αυστηρώς προσωπική , αναλογική, πραγματική και διαλογική.

Φυσικά ακούμε και την εξής φράση συχνά πυκνά : «Έχω κάποιον γνωστό που είναι της Εκκλησίας». Απορώ με το συντακτικο-ερμηνευτικό νόημα που έχει αυτή η φράση. Δηλαδή η Εκκλησία είναι κόμμα ή κάποιος φιλανθρωπικός οργανισμός; Όχι, βέβαια!! Την Εκκλησία την ίδρυσε ο ίδιος ο Χριστός ως σώμα και αίμα του, είναι Θεανθρώπινο σωτηριολογικό θεραπευτήριο.
Καταρχήν όποιος είναι βαφτισμένος Ορθόδοξος Χριστιανός είναι και μέλος της Εκκλησίας. Έχει την πνευματική υιοθεσία κατά πρόσωπο με τον Κύριο και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Τώρα αν όλα αυτά είναι νεκρωμένα λόγω ανύπαρκτης πνευματικής ζωής και σχέσης μετά του Χριστού, αυτό είναι προσωπικό θέμα του καθενός.

Ας δούμε δύο παραδείγματα για να κατανοήσουμε την πίστη ως σχέση και ως συναλλαγή.
Αν βλέπω στο τραπέζι ένα ποτήρι νερό και πιστεύω ότι είναι νερό αλλά δεν το πλησιάζω, ούτε το πίνω, τότε η πίστη μου αυτή δεν μου δημιουργεί σχέση αλλά υπάρχει απλά μια θεωρία και μόνο. Πιστεύω ότι είναι νερό αλλά δεν το γεύομαι, δεν ξέρω πώς είναι και δε με αναζωογονεί. Άρα έχουμε μια νέκρωση μεταξύ εμού και του αντικειμένου. Πιστεύω ότι είναι νερό αλλά ένωση δεν υπάρχει , οπότε δεν υπάρχει σχέση άρα μηδέν στο πηλίκο.
Ας υποθέσουμε ότι έχουμε ένα νιόπαντρο ζευγάρι , παντρεύτηκαν στην Εκκλησία κατέθεσαν τα χαρτιά στο ληξιαρχείο κλπ. Πιστεύουν ότι είναι παντρεμένοι και έχουν και απόδειξη περί αυτού. Αν όμως το ζευγάρι , δε μένει μαζί , όταν συναντιούνται τσακώνονται, βρίζουν ο ένας τον άλλον κλπ, τότε ο γάμος δε βαδίζει σε σάρκα μία αλλά έχει προβλήματα, μπορεί και οι δύο να πιστεύουν και να έχουν χαρτιά για την εγκυρότητα του μυστηρίου ότι είναι παντρεμένοι, αλλά ο γάμος δεν έχει ζωοποιημένη σχέση, οπότε μηδέν στο πηλίκο.

Είδαμε στα πιο πάνω παραδείγματα ότι η πίστη σε κάτι δεν αρκεί αν δεν υπάρχει σχέση, αν δεν πάει παραπέρα από τη θεωρία.
Πάμε τώρα στη σχέση μας με τον Χριστό και την Ορθόδοξη πίστη:
Επειδή ο Χριστός είναι αναστημένος έχουμε πραγματική σχέση μαζί του που θεμελιώνεται στο τραπέζι που μας κάνει κάθε Κυριακή και σε κάθε Θεία Λειτουργία. Αυτό το γεύμα της αιωνίου ζωής και Βασιλείας. Πιστεύω στον Χριστό σημαίνει ότι ο Χριστός σημαίνει κάτι για μένα στη ζωή μου πρακτικά και καθημερινά. Σχέση με τον Χριστό σημαίνει ότι πάω στην Εκκλησία όχι γιατί πρέπει ή γιατί θα χτυπήσω κάρτα, αλλά πάω διότι η καρδιά μου καίγεται να τον συναντήσω.

Αν είναι να πάω Εκκλησία επειδή πρέπει για να τα έχω καλά με τον Θεό και να ακούσω λίγο Ευαγγέλιο δέκα λεπτά πριν τελειώσει, αυτό είναι ειδωλολατρία και όχι σχέση αγάπης και αγκαλιάς.
Πάω Εκκλησία διότι βγαίνω από το σπίτι μου και να συναντήσω τον Ουρανό και εκεί μέσα βλέπω τα εσωτερικά μου χάλια. Να συναντήσω τον δημιουργό μου και τα δημιουργήματα του, την κτίση και τον πλησίον μου , να μεταλάβω το σώμα και το αίμα του ως μέθεξη στη σχέση αυτή. Να του μιλήσω, δηλαδή να προσευχηθώ, όχι γιατί πρέπει, αλλά διότι νιώθω ότι θέλω να ακουμπήσω την ύπαρξη μου στον κτίσαντα, να με βοηθήσει να αγαπήσω τον εχθρό μου και να γίνω θυσία και κομμάτια για όλους. Να νηστέψω, όχι διότι χρειάζεται ή έχει ανάγκη από νηστείες ο Θεός, αλλά διότι την έχω εγώ ανάγκη την νηστεία για να βαδίζω στον Γολγοθά, να νιώθω το πάθος του Χριστού και τον πόνο του ανθρώπου, να θεραπεύομαι, διότι όπως είπε και ο ίδιος, το κακό μπορεί να καταπολεμηθεί μόνο με προσευχή και νηστεία. Η νηστεία με κάνει άνθρωπο, για την ανάσταση των δικών μου αμαρτημάτων και αγνοημάτων. Να βαθύνω στη σχέση με την εξομολόγηση διότι αντιλαμβάνομαι ότι είμαι ανάξιος στη σχέση αυτή, ασθενής και ελλειμματικός οπότε να πηγαίνω στο θεραπευτήριο που εκείνος θεμελίωσε για να τον συναντώ και να τον καταλαβαίνω καλύτερα ώστε με την ταπείνωση να γίνεται η καρδιά μου αγκαλιά για όλους. Μάλιστα αυτό το μυστήριο της εξομολόγησης γίνεται μέσω ανθρώπου (τον εξομολόγο-ιερέα) , διότι ο Κύριος ήθελε ο άνθρωπος να σώζεται μέσω του ανθρώπου. Κάποιοι λένε ότι : «Είμαι καλός άνθρωπος», τι καλός άνθρωπος είσαι όταν δεν ταπεινώνεσαι; Μάλλον ανάμεσα στη λέξη καλός και άνθρωπος πρέπει να προσθέσουμε τις λέξεις εγωϊστής και υπερήφανος. Βγαίνω από τον εαυτό μου για να συναντήσω τον Χριστό και γι’ αυτό έχουμε σχέση αγάπης αγάπης , ερωτική και θεμελιώνεται πρακτικά.

Ακούμε πολλούς Ορθόδοξους (στα χαρτιά) που λένε : «Ε, δεν χρειάζονται πολλά»…. Αυτή η πρόταση δεν έχει σχέση, μυρίζει θάνατο. Θα έλεγες ποτέ στο παιδί σου : «Δεν χρειάζονται πολλά, αρκετές αγκαλιές σου έδωσα φέτος φτάνει», «Θα σε αγαπώ μόνο δύο φορές την εβδομάδα και τις μεγάλες γιορτές», ή να πεις στη γυναίκα σου «Θα σου μιλάω και θα σε βοηθώ μόνο δύο φορές την εβδομάδα, δε χρειάζεται παραπάνω, φτάνει». Για παράδειγμα, όταν πηγαίνουμε στον γιατρό σου δίνει φάρμακα για θεραπεία κι εσύ θα πεις «έλα μωρέ θα πάρω όσα θέλω εγώ κι άσε τον γιατρό να λέει». Τότε θα οδηγηθείς στην καταστροφή.

Η πραγματική σχέση και αγάπη είτε με τον Χριστό είτε με τον συνάνθρωπο δεν μπαίνει σε καλούπια, ούτε σε συναλλαγές διότι τότε έχουμε μια πίστη νεκρή η οποία δεν πάει πουθενά. Η αγάπη δεν έχει μέτρα και σταθμά απλά δίνεσαι. Ούτε ρωτάς, ούτε αναρωτιέσαι.
"Αν στη ζωή του ο άνθρωπος δεν τοποθετηθεί συνειδησιακά σε κάθε του πράξη , πρακτικά σε κάθε του σκέψη και αγαπητικά, σχεσιακά σε κάθε παλμό της καρδιάς του με τον Αναστημένο Χριστό, τότε απλά δεν έζησε ποτέ. "
Ἔθελξας πόθῳ με Χριστέ, καὶ ἠλλοίωσας τῷ θείῳ σου ἔρωτι, ἀλλὰ κατάφλεξον, πυρὶ ἀΰλω τὰς ἁμαρτίας μου, καὶ εμπλησθῆναι τῆς ἐν σοὶ τρυφῆς καταξίωσον, ἵνα τὰς δύο σκιρτῶν, μεγαλύνω ἀγαθὲ παρουσίας σου.

π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh . gr
Η πίστη ως σχέση και η πίστη ως συναλλαγή - ΕΥΧΗ.gr
EUXH.GR
Η πίστη ως σχέση και η πίστη ως συναλλαγή - ΕΥΧΗ.gr

Αγαπητά μου παιδιά, μην σκανδαλίζεστε από αυτά που βλέπετε μέσα στις ενορίες.
Ελάτε να τα αλλάξουμε! Βοηθήστε τους Ιερείς σας. Κάντε προτάσεις, συζητήστε μαζί τους. Άνθρωποι είναι και αυτοί, πλησιάστε τους. Μπείτε στις επιτροπές , ελάτε στα αναλόγια ώστε να υμνολογήσουμε τον Κύριο. Βοηθήστε από οποιοδήποτε πόστο μπορείτε να φανείτε χρήσιμοι. Μην φοβηθείτε για το τι θα πει ο κόσμος, αλλά το τι θα πει ο Χριστός. Η κουτσομπόλα κυρία που είναι 70 χρονών δεν πρόκειται να αλλάξει αν δεν θέλει, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάποιες τέτοιες συμπεριφορές θα μας απομακρύνουν από τον Χριστό. Ας προσευχηθούμε για αυτήν και για όλο τον κόσμο. Ξέρουμε ότι υπάρχουν προβλήματα. Η Εκκλησία άλλωστε είναι νοσοκομείο, άρρωστοι είμαστε όλοι. Όλοι είμαστε Εκκλησία , όσοι έχουμε το Άγιο Βάπτισμα είμαστε μέλη του σώματος του Χριστού. Ελάτε δίπλα μας σας περιμένουμε , σας έχουμε ανάγκη διότι είστε το άνθος των ενοριών, ελάτε να μοσχοβολήσει η ενορία νιότη και αναστάσιμη χαρά. Το βάπτισμα μας κάνει "υποψήφιους" Αγίους!!! Αυτός είναι ο εσωτερικός μας πόθος όσο και να θέλουμε να το αρνηθούμε ! .

Παιδιά μου , ο θάνατος δεν υπάρχει. Η ζωή δεν τελειώνει εδώ όπως λέει ένα λαϊκό άσμα. Αντίθετα ο θάνατος είναι απλά ένα επεισόδιο της υπάρξεώς μας , έχουμε και άλλα βήματα να κάνουμε, υπάρχει και άλλη συνέχεια που μας δόθηκε, μας χαρίστηκε ως δώρο μέσα από μια θυσία. Ελάτε ώστε το -Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν- να γίνει βίωμα, να γίνει αγκαλιά εκτός από μία υμνολογική φράση. Ελάτε αυτά που λέγονται να τα ζήσουμε , έτσι απλά.
Παιδιά ελάτε όπως είστε για να γίνετε αυτό που θέλετε βαθιά μέσα σας. Ελάτε ώστε η αναρχία που την βιώνετε ως επανάσταση χωρίς αιτία και αποτέλεσμα, να πάρει πνευματική οσμή και να γίνει ορμή προς την εσωτερική χαρά, την αγάπη χωρίς όρους και την αλλαγή για αυτό που οφείλω να γίνω, για αυτό που έχω προορισμό να γίνω. Στην Εκκλησία η ζωή σας θα χρωματιστεί με ένα νόημα που σφραγίστηκε σε εκείνον τον βυθό της κολυμβήθρας όταν ήσασταν βρέφη. Γίνατε στρατιώτες του Χριστού σε μια μάχη που η νίκη είναι σίγουρη! αρκεί να ταχθούμε μαζί Του.
Νόημα εκτός Εκκλησίας δεν θα βρείτε, θα βρείτε για λίγο. Μόλις όμως περάσει η ηδονή, θα γευτείτε την οδύνη του θανάτου. Στην Εκκλησία ο θάνατος υποκλίνεται σε Αυτόν που τον κατήργησε και πλέον το επεισόδιο του θανάτου είναι απλά μια κοίμηση.

Μην ρωτήσετε να μάθετε για το ποιος είναι ο Χριστός τον οποιοδήποτε, ελάτε στην Εκκλησία να Τον βιώσετε «Γεύσασθε και ίδετε ότι Χριστός ο Κύριος». Οι Εντολές δεν είναι ραπίσματα, αλλά προτάσεις και δρόμοι ζωής. Η Εκκλησία είναι η μητέρας μας, οι εντολές του Κυρίου είναι θεραπευτικοί τρόποι υπάρξεως και όχι εξωτερικές ηθικές. Με την θεμελίωση των εντολών εντός μου βρίσκω το στόχος και απομακρύνομαι από τις αστοχίες (αμαρτίες).
Μην φοβάστε όταν ακούτε τη λέξη ΑΣΚΗΣΗ. Την ξέρετε πολύ καλά όταν θέλετε να καταφέρετε κάτι π.χ. σε εξετάσεις, σε αθλήματα, σε σχέσεις. Έτσι λοιπόν θέλει και η αγάπη για τον Θεό ώστε να ελαφρώσουμε να φτερά μας για να ελευθερωθούμε. Σας λέμε ότι στην ζωή είναι όλα ωραία και απλά αλλά αυτό παιδιά μου είναι πλάνη. Η ζωή έχει ευθύνη, κάθε βήμα το δικό του κόστος και κάθε πορεία τον δικό της σταυρό. Μην φοβάστε με την χάρη του Θεού όλα διορθώνονται ! Ακόμα τα λάθη και οι πληγές θεραπεύονται πλήρως από έναν Θεό που μας περιμένει με αγωνία να ορμήσουμε στην δική του αγκαλιά. Χωρίς πάλη και αγώνα δεν μπορούμε να καταφέρουμε τίποτα. Αλλά αυτή είναι η ωραιότητα της ζωής, ότι οι στόχοι "κόποις κτώνται" και αυτό έχει την αξία του.
Η άσκηση είναι υποδοχή , άνοιγμα αγκαλιάς να υποδεχτώ Αυτόν που ποθώ και θέλω. Θέλει κόπο η αγάπη παιδιά , μην γελιόμαστε. Πολλές φορές ακόμα σας παγιδεύει η χαρά της ψεύτικης ηδονής νομίζεται οτι εκεί βρήκατε ευτυχία αλλά ξαφνικά έρχεται η πίκρα και η θλίψη της ψυχής γιατί δεν μπορεί να ξεδιψάσει. Η αιχμαλωσία της αμαρτίας είναι ο λύκος με το ένδυμα προβάτου, μην πλανάσθε.
Το τι είναι αμαρτία δεν χρειάζεται να σας το πει μόνο η Εκκλησία, το βιώνετε μέσα στην καρδιά σας και στην ζωή σας. Έχετε κλάψει από αυτό το βίωμα του θανάτου. Από αυτόν τον χωρισμό της υπάρξεως σας από τον ζωοδότη Χριστό. Ελάτε μέσα από την Ιερά Εξομολόγηση να κάνουμε επανασύσταση γάμου με τον Νυμφίο!

Η Εκκλησία δεν είναι αυτό που πιστεύετε ότι είναι ή αυτό που έχετε ακούσει ότι είναι. Δεν είναι δικαστήριο η Εκκλησία αλλά εργαστήριο αγιότητος. Δεν είναι κακό η καλή αμφβισβήτηση, ελάτε με τα εύλογα ερωτήματα σας και θα βρείτε ανοιχτή την αγκαλιά της μητέρας Εκκλησίας. Βγάλτε από το μυαλό σας το σύστημα "θρησκεία", ο Θεός μας αποκαλύφθηκε και μέσα στην Εκκλησία βιώνουμε αληθινή και πραγματική σχέση μαζί του πρόσωπο με πρόσωπο. Δεν μιλάμε πλέον για θρησκεία αλλά για Εκκλησία για το Σώμα του Χριστού και μια σχέση μαζί του ως πορεία ζωής και κοινωνίας. Στην ορθόδοξη εκκλησία δεν μιλάμε για κάποιον Θεό, δεν φιλοσοφούμε για ένα αόρατο υπερφυσικό ον. Στην αγκαλιά της Ορθοδοξίας Κοινωνούμε τον ίδιο τον Θεό ως Σώμα και Αίμα, γινόμαστε "σύσσωμοι και σύναιμοι" στο μεγαλύτερο μυστήριο του σύμπαντος κόσμου που γίνεται μέσα στους Ι.Ναούς των Ορθοδόξων Εκκλησιών.

Η Εκκλησία είναι αυτό που θα θέλατε να είναι. Μην αφήνετε σκανδαλισμούς να αλλοιώνουν την πραγματικότητα. Ελάτε να δούμε μαζί την ουσία των πραγμάτων, και να έρθουμε σε κοινωνία με το πρόσωπο της Αλήθειας που είναι ο Ιησούς Χριστός.
Υπάρχει ένα τραγούδι που το γνωρίζετε "Ανόητες αγάπες", στην ζωή θα γνωρίσετε πολλές . Στην Εκκλησία σας περιμένει το πρόσωπο της Αγάπης που μόνο αλήθεια ακτινοβολεί.
Πιστέψτε με…
Ελάτε να γνωρίσετε αυτό που πραγματικά είστε.
Έτσι απλά…
Εκεί που χτυπάει η καμπάνα, χτυπάνε και οι χτύποι της καρδιάς σας.
Καλό αγώνα…

π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh . gr
Μια πρόσκληση αγάπης και αγκαλιάς στα νέα παιδιά! - ΕΥΧΗ.gr
EUXH.GR
Μια πρόσκληση αγάπης και αγκαλιάς στα νέα παιδιά! - ΕΥΧΗ.gr

Μέρες που έρχεσαι αντιμέτωπος με τη σιωπή του εαυτού σου αλλά και με τις κραυγές του εχθρού.
Μέρες που μπαίνεις στην αρένα αντιμέτωπος πρόσωπο με πρόσωπο με τους λογισμούς.
Μέρες εξωτερικής ησυχίας κατά τις οποίες όμως διαπιστώσαμε πόση τρικυμία έχουμε τελικά μέσα μας.
Μέρες που μέσα στην ησυχία σε κυνηγάει το παρελθόν σου. Σε κυνηγούν οι εικόνες από τις πατημασιές που άφησες στο διάβα της προσωπικής σου ιστορίας.
Οι μεγαλύτερες αλλά ευλογημένες μάχες γίνονται μέσα στη σιωπή και την ησυχία, είναι οι στιγμές που φεύγει η θολούρα και το κοσμικό καυσαέριο και μένει η γύμνια του εαυτού.
Ήρθε η ώρα να δώσουμε πνευματικές μάχες , ήρθε η ώρα το γόνατο να μείνει στο πάτωμα και η καρδιά να ανέβει στον ουρανό. Ήρθε η ώρα να δω καθαρά τα “χάλια” μου που τα ευλογούσα ως αρετές.
Ήρθε η ώρα που τα εσωτερικά ερωτήματα θα ζητούν απαντήσεις. Απαντήσεις που πολλές φορές μπορεί να είναι απλά ένα δάκρυ.
Ήρθε η ώρα να κάνουμε στην άκρη, να σιωπήσουμε εμείς και να αφήσουμε τον Θεό να “μιλήσει”. Ο Θεός ενεργεί διαφορετικά: βγάζει από τον βούρκο διαμάντια και από το σκοτάδι γεννά φως και ανάβει καντήλια στις καρδιές των ανθρώπων.
Όσο γνωρίζω και ανακαλύπτω βαθύτερα τον εαυτό μου και ιδιαίτερα τις αδυναμίες και τα λάθη μου τόσο γνωρίζω περισσότερο τον Θεό και τον κόσμο.
Τελικά αυτό που φοβόμαστε περισσότερο είναι ο άγνωστος εαυτός μας!
Δεν απογοητευόμαστε αδέρφια, έχουμε Θεό ζώντα ! «Θαρσείτε, εγώ ειμι· μή φοβείσθε.»λέει ο Κύριος! “Κύριε τώρα που δεν Σε έχω, Σε ποθώ περισσότερο ...και σε προσμένω.”

Kαλό κουράγιο !!
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr
Μέρες σιωπηλές….ευλογημένες…. - ΕΥΧΗ.gr

"Η κόλαση για να γίνει παράδεισος πρέπει να την φιλήσεις..."

Κάθε φορά που ακούμε για έναν βιαστή, έναν δολοφόνο ή παιδοβιαστή βιώνουμε ένα φόβο και μια φρίκη. Μια φρίκη για το που μπορεί τελικά να φτάσει το ον που λέγεται άνθρωπος. Πόση κόλαση μπορεί να χωρέσει μια ανθρώπινη ψυχή;
Αυτός όμως είναι ο άνθρωπος. 'Ένα πλάσμα ικανό για το μεγαλύτερο καλό και το μεγαλύτερο κακό, την ωραιότερη και ηρωικότερη πράξη αλλά και το πιο φρικτό έγκλημα; Μέσα μας είναι μια παλαίστρα που καθημερινά η ύπαρξης μας μάχεται ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι.
Δεν βοηθάει σε τίποτα εάν η μισή κοινωνία κλείσει την άλλη μισή στην φυλακή. Καμία ποινή όσο αυστηρή κι εάν ήταν δεν απέτρεψε ψυχικά αποσυνθεμένους ανθρώπους να κάνουν το έγκλημα. Καμία τιμωρία δεν σταματάει την σκοτεινή πράξη που ξεκινάει από τα βάθη της προσωπικής μας κόλασης, διότι το έγκλημα δεν είναι υπόθεση μυαλού αλλά τραυματισμένου ψυχισμού.
Αυτό δεν σημαίνει ότι μια ευνομούμενη πολιτεία δεν πρέπει να τιμωρεί αυστηρά τέτοιες πράξεις. Αντιθέτως πρέπει να είναι αμείλικτη. Όμως αυτό δεν λύνει το μεγάλο ως φαίνεται πρόβλημα.
Ολα ξεκινάνε από μια οικογένεια. Από βιώματα και τραυματικές εμπειρίες. Απαιτητικά τα ερωτήματα κλονίζουν τις σαθρές βεβαιότητες μας.
Είμαστε όλοι ικανοί για γονείς;
Είναι αλήθεια ότι όλοι οι γονείς αγαπάνε απρουπόθετα τα παιδιά τους;
Τότε γιατί υπάρχουν εμφανείς και αφανείς κακοποιήσεις;
Τότε γιατί μια ζωή τρέχουμε σε πνευματικούς και ψυχολόγους να λυτρωθούμε από τις βαριές σκιές των γονέων μας;
Δεν χειριζόμαστε τα παιδιά μας για να γεμίσουμε τα συναισθηματικά κενά μας, την απουσία νοήματος, για να τιμωρήσουμε τον σύζυγο ή την σύζυγο μας, για να γυαλίσουμε την βιτρίνα της κοινωνικής επιτυχίας μας;
Δεν βλέπουμε τα παιδιά μας ως προέκταση του εγώ μας;
Ελέγχει κάποιος θεσμός και φορέας ποιος κάνει παιδιά;
Για να υιοθετήσει ένα ζευγάρι ένα παιδί περνάει από χίλιους ελέγχους και ορθώς, για να φέρεις ένα παιδί στην ζωή ποιος σε ελέγχει;
Έχουν όλοι το χάρισμα της γονεικότητας; Το αντέχουν; Το μπορούν; Ξέρουν να μεγαλώσουν ένα παιδί; Τους εκπαιδεύει κάποιος; Και δεν αναφερόμαστε, ούτε ψάχνουμε την τελειότητα. Την φυσιολογικότητα αναζητάμε. Κανείς δεν είναι τέλειος γονέας, αλλά πλέον αναζητείται η ψυχική αρμονία και ισορροπία.
Είναι όλοι για γάμο; Μπορούν να ζήσουν μαζί με έναν άλλο άνθρωπο χωρίς να τον χειρίζονται και κακοποιούν;
Ποιος μας μαθαίνει την τέχνη της ζωής;
Η βία και το έγκλημα δεν τυχαίνει αλλά καλλιεργείται στα σπίτια μας.
Όσο θα κρυβόμαστε από το σκοτάδι μας εκείνο θα μας πνίγει.
Όσο θα αρνούμαστε τις σκιές μας εκείνες θα γίνονται νύχτα βαθιά.
Όσο θα υποκρινόμαστε τους Άγγελους θα γινόμαστε Διάβολοι.
Όσο θα διαφημίζουμε την ευτυχία μας τόσο η δυστυχία μας θα κραυγάζει.
Όσο κι αν κρύβεις την πληγή θα μυρίσει σάπιο κρέας.
Η λύση είναι μια, να κοιτάζουμε με θεραπευτικό θάρρος το σκοτάδι μας μέχρι να γίνει φως. Δεν παντρευόμαστε επειδή "πρέπει" αλλά επειδή αγαπάμε το μοίρασμα της ζωής και την κοινωνία της αγάπης. Δεν παντρευόμαστε για να επιτύχουμε διότι τότε σίγουρα θα αποτυχουμε. Δεν παντρευόμαστε για να γίνουμε ευτυχισμένοι, είμαι ευτυχισμένος και παντρεύομαι. Έχω χαρά και την μοιράζομαι. Δεν παντρεύομαι γιατί δεν μπορώ χωρίς τον άλλο γιατί δεν θέλω να ζήσω χωρίς τον άλλον. Ο άλλος δεν είναι ο θεραπευτής μου αλλά ο σύντροφος της ζωής μου. Δεν φέρουν τα παιδιά την ευτυχία αλλά εγώ τους χαρίζω μια ευτυχισμένη εμπειρία ζωής.
Ο άνθρωπος εάν το θέλει μπορεί να σταθεί πιο λεύτερος από τις πληγές του. Αγαπάμε το φως και δεν κρυβόμαστε στα σκοτάδια των τραυμάτων μας. Κοιτάζουμε με θάρρος και ηρωισμό τα σκοτάδια μας γιατί μονάχα έτσι μπορούν να γίνουν φως. Η κόλαση για να γίνει παράδεισος πρέπει να την φιλήσεις.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

«Ἂν θέλεις νὰ δεῖς καλύτερες μέρες ... N᾿ ἀγαπήσεις τὴν Aγία Tαπείνωση μ᾿ ὅλη σου τὴν Ψυχὴ, καὶ θὰ βρεῖς τὴν Εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ»....!!!
Στάρετς Αντώνιος της Όπτινα

«Η αγάπη είναι σύζυγος των αγγέλων, σύντροφος των πατέρων, ομοτράπεζη των προφητών, συναθλήτρια των μαρτύρων»

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος