"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

“Τι ανόητοι που είμεθα εμείς οι άνθρωποι! Πετάμε μακριά το ελαφρότερο φορτίο, την παραδοχή του λάθους μας και το «συγχώρεσε με» και φορτωνόμαστε το πιο βαρύ, τη δικαιολογία”

Αββάς Ιωάννης ο Κολοβός

Αν δεν συγχωρήσεις, δεν θα συγχωρηθείς

Πριν υψώσουμε, λοιπόν, ικετευτικά τα χέρια μας στον ουρανό, ας βάλουμε αρχή μετάνοιας.
Άλλωστε, επειδή με τα χέρια εκτελούμε πολλές πονηρές πράξεις, γι’ αυτό ακριβώς έχει καθιερωθεί να τα υψώνουμε, όταν προσευχόμαστε, ώστε η υπηρεσία που προσφέρουν για την προσευχή, να τα εμποδίζει από την κακία και να τ’ απομακρύνει από την αμαρτία.
Έτσι θα θυμάσαι, δηλαδή, όταν πρόκειται ν’ αρπάξεις κάτι ή να χτυπήσεις κάποιον, ότι αυτά τα χέρια θα τα υψώσεις στο Θεό ως συνηγόρους σου και ότι μ’ αυτά θα Του προσφέρεις την πνευματική θυσία της προσευχής.
Γι’ αυτό μην τα μολύνεις, μην τα ντροπιάζεις, μην τα κάνεις ανάξια εμφανίσεως στο Θεό, με την τέλεση οποιασδήποτε ανομίας. Καθάριζέ τα με την ελεημοσύνη, με τη φιλανθρωπία, με την καλοσύνη, κι έτσι καθαρά ύψωνέ τα σε προσευχή.
Αν δεν προσεύχεσαι ποτέ με χέρια λασπωμένα, πολύ περισσότερο μην το κάνεις με χέρια λερωμένα από την αμαρτία. Γιατί κακό δεν είναι το να υψώνεις χέρια άπλυτα προς τον Κύριο· το να υψώνεις, όμως, χέρια καταμολυσμένα από αναρίθμητα αμαρτήματα, αυτό είναι φοβερό και προκαλεί την οργή του Θεού. Αλλά μόνο έτσι παροργίζουμε τον Πατέρα μας;
Με πόσους τρόπους, αλήθεια, αμαρτάνουμε, ακόμα και μέσα στην εκκλησία, την ώρα της λατρείας!

Αναπολόγητοι θα είμαστε, αν ο Θεός λογαριάσει τους αισχρούς λογισμούς που έχουμε στο νου μας, τις πονηρές επιθυμίες που έχουμε στην καρδιά μας, τις κατακρίσεις που ξεστομίζουμε καθημερινά για τον πλησίον μας, τα ψεύδη και τις συκοφαντίες, τις πανουργίες και τις δολοπλοκίες, τις κακότητες και τις αδικίες μας.
Λύπη μας προξενεί η προκοπή των άλλων, ακόμα και των φίλων μας.
Ευχαρίστηση δοκιμάζουμε, όταν ο συνάνθρωπός μας υποφέρει, θεωρώντας τη συμφορά εκείνου ως παρηγοριά για τη δική μας δυστυχία. Ασύνετα ζητάμε από το Θεό πράγματα φθαρτά κι ανώφελα, πράγματα που Εκείνος πρόσταξε να τα περιφρονούμε.
Αθεόφοβα καταριόμαστε τους αδελφούς μας, ενώ έχουμε εντολή να δίνουμε ευχές και στους εχθρούς μας.
Τί κάνεις, άνθρωπε μου; Ζητάς από το Θεό να σε σπλαχνιστεί, κι εσύ καταριέσαι τον άλλο; Μη γελιέσαι. Αν δεν συγχωρήσεις, δεν θα συγχωρηθείς. Το ξέρεις.

Και όμως, όχι μόνο δεν συγχωρείς, αλλά παρακαλάς και το Θεό να μη συγχωρήσει! Αν, όμως, δεν συγχωρείται εκείνος που δεν συγχωρεί, πώς θα συγχωρηθεί εκείνος, που και τον Κύριο παρακαλάει να μη συγχωρήσει;
Αν είναι κακό να έχεις εχθρούς, σκέψου πόσο χειρότερο είναι να τους κατηγορείς και να τους καταριέσαι. Εσύ πρέπει να δώσεις λόγο για το ότι έχεις εχθρούς, και κατηγορείς εκείνους;
Πώς θα σου δώσει άφεση ο Θεός, όταν Του ζητάς να βλάψει άλλους, την ώρα που Τον παρακαλάς για τα δικά σου αμαρτήματα κι έχεις ανάγκη από μεγάλο έλεος;
Όταν μάλιστα, προσεύχεσαι για τον εαυτό σου, γυρίζεις τη ματιά σου δεξιά κι αριστερά, χασμουριέσαι και φέρνεις στο νου σου χίλιους δυο λογισμούς. Όταν, όμως, προσεύχεσαι εναντίον των εχθρών σου, το κάνεις με μεγάλη αυτοσυγκέντρωση και διαύγεια σκέψεως.
Γνωρίζει, βλέπεις, ο διάβολος πως, όταν ζητάμε το κακό των άλλων, στρέφουμε το ξίφος εναντίον μας, γι’ αυτό τότε δεν διασπά την προσοχή μας και δεν τραβάει το νου μας εδώ κι εκεί.

askitikon

ΟΥ ΔΙΚΑΙΩΘΗΣΕΤΑΙ ΕΞ ΕΡΓΩΝ ΝΟΜΟΥ ΠΑΣΑ ΣΑΡΞ

«Ἵνα δικαιωθῶμεν ἐκ πίστεως Χριστοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου, διότι οὐ δικαιωθήσεται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ» (Γαλ. 2, 16)
«Γιὰ νὰ δικαιωθοῦμε μὲ τὴν πίστη στὸν Χριστὸ κι ὄχι μὲ τὴν τήρηση τοῦ νόμου· γιατὶ μὲ τὰ ἔργα τοῦ νόμου δὲν θὰ σωθεῖ κανένας ἄνθρωπος»
Ο καθένας μας έχει μέσα στην ψυχή του μία αναζήτηση δικαίωσης. Δεν είναι μόνο τα έργα μας ή η παρουσία μας στον κόσμο που μας κάνουν να θέλουμε να γίνουμε αποδεκτοί από τους άλλους. Είναι και η σκέψη, η νοοτροπία, η στάση ζωής μας, που θα θέλαμε να δικαιώνονται.
Γι’ αυτό και όταν τα γεγονότα εμφανίζουν ότι ο τρόπος της πορείας μας είναι ο σωστός, τότε αισθανόμαστε βαθιά ικανοποίηση. Δεν εξετάζουμε αν τονώνεται ο εγωισμός μας έτσι. Μάλλον το επιδιώκουμε. Οι αρχαίοι Έλληνες το έλεγαν «κλέος», «φήμη», «κύδος». Εμείς, ανεξαρτήτως της θέσης μας στην κοινωνία, αισθανόμαστε ότι αξίζουμε, όταν δικαιώνονται οι επιλογές μας. Βέβαια, όλους μάς περιμένει ο θάνατος στο τέλος. Ωστόσο, η δικαίωση είναι ένα αίσθημα ότι η ζωή είχε νόημα και το επιδιώκουμε.

Ο απόστολος Παύλος, απευθυνόμενος στους Γαλάτες, αναφέρει ότι δεν μπορεί να δικαιωθεί κανείς άνθρωπος από τα έργα του μωσαϊκού νόμου, όπως και από κάθε έργο, αλλά μόνο με την πίστη στον Χριστό. Ανατρέπει με τον λόγο αυτό την νοοτροπία όλων μας. Δεν είναι η αυτάρκεια της τήρησης των θρησκευτικών έργων που δικαιώνει, αλλά η εμπιστοσύνη στον Χριστό, η σχέση μας μαζί Του. Προφανώς και δεν αρνείται την τήρηση των εντολών του Θεού, όπως αυτή περιλαμβάνεται στην Βίβλο, αλλά και στην ζωή της Εκκλησίας. Μας προχωρά όμως ένα βήμα πιο πέρα.
Δεν μας θέλει να λειτουργούμε με τον φαρισαϊσμό, που οδηγεί σε μιαν αυτοδικαίωση, κάποτε επικριτική και απορριπτική των άλλων, σίγουρα όμως που μας παρασύρει στην υπερηφάνεια, κατάσταση δαιμονική. Μας θέλει να αισθανόμαστε ότι κλειδί της ζωής μας είναι ο Χριστός και η κοινωνία μαζί Του. Κάθε έργο μας έχει νόημα αν δείχνει τον Χριστό. Αν γίνεται ευκαιρία αγάπης για τον πλησίον, δοξολογίας του Θεού στον κόσμο. Διότι πίσω από τις σκέψεις μας, τον προσανατολισμό, τα έργα μας, τα πάντα παίρνουν άλλο νόημα, αιωνιότητας και ζωής, όταν υπάρχει ο Χριστός.
Η θρησκευτική αυτάρκεια εύκολα γίνεται αλαζονεία. Ο άλλος υπάρχει όχι για να του προσφέρουμε, αλλά για να καλύψει την δική μας ιδιοτελή ανάγκη να δικαιωθούμε, να δοξαστούμε. Ο θρησκευτικός άνθρωπος δυσκολεύεται να συγχωρήσει. Δυσκολεύεται να αποδεχτεί την ελευθερία των άλλων. Συχνά ζει στην ψευδαίσθηση ότι ο ίδιος είναι «εντάξει» και ο κόσμος αμαρτωλός. Κάποτε πάσχει και από μία θρησκόληπτη αυτάρκεια. Ταυτίζει το μέρος με το όλον. Το έργο του με την συνολική σωτηρία.

Κάποτε απορρίπτει ανθρώπινες δραστηριότητες ή ανάγκες, παρότι είναι δεδομένο πως ο Θεός μάς έκανε να θέλουμε να χαρούμε και να ζήσουμε απλά και όμορφα μικρές ή μεγαλύτερες χαρές, αρκεί να Τον δοξάζουμε και να Τον ευχαριστούμε. Ο θρησκευτικός άνθρωπος ζει την ψευδαίσθηση ότι τα έργα του φτάνουν για να σωθεί. Η αγάπη όμως, που είναι το μείζον, ζητά Χριστό τοις πάσι και εν πάσι.
Ας ελέγχουμε τον εαυτό μας, κατά πόσον βλέπουμε την ζωή μας ως καιρό, ως ευκαιρία συνάντησης με τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Ας μπολιάζουμε, νεώτεροι και μεγαλύτεροι, τις σκέψεις, τις στιγμές μας, τα έργα μας, τη ζωή μας με την παρουσία του Χριστού. Με την πίστη σ’ Αυτόν. Με ένα αίσθημα εξόδου από τον εαυτό μας, πρώτα προς τους κοντινούς, τους οικείους, τους οποίους συχνά ξεχνούμε, και έπειτα προς όλους, χωρίς διακρίσεις. Ας συμφιλιωνόμαστε με τους άλλους, αγαπητικά. Ας μπαίνουμε στην δική τους θέση και σκέψη. Ας σκεφτόμαστε δηλαδή με γνώμονα και εκείνους, νικώντας την αυτάρκεια τού εγώ μας.

Αυτός ο δρόμος περνά μέσα από την Εκκλησία. Είναι δρόμος ανάστασης και ζωής. Είναι δρόμος τελικά μιας δικαίωσης που δεν θα έρθει μετά θάνατον, αλλά θα αφήσει τα στίγματα σ’ αυτή την πραγματικότητα. Ακόμη κι αν δεν μπορούμε να πούμε ότι «δεν ζω για μένα», ας ξεκινήσουμε από το «δεν ζω μόνο για μένα». Και ο Χριστός θα ζει μέσα μας και θα αναπληρώνει τα ελλείποντά μας!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Όποιος βιώνει τις θείες εντολές, βιώνει θεία ζωή.

(Άγιος Σωφρονιος του Έσσεξ)

Συμβουλές τού Άγιου Πορφύριου

Άφηνε απαλά και αβίαστα τον εαυτό σού στα χέρια τού Θεού και Εκείνος θάρχεται και θα χαριτώνει την ψυχή σου.
Θέλω να καταλάβεις κι εσύ ότι δεν υπάρχει δυσκολία πού δεν έχει λύση εν τώ Χριστώ. Δώσου στο Χριστό και Εκείνος θα σού βρεί λύση.
Μη φοβάσαι τις δυσκολίες. Να τις αγαπάς, να ευχαριστείς το Θεό γι’ αυτές. Κάποιο άγιο σκοπό έχουν για την ψυχή σου.
Να λες στις μητέρες πόσο πολύ τις τίμησε ο Θεός, πού τις αξίωσε να γίνουν μητέρες. Από τη στιγμή πού φέρουν μέσα τους το συλληφθέν έμβρυο, έχουν να κάνουν με μία δεύτερη ζωή.
Τα άγια συναισθήματα της μάνας και η αγία ζωή της, αγιάζουν το παιδί της από την ώρα της συλλήψεώς του ακόμη.
Ο σωματικός κόπος είναι το μεγαλύτερο δώρο του Θεού για την σωτηρία μας, για την απόκτηση της χάριτος του Χριστού.
Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι ενώ κοιτάζουμε για τον Χριστό, ύστερα να μετανιώνουμε και να υποφέρομε.
Όσο κανείς κάνει το καλό γίνεται ένα μ’αυτό και δε μπορεί πια να κάνει το κακό.
Παράδεισος είναι η ζωή του Χριστού, η υπακοή, η ταπείνωση.
Δεν είναι ο Παράδεισος ωραία δένδρα, άνθη κ.λ.π. Είναι η μυστική ευδαιμονία πού νιώθει η ψυχή κοντά στο Θεό.
Μην αγωνιάς, ούτε να προσπαθείς να κόψεις ή να διορθώσεις το ελάττωμα τού άλλου. Αγάπησέ τον με το ελάττωμα του. Ο Κύριος θα φροντίσει γι’ αυτό.
Να αγιάζεις τη σιωπή σου με την προσευχή, να μην είναι στείρα και άγονη.
Μη σε νοιάζει ποτέ αν σ’αγαπούν. Εσύ μόνο ξεχείλιζε από αγάπη Χριστού για όλους.
Κούραζε το σώμα, μη φοβάσαι τον κόπο. Όλα αλλάζουν με τον κόπο και η ψυχή και το σώμα.
Δώσε την καρδιά σου στο Χριστό μας. Λέγε με ένθερμη αγάπη το“Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με ...” και θα ξεχνάς τα φαγητά, θα φεύγει η λαιμαργία.
Στον πολύ πόνο δε μπορώ να προσευχηθώ. Όμως δε γογγύζω, ούτε παραπονούμαι.
Όποιος δοθεί στο Χριστό με όλη του την καρδιά ξεπερνά και την κατάθλιψη και τα νεύρα.
Οι αγρυπνίες είναι μεγάλο πράγμα. Μπορείς να το καταλάβεις αυτό; Πολύ μεγάλο πράγμα. Ανοίγει ο ουρανός. Μιλάμε με το Θεό.
Όσο πιο πολύ συνδέεσαι καθημερινά με τους αδελφούς σου, τόσο περισσότερο εισέρχεσαι μυστικά μέσα στην αγάπη του Χριστού.
Η ταπείνωση η αγία είναι δώρο Θεού στην ψυχή.
Όταν η καρδιά έχει την αγία ταπείνωση όλα τα βλέπει καλά και ζει στην επίγειο Άκτιστη Εκκλησία του Θεού από τώρα.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία, από το να κάνεις υπακοή και να βυθίζεσαι μέσα στην αγάπη του Θεού.
Να αγαπάμε με την αγάπη του Χριστού, όχι με την ανθρώπινη αγάπη.
Όταν ανοίξεις τελείως την καρδιά σου στον Κύριο μπαίνει ο Κύριος μέσα και την κάνει ανίκανη να αμαρτήσει.
Ανάθεσε στο Θεό αυτούς που αγαπάς. Λέγε π.χ. Θεέ μου, Παναγία μου
στα χέρια Σου αναθέτω τα παιδιά μου.
Οι μετάνοιες, οι πολλές μετάνοιες αγνίζουν και αγιάζουν το σώμα και την ψυχή.
Δώσε την καρδιά σου στο Χριστό και όλα τα άλλα είναι δουλειά δική Του.
Όταν έχομε μέσα μας το Χριστό, δε ζούμε κανονίζοντας εμείς τον εαυτό μας. Ζει μέσα μας ο Χριστός και κανονίζει Εκείνος τη ζωή μας.
Ο άνθρωπος που έχει δώσει την καρδιά του στο Χριστό δεν υποφέρει, όσες δυσκολίες και να έρθουν.
Μην αφήνεις τον εαυτό σου να δίνει ικανοποίηση στο διάβολο.
Τι θα πει άγχος, νεύρα, ψυχασθένειες; Δεν υποτασσόμεθα στο Χριστό με αγάπη και μπαίνει ο διάβολος και μας ανακατεύει.
Μη φοβάσαι το θάνατο, όποιος πέθανε για το Χριστό, δεν υπάρχει γι’ αυτόν θάνατος. Κι αν δεν πέθανες, να πεθάνεις.
Θεέ μου, λες, πάρε μου τον πόνο. Αλλά εγώ νομίζω ότι είναι καλύτερα να τον σηκώσει κανείς αυτό τον πόνο.
Όταν ήμουν νεώτερος, έλεγε ο γέροντας, παρακαλούσα το Θεό να μου στείλει την αρρώστια του καρκίνου για να πονώ για την αγάπη Του.
Μέσα στους πόνους μου παρακαλώ το Θεό να με ελεήσει και να συγχωρήσει τις αμαρτίες μου.
Ο Θεός μόνο αλλάζει τις καρδιές των ανθρώπων. Εμείς όσα και να πούμε, τίποτα δεν κάνομε.
Αδελφέ « Όταν πεθάνεις, πριν πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις όταν πεθάνεις».
Παιδιά μου, προσέχτε, πρέπει να φροντίσομε, να προσκληθούμε στον Χριστό. Και να γίνομε άγιοι, και να μπούμε μέσα στην Εκκλησία Του, και όλοι μέσα στην Εκκλησία Του, να γίνουμε Ένα σώμα, όλοι βέβαια οι ορθόδοξοι χριστιανοί. Και όταν αυτό κατορθώσομε, τότε για μας, που θα κατορθώσομε να μπούμε στην Εκκλησία. Δεν υπάρχει για μας, ούτε θάνατος, ούτε κόλαση, ούτε διάβολος.

Όποιος αγαπά πονά, αλλά δεν παραπονιέται.

Ό,τι κι αν γίνη. Σκύβει μέσα του και υπομένει τα πάντα για χάρη της αγάπης.
Από κει αρχίζει και η θυσία.

Και αγάπη χωρίς θυσία του εαυτού μας δεν γίνεται. Δεν είναι αληθινή. Είναι σαν την άκοπη ελεημοσύνη του πλουσίου και όχι σαν το «δίλεπτον της χήρας». Γιατί το να υπομένης για την αγάπη είναι να θυσιάζης την δική σου χαρά. Όπως θυσιάζεται η μάνα για το παιδί της. Και τότε η αγάπη ξαναγίνεται χαρά και πολλαπλασιάζεται «τριάντα, εξήντα, εκατόν φορές» πιο πολύ από το τάλαντον της πρώτης αγάπης, που είναι δώρον του Θεού σε όλες τις ψυχές, όταν γεννιούνται σ’ αυτόν τον κόσμο.
Την αλήθεια τούτη δεν πρέπει κανείς να την περάση μέσα από το εργαστήριο της λογικής, που μόνον πρόσθεση και αφαίρεση ξέρει να κάνη και πιο πολύ προτιμά την διαίρεση και ποτέ τον πολλαπλασιασμό. Μόνον στην αμαρτία ξέρει να πολλαπλασιάζη. Στα χρήματα, στις απολαύσεις, στην δόξα την εγκόσμια. Γι’ αυτό την αλήθεια της αγάπης μόνο μέσα από την καρδιά πρέπει να την βλέπουμε, να την νοιώθουμε, να την ζούμε. Άφησε την λογική, που σου λέγει ότι έτσι, με την αγάπη, μπορεί να πέσης έξω, να σε ξεγελάσουνε, να σε εκμεταλλευθούνε. Αυτές είναι πονηρίες άθλιες και προέρχονται από τον Πονηρό… Θέλει να μας εμποδίση από την ευτυχία της αγάπης την ανείπωτη, από το φως της ελευθερίας το ανέσπερο, που το δίνει κι αυτό η αγάπη και προπαντός ο μισόκαλος Πονηρός θέλει να μας εμποδίση από το αγκάλιασμα του Θεού. Γιατί όποιος αγαπήση, λίγο ή πολύ, νοιώθει αμέσως πάνω του το χέρι του Θεού, που τον χαϊδεύει στοργικά…

Πώς λοιπόν, βάλαμε για τίτλο σε τούτες τις σκέψεις «Το παράπονο του Χριστού»; Πρέπει να εξηγήσω ότι την τιτλοποίηση αυτή μου την έδωσε μία φράση του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, που λέγει:
- «Κατά την Δευτέραν Παρουσίαν θα μας κοιτάξουνε εκείνα τα γλυκύτατα μάτια, τα γεμάτα ανείπωτη αγάπη και στοργή και τρυφερότητα, θα μας κοιτάξουν παραπονεμένα και τότε θάναι, που δεν θα ξέρουμε πού να πάμε να κρυφτούμε».
Ένα βλέμμα, που κανένας μας δεν θα μπορή να το αντέξη και θα μας συντρίβη και θα μας πληγώνη όσο τίποτε άλλο, τίποτε άλλο. Θα είναι σαν μία πληγή αγιάτρευτη και ίσως αυτή να είναι η Κόλαση, που δεν τελειώνει, θα είναι το πυρ, που θα μας καίη συνεχώς και χωρίς τελειωμό. Οι τύψεις και η αφόρητη πίκρα για την ευτυχία, που χάσαμε… Δεν είναι, λοιπόν, παράπονο αυτού του κόσμου, αλλά λύπη του Χριστού, που θα βλέπη τους αμαρτωλούς να χάνονται μακριά του, κατά την δική τους σημερινή επιλογή, και να ζουν την ατέλειωτη δυστυχία μέσα στο «σκότος το εξώτερον», δηλαδή μακρυά από την παρουσία του Θεού, που είναι ο αιώνιος Παράδεισος. Τότε…

Το παραπονεμένο βλέμμα του Χριστού δεν είναι όπως τα δικά μας παράπονα. Εμείς παραπονιόμαστε συνήθως για τον εαυτό μας τον αχόρταγο, γιατί κάποιος μας αδίκησε ή μας ξέχασε ή δεν έκανε αυτό, που θέλαμε. Παραπονιόμαστε όταν δεν μας τιμούν, δεν μας κάνουν δώρο, δεν μας ευεργετούν. Παραπονιόμαστε από εγωισμό και φιλαυτία. Από υπερηφάνεια και φιληδονία. Το παράπονο του Χριστού, όμως, είναι αντίθετο. Είναι σαν να παραπονιέται για λογαριασμό μας, για μας, που δυστυχούμε και δεν δεχτήκαμε τα δώρα του και την αιώνια ευτυχία, που ετοίμασε ο Θεός «τοις αγαπώσιν αυτόν» (Α’ Κορ. β’ 9). Λυπάται, πονά, υποφέρει για την δική μας δυστυχία… Μπορείτε να το φαντασθήτε αυτό; Λυπάται ο Χριστός, που δεν είμαστε ευτυχισμένοι, που δεν πήγαμε κοντά Του να μας χαρίση την αιωνιότητα της χαράς!...
Τι να κάνουμε λοιπόν; Τι να πούμε στον παραπονεμένο Χριστό, για την δυστυχία μας, την ψυχική, την υλική και την πνευματική; Γιατί, ας μου επιτρέψη ο πολύ αγαπημένος μου Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος να πω, ότι ο Χριστός δεν έχει παραπονεμένο βλέμμα μόνον κατά την Δευτέρα Παρουσία, αλλά και τώρα το έχει διαρκώς επάνω μας, και ας είναι ήρεμο και γαλήνιο στις βυζαντινές εικόνες, που βλεπουμε στους ναούς. Παραπονιέται και τώρα, που δεν πάμε κοντά Του, αλλά Τον αποφεύγουμε γεμάτοι «προφάσεις εν αμαρτίαις»… Παραπονιέται, που δεν αξιοποιούμε την θυσία Του και δεν παίρνουμε τα Τίμια Δώρα Του, που είναι ικανά και να μας καθαρίσουν και να μας σώσουν και να μας χαρίσουν από τώρα την μεγάλη ευτυχία της αγάπης. Έστω και στα πρώτα βήματα, έστω και στα πρώτα κύματα, που θα αναταράξουν την νεκρωμένη θάλασσα της καρδιάς. Ο σπόρος της αγάπης υπάρχει σε όλες τις ψυχές. Εμείς αδιαφορούμε για το βλάστημα και την ανθοφορία Του. Πρέπει, όμως, να δεχθούμε την χάρη των Τιμίων Δώρων, το έλεος της Εκκλησίας Του «εν ελευθερία» και όχι αναγκαστικά…

Το παράπονο του Χριστού, αυτό το συγκλονιστικό παραπονεμένο βλέμμα, που μας αγκαλιάζει όλους, μπορεί να μας οδηγήση από τώρα στην σωτηρία και την ανάσταση, αν τα έχουμε διαρκώς μπροστά μας, σαν οδηγό. Όχι για να φοβόμαστε την τιμωρία και την Κόλαση, αλλά για να μάθουμε να αγαπούμε και ποτέ να μη χωριστούμε από την πηγή της αληθινής αγάπης, που είναι ο Χριστός. Γιατί άλλος τρόπος πραγματικής μετανοίας δεν υπάρχει από την αγάπη του Κυρίου. Μόνον το βλέμμα του Χριστού. Τότε μόνον η μετάνοιά μας μπορεί να αρχίση και να ανθοφορήση και να καρπίση, αν δούμε κατάματα το βλέμμα του Κυρίου και μόνον όταν κλάψουμε, έστω και με ένα δάκρυ, για την λύπη, που του προκαλούμε. Τότε αρχίζουμε να μαθαίνουμε τα μυστικά της αγάπης, που αναλάμπουν μέσα στα μάτια του Θεανθρώπου…

Το παράπονο του Χριστού είναι γιατί δεν μετανοούμε, γιατί δεν απλώνουμε τα χέρια μας να τον αγκαλιάσουμε. Γιατί αυτό είναι η μετάνοια: Να επικαλεσθούμε την βοήθειά του και να δηλώσουμε ταπεινά την ανημπόρια μας. Αυτό το μικρό σημείον ζητεί, αυτήν την πρώτη κίνηση από μας τα ελεύθερα πλάσματά Του, για να τρέξη αστραπιαία κοντά μας και να μας αρπάξη από τον πύρινο ποταμό, που ζητά να μας καταπιή. Ακόμα και ένα βλέμμα μας προς το πονεμένο πρόσωπο του Χριστού μπορεί να μας σώση, αν το βλέμμα μας αυτό επικαλείται την χάρη Του με συντριβή.
Πόσοι δεν άρχισαν την επιστροφή τους στον Θεό με ένα τέτοιο βλέμμα! Ας θυμηθούμε την περίπτωση του Αποστόλου Πέτρου με τα μεγάλα λόγια και τους μεγάλους ενθουσιασμούς. Τον πρόδωσε το ίδιο εκείνο βράδυ, κι ας ήταν πρωτοκορυφαίος Αποστολος, λίγο μετά την προδοσία του Ιούδα, όταν Τον αρνήθηκε τρεις φορές. Και τότε το βλέμμα του Χριστού έκανε το θαύμα του και σώθηκε ο αρνητής Πέτρος. Ήταν η στιγμή, που αρνήθηκε ο Πέτρος για Τρίτη φορά τον Χριστόν, ενώ ήταν κοντά του, και «εφώνησεν αλέκτωρ». Και συνεχίζει ο Ευαγγελιστής την αφήγησή του:
- «Και στραφείς ο Κύριος ενέβλεψε τω Πέτρω, και υπεμνήσθη ο Πέτρος του λόγου του Κυρίου, ως είπεν αυτώ ότι πριν αλέκτορα φωνήσαι απαρνήση με τρις· και εξελθών έξω ο Πέτρος έκλαυσε πικρώς» (Λουκ. κβ’ 61-62).
Ας βγούμε κι εμείς έξω από την καθημερινή μας ματαιοφροσύνη και ας κλάψουμε πικρώς κάτω από το στοργικό βλέμμα του Χριστού. Αυτή η προσπάθεια είναι το κορυφαίο, το πρώτο βήμα στον δρόμο της αγάπης και της σωτηρίας.

Π.Μ Σωτήρχος
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΟΔΟΙΠΟΡΙΑ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ
πηγή:impantokratoros.gr

Εὐχὴ εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν

Θεὲ τῆς καρδιᾶς μου καὶ τῆς ἄπειρης Ἀγάπης. Οὐράνιε Πατέρα μου, κᾶνε τὴν καρδιά μου νὰ γίνει ἕνα μὲ τὴν Εὐσπλαχνία Σου, γιὰ νὰ Σ’ ἀγαπῶ καὶ νὰ Σὲ λατρεύω καὶ νὰ σπλαχνίζομαι τὸν κόσμο ὅλο.
Πλημμύρισε μὲ μὲ τὸν Θεϊκό Σου ἔρωτα καὶ ἀξίωσε μὲ νὰ Σοῦ ἀνταποδώσω στὸ ἔπακρο τὸν ἔρωτα αὐτό. Ἐσένα ἀναγνωρίζω σὰν μοναδικὸ Βασιλιὰ τῆς καρδίας μου καὶ ἀφιερώνω τὴν ψυχή μου στὸν μονογενῆ Σου Υἱὸ Ἰησοῦ, δικό μας λατρεμένο Θεῖο Βρέφος, καὶ πληγωμένο Βασιλιά.
Δέξου μὲ στὴν πατρικὴ ἀγκαλιά Σου καὶ κρύψε μὲ βαθιά, μέσα στὴν μητρικὴ καρδιά Σου. Στεῖλε ἀγγέλους νὰ φρουροῦν τὸ σῶμα, τὴν ψυχὴ καὶ τὴν καρδιά μου καὶ νὰ μὲ διδάσκουν μυστικά, τὴν ἀπόλυτη λατρεία, ἐμπιστοσύνη καὶ ὑπακοὴ στὸ ἅγιο θέλημά Σου, γιὰ νὰ μὴν Σὲ πληγώσω ποτὲ ξανά.
Παρακληττικὰ ἱκετεύω τὴν λατρεμένη Σου κόρη καὶ Βασίλισσα Οὐρανοῦ καὶ Γῆς, τὴν ἁγία Μητέρα μᾶς Μαριάμ, νὰ μὲ σκεπάζει στοργικὰ καὶ νὰ μὲ μαθαίνει πῶς νὰ Σὲ λατρεύω ἀπέραντα παιδικά.
Σὲ πιστεύω, Σὲ λατρεύω καὶ Σ’ ἀγαπῶ, τὸ ταπεινό Σου σπλάχνο ποὺ ἀγωνίζεται στὴ γῆ, καὶ μὲ λαχτάρα προσμένει νὰ βρεθεῖ στὴν ἀγκαλιά Σου παντοτινά. Ἀμήν.

(π. Ἐλπίδιος)

Η βαθιά αίσθηση της ανομίας μας και η απόφαση να εκτελέσουμε το θέλημα του Παντοκράτορος Θεού θα μας συγχωρήσει και θα μας λυτρώσει.
Με τη χάρη του Θεού μπορεί να επανέλθει η χαρά στον άνθρωπο που είναι δυστυχισμένος, μέσα στην υλιστική του ευμάρεια και να απομακρυνθεί από κάθε πράξη που απειλεί άμεσα τη ζωή του, εάν η ζωή του καθενός μας γίνει Χριστοκεντρική. .

Γέρων Εφραίμ Αριζονίτης

Κύριε Ιησού Χριστέ, Θεέ μου, δως μου τη σημερινή μέρα αγαθή, αναμάρτητη και καθαρή

Κύριε Ιησού Χριστέ, Θεέ μου, δως μου τη σημερινή μέρα αγαθή, αναμάρτητη και καθαρή. Κύριε, μή μ΄εγκαταλείπεις. Μή φεύγεις μακρυά μου. Άπλωσε το χέρι Σου και βοήθησέ με. Κύριε, στήριξέ με και φύτεψε στην καρδιά μου την αγάπη και το μεγάλο σεβασμό για Σένα. Κύριε, δίδαξέ με να ζω κατά το Άγιο θέλημά Σου. Κάμε, Κύριε, να συναισθάνομαι τις αμαρτίες μου και να λυπάμαι γι΄αυτές. Ελευθέρωσέ με από κάθε ψυχικό και σωματικό πειρασμό. Διώξε απ΄το νου μου κάθε βρώμικο, αισχρό και ανυπότακτο λογισμό. Κύριε, βοήθησέ με να βγάλω από μέσα μου την αμέλεια, την λύπη, την λησμοσύνη, την αναισθησία, την πώρωση. Κύριε, που είσαι σπλαγχνικός, ελέησέ με και συγχώρησε όλες τις ανομίες μου. Και κάμε να ζω με ησυχία, με μετάνοια, με εξομολόγηση και με πίστη καθαρή.
Αμήν.

(Παϊσιος ο Μέγας)

Εξαιτίας της απεριόριστης αγάπης του Θεού προς εμάς ....

´´Εξαιτίας της απεριόριστης αγάπης του Θεού προς εμάς
και του ασήμαντου της ανθρώπινης έχθρας,
ο Σωτήρας μάς προτρέπει να αγαπάμε τους εχθρούς μας,
να ευλογούμε όσους μας καταριούνται,
να ευεργετούμε όσους μας μισούν
και να προσευχόμαστε
για όσους μας περιφρονούν
και μας καταδιώκουν.-´´

Αγιος Ιωάννης της Κροστάνδης