"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Να ΄ξερες πόσες φορές τύλιξε...

΄΄Να ΄ξερες πόσες φορές τύλιξε
ο διάβολος τη γη με την ουρά του,
για να την καταστρέψει…
Δεν τον αφήνει ο Θεός…
του χαλάει τα σχέδια·
και το κακό,
που πάει να κάνει ο διάβολος,
ο Θεός το αξιοποιεί
και βγάζει μεγάλο καλό.
Μήν ανησυχείς!΄΄-

Οσιος Παϊσιος ο Αγιορείτης

Η μετάνοια μετά την αμαρτία.

Η μετάνοια μετά την αμαρτία. …Άπλωσε τότε το Θεϊκό Του χέρι ο Κύριος της αγάπης και τον βοήθησε να σηκωθεί. Εκείνος όμως δε σταμάτησε να κλαίει. Όταν ο άνθρωπος λυπάται για τις αμαρτίες του…
Κάποιος νέος παραστράτησε, μα τόσο μετανόησε, όταν η Θεία Χάρη τον επισκέφτηκε από ένα κήρυγμα που άκουσε, που άφησε τον κόσμο κι έγινε καλόγερος.
Έφτιαξε μια καλύβα στην έρημο κι έκλαιγε κάθε μέρα με πολύ πόνο τις αμαρτίες του.
Με τίποτα δεν μπορούσε να παρηγορηθεί.
Μια νύχτα παρουσιάστηκε στον ύπνο του ο Ιησούς, περιτριγυρισμένος από φως ουράνιο.
Πήγε κοντά του με καλοσύνη:
Τι έχεις, άνθρωπε και κλαις, με τόσο πόνο; τον ρώτησε με τη γλυκιά φωνή του.
Κλαίω, Κύριε, γιατί έπεσα, είπε με απελπισία ο αμαρτωλός.
Ω, τότε σήκω.
Δεν μπορώ μόνος, Κύριε.
Άπλωσε τότε το Θεϊκό Του χέρι ο Κύριος της αγάπης και τον βοήθησε να σηκωθεί. Εκείνος όμως δε σταμάτησε να κλαίει.
– Τώρα γιατί κλαις;
– Πονώ, Χριστέ μου, γιατί σε λύπησα. Ξόδεψα τον πλούτο των χαρισμάτων Σου σε ασωτίες.
Έβαλε τότε με στοργή το χέρι Του ο Φιλάνθρωπος Δεσπότης στο κεφάλι του πονεμένου αμαρτωλού και του είπε με ιλαρότητα:
– Αφού για μένα πονάς τόσο πολύ, εγώ έπαυσα πια να λυπάμαι για τα περασμένα.
Ο νέος σήκωσε το βλέμμα του να ευχαριστήσει το Σωτήρα του, μα Εκείνος δεν ήταν πια εκεί.
Στη θέση που πατούσε είχε σχηματισθεί ένας πελώριος ολόφωτος σταυρός. Λυτρωμένος πια από το βάρος της αμαρτίας, έπεσε και τον προσκύνησε.
Μ’ ευγνωμοσύνη στην ψυχή, ύστερα από το όραμα εκείνο, κατέβηκε πάλι στην πολιτεία ο νέος για να γίνει πια θερμός κήρυκας της μετανοίας και να οδηγήσει στο Χριστό πολλούς άλλους παραστρατημένους.

Από το Γεροντικό

Αληθινά έχει τον Χριστό εκείνος που τον έχει στην καρδιά του..

Τον Χριστό δεν τον έχει όποιος τον έχει μόνο στη γλώσσα. Ούτε εκείνος που τον έχει μόνο επάνω στο χαρτί· ούτε εκείνος που τον έχει επάνω στον τοίχο· ούτε εκείνος που τον έχει στο μουσείο ιστορίας.
Αληθινά έχει τον Χριστό εκείνος που τον έχει στην καρδιά του. Διότι ο Χριστός είναι αγάπη και η καθέδρα της αγάπης είναι η καρδιά.Αν ο Χριστός είναι στην καρδιά σου, τότε Αυτός είναι ο Θεός σου.
Αν έχεις τον Χριστό μόνον στη γλώσσα ή στο χαρτί ή πάνω στον τοίχο ή στο μουσείο της ιστορίας, έστω κι αν τον αποκαλείς Θεό, Αυτός είναι παιγνίδι για σένα. Φυλάξου τότε, άνθρωπε, διότι κανείς δεν παίζει ατιμώρητος με τον Θεό.
Η καρδιά οπτικά είναι στενό όργανο, αλλά σ’ αυτήν μπορεί να εισέλθει ο Θεός. Τότε αυτή είναι πλήρης και υπερπλήρης. Και τίποτε άλλο δεν μπορεί να χωρέσει μέσα της.
Ακόμη κι αν εισέλθει σ’ αυτήν όλος ο κόσμος, χωρίς τον Θεό, εκείνη παραμένει άδεια.
Αδελφοί, ας εισέλθει ο Χριστός, ο αναστάς και ζων Κύριος, δια της πίστεως στις καρδιές σας και εκείνες θα είναι πλήρεις και υπερπλήρεις. Όμως Εκείνος δεν μπορεί να εισέλθει αλλιώς στις καρδιές σας, παρά μόνο δια της πίστεως.
Αν δεν έχετε πίστη, τότε ο Χριστός θα μείνει μόνο στη γλώσσα σας ή στα χαρτιά ή στους τοίχους ή στα μουσεία της ιστορίας. Τι το όφελος απ’ αυτό;
Τι το όφελος να κρατάτε την Ζωή επάνω στη γλώσσα και τον θάνατο μέσα στην καρδιά; Διότι αν κρατάτε τον κόσμο μέσα στην καρδιά σας και τον Χριστό επάνω στη γλώσσα σας, τότε κρατάτε τον θάνατο μέσα στην καρδιά και τη ζωή στη γλώσσα.
Αυτόν που διψά, δεν τον βοηθά το νερό μόνο στη γλώσσα. Κατεβάστε τον ζώντα Χριστό στην καρδιά και τότε αληθινά θα ξεδιψάσετε και θα αισθανθείτε ηδονή ανέκφραστη. Ω αναστημένε Κύριε, καθάρισε την καρδιά μας από τα θανατηφόρα πάθη που εμφωλεύουν σ’ αυτήν και είσελθε Συ σ’ αυτή, για να είμαστε ζώντες και να Σε δοξολογούμε.
Σε Σένα πρέπει δόξα και ευχαριστία στους αιώνες. Ω αναστημένε Κύριε, φώτισε τον νου μας με τον Νου σου, για να δεχθούμε πιο εύκολα την υπέρ νουν αγάπη Σου προς τους ανθρώπους και να κλάψουμε· από λύπη για την σκληροκαρδία μας και για τον σκοτισμένο και πονηρό νου μας· να κλάψουμε από χαρά για την αγάπη Σου προς εμάς τους σκοτισμένους και πονηρούς.

Άγιος Νικόλαος Βελιμιροβιτς.

"Να οικοδομούμαι και να οικοδομώ.."

Να σηκώνεται το πρωί ο πιστός, να γονατίζει και να λέει: ''Κύριε φύλαξέ με από την περιέργεια και την αργολογία.
Θέλω να είμαι οικοδομητικός και για τον εαυτόν μου και για τους άλλους.
Να οικοδομούμαι και να οικοδομώ.
Με την εμφάνιση μου, με τα λόγια μου, με την προβολή μου, με τη γλώσσα μου να οικοδομούμαι και να οικοδομώ τους άλλους''. Πόσο ωραίο θα ήταν! Τί κοινωνία θα είχαμε, τί Εκκλησία θα είχαμε!

Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης.

Γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Όταν είχε κοιμηθεί ο Γέροντας Πορφύριος, ήρθε μια κοπέλα από την Αυστραλία για να τον επισκεφθεί. Δεν ήξερε ότι είχε πεθάνει.
Όταν ήρθε στο μοναστήρι, είδε ότι έξω υπήρχε κόσμος, βρήκε την πόρτα ανοιχτή και ανέβηκε τροχάδην επάνω στο κελλάκι του. Είδε παραδόξως, τον Γέροντα να κάθεται στο κρεβάτι, μίλησε μαζί του αρκετή ώρα, είπε ότι ήθελε να πει, πήρε τις απαντήσεις και, πολύ χαρούμενη, κατέβαινε την σκάλα.
Εκείνη την στιγμή εμφανίστηκε μια αδελφή. Εν τω μεταξύ η πόρτα ήταν κλειστή. Της λέει:
-Εσύ πως βρέθηκες μέσα; Πως μπήκες;
Και απαντάει η κοπέλα:
-Να. Δεν είχε κόσμο έξω, βρήκα την πόρτα ανοιχτή και ανέβηκα επάνω και μίλησα του Γέροντα. Δεν είχε κανέναν.
Της λέει:
-Μα πως; Μίλησες στον Γέροντα;
Λέει:
-Ναι.
-Μα ο Γέροντας, της λέει, έχει πεθάνει.
-Τι λες; Αφού ο Γέροντας είναι επάνω!
Και γυρίζει απότομα πάλι επάνω τροχάδην, να δει τον Γέροντα. Ανεβαίνει επάνω, άδειο το κελλί, στρωμένο το κρεβατάκι του… Και τότε ξέσπασε σε λυγμούς, που αυτή είχε δει τον Γέροντα και μίλησε, ενώ ήδη ο Γέροντας είχε κοιμηθεί!

Από το βιβλίο: «Ανθολόγιον Θαυμάτων – Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου».

«Δεν μπορούν να μας συμφιλιώσουν με τον Θεόν τόσο οι σωματικοί αγώνες και οι κόποι,
όσο η συμπάθεια της ψυχής, η φιλανθρωπία και η προς τον πλησίον αγάπη!»!!

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Άγιος Πορφύριος: «Με την προσευχή ο μοναχός συμμετέχει σ’ όλα τα προβλήματα των ανθρώπων και κάνει θαύματα».

~ Ο μοναχός φαίνεται απόκοσμος και ακοινώνητος για πολλούς.
Φαίνεται, ότι κοιτάζει μόνο την ψυχή του, ότι δεν προσφέρει τίποτα στην Εκκλησία, στον κόσμο. Αυτό δεν είναι έτσι. Τόσα χρόνια αν διατηρήθηκε η Εκκλησία, οφείλεται στον μοναχισμό.
Αυτό που μπαίνει στο μοναστήρι και τα δίνει όλα στον Χριστό μπαίνει στην Εκκλησία. Ίσως να πει κάποιος: «Αυτοί που ζουν μόνοι τους σε μια σπηλιά βοηθούν την Εκκλησία;». Ναι. Οι σπηλαιώτες βοηθούν την Εκκλησία μυστικά.
Ένας που ζει στη σπηλιά μπορεί να μη φτιάχνει δέντρα και κήπους, συγγράματα κι άλλα που βοηθούν στη ζωή ή στην πρόοδο, αλλά εκεί μέσα δημιουργεί κι εξελίσσεται και θεούται. Οι ασκητές μένουν στη σπηλιά, για να μην τους αποσπά κανείς απ’ την πνευματική ζωή.
Με τη θερμή και καθαρή ζωή τους και κυρίως με την προσευχή τους βοηθούν την Εκκλησία. Θα σας πω κάτι, που θα σας φανεί υπερβολικό. Αλλά, παιδιά μου, θέλω να με πιστεύσετε. Πρόκειται για την προσφορά της προσευχής του μοναχού.

Ακούστε με, με προσοχή.
Ας υποθέσομε ότι έχομε επτά ιεροκύρηκες θεολόγους, οι οποίοι είναι άγιοι στη ζωή τους. Η ρητορεία τους άφθαστη. Ο καθένας έχει την ενορία του, που αποτελείται από δέκα χιλιάδες ενορίτες. Κάθε μέρα ακούνε το λόγο τους εβδομήντα χιλιάδες άνθρωποι. Συγκλονίζονται χιλιάδες που τους ακούνε, μετανοούν, επιστρέφουν στον Χριστό, σώζονται ολόκληρες οικογένειες.
Ένας, όμως, μοναχός που δεν τον βλέπει κανείς, καθισμένος σε κάποια σπηλιά, με την ταπεινή του προσευχή επιδρά πολύ περισσότερο. Ένας έναντι επτά έχει μεγαλύτερα αποτελέσματα. Αυτό βλέπω. Είμαι σίγουρος. Να ποια είναι η σημασία της προσευχής του μοναχού.
Είναι στο κελλί του μόνος, αλλά τα κύματα της προσευχής του φθάνουν σ’ όλους τους ανθρώπους, έστω κι αν είναι μακριά. Με την προσευχή ο μοναχός συμμετέχει σ’ όλα τα προβλήματα των ανθρώπων και κάνει θαύματα.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Βίος και Λόγοι Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτη«

“Πλούσιος δέν ειναι εκέινος που κατέχει πολλά,
αλλά εκείνος πού δέν εχει ανάγκη από πολλά.”....

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Μετά ανάβει.
Οι αδυναμίες υποβόσκουν. Όπως, όταν μια φωτιά υποβόσκει,
και σε μια στιγμή βλέπουμε το σπίτι να καίγεται, έτσι είναι και οι αδυναμίες.
Οι σοφοί Πατέρες λέγουν ότι είναι τα τσαχαλάκια,
τα φρύγανα που ανάβουμε τη φωτιά στο τζάκι ή στη σόμπα.
Δεν βάζουμε μόνο κούτσουρα στο τζάκι.
Βάζουμε ψιλά-ψιλά ξυλαράκια, και μετά ανάβει η φωτιά.

Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης

Πολλοί δισταγμοί...

Άλλοι δεν θέλουν να εξομολογηθούν , άλλους τους τρελαίνει το πρωϊνό ξύπνημα για την Εκκλησία, η νηστεία φαντάζει βουνό ενώ η δίαιτα για την παραλία παιχνιδάκι. Βλέπεις παπά στον δρόμο και θες να περάσεις στο απέναντι πεζοδρόμιο. Η αμαρτία με άγκυρα σε θέλει στο δικό της λιμάνι.
Και όλα αυτά γιατί ;
Δεν θέλουμε να αφήσουμε την αμαρτία. Μας αρέσει. Είναι γλυκό το ποτό της αμαρτίας που λέει και ένα τραγούδι. Δεν θέλουμε να την αφήσουμε , είμαστε χρόνια μαζί , μας αρέσει αυτός ο γάμος. Έχουμε γίνει ένα πλέον. Όποιος πάει να την αγγίξει ακόμα και αν είναι ένα κήρυγμα γινόμαστε αγρίμια , λογικό. Όλα αυτά μας ελέγχουν. Βλέπουμε τον Εσταυρωμένο και κλαίμε τη Μεγάλη Πέμπτη, αλλά δεν θέλουμε να κάνουμε το επόμενο βήμα. Αυτή η θέα του σταυρού μας ελέγχει , αλλά είμαστε αδύναμοι για να μπούμε στον δρόμο της θεραπείας.
Η αμαρτία μοιάζει με την ερωμένη που σε εκβιάζει ότι θα σου διαλύσει τον γάμο αν πεις κουβέντα. Έρχεσαι στο ναό, απλά ανάβεις ένα κεράκι και με κατεβασμένο το κεφάλι φεύγεις, ακόμα και τους Αγίους δεν μπορείς να τους κοιτάξεις στα μάτια, διότι καθρεπτίζεται η κατάσταση σου και δεν θέλεις, ντρέπεσαι, αλλά μένεις εκεί. Τα δικαιώματα που έχεις δώσει είναι πολλά. Δυσκολεύεσαι.
Όταν έχεις συνηθίσει να είσαι στο κελί της φυλακής σου , η ελευθερία σου φαντάζει αρρώστια.
Και έρχεται ο Χριστός στη ζωή σου και σου ψιθυρίζει μέσα από διάφορες καταστάσεις, ότι δεν θες να είσαι αυτό που είσαι , ότι αυτή η φυλακή που ζεις δεν είναι η πραγματική σου θέση. Πολλές φορές σου μιλάει στον πόνο, διότι είναι η μόνη κατάσταση που μπορείς να Τον ακούσεις.
Και ξαφνικά έρχεται η στιγμή να πάρεις αποφάσεις.
Αν πεις ναι στην πρόσκληση Του, τότε όπως έλεγαν και οι Άγιοι ο έρωτας της αμαρτίας σβήνει και λιώνει μπροστά στον έρωτα του Νυμφίου και αρχίζει η θεραπεία.
Στην εκκλησία αυτό το λέμε μετάνοια, ένα ταξίδι με πηδαλιούχο τον Χριστό, τη θεραπεία τη λέμε Αγιότητα και εν Χριστώ μεταμόρφωση. Τη δεκτικότητα τη λέμε προαίρεση. Και την αίσθηση της αλλαγής τη λέμε άγγιγμα της Χάριτος. Το ψιθύρισμα του Χριστού το λέμε Αποκάλυψη.
Και εσύ είσαι ο άρρωστος , αλλά ο πρώτος προσκεκλημένος να κάτσεις σε ένα τραπέζι και είσαι το τιμώμενο πρόσωπο.
Το τραπέζι είναι η Αγία Τράπεζα. Ο οικοδεσπότης είναι ο Χριστός που σου μίλησε και ΕΣΥ είσαι το τιμώμενο πρόσωπο.
Αυτός που κάθεται στο στασιδάκι και μπορεί κάποιος να σε κοροϊδεύει ότι έμπλεξες με τις γριές και τις κουτσομπόλες, αλλά είσαι ήδη αλλού. Κοιτάς την αμαρτία και την αποστρέφεσαι και ξαφνικά ακούς τον ήχο από την πόρτα της Βασιλείας των Ουρανών να ανοίγει και Κάποιος να σε προσκαλεί να περάσεις...
Αυτά γίνονται μέσα στην Εκκλησία, εκεί με αρρώστους, με τρελούς, με αμαρτωλούς και ερωτευμένους.
Καλό αγώνα αδερφέ , είσαι μέλος του σώματος Του. Μην το ξεχνάς.

π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh . gr
Ένα ταξίδι με αμαρτωλούς,τρελούς και ερωτευμένους.. - ΕΥΧΗ.gr