Ενα αληθινό περιστατικό που συνέβηκε στον Μοναχό Ιωσήφ από το Άγιον Όρος!
Στην Σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος στο Κουτλουμούσι,ο μοναχός Ιωσήφ,θέλησε να επισκευάσει,στο πάτωμα της καλύβας του,ένα σανίδι που είχε σπάσει.
Καθάρισε το σάπιο,πήρε με ακρίβεια τα μέτρα,έκοψε το σανίδι και πήγε να το τοποθετήσει. Όταν το έβανε στη θέση του,το σανίδι ήταν μεγαλύτερο.Το πήρε,έκοψε το περίσσιο και πήγε πάλι να το τοποθετήσει.Το είδε πως ήταν μικρότερο απ΄ ότι έπρεπε.
Ο Γέρο – Ιωσήφ,ήταν μαραγκός στο επάγγελμα.Παίρνει για δεύτερη φορά τα μέτρα,κόβει άλλο σανίδι στα μέτρα που χρειάζονταν με ακρίβεια,πήγε να το βάλει στη θέση του,αλλά και πάλι περίσσευε,το έκοψε,κι όταν πήγε να το καρφώσει,έγινε μικρότερο.
Τότε έχασε την υπομονή του και με θυμό είπε : «Άει στο διάβολο, διάβολε,τί έχεις,τί να σου κάμω για να ταιριάξεις;Τέσσερις φορές σε μέτρησα και τέσσερις σε έκοψα,τώρα τί διάβολο έχεις και δεν ταιριάζεις»;
Ο ταλαίπωρος αυτός μοναχός,αντί να ειπεί την ευχή και να επικαλεστεί τη θεία βοήθεια στην εργασία του,προτίμησε να μνημονεύσει τον διάβολο,ο οποίος δεν άργησε αλλά κάτι τέτοιες ευκαιρίες ζητάει,γι΄αυτό παρουσιάστηκε μπροστά του,ο διάβολος, μ΄όλη την αγριωπή μορφή του και του είπε : «Με φώναξες γέροντα,τί είναι,τί θέλεις ; Εδώ είμαι ‘γω για να σε βοηθήσω».
Ο Γέρο – Ιωσήφ τρομαγμένος έκαμε το σταυρό του,παράτησε το σανίδι κι έτρεξε στον Πνευματικό του να εξομολογηθεί,αλλά από τότε μέχρι σήμερα έχουν περάσει περισσότερα από 30 χρόνια και δεν μπορεί να συνέλθει,του έμεινε ο φόβος και μια αφηρημάδα στο μυαλό,σαν αντιμισθία από τον διάβολο.
Αυτό το γεγονός ας γίνει μάθημα σε όλους μας,μικρούς και μεγάλους,να μη λέτε παιδιά μου αει στο διάβολο,ούτε για αστείο. Επειδή,ο διάβολος βάνει τον άνθρωπο να θυμώνει και στον θυμό του επάνω,τον βάνει να βρίζει ή να βλασφημεί τα θεία,κι αν δεν κατορθώσει τούτο,τον πείθει να ειπεί στον συνάνθρωπό του, στον αδελφό του,στο παιδί του,ή και στον εαυτό του ακόμη,
«Άει στο διάβολο». Τούτο γίνεται κακίστη συνήθεια και πολλοί γονείς στέλνουν τα παιδιά τους στον διάολο.
Ενώ μπορεί ο άνθρωπος να αποκτήσει καλές συνήθειες κι αντί να λέει «άει στο διάβολο», να λέει «άει στην ευχή» ή «άει στο καλό σου» ή όπως συνηθίζουν οι πατέρες να λένε «να σε πάρει η ευχή» ή«ο Θεός να σ΄ ελεήσει»,που είναι το καλύτερο απ΄ όλα.
Έτσι συνηθίζει ο άνθρωπος να εύχεται και να λέει πάντοτε τα καλά, σύμφωνα με την Αγία Γραφή «ευλογείτε και μη καταράσθε» (Ρωμ. 12, 14).
Με αγάπη Χριστού πατήρ Νεκτάριος.
Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51670
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Προσευχή αληθινή είναι η απερίσπαστη, ή χωρίς ρεμβασμό, που εκτελείται με προθυμία, με ψυχή που πονάει για τις αμαρτίες της και με νού προσηλωμένο. Η προσευχή περισσότερο πρέπει να αφορά πράγματα αγαθά και να μην εξαντλείται μόνο σε λεπτά και προσεγμένα λόγια. Η ταπεινοφροσύνη γίνεται παντού όχημα της προσευχής και αυτή είναι απόδειξη ταπείνωσης, γιατί γνωρίζοντας την ασθένειά μας ζητάμε τη βοήθεια του Θεού.
~ Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης
(Περί Επιμελείας Ψυχής Γ' Εκδ. ομιλία Α’ περί προσευχής σελ. 110)
~ Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης
(Περί Επιμελείας Ψυχής Γ' Εκδ. ομιλία Α’ περί προσευχής σελ. 110)
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51670
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
«Θεοῦ γεώργιον» (Α’ Κορ. 3,9-17)
Οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ ζοῦσαν μὲ μεγαλύτερο πλήρωμα ζέσεως καὶ χάριτος σὲ σχέση μὲ τὶς μετέπειτα γενεές, ἐφόσον ἦταν ἕτοιμοι ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ γιὰ τὸ μαρτύριο. Καὶ ὅμως ὁ Ἀπόστολος δὲν παύει μὲ τὸν λόγο του νὰ τοὺς παιδεύει καὶ νὰ τοὺς ὑπενθυμίζει μὲ ἔμφαση τὸν ὑψηλὸ προορισμό τους νὰ γίνουν ναὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ζῶντος1. «Θεοῦ γάρ ἐσμεν συνεργοί». Ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸ χῶμα, ἀπὸ τὸ μηδέν, ἀλλὰ τοῦ ἐμφύσησε στὸ πρόσωπό του πνοὴ ζωῆς καὶ τὸν κατέστησε «εἰς ψυχὴν ζῶσαν». Τοῦ ἀπέδωσε τὴ μεγάλη τιμὴ νὰ τὸν πλάσει κατ’ εἰκόνα Του καὶ νὰ τὸν προορίσει νὰ γίνει ὁμοίωσή Του.
Ὁ Θεὸς ἀπευθύνει στὸν ἄνθρωπο κλήση γιὰ μιὰ θαυμαστὴ καὶ ἄκρως δημιουργικὴ συνεργασία, ἡ ὁποία ἀποσκοπεῖ στὸ νὰ καταστεῖ ὁ κτιστὸς ἄνθρωπος θεὸς κατὰ χάρη, νὰ οἰκοδομηθεῖ σὲ κατοικητήριο τῆς Θεότητας. Ὁ Κύριος εἶναι ὁ Αὐτουργὸς καὶ Τελειωτὴς τοῦ μεγαλειώδους ἔργου τῆς πάγκοινης σωτηρίας, ἀλλὰ καλεῖ τὸν ἄνθρωπο νὰ συνεργασθεῖ μαζί Του. Πόθος Του εἶναι νὰ φθάσει τὸ πλάσμα Του σὲ θεῖα μέτρα, νὰ γίνει κατὰ χάρη ἐκεῖνο ποὺ εἶναι ὁ Θεὸς κατ’ οὐσία.
Ὁ Θεὸς εἶναι μιὰ πλούσια Θεότητα, Πατήρ, Υἱὸς καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, καὶ ἔχει πλούσια Βασιλεία. Εἶναι μέγας καὶ φοβερὸς «ἐν συναγωγῇ θεῶν»2. Καλεῖ τὸν ἄνθρωπο νὰ «πλουτήσει εἰς Θεόν»3, καὶ νὰ γίνει μέτοχος τῆς θεσπέσιας αὐτῆς κοινωνίας.
Ὁ Ἀπόστολος συνεχίζει μὲ ἕνα μεγάλο νόημα: «Θεοῦ γεώργιον, Θεοῦ οἰκοδομή ἐστε». Ὡς γεωργούμενοι καὶ οἰκοδομούμενοι ἀκολουθοῦμε στὴ ζωή μας μιὰ δυναμικὴ πορεία καὶ ἀνάπτυξη. Ὁ Ἀπόστολος μὲ τὸν ὅρο «Θεοῦ γεώργιον» εἶναι σὰν νὰ λέει ὅτι ἡ καρδιά μας βρίσκεται στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἡ γῆ στὰ χέρια τοῦ γεωργοῦ. Καὶ ὅπως ὁ γεωργὸς καλλιεργεῖ τὴ γῆ μὲ τὸ ἀλέτρι γιὰ νὰ δώσει καρποφορία, ἔτσι καὶ ὁ Θεὸς καλλιεργεῖ τὴν καρδιά μας γιὰ νὰ δεχθεῖ τὸν πλοῦτο τῶν χαρισμάτων Του καὶ νὰ φέρει καρποὺς θεογνωσίας, καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καρποὺς ποὺ νὰ ἀντανακλοῦν τὴν τελειότητα τοῦ Θεοῦ στὸν Ὁποῖον ὁ ἄνθρωπος πιστεύει, καὶ τὸν Ὁποῖον ἀγαπᾶ. Καὶ ὅπως ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος δίδαξε: «Οὐδεὶς ἐπιβαλὼν τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ’ ἄροτρον καὶ βλέπων εἰς τὰ ὀπίσω εὔθετός ἐστιν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ»4.
Ὁ Θεὸς ἔπλασε «κατὰ μόνας»5 τὴν καρδιὰ τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Τὴν ἔπλασε ἱκανὴ νὰ γίνει θρόνος τοῦ Βασιλέως τοῦ Μεγάλου. Καὶ τώρα μὲ ἕνα θαυμαστὸ καὶ δημιουργικὸ τρόπο τὴν καλλιεργεῖ μὲ τὸ ἀλέτρι τοῦ Σταυροῦ Του καὶ τὴν ἀναπλάθει. Περνάει καὶ ξαναπερνάει αὐτὸ τὸ ἀλέτρι ἀπὸ πάνω της, τὴ σκάβει, τὴν πληγώνει, τὴ θεραπεύει, τὴν πληγώνει ξανὰ καὶ πάλι τὴ θεραπεύει, μέχρις ὅτου ξεριζώσει ἀπὸ ἐκεῖ ὅλα τὰ ζιζάνια τῶν παθῶν καὶ τὴ χαμαιζηλία τῆς ἀσεβοῦς ζωῆς. Τὴν ἀναπλάθει, ὡσότου γίνει κατάλληλο ὑλικὸ γιὰ νὰ τυπώσει ἐκεῖ τὴ Μορφὴ τοῦ Υἱοῦ τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εὐδοκίας Του, τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ μιλάει ἀτελείωτα γιὰ τὴ γεωργία τοῦ Θεοῦ στὶς καρδιές. Κατ’ οὐσίαν, δὲν ὑπάρχει τίποτε ἄλλο πάνω στὴ γῆ μὲ τὸ ὁποῖο νὰ ἀξίζει κἂν νὰ ἀσχοληθοῦμε, διότι ὅλα τὰ ὑπόλοιπα εἶναι μάταια. Ὅταν τὸ σῶμα μας ἐπιστρέψει «εἰς γῆν ἐξ ἧς ἐλήφθη», τίποτε δὲν θὰ μείνει παρὰ μόνον ἡ ἐργασία ποὺ κάναμε πάνω στὴν καρδιά μας.
Στὴν πράξη τῆς ζωῆς μας τὸ ἀλέτρι παίρνει τὴ μορφὴ τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἐντολῶν Του, ποὺ εἶναι «ζωὴ αἰώνιος»6. Ὅποιος δέχεται τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸν ἀσπάζεται, παρόλο τὸν πόνο ποὺ ἐντέλλεται, αὐτὸς σταδιακὰ ἀποσυνδέεται ἀπὸ τὶς ἐμπαθεῖς προσκολλήσεις ποὺ ἔχει σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο. Φθάνει στὸ σημεῖο, σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολή Του, νὰ μισήσει «ἔτι καὶ τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν», ἀψηφώντας τὸ ὁρμητικὸ ρεῦμα τοῦ κόσμου ποὺ διακηρύσσει ἠχηρά: «Φάγωμεν καὶ πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνήσκομεν»7, δηλαδὴ ἂς χαροῦμε τὴ ζωούλα μας, διότι αὔριο θὰ πεθάνουμε καὶ θὰ σβήσουμε σὲ αἰώνια λησμονιά.
Ὅποιος ὅμως δεχθεῖ καὶ ἐνστερνισθεῖ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου, «μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν»8. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ εἶναι ἡ μεγαλύτερη μεγαλουργία τοῦ Σταυροῦ. Μᾶς ἀποσυνδέει ἀπὸ τὴ φθαρτότητα καὶ ἀπὸ κάθε μολυσμὸ τῆς πρόσκαιρης ζωῆς, ὥστε ἐλεύθεροι νὰ «δράμωμεν τὴν ὁδὸν τῶν ἐντολῶν» Του9. Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ στὴν καθημερινή μας ζωὴ ἐκφράζεται μὲ τὶς δοκιμασίες καὶ τὶς θλίψεις, ἀκούσιες καὶ ἑκούσιες, ποὺ ὑφιστάμεθα, γιὰ νὰ δείξουμε τὴν πιστότητά μας στὸν Χριστὸ καὶ νὰ Τοῦ ἀποδώσουμε τὴν κραταιὰ ἀγάπηση ποὺ Τοῦ ἀξίζει καὶ ποὺ Τοῦ χρωστᾶμε, ὡς στὸν μεγάλο Εὐεργέτη τῆς ζωῆς μας.
Ὁ πάνσοφος Δημιουργός, ποὺ ἔπλασε μὲ μοναδικὸ τρόπο τὶς καρδιές, γνωρίζει ποιόν σταυρὸ ἔχει ἀνάγκη ὁ καθένας ἀπὸ ἐμᾶς, γιὰ νὰ λυθοῦν τὰ δεσμὰ τῶν προσκολλήσεών μας καὶ νὰ σπάσει τὸ κέλυφος τοῦ λοιμοῦ τῆς ἁμαρτίας ποὺ λυμαίνεται τὴν καρδιά μας, γιὰ νὰ φθάσουμε στὴν πραγματικὴ πνευματικὴ ἐλευθερία ἐπιτελώντας «ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ»10.
Ἐν ὀλίγοις, τὸ «γεώργιον τοῦ Θεοῦ» συνίσταται στὴ συνεργασία μας μὲ τὸν Κύριο στὸν ἀγώνα νὰ ἀποκτήσουμε πνευματικὴ ὑπόσταση ἐνώπιόν Του. Στὴ συνέχεια ὁ Ἀπόστολος χρησιμοποιεῖ μιὰ ἄλλη εἰκόνα, λέγοντας ὅτι εἴμαστε «Θεοῦ οἰκοδομή». Μὲ ἕνα γενικὸ τρόπο ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ, ὁ στύλος καὶ τὸ στερέωμα τῆς ἀλήθειας πάνω στὴ γῆ. Ἐντούτοις, μὲ ἕναν ἰδιαίτερο τρόπο ὁ κάθε Χριστιανὸς καλεῖται νὰ γίνει οἶκος καὶ ναὸς τοῦ Θεοῦ. Ἡ οἰκοδομὴ αὐτὴ λαμβάνει χώρα μέσα στὸν χρόνο τῆς ζωῆς μας, «ἄχρις οὗ τὸ σήμερον καλεῖται»11. Ὅταν παρέλθει ὁ χρόνος τοῦ παρόντος βίου, «οὐδεὶς δύναται ἐργάζεσθαι»12.
Ὑπάρχουν διάφορα μέσα γιὰ νὰ ἐργασθοῦμε πάνω στὸ ἱερὸ αὐτὸ οἰκοδόμημα, ἀλλὰ τὰ τρία πιὸ ἰσχυρὰ εἶναι ἡ ἐπίκληση τοῦ Ὀνόματος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ὁ ζωοποιὸς λόγος Του καὶ ἡ μετοχὴ στὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ἂς ἀναφερθοῦμε ἐν συντομίᾳ στὸ καθένα ἀπὸ αὐτά.
Ἡ προσευχὴ μὲ τὸ Ὄνομα τοῦ Παντοκράτορος Ἰησοῦ εἶναι γιὰ ἐμᾶς ἄνοιγμα σωτηρίας. Ἐπικαλούμενοι τὸ Ὄνομα αὐτὸ εἰσερχόμαστε στὴν Παρουσία Του, ποὺ εἶναι δημιουργική, καταλυτικὴ τοῦ κράτους τοῦ θανάτου, φωτιστική, ἁγιαστική. Ἡ Παρουσία τοῦ Κυρίου εἶναι ζωοποιός. Ἐξαλείφει τὴ νεκρότητα ποὺ ἔχει ἐπισωρευθεῖ γύρω ἀπὸ τὴν καρδιὰ μὲ τὴ ζωὴ τῆς ἁμαρτίας.
Τὸ Ὄνομα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ μεγαλύτερη εὐεργεσία, διότι δὲν ὑπάρχει «ἕτερον ὄνομα ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς»13. Μὲ κάθε ἐπίκληση ποὺ γίνεται μὲ φόβο, πίστη καὶ ταπείνωση τὰ ἴχνη τῆς χάριτος συσσωρεύονται στὴν καρδιά. Στὴν ἀρχὴ ξεκινοῦν ἀνεπαισθήτως σὰν ἕνα μικρὸ φῶς, ὥσπου ἔρχεται τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου καὶ σὲ μιὰ στιγμὴ ἡ καρδιὰ ἀνοίγει. Ἐντός της λάμπει φῶς μεσημβρινῆς ἡμέρας, ποὺ δηλώνει ὅτι ὁ Θεὸς ἔχει ἐγκατασταθεῖ ἐκεῖ καὶ ἔχει γίνει Ἐξουσιαστὴς ὅλης τῆς ὑπάρξεώς μας, Ἄρχων εἰρήνης, Θεὸς ἐλέους καὶ Πατὴρ πάσης παρακλήσεως.
Στὸ Ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἔχει δοθεῖ ἡ σωτηρία. Μὲ τὸ Ὄνομά Του χτίζεται ὁ ἅγιος ναὸς τοῦ Θεοῦ στὴν καρδιά. Μὲ τὸ Ὄνομά Του ζωγραφίζει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο στὸν τόπο της τὴν εἰκόνα τοῦ Νέου Ἀδάμ, τοῦ Κυρίου τῆς δόξης Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Βεβαίως τὸ Ὄνομα κάθε Προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδας, τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἔχει αὐτὴ τὴν ἰδιότητα νὰ οἰκοδομεῖ ναὸ στὴν καρδιά. Συχνὰ κράζουμε: «Πάτερ ἡμῶν, Πάτερ ἀγαθέ, ρῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ», ἤ, «Βασιλεῦ Οὐράνιε, Πνεῦμα Ἅγιον καὶ Παντοκρατορικόν, ἐλθὲ καὶ ἴασαί μου τὴν καρδίαν ἀπὸ τοῦ λοιμοῦ τῆς ἁμαρτίας· ἐλθὲ καὶ φώτισον τὸ σκότος τῆς διανοίας μου· ἐλθὲ καὶ λῦσον τὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας». Ὡστόσο, ἀπὸ ψυχολογικῆς μᾶλλον πλευρᾶς, μᾶς εἶναι πιὸ προσιτὸ νὰ ἐπικαλούμαστε ἀδειαλείπτως τὸν Κύριο Ἰησοῦ, ἐπειδὴ μὲ τὴ Σάρκωσή Του ἔχει γίνει τὸ πιὸ οἰκεῖο σὲ μᾶς Πρόσωπο ἀπὸ τὰ Τρία καὶ Τὸν γνωρίσαμε ψηλαφητά.
Τὸ δεύτερο μέσο γιὰ τὴν οἰκοδομὴ ναοῦ στὴν καρδιὰ εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ δημιουργικὴ δύναμη ποὺ ἔφερε τὰ σύμπαντα ἐκ τοῦ μὴ ὄντος στὸ εἶναι. Αὐτὸς ὁ ἴδιος λόγος, ὅταν γίνει ἀποδεκτὸς μὲ πίστη καὶ ταπείνωση, μὲ τὸν ἀγώνα νὰ γίνει νόμος τῆς ζωῆς μας, μᾶς ἀναπλάθει, μᾶς ἀνακαινίζει καὶ μᾶς ἀναδημιουργεῖ. Ὅπως λέει ὁ ἅγιος Σωφρόνιος σὲ μιὰ ὠδή του γιὰ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ: «Ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ, ὅταν γίνει δεκτὸς στὴ ζωή, ἀπεργάζεται τὸν ἄνθρωπο θεό»14.
Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι δημιουργικός. Ὅταν ἠχεῖ στὴν καρδιὰ δίνει ἔμπνευση καὶ παρέχει τὴ δύναμη γιὰ κάθε ἔργο εὐσεβείας. Σὲ ἕνα πρῶτο στάδιο τὸν μελετοῦμε καὶ προσευχόμαστε μὲ τὸν λόγο αὐτό. Θρηνοῦμε καὶ λυπούμαστε, βλέποντας καθημερινὰ τὴν ἀδυναμία μας νὰ καταστήσουμε τὸν θεῖο λόγο πράξη τῆς ζωῆς μας. Τὸ πνεῦμα μας συντρίβεται καὶ ἡ καρδιὰ ταπεινώνεται, ἑλκύοντας ἔτσι τὴν ἐπισκοπὴ τοῦ «φύσει ἀγαθοῦ καὶ παρακλήτου Θεοῦ».
Οἱ ἐργάτες τοῦ πένθους, τῶν δακρύων καὶ τῆς μετανοίας ἀποκτοῦν σταδιακὰ τόσο ἐκλεπτυσμένη καὶ εὐαίσθητη καρδιά, ποὺ σὰν πνευματικὸ ραντὰρ ἁρπάζει τὰ κύματα τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος ψιθυρίζει τὰ λόγιά Του στὴν καρδιά τους καὶ αὐτὰ μετατρέπονται ἐντός τους σὲ «Θεοῦ δύναμιν καὶ Θεοῦ σοφίαν». Καὶ ὅταν οἱ ἴδιοι προφέρουν πλέον λόγο ὑπὸ τὴν προοπτικὴ τοῦ λόγου ποὺ δέχθηκαν, πληροφοροῦν μὲ χάρη τὴν καρδιὰ τῶν ἀκουόντων καὶ ὑποδεικνύουν σὲ αὐτοὺς ὁδοὺς σωτηρίας.
Τὸ τρίτο μέσο οἰκοδομῆς σὲ ναὸ τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἐκπλήρωση τῆς ἐντολῆς ποὺ ὁ Κύριος ἔδωσε τὴ νύχτα τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, ὅταν παρέδωσε στοὺς μαθητές Του τὸ Ἄχραντο Σῶμα Του καὶ τὸ Τίμιο Αἷμα Του καὶ τοὺς εἶπε: «Τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν»15. Ἡ θεία αὐτὴ ἱερουργία ἔλαβε χώρα ἅπαξ, ἀλλὰ μένει «εἰς τὸ διηνεκές». Κάθε φορὰ ποὺ ἐκπληρώνουμε τὴν ἐντολὴ αὐτή, παίρνουμε χάρη γιὰ νὰ εἰσέλθουμε στὸ αἰώνιο γεγονὸς τῆς θυσίας τοῦ Κυρίου καὶ νὰ γευθοῦμε τὸν ἀπερινόητο καρπό της, τὴν αἰώνια σωτηρία.
Στὴ Λειτουργία προσερχόμαστε προσφέροντας ἀφενὸς τὸν ἄρτο καὶ τὸν οἶνο καὶ ἀφετέρου τὶς καλύτερες πνευματικὲς διαθέσεις ποὺ συνάξαμε κατὰ τὴν προσευχὴ προετοιμασίας μας στὸν ἰδιωτικό μας χῶρο. Στὰ δῶρα ἐναποθέτουμε ὅλο τὸ περιεχόμενο τῆς καρδιᾶς μας, τὴν ἀγάπη μας, τὸν πόθο μας νὰ γίνουμε δικοί Του, τὴ μετάνοιά μας, τὴν ἀπέχθεια τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἑαυτοῦ μας, τὸν πόνο καὶ τὴν ἀπόγνωσή μας, τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη μας στὴ χάρη καὶ στὸ ἔλεός Του, ὅλη τὴ ζωή μας. Τὰ προσφέρουμε στὸν Θεό, καὶ γνωρίζοντας ὅτι εἴμαστε γῆ ἁμαρτωλὴ καὶ τίποτε δὲν ἔχουμε ποὺ δὲν τὸ λάβαμε ἀπὸ Αὐτόν, λέμε: «Τὰ Σὰ ἐκ τῶν Σῶν Σοὶ προσφέρομεν».
Ὁ Θεὸς δέχεται τὴν προσφορά μας καὶ κάνει καὶ Αὐτὸς τὸ ἴδιο. Ἐναποθέτει στὰ δῶρα τὴ δική Του ζωή, τὸν δικό Του πόθο γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Τὰ γεμίζει μὲ τὴ δύναμη τοῦ Ἁγίου Του Πνεύματος, ποὺ σώζει ψυχές, καὶ τὰ ἐπιστρέφει σὲ ἐμᾶς λέγοντας μὲ τὸ στόμα τοῦ λειτουργοῦ Του: «Τὰ Ἅγια τοῖς ἁγίοις».
Προσφέρουμε στὸν Θεὸ τὴν πρόσκαιρη, φθαρτή, μίζερη ζωή μας, καὶ ὁ Κύριος ἀντιπροσφέρει ζωὴ ἄληκτη στὸ Φῶς τοῦ Προσώπου Του. Ἄνιση καὶ μακάρια ἀνταλλαγή, ποὺ μᾶς κάνει νὰ ἐξερχόμαστε ἀπὸ τὸν ναὸ «ὡσεὶ παρακεκλημένοι», ψάλλοντας «ἐπινίκιον ᾠδή», «ᾆσμα καινὸν» στὸν ἅγιο Νικητῆ τοῦ θανάτου. Τὸ πλήρωμα τῆς Ζωῆς ποὺ λαμβάνουμε μέσα μας κάθε φορὰ ποὺ συμμετέχουμε στὸ Μυστήριο αὐτό, χτίζει τὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ στὴν καρδιά μας, ναὸ ἀχειροποίητο καὶ αἰώνιο.
Βεβαίως, ἡ κάθε κίνηση στὴ ζωή μας, ὁ κάθε λόγος, ἡ κάθε σκέψη μας, ἢ μᾶς προσεγγίζουν στὸν Θεό, ἀπὸ τὸν Ὁποῖον ἀποκομίζουμε χάρη γιὰ τὴν οἰκοδομὴ τοῦ οἶκου Του στὴν καρδιά μας ἢ μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπὸ Αὐτὸν καὶ ἔτσι καταλύουν τὸ πνευματικό μας οἰκοδόμημα. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Ἀπόστολος προειδοποιεῖ ὅτι ἡ Ἡμέρα τοῦ ἐρχομοῦ τοῦ Κυρίου θὰ εἶναι σὰν φωτιά. Ἀφενὸς θὰ φωτίσει «τὰ κρυπτὰ τῆς καρδίας»· θὰ φανερώσει τὶς διαθέσεις τοῦ καθενός. Ἀφετέρου ὅμως θὰ δοκιμάσει τὸ ἔργο του, ὅπως τὸ πῦρ δοκιμάζει τὸν χρυσό.
Ὅσα εἶναι σημαδεμένα μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, θὰ μποροῦν νὰ σταθοῦν ἀσάλευτα. Θὰ σφραγισθοῦν ὡς πολύτιμα ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ θὰ γίνουν αἰώνια. Ὁ κάθε ναὸς τῆς καρδιᾶς ποὺ ἔχει οἰκοδομηθεῖ ταπεινὰ πρὸς δόξαν Θεοῦ καὶ πρὸς ὠφέλεια τῶν ἀδελφῶν, θὰ λάβει αἰώνια μισθαποδοσία. Ὅσα ὅμως εἶναι ἀσφράγιστα ἀπὸ τὴ θεία χάρη, θὰ παρέλθουν «ὡς πεποιημένα»16. Θὰ τὰ παρασύρει ὁ πύρινος ποταμὸς στὴν αἰώνια λησμονιά, καὶ ἡ ἔκβαση τῆς σωτηρίας γιὰ τὸν ἄνθρωπο αὐτὸν θὰ εἶναι ἀβέβαιη.
Ἀπαριθμώντας τὰ ὑλικὰ κατασκευῆς τῆς οἰκοδομῆς, ἀπὸ τὰ πιὸ πολύτιμα στὰ πιὸ εὐτελῆ, ὁ Ἀπόστολος ἀναφέρεται κυρίως στὸ ἔργο τῆς διδασκαλίας. Ὁ καλὸς Ποιμένας ἐπικοδομεῖ μὲ πολύτιμα ὑλικὰ τὸν ἁγιασμὸ τοῦ πομνίου του. Προβάλλει τὸν Χριστὸ ὅπως εἶναι, χωρὶς νὰ παραποιεῖ τὰ σκληρά Του λόγια. Δὲν χρησιμοποιεῖ τὰ χαρίσματα καὶ τὴν ἀρετή του γιὰ νὰ τρέφει τὴ δική του ματαιότητα, ἀλλὰ μὲ εὐγνωμοσύνη τὰ ἀναφέρει στὸν Θεὸ καὶ μετὰ ζήλου τὰ καθιστᾶ ὑλικὰ θεοφιλοῦς οἰκοδομῆς.
Ὁ Ἀπόστολος κατακλείει μὲ τοὺς φοβεροὺς λόγους: «Οὐκ οἴδατε ὅτι ναὸς Θεοῦ ἐστε καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν». Καὶ προειδοποιεῖ: «Εἴ τις τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ φθείρει, φθερεῖ τοῦτον ὁ Θεός· ὁ γὰρ ναὸς τοῦ Θεοῦ ἅγιός ἐστιν, οἵτινές ἐστε ὑμεῖς»17.
Ὁ Ἀπόστολος ἀποκαλύπτει τὴν ἀλήθεια τοῦ προορισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως ἐπίσης τὸ γεγονὸς ὅτι, δὲν μπορεῖ νὰ θεωρεῖ κάποιος ὅτι ἔχει ἐκπληρώσει τὴν ἀποστολή του ὡς Χριστιανός, ἂν δὲν αἰσθάνεται στὴν καρδιά του τὴν παρουσία τῆς χάριτος καὶ δὲν ἀφουγκράζεται τὰ λακτίσματα τοῦ Πνεύματος. Ἡ ἀποκάλυψη ὅμως αὐτὴ συνοδεύεται καὶ ἀπὸ τὴν προειδοποίηση ὅτι, τὸν ἄνθρωπο ποὺ θὰ καταστρέψει τὶς κινήσεις τοῦ Πνεύματος ἐντός του, ὁ Θεὸς θὰ τὸν ἀφήσει νὰ ἀχρειωθεῖ. Τὰ μέτρα ποὺ τίθενται ἐνώπιόν μας εἶναι πολὺ ὑψηλά. Ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος εἶπε: «Ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγὼ ἅγιός εἰμι»18, καί, «ἔσεσθε οὖν ὑμεῖς τέλειοι, ὥσπερ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς τέλειός ἐστιν»19.
Ὅταν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἠχεῖ στὴν καρδιὰ γίνεται πανηγύρι. Συνάμα ὅμως ὁ Θεὸς συνάπτει μαζί μας διαθήκη καὶ προειδοποιεῖ. Ἡ εὐγνωμοσύνη τότε ἐκπηγάζει ἀπὸ τὰ βάθη τοῦ εἶναι μας, ἀλλὰ δὲν ἀρκεῖ. Πρέπει νὰ δεχθοῦμε τὸ χάρισμα μὲ φόβο, νὰ εἴμαστε συνετοὶ καὶ σοφοὶ οἰκονόμοι τοῦ θησαυροῦ ποὺ μᾶς ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός, καὶ «μετὰ αἰδοῦς καὶ εὐλαβείας» νὰ φυλάξουμε τὴν ἱερὰ παρακαταθήκη «εἰς ἡμέραν αἰῶνος» «διὰ Πνεύματος Ἁγίου τοῦ ἐνοικοῦντος ἐν ἡμῖν»20.
1#. Α’ Κορ. 3,16.
2#. Βλ. Ψαλμ. 81,1.
3#. Βλ. Λουκ. 12,21.
4#. Λουκ. 9,62.
5#. Ψαλμ. 32,15.
6#. Βλ. Ἰωάν. 12,50.
7#. Α’ Κορ. 15,32.
8#. Βλ. Α’ Ἰωάν. 3,14.
9#. Βλ. Ψαλμ. 118,32.
10#. Β’ Κορ. 7,1.
11#. Ἑβρ. 3,13.
12#. Βλ. Ἰωάν. 9,4.
13#. Πράξ. 4,12.
14#. Ὁ Ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης, σ. 275.
15#. Λουκ. 22,19· Α’ Κορ. 11,24-25.
16#. Βλ. Ἑβρ. 12,27.
17#. Α’ Κορ. 3,16-17.
18#. Λευϊτ. 11,44.
19#. Ματθ. 5,48.
20#. Βλ. Β’ Τιμ. 1,14.
Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας Ζάχαρου
https://www.pemptousia.gr/
https://iconandlight.wordpress.com/
Οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ ζοῦσαν μὲ μεγαλύτερο πλήρωμα ζέσεως καὶ χάριτος σὲ σχέση μὲ τὶς μετέπειτα γενεές, ἐφόσον ἦταν ἕτοιμοι ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ γιὰ τὸ μαρτύριο. Καὶ ὅμως ὁ Ἀπόστολος δὲν παύει μὲ τὸν λόγο του νὰ τοὺς παιδεύει καὶ νὰ τοὺς ὑπενθυμίζει μὲ ἔμφαση τὸν ὑψηλὸ προορισμό τους νὰ γίνουν ναὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ζῶντος1. «Θεοῦ γάρ ἐσμεν συνεργοί». Ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸ χῶμα, ἀπὸ τὸ μηδέν, ἀλλὰ τοῦ ἐμφύσησε στὸ πρόσωπό του πνοὴ ζωῆς καὶ τὸν κατέστησε «εἰς ψυχὴν ζῶσαν». Τοῦ ἀπέδωσε τὴ μεγάλη τιμὴ νὰ τὸν πλάσει κατ’ εἰκόνα Του καὶ νὰ τὸν προορίσει νὰ γίνει ὁμοίωσή Του.
Ὁ Θεὸς ἀπευθύνει στὸν ἄνθρωπο κλήση γιὰ μιὰ θαυμαστὴ καὶ ἄκρως δημιουργικὴ συνεργασία, ἡ ὁποία ἀποσκοπεῖ στὸ νὰ καταστεῖ ὁ κτιστὸς ἄνθρωπος θεὸς κατὰ χάρη, νὰ οἰκοδομηθεῖ σὲ κατοικητήριο τῆς Θεότητας. Ὁ Κύριος εἶναι ὁ Αὐτουργὸς καὶ Τελειωτὴς τοῦ μεγαλειώδους ἔργου τῆς πάγκοινης σωτηρίας, ἀλλὰ καλεῖ τὸν ἄνθρωπο νὰ συνεργασθεῖ μαζί Του. Πόθος Του εἶναι νὰ φθάσει τὸ πλάσμα Του σὲ θεῖα μέτρα, νὰ γίνει κατὰ χάρη ἐκεῖνο ποὺ εἶναι ὁ Θεὸς κατ’ οὐσία.
Ὁ Θεὸς εἶναι μιὰ πλούσια Θεότητα, Πατήρ, Υἱὸς καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, καὶ ἔχει πλούσια Βασιλεία. Εἶναι μέγας καὶ φοβερὸς «ἐν συναγωγῇ θεῶν»2. Καλεῖ τὸν ἄνθρωπο νὰ «πλουτήσει εἰς Θεόν»3, καὶ νὰ γίνει μέτοχος τῆς θεσπέσιας αὐτῆς κοινωνίας.
Ὁ Ἀπόστολος συνεχίζει μὲ ἕνα μεγάλο νόημα: «Θεοῦ γεώργιον, Θεοῦ οἰκοδομή ἐστε». Ὡς γεωργούμενοι καὶ οἰκοδομούμενοι ἀκολουθοῦμε στὴ ζωή μας μιὰ δυναμικὴ πορεία καὶ ἀνάπτυξη. Ὁ Ἀπόστολος μὲ τὸν ὅρο «Θεοῦ γεώργιον» εἶναι σὰν νὰ λέει ὅτι ἡ καρδιά μας βρίσκεται στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἡ γῆ στὰ χέρια τοῦ γεωργοῦ. Καὶ ὅπως ὁ γεωργὸς καλλιεργεῖ τὴ γῆ μὲ τὸ ἀλέτρι γιὰ νὰ δώσει καρποφορία, ἔτσι καὶ ὁ Θεὸς καλλιεργεῖ τὴν καρδιά μας γιὰ νὰ δεχθεῖ τὸν πλοῦτο τῶν χαρισμάτων Του καὶ νὰ φέρει καρποὺς θεογνωσίας, καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καρποὺς ποὺ νὰ ἀντανακλοῦν τὴν τελειότητα τοῦ Θεοῦ στὸν Ὁποῖον ὁ ἄνθρωπος πιστεύει, καὶ τὸν Ὁποῖον ἀγαπᾶ. Καὶ ὅπως ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος δίδαξε: «Οὐδεὶς ἐπιβαλὼν τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ’ ἄροτρον καὶ βλέπων εἰς τὰ ὀπίσω εὔθετός ἐστιν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ»4.
Ὁ Θεὸς ἔπλασε «κατὰ μόνας»5 τὴν καρδιὰ τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Τὴν ἔπλασε ἱκανὴ νὰ γίνει θρόνος τοῦ Βασιλέως τοῦ Μεγάλου. Καὶ τώρα μὲ ἕνα θαυμαστὸ καὶ δημιουργικὸ τρόπο τὴν καλλιεργεῖ μὲ τὸ ἀλέτρι τοῦ Σταυροῦ Του καὶ τὴν ἀναπλάθει. Περνάει καὶ ξαναπερνάει αὐτὸ τὸ ἀλέτρι ἀπὸ πάνω της, τὴ σκάβει, τὴν πληγώνει, τὴ θεραπεύει, τὴν πληγώνει ξανὰ καὶ πάλι τὴ θεραπεύει, μέχρις ὅτου ξεριζώσει ἀπὸ ἐκεῖ ὅλα τὰ ζιζάνια τῶν παθῶν καὶ τὴ χαμαιζηλία τῆς ἀσεβοῦς ζωῆς. Τὴν ἀναπλάθει, ὡσότου γίνει κατάλληλο ὑλικὸ γιὰ νὰ τυπώσει ἐκεῖ τὴ Μορφὴ τοῦ Υἱοῦ τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εὐδοκίας Του, τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ μιλάει ἀτελείωτα γιὰ τὴ γεωργία τοῦ Θεοῦ στὶς καρδιές. Κατ’ οὐσίαν, δὲν ὑπάρχει τίποτε ἄλλο πάνω στὴ γῆ μὲ τὸ ὁποῖο νὰ ἀξίζει κἂν νὰ ἀσχοληθοῦμε, διότι ὅλα τὰ ὑπόλοιπα εἶναι μάταια. Ὅταν τὸ σῶμα μας ἐπιστρέψει «εἰς γῆν ἐξ ἧς ἐλήφθη», τίποτε δὲν θὰ μείνει παρὰ μόνον ἡ ἐργασία ποὺ κάναμε πάνω στὴν καρδιά μας.
Στὴν πράξη τῆς ζωῆς μας τὸ ἀλέτρι παίρνει τὴ μορφὴ τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἐντολῶν Του, ποὺ εἶναι «ζωὴ αἰώνιος»6. Ὅποιος δέχεται τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸν ἀσπάζεται, παρόλο τὸν πόνο ποὺ ἐντέλλεται, αὐτὸς σταδιακὰ ἀποσυνδέεται ἀπὸ τὶς ἐμπαθεῖς προσκολλήσεις ποὺ ἔχει σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο. Φθάνει στὸ σημεῖο, σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολή Του, νὰ μισήσει «ἔτι καὶ τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν», ἀψηφώντας τὸ ὁρμητικὸ ρεῦμα τοῦ κόσμου ποὺ διακηρύσσει ἠχηρά: «Φάγωμεν καὶ πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνήσκομεν»7, δηλαδὴ ἂς χαροῦμε τὴ ζωούλα μας, διότι αὔριο θὰ πεθάνουμε καὶ θὰ σβήσουμε σὲ αἰώνια λησμονιά.
Ὅποιος ὅμως δεχθεῖ καὶ ἐνστερνισθεῖ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου, «μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν»8. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ εἶναι ἡ μεγαλύτερη μεγαλουργία τοῦ Σταυροῦ. Μᾶς ἀποσυνδέει ἀπὸ τὴ φθαρτότητα καὶ ἀπὸ κάθε μολυσμὸ τῆς πρόσκαιρης ζωῆς, ὥστε ἐλεύθεροι νὰ «δράμωμεν τὴν ὁδὸν τῶν ἐντολῶν» Του9. Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ στὴν καθημερινή μας ζωὴ ἐκφράζεται μὲ τὶς δοκιμασίες καὶ τὶς θλίψεις, ἀκούσιες καὶ ἑκούσιες, ποὺ ὑφιστάμεθα, γιὰ νὰ δείξουμε τὴν πιστότητά μας στὸν Χριστὸ καὶ νὰ Τοῦ ἀποδώσουμε τὴν κραταιὰ ἀγάπηση ποὺ Τοῦ ἀξίζει καὶ ποὺ Τοῦ χρωστᾶμε, ὡς στὸν μεγάλο Εὐεργέτη τῆς ζωῆς μας.
Ὁ πάνσοφος Δημιουργός, ποὺ ἔπλασε μὲ μοναδικὸ τρόπο τὶς καρδιές, γνωρίζει ποιόν σταυρὸ ἔχει ἀνάγκη ὁ καθένας ἀπὸ ἐμᾶς, γιὰ νὰ λυθοῦν τὰ δεσμὰ τῶν προσκολλήσεών μας καὶ νὰ σπάσει τὸ κέλυφος τοῦ λοιμοῦ τῆς ἁμαρτίας ποὺ λυμαίνεται τὴν καρδιά μας, γιὰ νὰ φθάσουμε στὴν πραγματικὴ πνευματικὴ ἐλευθερία ἐπιτελώντας «ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ»10.
Ἐν ὀλίγοις, τὸ «γεώργιον τοῦ Θεοῦ» συνίσταται στὴ συνεργασία μας μὲ τὸν Κύριο στὸν ἀγώνα νὰ ἀποκτήσουμε πνευματικὴ ὑπόσταση ἐνώπιόν Του. Στὴ συνέχεια ὁ Ἀπόστολος χρησιμοποιεῖ μιὰ ἄλλη εἰκόνα, λέγοντας ὅτι εἴμαστε «Θεοῦ οἰκοδομή». Μὲ ἕνα γενικὸ τρόπο ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ, ὁ στύλος καὶ τὸ στερέωμα τῆς ἀλήθειας πάνω στὴ γῆ. Ἐντούτοις, μὲ ἕναν ἰδιαίτερο τρόπο ὁ κάθε Χριστιανὸς καλεῖται νὰ γίνει οἶκος καὶ ναὸς τοῦ Θεοῦ. Ἡ οἰκοδομὴ αὐτὴ λαμβάνει χώρα μέσα στὸν χρόνο τῆς ζωῆς μας, «ἄχρις οὗ τὸ σήμερον καλεῖται»11. Ὅταν παρέλθει ὁ χρόνος τοῦ παρόντος βίου, «οὐδεὶς δύναται ἐργάζεσθαι»12.
Ὑπάρχουν διάφορα μέσα γιὰ νὰ ἐργασθοῦμε πάνω στὸ ἱερὸ αὐτὸ οἰκοδόμημα, ἀλλὰ τὰ τρία πιὸ ἰσχυρὰ εἶναι ἡ ἐπίκληση τοῦ Ὀνόματος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ὁ ζωοποιὸς λόγος Του καὶ ἡ μετοχὴ στὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ἂς ἀναφερθοῦμε ἐν συντομίᾳ στὸ καθένα ἀπὸ αὐτά.
Ἡ προσευχὴ μὲ τὸ Ὄνομα τοῦ Παντοκράτορος Ἰησοῦ εἶναι γιὰ ἐμᾶς ἄνοιγμα σωτηρίας. Ἐπικαλούμενοι τὸ Ὄνομα αὐτὸ εἰσερχόμαστε στὴν Παρουσία Του, ποὺ εἶναι δημιουργική, καταλυτικὴ τοῦ κράτους τοῦ θανάτου, φωτιστική, ἁγιαστική. Ἡ Παρουσία τοῦ Κυρίου εἶναι ζωοποιός. Ἐξαλείφει τὴ νεκρότητα ποὺ ἔχει ἐπισωρευθεῖ γύρω ἀπὸ τὴν καρδιὰ μὲ τὴ ζωὴ τῆς ἁμαρτίας.
Τὸ Ὄνομα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ μεγαλύτερη εὐεργεσία, διότι δὲν ὑπάρχει «ἕτερον ὄνομα ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς»13. Μὲ κάθε ἐπίκληση ποὺ γίνεται μὲ φόβο, πίστη καὶ ταπείνωση τὰ ἴχνη τῆς χάριτος συσσωρεύονται στὴν καρδιά. Στὴν ἀρχὴ ξεκινοῦν ἀνεπαισθήτως σὰν ἕνα μικρὸ φῶς, ὥσπου ἔρχεται τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου καὶ σὲ μιὰ στιγμὴ ἡ καρδιὰ ἀνοίγει. Ἐντός της λάμπει φῶς μεσημβρινῆς ἡμέρας, ποὺ δηλώνει ὅτι ὁ Θεὸς ἔχει ἐγκατασταθεῖ ἐκεῖ καὶ ἔχει γίνει Ἐξουσιαστὴς ὅλης τῆς ὑπάρξεώς μας, Ἄρχων εἰρήνης, Θεὸς ἐλέους καὶ Πατὴρ πάσης παρακλήσεως.
Στὸ Ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἔχει δοθεῖ ἡ σωτηρία. Μὲ τὸ Ὄνομά Του χτίζεται ὁ ἅγιος ναὸς τοῦ Θεοῦ στὴν καρδιά. Μὲ τὸ Ὄνομά Του ζωγραφίζει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο στὸν τόπο της τὴν εἰκόνα τοῦ Νέου Ἀδάμ, τοῦ Κυρίου τῆς δόξης Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Βεβαίως τὸ Ὄνομα κάθε Προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδας, τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἔχει αὐτὴ τὴν ἰδιότητα νὰ οἰκοδομεῖ ναὸ στὴν καρδιά. Συχνὰ κράζουμε: «Πάτερ ἡμῶν, Πάτερ ἀγαθέ, ρῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ», ἤ, «Βασιλεῦ Οὐράνιε, Πνεῦμα Ἅγιον καὶ Παντοκρατορικόν, ἐλθὲ καὶ ἴασαί μου τὴν καρδίαν ἀπὸ τοῦ λοιμοῦ τῆς ἁμαρτίας· ἐλθὲ καὶ φώτισον τὸ σκότος τῆς διανοίας μου· ἐλθὲ καὶ λῦσον τὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας». Ὡστόσο, ἀπὸ ψυχολογικῆς μᾶλλον πλευρᾶς, μᾶς εἶναι πιὸ προσιτὸ νὰ ἐπικαλούμαστε ἀδειαλείπτως τὸν Κύριο Ἰησοῦ, ἐπειδὴ μὲ τὴ Σάρκωσή Του ἔχει γίνει τὸ πιὸ οἰκεῖο σὲ μᾶς Πρόσωπο ἀπὸ τὰ Τρία καὶ Τὸν γνωρίσαμε ψηλαφητά.
Τὸ δεύτερο μέσο γιὰ τὴν οἰκοδομὴ ναοῦ στὴν καρδιὰ εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ δημιουργικὴ δύναμη ποὺ ἔφερε τὰ σύμπαντα ἐκ τοῦ μὴ ὄντος στὸ εἶναι. Αὐτὸς ὁ ἴδιος λόγος, ὅταν γίνει ἀποδεκτὸς μὲ πίστη καὶ ταπείνωση, μὲ τὸν ἀγώνα νὰ γίνει νόμος τῆς ζωῆς μας, μᾶς ἀναπλάθει, μᾶς ἀνακαινίζει καὶ μᾶς ἀναδημιουργεῖ. Ὅπως λέει ὁ ἅγιος Σωφρόνιος σὲ μιὰ ὠδή του γιὰ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ: «Ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ, ὅταν γίνει δεκτὸς στὴ ζωή, ἀπεργάζεται τὸν ἄνθρωπο θεό»14.
Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι δημιουργικός. Ὅταν ἠχεῖ στὴν καρδιὰ δίνει ἔμπνευση καὶ παρέχει τὴ δύναμη γιὰ κάθε ἔργο εὐσεβείας. Σὲ ἕνα πρῶτο στάδιο τὸν μελετοῦμε καὶ προσευχόμαστε μὲ τὸν λόγο αὐτό. Θρηνοῦμε καὶ λυπούμαστε, βλέποντας καθημερινὰ τὴν ἀδυναμία μας νὰ καταστήσουμε τὸν θεῖο λόγο πράξη τῆς ζωῆς μας. Τὸ πνεῦμα μας συντρίβεται καὶ ἡ καρδιὰ ταπεινώνεται, ἑλκύοντας ἔτσι τὴν ἐπισκοπὴ τοῦ «φύσει ἀγαθοῦ καὶ παρακλήτου Θεοῦ».
Οἱ ἐργάτες τοῦ πένθους, τῶν δακρύων καὶ τῆς μετανοίας ἀποκτοῦν σταδιακὰ τόσο ἐκλεπτυσμένη καὶ εὐαίσθητη καρδιά, ποὺ σὰν πνευματικὸ ραντὰρ ἁρπάζει τὰ κύματα τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος ψιθυρίζει τὰ λόγιά Του στὴν καρδιά τους καὶ αὐτὰ μετατρέπονται ἐντός τους σὲ «Θεοῦ δύναμιν καὶ Θεοῦ σοφίαν». Καὶ ὅταν οἱ ἴδιοι προφέρουν πλέον λόγο ὑπὸ τὴν προοπτικὴ τοῦ λόγου ποὺ δέχθηκαν, πληροφοροῦν μὲ χάρη τὴν καρδιὰ τῶν ἀκουόντων καὶ ὑποδεικνύουν σὲ αὐτοὺς ὁδοὺς σωτηρίας.
Τὸ τρίτο μέσο οἰκοδομῆς σὲ ναὸ τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἐκπλήρωση τῆς ἐντολῆς ποὺ ὁ Κύριος ἔδωσε τὴ νύχτα τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, ὅταν παρέδωσε στοὺς μαθητές Του τὸ Ἄχραντο Σῶμα Του καὶ τὸ Τίμιο Αἷμα Του καὶ τοὺς εἶπε: «Τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν»15. Ἡ θεία αὐτὴ ἱερουργία ἔλαβε χώρα ἅπαξ, ἀλλὰ μένει «εἰς τὸ διηνεκές». Κάθε φορὰ ποὺ ἐκπληρώνουμε τὴν ἐντολὴ αὐτή, παίρνουμε χάρη γιὰ νὰ εἰσέλθουμε στὸ αἰώνιο γεγονὸς τῆς θυσίας τοῦ Κυρίου καὶ νὰ γευθοῦμε τὸν ἀπερινόητο καρπό της, τὴν αἰώνια σωτηρία.
Στὴ Λειτουργία προσερχόμαστε προσφέροντας ἀφενὸς τὸν ἄρτο καὶ τὸν οἶνο καὶ ἀφετέρου τὶς καλύτερες πνευματικὲς διαθέσεις ποὺ συνάξαμε κατὰ τὴν προσευχὴ προετοιμασίας μας στὸν ἰδιωτικό μας χῶρο. Στὰ δῶρα ἐναποθέτουμε ὅλο τὸ περιεχόμενο τῆς καρδιᾶς μας, τὴν ἀγάπη μας, τὸν πόθο μας νὰ γίνουμε δικοί Του, τὴ μετάνοιά μας, τὴν ἀπέχθεια τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἑαυτοῦ μας, τὸν πόνο καὶ τὴν ἀπόγνωσή μας, τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη μας στὴ χάρη καὶ στὸ ἔλεός Του, ὅλη τὴ ζωή μας. Τὰ προσφέρουμε στὸν Θεό, καὶ γνωρίζοντας ὅτι εἴμαστε γῆ ἁμαρτωλὴ καὶ τίποτε δὲν ἔχουμε ποὺ δὲν τὸ λάβαμε ἀπὸ Αὐτόν, λέμε: «Τὰ Σὰ ἐκ τῶν Σῶν Σοὶ προσφέρομεν».
Ὁ Θεὸς δέχεται τὴν προσφορά μας καὶ κάνει καὶ Αὐτὸς τὸ ἴδιο. Ἐναποθέτει στὰ δῶρα τὴ δική Του ζωή, τὸν δικό Του πόθο γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Τὰ γεμίζει μὲ τὴ δύναμη τοῦ Ἁγίου Του Πνεύματος, ποὺ σώζει ψυχές, καὶ τὰ ἐπιστρέφει σὲ ἐμᾶς λέγοντας μὲ τὸ στόμα τοῦ λειτουργοῦ Του: «Τὰ Ἅγια τοῖς ἁγίοις».
Προσφέρουμε στὸν Θεὸ τὴν πρόσκαιρη, φθαρτή, μίζερη ζωή μας, καὶ ὁ Κύριος ἀντιπροσφέρει ζωὴ ἄληκτη στὸ Φῶς τοῦ Προσώπου Του. Ἄνιση καὶ μακάρια ἀνταλλαγή, ποὺ μᾶς κάνει νὰ ἐξερχόμαστε ἀπὸ τὸν ναὸ «ὡσεὶ παρακεκλημένοι», ψάλλοντας «ἐπινίκιον ᾠδή», «ᾆσμα καινὸν» στὸν ἅγιο Νικητῆ τοῦ θανάτου. Τὸ πλήρωμα τῆς Ζωῆς ποὺ λαμβάνουμε μέσα μας κάθε φορὰ ποὺ συμμετέχουμε στὸ Μυστήριο αὐτό, χτίζει τὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ στὴν καρδιά μας, ναὸ ἀχειροποίητο καὶ αἰώνιο.
Βεβαίως, ἡ κάθε κίνηση στὴ ζωή μας, ὁ κάθε λόγος, ἡ κάθε σκέψη μας, ἢ μᾶς προσεγγίζουν στὸν Θεό, ἀπὸ τὸν Ὁποῖον ἀποκομίζουμε χάρη γιὰ τὴν οἰκοδομὴ τοῦ οἶκου Του στὴν καρδιά μας ἢ μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπὸ Αὐτὸν καὶ ἔτσι καταλύουν τὸ πνευματικό μας οἰκοδόμημα. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Ἀπόστολος προειδοποιεῖ ὅτι ἡ Ἡμέρα τοῦ ἐρχομοῦ τοῦ Κυρίου θὰ εἶναι σὰν φωτιά. Ἀφενὸς θὰ φωτίσει «τὰ κρυπτὰ τῆς καρδίας»· θὰ φανερώσει τὶς διαθέσεις τοῦ καθενός. Ἀφετέρου ὅμως θὰ δοκιμάσει τὸ ἔργο του, ὅπως τὸ πῦρ δοκιμάζει τὸν χρυσό.
Ὅσα εἶναι σημαδεμένα μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, θὰ μποροῦν νὰ σταθοῦν ἀσάλευτα. Θὰ σφραγισθοῦν ὡς πολύτιμα ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ θὰ γίνουν αἰώνια. Ὁ κάθε ναὸς τῆς καρδιᾶς ποὺ ἔχει οἰκοδομηθεῖ ταπεινὰ πρὸς δόξαν Θεοῦ καὶ πρὸς ὠφέλεια τῶν ἀδελφῶν, θὰ λάβει αἰώνια μισθαποδοσία. Ὅσα ὅμως εἶναι ἀσφράγιστα ἀπὸ τὴ θεία χάρη, θὰ παρέλθουν «ὡς πεποιημένα»16. Θὰ τὰ παρασύρει ὁ πύρινος ποταμὸς στὴν αἰώνια λησμονιά, καὶ ἡ ἔκβαση τῆς σωτηρίας γιὰ τὸν ἄνθρωπο αὐτὸν θὰ εἶναι ἀβέβαιη.
Ἀπαριθμώντας τὰ ὑλικὰ κατασκευῆς τῆς οἰκοδομῆς, ἀπὸ τὰ πιὸ πολύτιμα στὰ πιὸ εὐτελῆ, ὁ Ἀπόστολος ἀναφέρεται κυρίως στὸ ἔργο τῆς διδασκαλίας. Ὁ καλὸς Ποιμένας ἐπικοδομεῖ μὲ πολύτιμα ὑλικὰ τὸν ἁγιασμὸ τοῦ πομνίου του. Προβάλλει τὸν Χριστὸ ὅπως εἶναι, χωρὶς νὰ παραποιεῖ τὰ σκληρά Του λόγια. Δὲν χρησιμοποιεῖ τὰ χαρίσματα καὶ τὴν ἀρετή του γιὰ νὰ τρέφει τὴ δική του ματαιότητα, ἀλλὰ μὲ εὐγνωμοσύνη τὰ ἀναφέρει στὸν Θεὸ καὶ μετὰ ζήλου τὰ καθιστᾶ ὑλικὰ θεοφιλοῦς οἰκοδομῆς.
Ὁ Ἀπόστολος κατακλείει μὲ τοὺς φοβεροὺς λόγους: «Οὐκ οἴδατε ὅτι ναὸς Θεοῦ ἐστε καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν». Καὶ προειδοποιεῖ: «Εἴ τις τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ φθείρει, φθερεῖ τοῦτον ὁ Θεός· ὁ γὰρ ναὸς τοῦ Θεοῦ ἅγιός ἐστιν, οἵτινές ἐστε ὑμεῖς»17.
Ὁ Ἀπόστολος ἀποκαλύπτει τὴν ἀλήθεια τοῦ προορισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως ἐπίσης τὸ γεγονὸς ὅτι, δὲν μπορεῖ νὰ θεωρεῖ κάποιος ὅτι ἔχει ἐκπληρώσει τὴν ἀποστολή του ὡς Χριστιανός, ἂν δὲν αἰσθάνεται στὴν καρδιά του τὴν παρουσία τῆς χάριτος καὶ δὲν ἀφουγκράζεται τὰ λακτίσματα τοῦ Πνεύματος. Ἡ ἀποκάλυψη ὅμως αὐτὴ συνοδεύεται καὶ ἀπὸ τὴν προειδοποίηση ὅτι, τὸν ἄνθρωπο ποὺ θὰ καταστρέψει τὶς κινήσεις τοῦ Πνεύματος ἐντός του, ὁ Θεὸς θὰ τὸν ἀφήσει νὰ ἀχρειωθεῖ. Τὰ μέτρα ποὺ τίθενται ἐνώπιόν μας εἶναι πολὺ ὑψηλά. Ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος εἶπε: «Ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγὼ ἅγιός εἰμι»18, καί, «ἔσεσθε οὖν ὑμεῖς τέλειοι, ὥσπερ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς τέλειός ἐστιν»19.
Ὅταν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἠχεῖ στὴν καρδιὰ γίνεται πανηγύρι. Συνάμα ὅμως ὁ Θεὸς συνάπτει μαζί μας διαθήκη καὶ προειδοποιεῖ. Ἡ εὐγνωμοσύνη τότε ἐκπηγάζει ἀπὸ τὰ βάθη τοῦ εἶναι μας, ἀλλὰ δὲν ἀρκεῖ. Πρέπει νὰ δεχθοῦμε τὸ χάρισμα μὲ φόβο, νὰ εἴμαστε συνετοὶ καὶ σοφοὶ οἰκονόμοι τοῦ θησαυροῦ ποὺ μᾶς ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός, καὶ «μετὰ αἰδοῦς καὶ εὐλαβείας» νὰ φυλάξουμε τὴν ἱερὰ παρακαταθήκη «εἰς ἡμέραν αἰῶνος» «διὰ Πνεύματος Ἁγίου τοῦ ἐνοικοῦντος ἐν ἡμῖν»20.
1#. Α’ Κορ. 3,16.
2#. Βλ. Ψαλμ. 81,1.
3#. Βλ. Λουκ. 12,21.
4#. Λουκ. 9,62.
5#. Ψαλμ. 32,15.
6#. Βλ. Ἰωάν. 12,50.
7#. Α’ Κορ. 15,32.
8#. Βλ. Α’ Ἰωάν. 3,14.
9#. Βλ. Ψαλμ. 118,32.
10#. Β’ Κορ. 7,1.
11#. Ἑβρ. 3,13.
12#. Βλ. Ἰωάν. 9,4.
13#. Πράξ. 4,12.
14#. Ὁ Ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης, σ. 275.
15#. Λουκ. 22,19· Α’ Κορ. 11,24-25.
16#. Βλ. Ἑβρ. 12,27.
17#. Α’ Κορ. 3,16-17.
18#. Λευϊτ. 11,44.
19#. Ματθ. 5,48.
20#. Βλ. Β’ Τιμ. 1,14.
Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας Ζάχαρου
https://www.pemptousia.gr/
https://iconandlight.wordpress.com/
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51670
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Πάρε θάρρος καί βάλε ἀρχή...!
Μή λυπᾶσαι νά ὑποτάσσεις τή σάρκα σου γιά χάρη τοῦ Χριστοῦ, γιατί Ἐκεῖνος τήν ἔπλασε!
Μήν τρομάζεις μπροστά στούς πόνους, γιατί Ἐκεῖνος ἔχει τή δύναμη κάθε πληγή νά θεραπεύσει!
Μή λυπᾶσαι νά Τοῦ προσφέρεις ὁλόκληρη τήν ὑπαρξή σου, γιατί Ἐκεῖνος θά τήν ἀνακαινίσει, θά τή δοξάσει στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν!
Ὅπως ὁ Χριστός ὑπέφερε γιά χάρη σου, ὑπόφερε κι ἐσύ γιά χάρη τοῦ Χριστοῦ!
Ρίξε ἕνα βλέμμα γύρω σου καί δές πόσος πόνος, πόση δυστυχία, πόσες θλίψεις ὑπάρχουν στούς ἀνθρώπους! Ὅσο κι ἄν πονᾶς, ὑπάρχουν ἄλλοι πού πονοῦν περισσότερο. Ὅσο κι ἄν δυστυχεῖς, ὑπάρχουν ἄλλοι πού δυστυχοῦν περισσότερο.
Δόξασε κι εὐχαρίστησε τόν Θεό πού δέν σοῦ στέλνει πιό μεγάλες συμφορές! Πάρε θάρρος, βάλε ἀρχή καί εὐαρέστησε Τον μέ τόν πνευματικό ἀγώνα σου! Μέ λίγο προσωρινό κόπο θ’ ἀπολαύσεις αἰώνια καί ἀτελεύτητα ἀγαθά!
Ἅγιος Δημήτριος τοῦ Ροστῶφ
Μή λυπᾶσαι νά ὑποτάσσεις τή σάρκα σου γιά χάρη τοῦ Χριστοῦ, γιατί Ἐκεῖνος τήν ἔπλασε!
Μήν τρομάζεις μπροστά στούς πόνους, γιατί Ἐκεῖνος ἔχει τή δύναμη κάθε πληγή νά θεραπεύσει!
Μή λυπᾶσαι νά Τοῦ προσφέρεις ὁλόκληρη τήν ὑπαρξή σου, γιατί Ἐκεῖνος θά τήν ἀνακαινίσει, θά τή δοξάσει στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν!
Ὅπως ὁ Χριστός ὑπέφερε γιά χάρη σου, ὑπόφερε κι ἐσύ γιά χάρη τοῦ Χριστοῦ!
Ρίξε ἕνα βλέμμα γύρω σου καί δές πόσος πόνος, πόση δυστυχία, πόσες θλίψεις ὑπάρχουν στούς ἀνθρώπους! Ὅσο κι ἄν πονᾶς, ὑπάρχουν ἄλλοι πού πονοῦν περισσότερο. Ὅσο κι ἄν δυστυχεῖς, ὑπάρχουν ἄλλοι πού δυστυχοῦν περισσότερο.
Δόξασε κι εὐχαρίστησε τόν Θεό πού δέν σοῦ στέλνει πιό μεγάλες συμφορές! Πάρε θάρρος, βάλε ἀρχή καί εὐαρέστησε Τον μέ τόν πνευματικό ἀγώνα σου! Μέ λίγο προσωρινό κόπο θ’ ἀπολαύσεις αἰώνια καί ἀτελεύτητα ἀγαθά!
Ἅγιος Δημήτριος τοῦ Ροστῶφ
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51670
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Ὅσον ἐσύ μέ ἀγάπη σκεπάζεις τόν ἀδελφόν...!
«Μήν κοιτάζεις τίς ἐλλείψεις τῶν ἄλλων, διότι, χωρίς νά τό καταλάβεις, θά γίνεσαι συνεργός τοῦ πονηροῦ καί ἀπρόκοπος στό ἀγαθό.
Μή συμμαχεῖς ἐν ἀγνοία σου μέ τόν ἐχθρό τῆς ψυχῆς σου!
Ὅσον ἐσύ μέ ἀγάπη σκεπάζεις τόν ἀδελφόν, τόσο ἡ Χάρις σέ προστατεύει καί σέ φυλάττει ἀπό τίς συκοφαντίες τῶν ἀνθρώπων!»
Ὅσιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής
«Μήν κοιτάζεις τίς ἐλλείψεις τῶν ἄλλων, διότι, χωρίς νά τό καταλάβεις, θά γίνεσαι συνεργός τοῦ πονηροῦ καί ἀπρόκοπος στό ἀγαθό.
Μή συμμαχεῖς ἐν ἀγνοία σου μέ τόν ἐχθρό τῆς ψυχῆς σου!
Ὅσον ἐσύ μέ ἀγάπη σκεπάζεις τόν ἀδελφόν, τόσο ἡ Χάρις σέ προστατεύει καί σέ φυλάττει ἀπό τίς συκοφαντίες τῶν ἀνθρώπων!»
Ὅσιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51670
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Δεν κατάφεραν να κλονίσουν την ατρόμητη ψυχή του. Η αδιάλειπτη προσευχή του π. Γαβριήλ και η παράδοσή του στο θέλημα του Θεού του έδωσαν πολλή δύναμη και χάρη...
Ο π. Γαβριήλ προσπαθούσε με κάθε τρόπο να αποτραβήξει τον κόσμο της Γεωργίας από την αμάθεια και την απιστία. Μετά το θάνατο του Στάλιν το 1953, οι νέοι ηγέτες της Σοβιετικής Ένωσης ξέσπασαν σε διάφορες βίαιες αντισταλινικές εκδηλώσεις. Τις τοπικιστικού χαρακτήρα διαδηλώσεις διαμαρτυρίας τις κατέπνιξε η σκληρότητα της νέας σοβιετικής ηγεσίας με κυριότερο θύμα τη γεωργιανή νεολαία. Στις 9 Μαρτίου 1956 χύθηκε πολύ αθώο αίμα, και οι Γεωργιανοί δεν πρόλαβαν καλά – καλά ούτε να θρηνήσουν τους πεθαμένους τους, ενώ οι αρχές εμπόδιζαν τους κληρικούς να παράσχουν τη βοήθειά τους. Μόνο τον π. Γαβριήλ δεν μπόρεσαν να σταματήσουν τα κυβερνητικά όργανα, ο οποίος έτρεχε να διαβάσει ευχές στους αδικοχαμένους Γεωργιανούς.
Ο άγιος δεν φοβόταν τις σοβιετικές αρχές ούτε την κακία του όχλου που είχε χάσει τα λογικά του. Έτσι, την 1η Μαΐου του 1965, ημέρα εορτής του κομμουνιστικού καθεστώτος, πολλοί άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί στους κεντρικούς δρόμους και τις πλατείες. Τα παρατεταγμένα τμήματα προχώρησαν προς την πλατεία του κυβερνείου, για να αποτίσουν φόρο τιμής στους άθεους και σκληροτράχηλους ηγέτες, των οποίων τα πορτρέτα ήταν κρεμασμένα παντού. Εκείνη τη μέρα, ακριβώς δίπλα από το κυβερνείο, στον ναό Κασβέτι βρισκόταν και ο π. Γαβριήλ μαζί με μερικούς πιστούς ακόμη. Ήταν περίλυποι, καθώς άκουγαν τις εορταστικές κραυγές του όχλου.
«Τον Χριστό Τον σταύρωσαν, κι αυτοί γιορτάζουν και προσκυνούν τον αντίχριστο. Κοίταξε εσύ το παιδί σου κι άσε σε μένα τα υπόλοιπα», είπε ο άγιος σε μια γυναίκα που ήταν πολύ στενοχωρημένη με όσα συνέβαιναν. Ύστερα μονολόγησε: «Τετέλεσται! Θεέ μου, πάω να ομολογήσω το άγιο όνομά Σου. Ξέρω πως μπορεί να μη γλιτώσω το θάνατο. Άλλωστε εγώ, Χριστέ μου, σε όλη μου τη ζωή ονειρευόμουν να μαρτυρήσω για χάρη Σου».
Ο π. Γαβριήλ κρατούσε στο χέρι του ένα μικρό μπουκάλι με νέφτι. Με βήμα ταχύ διέσχισε σαν κεραυνός τα πλήθη που ζητωκραύγαζαν μπροστά στο είδωλο τους, πλησίασε τη δωδεκάμετρη φωτογραφία του Λένιν, έριξε το νέφτι, άναψε φωτιά και φώναξε με βροντερή φωνή: «Αυτός γιατί θέλει δόξα; Δόξα οφείλουμε στον Χριστό και Θεό μας! Πώς προσκυνάτε τον αντίχριστο;».
Το πανό άρπαξε αμέσως φωτιά. Μπροστά στα μάτια των έκπληκτων διαδηλωτών, η φωτογραφία του αγαπημένου τους ηγέτη έγινε μια χούφτα στάχτη. Έμεινε μόνο το μαυρισμένο σκοινί της κορνίζας. Ο άγιος ήξερε πια πολύ καλά τι τον περίμενε μετά από αυτό. Εντούτοις, έμεινε εκεί ασάλευτος, παρακολουθώντας τις στάχτες που στροβιλίζονταν στον αέρα. Έντρομες οι κρατικές αρχές κάλεσαν αμέσως το 8ο Σύνταγμα Πυροβολικού και με εξοπλισμένα μηχανοκίνητα πλησίασαν τον π. Γαβριήλ, ο οποίος μπήκε ήρεμος σ’ ένα από αυτά. Κανείς δεν τόλμησε να τον αγγίξει, ενώ εκείνος προσευχόταν: «Κύριος εμοί βοηθός, και ου φοβηθήσομαι τι ποιήσει μοι άνθρωπος. Κύριος εμοί βοηθός, καγώ επόψομαι τους εχθρούς μου».1
Διηγείται ο π. Γαβριήλ σχετικά: «Με περικύκλωσαν οι στρατιώτες, όπως τον Χριστό. Φορούσα το μοναχικό μου ένδυμα και τον μεγάλο σταυρό στην καρδιά. Με οδήγησαν στον τρίτο όροφο ενός κτιρίου. Εκεί καθόταν κάποιος κουστουμαρισμένος, στον οποίο με υπέδειξαν ως τον παπά που έκαψε το πορτρέτο του Λένιν.
Όλοι οι αξιωματούχοι με κοίταζαν με περιέργεια και με κάποιο ενδιαφέρον. Άρχισαν να μου κάνουν διάφορες ερωτήσεις. Ήμουν έρμαιο στις διαθέσεις τους. Δίπλα μου στέκονταν κάποιοι που στις τσέπες τους έκρυβαν όπλα, για να με πυροβολήσουν αν… αντιδρούσα. Ήξερα τη δουλειά τους. Κομμουνιστές ήταν. Λύκοι με τη μορφή προβάτων! Στέκονταν σαν απλοί πολίτες και ύστερα θα έλεγαν: ¨Στρατιώτες τον πυροβόλησαν¨. Ύστερα μ’ έβαλαν να καθίσω. Προσπάθησαν να μου βγάλουν το σταυρό που φορούσα. Δεν τα κατάφεραν όμως.
–Τι έκανες; Με ρωτούσαν. Μπροστά στο υπουργείο πήγες κι έβαλες φωτιά;
–Εγώ τί έκανα; απάντησα. Να είστε καταραμένοι! Ελάτε να με σκοτώσετε επειδή έκαψα αυτόν τον σκύλο.
-Γκοντέρτζι, γιατί μας βρίζεις;
-Εσείς γιατί πήρατε τον Στάλιν από το μνημείο του και τον κάψατε; Εσείς είστε το κόμμα;
-Έχεις διαβάσει Μαρξ και Έγκελς;
-Ά! Μαρξ και Έγκελς…
–Μ’ αυτό που έκανες, ολόκληρο το Κρεμλίνο μας τηλεφωνά διαρκώς! Μας καλούν στην Τσέκα2 και μας απειλούν να μας διώξουν όλους από εδώ. Κι εσύ; Ξέρεις ότι απειλείσαι με την ποινή του θανάτου;
Τότε γέλασα. Έκανα το σταυρό μου και είπα: ¨Μέγας ει, Κύριε, και θαυμαστά τα έργα σου, και ουδείς λόγος εξαρκέσει προς ύμνον των θαυμασίων σου¨».
Έτσι, μη μπορώντας τα όργανα του αθεϊστικού καθεστώτος να λυγίσουν την ψυχή του π. Γαβριήλ άρχισαν να βασανίζουν το σώμα του. Και θα ήταν αδύνατο ν’ αντέξει τα μαρτύρια που υπέστη, αν δεν τον προστάτευε η χάρις του Κυρίου. Άρχισαν να τον κλοτσούν παντού στο πρόσωπο και στο σώμα. Του έσπασαν το σαγόνι και 17 κόκκαλα. Δεν κατάφεραν όμως να κλονίσουν την ατρόμητη ψυχή του.
Αμέσως μετά τον οδήγησαν στην απομόνωση της Κα Γκε Μπε και έριξαν το αιμόφυρτο σώμα του στο κελί των μελλοθανάτων, όπου τα όργανα του κομμουνιστικού κόμματος δεν δίσταζαν να βασανίζουν τους αντιρρησίες, να τους σκοτώνουν και να τους εξαφανίζουν˙ σε ένα υπόγείο ανήλιαγο, ανάερο, γεμάτο σαύρες, φίδια και ακαθαρσίες. Τάιζαν τον π. Γαβριήλ με μουχλιασμένο ψωμί και νερό. Χρησιμοποίησαν κάθε δυνατή μέθοδο για να κάμψουν το φρόνημά του, να χάσει το θάρρος του και να αρνηθεί την πίστη του. «Κατανοεῖ ὁ ἁμαρτωλὸς τὸν δίκαιον καὶ ζητεῖ τοῦ θανατῶσαι αὐτόν, ὁ δὲ Κύριος οὐ μὴ ἐγκαταλίπῃ αὐτὸν εἰς τὰς χεῖρας αὐτοῦ, οὐδὲ μὴ καταδικάσηται αὐτόν, ὅταν κρίνηται αὐτῷ.»,3 σχολίαζε ο π. Γαβριήλ στους πιστούς, περιγράφοντας τα βασανιστήριά του την περίοδο εκείνη.
Διηγείται ο ίδιος:
«Έβαλαν έναν δικό τους άνθρωπο να μου πει ότι είχε στο σπίτι του εικόνες και πως ήθελε να μου τις δείξει. Εγώ όμως πληροφορήθηκα από τον άγγελό μου πως ο άνθρωπος αυτός είχε λάβει οδηγίες να μου φέρει φωτογραφίες γυμνών γυναικών. Τότε του απάντησα πως εμείς δεν έχουμε τέτοιες εικόνες, κι ότι αυτές οι εικόνες είναι εργαλεία του Σατανά που μόνο αυτοί έχουν στο σπίτι τους. Ξαφνιάστηκε που ήξερα τι ήθελε να μου φέρει. Κάποια άλλη μέρα όμως τελικά τις έφερε, κι εγώ, χωρίς να τις κοιτάξω, τους τις έδωσα πίσω».
Τα κρατικά όργανα προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να κλονίσουν και να διαβρώσουν την πίστη του τολμηρού μοναχού. Κάθε βράδυ τον πήγαιναν για ανάκριση, όπου του υπέβαλαν αλλεπάλληλες ερωτήσεις παγίδα, με σκοπό να «τα χάσει» στις απαντήσεις του.
Διηγείται ο άγιος:
«Προσπαθούσαν να με μπερδέψουν και μου έλεγαν: ¨Αφού είσαι τρελός, γιατί δεν έκαψες την εικόνα του Χριστού;¨. Τότε έφερα στο νου μου το Σβετιτσχοβέλι, το Σαμτάβρο και όλες τις ομορφιές της Γεωργίας. Γι’ αυτά έπρεπε να θυσιαστώ. Όπως ο άγιος Άμπο της Τιφλίδας βασανίστηκε από τους Τούρκους, έτσι και εγώ να βασανιστώ από τους κομμουνιστές. Τελευταίος μάρτυρας ο Γαβριήλ. Έρχομαι! Τί έχω να φοβηθώ; ¨Θεέ μου¨, προσευχόμουν, ¨Εσύ που είσαι πανταχού παρών, μη με εγκαταλείπεις. Για χάρη αυτών των εικόνων που αναστήλωσα και της εκκλησίας που έχτισα, δώσε μου τώρα δύναμη. Εγώ είμαι μόνος. Δεν έχω κανέναν δίπλα μου¨. Και έφερνα στο νου μου τον άγιο Γεώργιο τον Αθωνίτη, τον άγιο Γαβριήλ,4 τον άγιο Συμεών τον Στυλίτη και τον άγιο Εκβτίμε. Τα βάσανά μου θα ήταν μια θυσία προς δόξαν Θεού, για την αθανασία της ψυχής, για την αγάπη προς τον πλησίον και για τον Θεό, σκεφτόμουν».
Η αδιάλειπτη προσευχή του π. Γαβριήλ και η παράδοσή του στο θέλημα του Θεού του έδωσαν πολλή δύναμη και χάρη. Και τι δεν υπέστη από τους βασανιστές του. Εκτός από τη σωματική βία που του άσκησαν, προσπάθησαν να τσαλακώσουν και την τιμή του, αλλά στάθηκε αδύνατο να τον καθυποτάξουν. Εκείνος δεν σταματούσε τα κηρύγματά του. Και συνεχίζει πάλι τη διήγησή του ο άγιος:
«Μου ζήτησαν να βγάλω το σταυρό μου και να τους τον δώσω. ¨Εγώ δεν πειράζω το σταυρό μου. Αν θέλετε, ελάτε εσείς να τον βγάλετε¨, τους απάντησα. Και πράγματι προσπάθησαν πολλές φορές, αλλά δεν τα κατάφερναν. Μου έκαναν ερωτήσεις κι εγώ τους έκανα κήρυγμα. ¨Τρελός είναι¨, έλεγαν, αλλά παρ’ όλα αυτά άκουγαν με ενδιαφέρον όσα τους έλεγα. Ήταν εκεί κι ένας εισαγγελέας με το επώνυμο Τσιντσάτζε. Φαινόταν καλός άνθρωπος. Με ρώτησαν πάλι:
-Γιατί έκαψες την εικόνα του Λένιν;
-Εσείς γιατί γράψατε ¨δόξα στον Λένιν¨; Η δόξα ανήκει μόνο στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, κι εσείς την αποδίδετε σε έναν άνθρωπο, και μάλιστα αντίχριστο.
Κάτω από το τραπέζι, στο οποίο με κάθιζαν, υπήρχαν μικρόφωνα. Κάποια στιγμή τους ρώτησα:
-Τί είναι αυτά; Νομίζετε πως δεν ξέρω ότι καταγράφονται όλα όσα λέμε;
-Ποιός είπε ότι αυτός είναι τρελός; Τώρα βλέπεις τον Χριστό; Με περιγέλασαν.
-Ναι, απάντησα.
-Δείξε Τον και σε μας, μου είπαν.
-Πετάξτε την κομματική σας ταυτότητα και θα σας Τον δείξω, τους υποσχέθηκα.
-Αυτός ο μοναχός θα μας τρελάνει όλους! Σχολίαζαν γελώντας οι ανακριτές».
Ο Θεός είχε σκεπάσει τον π. Γαβριήλ με τέτοια χάρη, που όλοι τον άκουγαν έκπληκτοι. Κάποια στιγμή σηκώθηκε ένας υπάλληλος και ομολόγησε: «Κι εγώ πιστεύω στον Ιησού Χριστό!». Αμέσως όμως επενέβησαν οι συνάδελφοί του και τον έβγαλαν έξω από την αίθουσα για να μη διασαλευτεί η τάξη.
Είναι γνωστό ότι κανείς δεν μπορούσε ν’ αντέξει τις βασανιστικές ανακρίσεις της κρατικής ασφάλειας. Γι’ αυτόν τον ανυπόταχτο μοναχό ζήτησαν ψυχιατρική γνωμάτευση. Ήθελαν με επίσημο έγγραφο να χαρακτηρίσουν τον π. Γαβριήλ τρελό, εξαιτίας της ακλόνητης πίστης του. Οι υπάλληλοι βρέθηκαν σε μεγάλο ηθικό δίλημμα. Η αληθινότητα των λόγων του αγίου και το μεγαλείο της πίστης του δεν επέτρεπαν στους υπαλλήλους να εκτελέσουν αβασάνιστα όσα τους είχε διατάξει η κεντρική εξουσία, η οποία επιζητούσε ακόμη και το θάνατό του.
Όταν τον υπέβαλαν σε ψυχιατρικές εξετάσεις, τον ρώτησαν ειρωνικά: «Τώρα που είσαι στα χέρια μας, πώς θα σε βοηθήσει ο Χριστός σου;». Κι ο άγιος απάντησε ήρεμα: «Σε εφτά μήνες θα βγω από δω. Θα έρθει η ώρα που το άγαλμα αυτού του σκύλου θα το γκρεμίσετε με τα ίδια σας τα χέρια. Και εκεί θα γίνει η πλατεία Τριανταφύλλων».5
Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής της Γεωργίας-წმ. ღირსი მამა გაბრიელი აღმსარე…Λίγο καιρό αργότερα ο π. Γαβριήλ μετήχθη από τη φυλακή στο ψυχιατρικό νοσοκομείο, όπου οι συνθήκες ήταν πολύ χειρότερες από αυτές της φυλακής. Ο διευθυντής και οι ψυχίατροι του νοσοκομείου προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να υπακούσουν και να εφαρμόσουν τις ρητές εντολές που είχαν λάβει από τα ανώτατα στελέχη του κόμματος. Τα βασανιστήρια δεν έλειπαν ούτε εκεί, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που πέθαιναν στα ψυχιατρεία, μην υποφέροντας τον εξευτελισμό, την αδικία και τη βάναυση συμπεριφορά των ιατρών. Για τη ζωή του στο ψυχιατρείο εξιστορεί ο άγιος:
«Οι άρρωστοι μου άρπαζαν το ψωμί και έμενα σχεδόν νηστικός. Ήθελαν να με ξυρίσουν αλλά δεν μπορούσαν ν’ αγγίξουν τα γένια μου. Ο Κύριος κοκάλωνε το χέρι τους και τους κυρίευε φόβος. Χτυπούσαν ο ένας τον άλλον, αλλά εμένα δεν τολμούσαν να με ακουμπήσουν˙ με προστάτευε ο Κύριος. Σε όλους έκαναν ηρεμιστική ένεση, όμως εγώ είχα καταλάβει πως σε μερικούς δεν χρειαζόταν˙ πολλοί θα θεραπεύονταν απλώς με μια ευχή. Έδιναν και φάρμακα που έπρεπε να τα πίνουμε υποχρεωτικά μπροστά στους γιατρούς. Εγώ μόλις έβαζα το φάρμακο στην παλάμη μου εξαφανιζόταν. Κι οι γιατροί με κοίταζαν έκπληκτοι. Αν μας έδιναν να φάμε κάτι με το ζόρι, εγώ ύστερα πήγαινα στην τουαλέτα και το έκανα εμετό, για να μη με πειράξει. Οι γιατροί ομολογούσαν ότι λίγο με φοβούνταν και λίγο με αγαπούσαν, ενώ οι ασθενείς κάθε πρωί που με έβλεπαν έλεγαν το Πάτερ ημών».
Ο άγιος περιέγραφε όλα όσα έζησε στο ψυχιατρείο με το χαρακτηριστικό του χιούμορ και το γλαφυρό, θεατρικό του ύφος, και οι πιστοί που τον άκουγαν γελούσαν. Διακόπτοντας όμως την αφήγησή του ξαφνικά, με πόνο και παράπονο έλεγε: «Ξέρετε όμως πόσο άσχημα και σκληρά ήταν όσα πέρασα; Δεν το χωράει ο νους σας». Και ύστερα συνέχιζε με το γνωστό του χιούμορ: «Ο γάιδαρος μισούσε το δυόσμο, κι όμως γέμισαν τη μύτη του. Για ό,τι μου προκαλούσε μεγάλη απέχθεια, με πήγαν από τη φυλακή στο τρελοκομείο, κι εκεί πήρα επισήμως τη σφραγίδα του τρελού. Σαν να με περιγελούσε ο τρισκατάρατος: ¨Βλέπεις; Τώρα εγώ τα κατάφερα και σε ονόμασαν τρελό¨».
Με τη χάρη του Θεού, ο π. Γαβριήλ γλίτωσε και βγήκε από το ψυχιατρείο.
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Ψλ. 117, 6-7.
2. Η Κεντρική Επιτροπή του κομμουνιστικού καθεστώτος στη Γεωργία.
3. Ψλ. 36, 32-3.
4. Ο Αγιορείτης ασκητής στον οποίο εμφανίστηκε η Υπεραγία Θεοτόκος λέγοντάς του να παραλάβει την εικόνα Της μέσα από τη θάλασσα, δείχνοντας έτσι την εύνοιά Της προς την Ι.Μ. Ιβήρων. Πρόκειται για τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Πορταΐτισσας.
5. Πράγματι, ύστερα από τριάντα χρόνια περίπου, η πλατεία Λένιν μετονομάστηκε σε πλατεία Τριανταφύλλων.
Από το βιβλίο «Ο Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν σαλός και ομολογητής (1929 – 1995).του «Μαλχάζι Τζινόρι, Μετάφραση: Νάνα Μερκβιλάτζε, Γλωσσική επιμέλεια: Φανή Ροπόκη. Αθήνα, Μάιος 2013. Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη.
https://iconandlight.wordpress.com/
Ο π. Γαβριήλ προσπαθούσε με κάθε τρόπο να αποτραβήξει τον κόσμο της Γεωργίας από την αμάθεια και την απιστία. Μετά το θάνατο του Στάλιν το 1953, οι νέοι ηγέτες της Σοβιετικής Ένωσης ξέσπασαν σε διάφορες βίαιες αντισταλινικές εκδηλώσεις. Τις τοπικιστικού χαρακτήρα διαδηλώσεις διαμαρτυρίας τις κατέπνιξε η σκληρότητα της νέας σοβιετικής ηγεσίας με κυριότερο θύμα τη γεωργιανή νεολαία. Στις 9 Μαρτίου 1956 χύθηκε πολύ αθώο αίμα, και οι Γεωργιανοί δεν πρόλαβαν καλά – καλά ούτε να θρηνήσουν τους πεθαμένους τους, ενώ οι αρχές εμπόδιζαν τους κληρικούς να παράσχουν τη βοήθειά τους. Μόνο τον π. Γαβριήλ δεν μπόρεσαν να σταματήσουν τα κυβερνητικά όργανα, ο οποίος έτρεχε να διαβάσει ευχές στους αδικοχαμένους Γεωργιανούς.
Ο άγιος δεν φοβόταν τις σοβιετικές αρχές ούτε την κακία του όχλου που είχε χάσει τα λογικά του. Έτσι, την 1η Μαΐου του 1965, ημέρα εορτής του κομμουνιστικού καθεστώτος, πολλοί άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί στους κεντρικούς δρόμους και τις πλατείες. Τα παρατεταγμένα τμήματα προχώρησαν προς την πλατεία του κυβερνείου, για να αποτίσουν φόρο τιμής στους άθεους και σκληροτράχηλους ηγέτες, των οποίων τα πορτρέτα ήταν κρεμασμένα παντού. Εκείνη τη μέρα, ακριβώς δίπλα από το κυβερνείο, στον ναό Κασβέτι βρισκόταν και ο π. Γαβριήλ μαζί με μερικούς πιστούς ακόμη. Ήταν περίλυποι, καθώς άκουγαν τις εορταστικές κραυγές του όχλου.
«Τον Χριστό Τον σταύρωσαν, κι αυτοί γιορτάζουν και προσκυνούν τον αντίχριστο. Κοίταξε εσύ το παιδί σου κι άσε σε μένα τα υπόλοιπα», είπε ο άγιος σε μια γυναίκα που ήταν πολύ στενοχωρημένη με όσα συνέβαιναν. Ύστερα μονολόγησε: «Τετέλεσται! Θεέ μου, πάω να ομολογήσω το άγιο όνομά Σου. Ξέρω πως μπορεί να μη γλιτώσω το θάνατο. Άλλωστε εγώ, Χριστέ μου, σε όλη μου τη ζωή ονειρευόμουν να μαρτυρήσω για χάρη Σου».
Ο π. Γαβριήλ κρατούσε στο χέρι του ένα μικρό μπουκάλι με νέφτι. Με βήμα ταχύ διέσχισε σαν κεραυνός τα πλήθη που ζητωκραύγαζαν μπροστά στο είδωλο τους, πλησίασε τη δωδεκάμετρη φωτογραφία του Λένιν, έριξε το νέφτι, άναψε φωτιά και φώναξε με βροντερή φωνή: «Αυτός γιατί θέλει δόξα; Δόξα οφείλουμε στον Χριστό και Θεό μας! Πώς προσκυνάτε τον αντίχριστο;».
Το πανό άρπαξε αμέσως φωτιά. Μπροστά στα μάτια των έκπληκτων διαδηλωτών, η φωτογραφία του αγαπημένου τους ηγέτη έγινε μια χούφτα στάχτη. Έμεινε μόνο το μαυρισμένο σκοινί της κορνίζας. Ο άγιος ήξερε πια πολύ καλά τι τον περίμενε μετά από αυτό. Εντούτοις, έμεινε εκεί ασάλευτος, παρακολουθώντας τις στάχτες που στροβιλίζονταν στον αέρα. Έντρομες οι κρατικές αρχές κάλεσαν αμέσως το 8ο Σύνταγμα Πυροβολικού και με εξοπλισμένα μηχανοκίνητα πλησίασαν τον π. Γαβριήλ, ο οποίος μπήκε ήρεμος σ’ ένα από αυτά. Κανείς δεν τόλμησε να τον αγγίξει, ενώ εκείνος προσευχόταν: «Κύριος εμοί βοηθός, και ου φοβηθήσομαι τι ποιήσει μοι άνθρωπος. Κύριος εμοί βοηθός, καγώ επόψομαι τους εχθρούς μου».1
Διηγείται ο π. Γαβριήλ σχετικά: «Με περικύκλωσαν οι στρατιώτες, όπως τον Χριστό. Φορούσα το μοναχικό μου ένδυμα και τον μεγάλο σταυρό στην καρδιά. Με οδήγησαν στον τρίτο όροφο ενός κτιρίου. Εκεί καθόταν κάποιος κουστουμαρισμένος, στον οποίο με υπέδειξαν ως τον παπά που έκαψε το πορτρέτο του Λένιν.
Όλοι οι αξιωματούχοι με κοίταζαν με περιέργεια και με κάποιο ενδιαφέρον. Άρχισαν να μου κάνουν διάφορες ερωτήσεις. Ήμουν έρμαιο στις διαθέσεις τους. Δίπλα μου στέκονταν κάποιοι που στις τσέπες τους έκρυβαν όπλα, για να με πυροβολήσουν αν… αντιδρούσα. Ήξερα τη δουλειά τους. Κομμουνιστές ήταν. Λύκοι με τη μορφή προβάτων! Στέκονταν σαν απλοί πολίτες και ύστερα θα έλεγαν: ¨Στρατιώτες τον πυροβόλησαν¨. Ύστερα μ’ έβαλαν να καθίσω. Προσπάθησαν να μου βγάλουν το σταυρό που φορούσα. Δεν τα κατάφεραν όμως.
–Τι έκανες; Με ρωτούσαν. Μπροστά στο υπουργείο πήγες κι έβαλες φωτιά;
–Εγώ τί έκανα; απάντησα. Να είστε καταραμένοι! Ελάτε να με σκοτώσετε επειδή έκαψα αυτόν τον σκύλο.
-Γκοντέρτζι, γιατί μας βρίζεις;
-Εσείς γιατί πήρατε τον Στάλιν από το μνημείο του και τον κάψατε; Εσείς είστε το κόμμα;
-Έχεις διαβάσει Μαρξ και Έγκελς;
-Ά! Μαρξ και Έγκελς…
–Μ’ αυτό που έκανες, ολόκληρο το Κρεμλίνο μας τηλεφωνά διαρκώς! Μας καλούν στην Τσέκα2 και μας απειλούν να μας διώξουν όλους από εδώ. Κι εσύ; Ξέρεις ότι απειλείσαι με την ποινή του θανάτου;
Τότε γέλασα. Έκανα το σταυρό μου και είπα: ¨Μέγας ει, Κύριε, και θαυμαστά τα έργα σου, και ουδείς λόγος εξαρκέσει προς ύμνον των θαυμασίων σου¨».
Έτσι, μη μπορώντας τα όργανα του αθεϊστικού καθεστώτος να λυγίσουν την ψυχή του π. Γαβριήλ άρχισαν να βασανίζουν το σώμα του. Και θα ήταν αδύνατο ν’ αντέξει τα μαρτύρια που υπέστη, αν δεν τον προστάτευε η χάρις του Κυρίου. Άρχισαν να τον κλοτσούν παντού στο πρόσωπο και στο σώμα. Του έσπασαν το σαγόνι και 17 κόκκαλα. Δεν κατάφεραν όμως να κλονίσουν την ατρόμητη ψυχή του.
Αμέσως μετά τον οδήγησαν στην απομόνωση της Κα Γκε Μπε και έριξαν το αιμόφυρτο σώμα του στο κελί των μελλοθανάτων, όπου τα όργανα του κομμουνιστικού κόμματος δεν δίσταζαν να βασανίζουν τους αντιρρησίες, να τους σκοτώνουν και να τους εξαφανίζουν˙ σε ένα υπόγείο ανήλιαγο, ανάερο, γεμάτο σαύρες, φίδια και ακαθαρσίες. Τάιζαν τον π. Γαβριήλ με μουχλιασμένο ψωμί και νερό. Χρησιμοποίησαν κάθε δυνατή μέθοδο για να κάμψουν το φρόνημά του, να χάσει το θάρρος του και να αρνηθεί την πίστη του. «Κατανοεῖ ὁ ἁμαρτωλὸς τὸν δίκαιον καὶ ζητεῖ τοῦ θανατῶσαι αὐτόν, ὁ δὲ Κύριος οὐ μὴ ἐγκαταλίπῃ αὐτὸν εἰς τὰς χεῖρας αὐτοῦ, οὐδὲ μὴ καταδικάσηται αὐτόν, ὅταν κρίνηται αὐτῷ.»,3 σχολίαζε ο π. Γαβριήλ στους πιστούς, περιγράφοντας τα βασανιστήριά του την περίοδο εκείνη.
Διηγείται ο ίδιος:
«Έβαλαν έναν δικό τους άνθρωπο να μου πει ότι είχε στο σπίτι του εικόνες και πως ήθελε να μου τις δείξει. Εγώ όμως πληροφορήθηκα από τον άγγελό μου πως ο άνθρωπος αυτός είχε λάβει οδηγίες να μου φέρει φωτογραφίες γυμνών γυναικών. Τότε του απάντησα πως εμείς δεν έχουμε τέτοιες εικόνες, κι ότι αυτές οι εικόνες είναι εργαλεία του Σατανά που μόνο αυτοί έχουν στο σπίτι τους. Ξαφνιάστηκε που ήξερα τι ήθελε να μου φέρει. Κάποια άλλη μέρα όμως τελικά τις έφερε, κι εγώ, χωρίς να τις κοιτάξω, τους τις έδωσα πίσω».
Τα κρατικά όργανα προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να κλονίσουν και να διαβρώσουν την πίστη του τολμηρού μοναχού. Κάθε βράδυ τον πήγαιναν για ανάκριση, όπου του υπέβαλαν αλλεπάλληλες ερωτήσεις παγίδα, με σκοπό να «τα χάσει» στις απαντήσεις του.
Διηγείται ο άγιος:
«Προσπαθούσαν να με μπερδέψουν και μου έλεγαν: ¨Αφού είσαι τρελός, γιατί δεν έκαψες την εικόνα του Χριστού;¨. Τότε έφερα στο νου μου το Σβετιτσχοβέλι, το Σαμτάβρο και όλες τις ομορφιές της Γεωργίας. Γι’ αυτά έπρεπε να θυσιαστώ. Όπως ο άγιος Άμπο της Τιφλίδας βασανίστηκε από τους Τούρκους, έτσι και εγώ να βασανιστώ από τους κομμουνιστές. Τελευταίος μάρτυρας ο Γαβριήλ. Έρχομαι! Τί έχω να φοβηθώ; ¨Θεέ μου¨, προσευχόμουν, ¨Εσύ που είσαι πανταχού παρών, μη με εγκαταλείπεις. Για χάρη αυτών των εικόνων που αναστήλωσα και της εκκλησίας που έχτισα, δώσε μου τώρα δύναμη. Εγώ είμαι μόνος. Δεν έχω κανέναν δίπλα μου¨. Και έφερνα στο νου μου τον άγιο Γεώργιο τον Αθωνίτη, τον άγιο Γαβριήλ,4 τον άγιο Συμεών τον Στυλίτη και τον άγιο Εκβτίμε. Τα βάσανά μου θα ήταν μια θυσία προς δόξαν Θεού, για την αθανασία της ψυχής, για την αγάπη προς τον πλησίον και για τον Θεό, σκεφτόμουν».
Η αδιάλειπτη προσευχή του π. Γαβριήλ και η παράδοσή του στο θέλημα του Θεού του έδωσαν πολλή δύναμη και χάρη. Και τι δεν υπέστη από τους βασανιστές του. Εκτός από τη σωματική βία που του άσκησαν, προσπάθησαν να τσαλακώσουν και την τιμή του, αλλά στάθηκε αδύνατο να τον καθυποτάξουν. Εκείνος δεν σταματούσε τα κηρύγματά του. Και συνεχίζει πάλι τη διήγησή του ο άγιος:
«Μου ζήτησαν να βγάλω το σταυρό μου και να τους τον δώσω. ¨Εγώ δεν πειράζω το σταυρό μου. Αν θέλετε, ελάτε εσείς να τον βγάλετε¨, τους απάντησα. Και πράγματι προσπάθησαν πολλές φορές, αλλά δεν τα κατάφερναν. Μου έκαναν ερωτήσεις κι εγώ τους έκανα κήρυγμα. ¨Τρελός είναι¨, έλεγαν, αλλά παρ’ όλα αυτά άκουγαν με ενδιαφέρον όσα τους έλεγα. Ήταν εκεί κι ένας εισαγγελέας με το επώνυμο Τσιντσάτζε. Φαινόταν καλός άνθρωπος. Με ρώτησαν πάλι:
-Γιατί έκαψες την εικόνα του Λένιν;
-Εσείς γιατί γράψατε ¨δόξα στον Λένιν¨; Η δόξα ανήκει μόνο στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, κι εσείς την αποδίδετε σε έναν άνθρωπο, και μάλιστα αντίχριστο.
Κάτω από το τραπέζι, στο οποίο με κάθιζαν, υπήρχαν μικρόφωνα. Κάποια στιγμή τους ρώτησα:
-Τί είναι αυτά; Νομίζετε πως δεν ξέρω ότι καταγράφονται όλα όσα λέμε;
-Ποιός είπε ότι αυτός είναι τρελός; Τώρα βλέπεις τον Χριστό; Με περιγέλασαν.
-Ναι, απάντησα.
-Δείξε Τον και σε μας, μου είπαν.
-Πετάξτε την κομματική σας ταυτότητα και θα σας Τον δείξω, τους υποσχέθηκα.
-Αυτός ο μοναχός θα μας τρελάνει όλους! Σχολίαζαν γελώντας οι ανακριτές».
Ο Θεός είχε σκεπάσει τον π. Γαβριήλ με τέτοια χάρη, που όλοι τον άκουγαν έκπληκτοι. Κάποια στιγμή σηκώθηκε ένας υπάλληλος και ομολόγησε: «Κι εγώ πιστεύω στον Ιησού Χριστό!». Αμέσως όμως επενέβησαν οι συνάδελφοί του και τον έβγαλαν έξω από την αίθουσα για να μη διασαλευτεί η τάξη.
Είναι γνωστό ότι κανείς δεν μπορούσε ν’ αντέξει τις βασανιστικές ανακρίσεις της κρατικής ασφάλειας. Γι’ αυτόν τον ανυπόταχτο μοναχό ζήτησαν ψυχιατρική γνωμάτευση. Ήθελαν με επίσημο έγγραφο να χαρακτηρίσουν τον π. Γαβριήλ τρελό, εξαιτίας της ακλόνητης πίστης του. Οι υπάλληλοι βρέθηκαν σε μεγάλο ηθικό δίλημμα. Η αληθινότητα των λόγων του αγίου και το μεγαλείο της πίστης του δεν επέτρεπαν στους υπαλλήλους να εκτελέσουν αβασάνιστα όσα τους είχε διατάξει η κεντρική εξουσία, η οποία επιζητούσε ακόμη και το θάνατό του.
Όταν τον υπέβαλαν σε ψυχιατρικές εξετάσεις, τον ρώτησαν ειρωνικά: «Τώρα που είσαι στα χέρια μας, πώς θα σε βοηθήσει ο Χριστός σου;». Κι ο άγιος απάντησε ήρεμα: «Σε εφτά μήνες θα βγω από δω. Θα έρθει η ώρα που το άγαλμα αυτού του σκύλου θα το γκρεμίσετε με τα ίδια σας τα χέρια. Και εκεί θα γίνει η πλατεία Τριανταφύλλων».5
Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής της Γεωργίας-წმ. ღირსი მამა გაბრიელი აღმსარე…Λίγο καιρό αργότερα ο π. Γαβριήλ μετήχθη από τη φυλακή στο ψυχιατρικό νοσοκομείο, όπου οι συνθήκες ήταν πολύ χειρότερες από αυτές της φυλακής. Ο διευθυντής και οι ψυχίατροι του νοσοκομείου προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να υπακούσουν και να εφαρμόσουν τις ρητές εντολές που είχαν λάβει από τα ανώτατα στελέχη του κόμματος. Τα βασανιστήρια δεν έλειπαν ούτε εκεί, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που πέθαιναν στα ψυχιατρεία, μην υποφέροντας τον εξευτελισμό, την αδικία και τη βάναυση συμπεριφορά των ιατρών. Για τη ζωή του στο ψυχιατρείο εξιστορεί ο άγιος:
«Οι άρρωστοι μου άρπαζαν το ψωμί και έμενα σχεδόν νηστικός. Ήθελαν να με ξυρίσουν αλλά δεν μπορούσαν ν’ αγγίξουν τα γένια μου. Ο Κύριος κοκάλωνε το χέρι τους και τους κυρίευε φόβος. Χτυπούσαν ο ένας τον άλλον, αλλά εμένα δεν τολμούσαν να με ακουμπήσουν˙ με προστάτευε ο Κύριος. Σε όλους έκαναν ηρεμιστική ένεση, όμως εγώ είχα καταλάβει πως σε μερικούς δεν χρειαζόταν˙ πολλοί θα θεραπεύονταν απλώς με μια ευχή. Έδιναν και φάρμακα που έπρεπε να τα πίνουμε υποχρεωτικά μπροστά στους γιατρούς. Εγώ μόλις έβαζα το φάρμακο στην παλάμη μου εξαφανιζόταν. Κι οι γιατροί με κοίταζαν έκπληκτοι. Αν μας έδιναν να φάμε κάτι με το ζόρι, εγώ ύστερα πήγαινα στην τουαλέτα και το έκανα εμετό, για να μη με πειράξει. Οι γιατροί ομολογούσαν ότι λίγο με φοβούνταν και λίγο με αγαπούσαν, ενώ οι ασθενείς κάθε πρωί που με έβλεπαν έλεγαν το Πάτερ ημών».
Ο άγιος περιέγραφε όλα όσα έζησε στο ψυχιατρείο με το χαρακτηριστικό του χιούμορ και το γλαφυρό, θεατρικό του ύφος, και οι πιστοί που τον άκουγαν γελούσαν. Διακόπτοντας όμως την αφήγησή του ξαφνικά, με πόνο και παράπονο έλεγε: «Ξέρετε όμως πόσο άσχημα και σκληρά ήταν όσα πέρασα; Δεν το χωράει ο νους σας». Και ύστερα συνέχιζε με το γνωστό του χιούμορ: «Ο γάιδαρος μισούσε το δυόσμο, κι όμως γέμισαν τη μύτη του. Για ό,τι μου προκαλούσε μεγάλη απέχθεια, με πήγαν από τη φυλακή στο τρελοκομείο, κι εκεί πήρα επισήμως τη σφραγίδα του τρελού. Σαν να με περιγελούσε ο τρισκατάρατος: ¨Βλέπεις; Τώρα εγώ τα κατάφερα και σε ονόμασαν τρελό¨».
Με τη χάρη του Θεού, ο π. Γαβριήλ γλίτωσε και βγήκε από το ψυχιατρείο.
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Ψλ. 117, 6-7.
2. Η Κεντρική Επιτροπή του κομμουνιστικού καθεστώτος στη Γεωργία.
3. Ψλ. 36, 32-3.
4. Ο Αγιορείτης ασκητής στον οποίο εμφανίστηκε η Υπεραγία Θεοτόκος λέγοντάς του να παραλάβει την εικόνα Της μέσα από τη θάλασσα, δείχνοντας έτσι την εύνοιά Της προς την Ι.Μ. Ιβήρων. Πρόκειται για τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Πορταΐτισσας.
5. Πράγματι, ύστερα από τριάντα χρόνια περίπου, η πλατεία Λένιν μετονομάστηκε σε πλατεία Τριανταφύλλων.
Από το βιβλίο «Ο Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν σαλός και ομολογητής (1929 – 1995).του «Μαλχάζι Τζινόρι, Μετάφραση: Νάνα Μερκβιλάτζε, Γλωσσική επιμέλεια: Φανή Ροπόκη. Αθήνα, Μάιος 2013. Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη.
https://iconandlight.wordpress.com/
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51670
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
"Πώς να σας το πω; Μου μετέδωσε την χάρι.."
(Ο Άγιος Πορφύριος και ο Γέρο Δημάς)
Ένα πρωί, κατά τις τρεισήμισι, επήγα στο Καθολικό, στην Αγία Τριάδα, για την ακολουθία. Ήταν νωρίς ακόμη.
Δεν είχε χτυπήσει ακόμη το σήμαντρο. Κανείς δεν ήταν μεςστην εκκλησία.
Κάθισα στον πρόναο, κάτω από μία σκάλα. Ήμουν αθέατος και προσευχόμουν.
Σε μια στιγμή ανοίγει η πόρτα της εκκλησίας και μπαίνει ένας ψηλός κι ηλικιωμένος μοναχός. Ήταν ο Γερο ‐ Δημάς.
Μόλις μπήκε, κοίταξε δεξιά ‐ αριστερά· δεν είδε κανένα. Τότε, λοιπόν, κρατώντας ένα μεγάλο κομποσχοίνι, άρχισε τις μετάνοιες τις στρωτές, πολλές και γρήγορες, κι έλεγε συνεχώς: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με ... Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς».
Σε λίγο έπεσε σ’ έκσταση. Δεν μπορώ, δεν βρίσκω λόγια να σας περιγράψω τη συμπεριφορά του απέναντι στον Θεό· κινήσεις αγάπης και λατρείας, κινήσεις θείου έρωτος, θείας αγάπης κι αφοσιώσεως.
Τον είδα να στέκεται, ν’ ανοίγει τα χέρια του όρθιος, σε σχήμα σταυρού, όπως έκανε ο Μωυσής στη θάλασσα, κι έκανε ένα πράγμα: «Ούουουουου! ...». Τι ήταν αυτό; Ήταν μέσα στην χάρι. Έλαμπε μέσα στο φως. Αυτό ήταν! Αμέσως μου μετέδωσε την ευχή.
Αμέσως μπήκα στη δική του ατμόσφαιρα.
Δεν με είχε δεί. Ακούστε με. Συγκινήθηκα κι άρχισα να κλαίω. Ήλθε σ’ εμένανε τον ταπεινό κι ανάξιο η χάρις του Θεού.
Πώς να σας το πω; Μου μετέδωσε την χάρι. Δηλαδή η χάρις που είχε εκείνος ο άγιος ακτινοβόλησε και στη δική μου ψυχή.
Μου μετέδωσε τα χαρίσματά του τα πνευματικά.
Λοιπόν, είχε πάθει έκσταση ο Γερο ‐ Δημάς. Χωρίς να το θέλει το έκανε. Δεν μπορούσε να κρατήσει το βίωμά του. Ούτε κι αυτό που λέω είναι σωστό. Δεν μπορώ να το εκφράσω. Αυτό είναι κατάληψις υπό του Θεού.
Αυτά δεν εξηγούνται. Καθόλου δεν εξηγούνται κι άμα τα εξηγήσεις, πέφτεις πολύ έξω. Όχι, δεν εξηγούνται, ούτε στα βιβλία αποδίδονται, ούτε γίνονται καταληπτά. Πρέπει να είσαι άξιος να τα καταλάβεις.
Στις τέσσερις η ώρα χτύπησαν οι καμπάνες. Ο Γερο ‐ Δημάς μόλις άκουσε τις καμπάνες, έκανε μερικές μετάνοιες και σταμάτησε να προσεύχεται. Κάθισε στο πεζούλι –νομίζω πως είναι κτιστό το πεζούλι στον πρόναο – ..
..Πίσω του άνοιξε την πόρτα ο Γερο ‐ Δημάς και μπήκε κι αυτός μέσα. Στάθηκε λίγο να τακτοποιηθεί στο στασίδι του για την ακολουθία, νομίζοντας πως κανείς δεν τον είχε δει. Κι εγώ χάθηκα μέσα απ’ τη σκιά της σκάλας και κρυφά και δειλά μπήκα μες στον κυρίως ναό.. Από τη στιγμή που μετέλαβα, μου ήλθε μια χαρά υπερβολική, ένας ενθουσιασμός.
Μετά την ακολουθία έφυγα στο δάσος μόνος μου, γεμάτος χαρά κι αγαλλίαση. Τρέλα! Νοερώς έλεγα την Ευχαριστία πηγαίνοντας για την καλύβα. Με πάθος έτρεχα μες στο δάσος, πηδούσα απ ́ τη χαρά μου , άνοιγα σ’ έκταση τα χέρια μ’ ενθουσιασμό, δυνατά και φώναζα: «Δόξα Σοι ο Θεοοός! Δόξα Σοι ο Θεοοός!». Ναι, τα χέρια μου μείνανε ξερά, γίνανε κόκκαλο, ξύλο, κι ανοιγμένα ίσια σχημάτιζαν με το σώμα μου σταυρό..
Το κεφάλι μου σηκωμένο προς τον ουρανό, το στέρνο ετέντωνε με τα χέρια να φύγει για τον ουρανό. Το μέρος που είναι η καρδιά επήγαινε να πετάξει. ... Πόση ώρα ήμουν σ’ αυτή την κατάσταση δεν ξέρω.
Όταν συνήλθα, έτσι όπως ήμουν, κατέβασα τα χεράκια μου και σιωπηλός με δάκρυα προχώρησα πάλι με βρεγμένα τα μάτια μου.
Οσίου Πορφυρίου
(Ο Άγιος Πορφύριος και ο Γέρο Δημάς)
Ένα πρωί, κατά τις τρεισήμισι, επήγα στο Καθολικό, στην Αγία Τριάδα, για την ακολουθία. Ήταν νωρίς ακόμη.
Δεν είχε χτυπήσει ακόμη το σήμαντρο. Κανείς δεν ήταν μεςστην εκκλησία.
Κάθισα στον πρόναο, κάτω από μία σκάλα. Ήμουν αθέατος και προσευχόμουν.
Σε μια στιγμή ανοίγει η πόρτα της εκκλησίας και μπαίνει ένας ψηλός κι ηλικιωμένος μοναχός. Ήταν ο Γερο ‐ Δημάς.
Μόλις μπήκε, κοίταξε δεξιά ‐ αριστερά· δεν είδε κανένα. Τότε, λοιπόν, κρατώντας ένα μεγάλο κομποσχοίνι, άρχισε τις μετάνοιες τις στρωτές, πολλές και γρήγορες, κι έλεγε συνεχώς: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με ... Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς».
Σε λίγο έπεσε σ’ έκσταση. Δεν μπορώ, δεν βρίσκω λόγια να σας περιγράψω τη συμπεριφορά του απέναντι στον Θεό· κινήσεις αγάπης και λατρείας, κινήσεις θείου έρωτος, θείας αγάπης κι αφοσιώσεως.
Τον είδα να στέκεται, ν’ ανοίγει τα χέρια του όρθιος, σε σχήμα σταυρού, όπως έκανε ο Μωυσής στη θάλασσα, κι έκανε ένα πράγμα: «Ούουουουου! ...». Τι ήταν αυτό; Ήταν μέσα στην χάρι. Έλαμπε μέσα στο φως. Αυτό ήταν! Αμέσως μου μετέδωσε την ευχή.
Αμέσως μπήκα στη δική του ατμόσφαιρα.
Δεν με είχε δεί. Ακούστε με. Συγκινήθηκα κι άρχισα να κλαίω. Ήλθε σ’ εμένανε τον ταπεινό κι ανάξιο η χάρις του Θεού.
Πώς να σας το πω; Μου μετέδωσε την χάρι. Δηλαδή η χάρις που είχε εκείνος ο άγιος ακτινοβόλησε και στη δική μου ψυχή.
Μου μετέδωσε τα χαρίσματά του τα πνευματικά.
Λοιπόν, είχε πάθει έκσταση ο Γερο ‐ Δημάς. Χωρίς να το θέλει το έκανε. Δεν μπορούσε να κρατήσει το βίωμά του. Ούτε κι αυτό που λέω είναι σωστό. Δεν μπορώ να το εκφράσω. Αυτό είναι κατάληψις υπό του Θεού.
Αυτά δεν εξηγούνται. Καθόλου δεν εξηγούνται κι άμα τα εξηγήσεις, πέφτεις πολύ έξω. Όχι, δεν εξηγούνται, ούτε στα βιβλία αποδίδονται, ούτε γίνονται καταληπτά. Πρέπει να είσαι άξιος να τα καταλάβεις.
Στις τέσσερις η ώρα χτύπησαν οι καμπάνες. Ο Γερο ‐ Δημάς μόλις άκουσε τις καμπάνες, έκανε μερικές μετάνοιες και σταμάτησε να προσεύχεται. Κάθισε στο πεζούλι –νομίζω πως είναι κτιστό το πεζούλι στον πρόναο – ..
..Πίσω του άνοιξε την πόρτα ο Γερο ‐ Δημάς και μπήκε κι αυτός μέσα. Στάθηκε λίγο να τακτοποιηθεί στο στασίδι του για την ακολουθία, νομίζοντας πως κανείς δεν τον είχε δει. Κι εγώ χάθηκα μέσα απ’ τη σκιά της σκάλας και κρυφά και δειλά μπήκα μες στον κυρίως ναό.. Από τη στιγμή που μετέλαβα, μου ήλθε μια χαρά υπερβολική, ένας ενθουσιασμός.
Μετά την ακολουθία έφυγα στο δάσος μόνος μου, γεμάτος χαρά κι αγαλλίαση. Τρέλα! Νοερώς έλεγα την Ευχαριστία πηγαίνοντας για την καλύβα. Με πάθος έτρεχα μες στο δάσος, πηδούσα απ ́ τη χαρά μου , άνοιγα σ’ έκταση τα χέρια μ’ ενθουσιασμό, δυνατά και φώναζα: «Δόξα Σοι ο Θεοοός! Δόξα Σοι ο Θεοοός!». Ναι, τα χέρια μου μείνανε ξερά, γίνανε κόκκαλο, ξύλο, κι ανοιγμένα ίσια σχημάτιζαν με το σώμα μου σταυρό..
Το κεφάλι μου σηκωμένο προς τον ουρανό, το στέρνο ετέντωνε με τα χέρια να φύγει για τον ουρανό. Το μέρος που είναι η καρδιά επήγαινε να πετάξει. ... Πόση ώρα ήμουν σ’ αυτή την κατάσταση δεν ξέρω.
Όταν συνήλθα, έτσι όπως ήμουν, κατέβασα τα χεράκια μου και σιωπηλός με δάκρυα προχώρησα πάλι με βρεγμένα τα μάτια μου.
Οσίου Πορφυρίου
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51670
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Στην Εκκλησία βρίσκουμε συνήθως δύο καταστάσεις ανθρώπων ….
Αυτούς που μπαίνουν για να θεραπευτούν και αυτούς που θέλουν να καλυφθούν.
Αυτούς που θέλουν να μετανοήσουν και αυτούς που θέλουν να μείνουν αμετανόητοι.
Αυτούς που θέλουν να εξομολογηθούν και αυτούς που θέλουν να αυτοδικαιωθούν.
Αυτούς που θέλουν να θεραπεύσουν την αμαρτία και αυτούς που θέλουν να βαπτίσουν την αμαρτία αρετή.
Αυτούς που θέλουν να διαλυθούν για τον πλησίον και αυτούς που θέλουν να διαλύσουν άλλους.
Αυτούς που θέλουν η ζωή τους να είναι ο Χριστός και αυτούς που θέλουν ο Χριστός απλά να είναι μέρος της ζωής τους όποτε και όταν το θελήσουν.
Αυτούς που θέλουν τον Χριστό και αυτούς που θέλουν κάτι από Εκείνον.
Αυτούς που παλεύουν για να θεραπεύσουν και να μεταμορφώσουν το “Είναι” τους και αυτούς που μένουν στο φαίνεσθαι και στο θεαθήναι.
Αυτούς που έρχονται σαν μετανοημένοι ληστές και πόρνες και αυτούς που μένουν αμετανόητοι Φαρισαίοι.
Αυτούς που θέλουν να διακονήσουν τον άνθρωπο και αυτούς που θέλουν να τους υπηρετούν οι άνθρωποι.
Αυτούς που ζητάνε βοήθεια από τον Χριστό για να κουβαλήσουν τον Σταυρό τους και αυτούς που κόβουν τον Σταυρό και τον πετάνε στα σκουπίδια.
Αυτούς που θέλουν τον Χριστό στην ζωή τους ως φίλο, αδερφό και οδηγό και αυτούς που τον θέλουν δικαστή εις βάρος των άλλων και τσιράκι τους.
Αυτούς που βλέπουν τον Χριστό ως πρόσωπο και αυτούς που βλέπουν τον Χριστό ως είδωλο.
Αυτούς που βλέπουν την Ορθοδοξία ως αποκάλυψη Θεού και αυτούς που την βλέπουν ως μια κοσμική θρησκεία.
Για όλους είναι ο Χριστός, όλους τους αγαπάει, όλους τους δέχεται, για όλους έχει το έλεος και την αγκαλιά Του ανοιχτή. Για τη δεύτερη κατάσταση των ανθρώπων απλά δεν θέλουν εκείνοι τον Χριστό και όχι ότι ο Χριστός δεν τους δέχεται.
Αμετανοησία σημαίνει αυτό το πράγμα : Με καλεί ο Χριστός να τρέξω στην αγκαλιά Του και εγώ δεν πάω γιατί ΔΕΝ ΘΕΛΩ…
Στη ζωή τα πάντα είναι θέμα επιλογών. . . Ακόμα και η κρίση είναι αυτό το πράγμα…
Η κρίση του Θεού τι είναι ; Ο βαθμός που θα μπει στο γραπτό που έχω γράψει ο ίδιος...Δεν φταίει λοιπόν ο εξεταστής αλλά θα γευτώ μέσα από την δική μου προσπάθεια τα ανάλογα αποτελέσματα.
Δύο σταυροί ένας αριστερά του Κυρίου και ο άλλος δεξιά…
Δύο πόρτες έχει η ζωή λέει ένα λαϊκό άσμα…
Δύο δρόμοι ως τρόποι μετοχής υπάρχουν και στην Εκκλησία ο δρόμος της μετανοίας και ο δρόμος της αμετανοησίας
Ο ένας δρόμος οδηγεί στον Χριστό και ό άλλος στον γκρεμό….
Τα πάντα είναι θέμα επιλογών… Καλή πορεία μετανοίας ..
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh . gr
Στον γκρεμό ή στον Χριστό ; - ΕΥΧΗ.gr
EUXH.GR
Στον γκρεμό ή στον Χριστό ; - ΕΥΧΗ.gr
Αυτούς που μπαίνουν για να θεραπευτούν και αυτούς που θέλουν να καλυφθούν.
Αυτούς που θέλουν να μετανοήσουν και αυτούς που θέλουν να μείνουν αμετανόητοι.
Αυτούς που θέλουν να εξομολογηθούν και αυτούς που θέλουν να αυτοδικαιωθούν.
Αυτούς που θέλουν να θεραπεύσουν την αμαρτία και αυτούς που θέλουν να βαπτίσουν την αμαρτία αρετή.
Αυτούς που θέλουν να διαλυθούν για τον πλησίον και αυτούς που θέλουν να διαλύσουν άλλους.
Αυτούς που θέλουν η ζωή τους να είναι ο Χριστός και αυτούς που θέλουν ο Χριστός απλά να είναι μέρος της ζωής τους όποτε και όταν το θελήσουν.
Αυτούς που θέλουν τον Χριστό και αυτούς που θέλουν κάτι από Εκείνον.
Αυτούς που παλεύουν για να θεραπεύσουν και να μεταμορφώσουν το “Είναι” τους και αυτούς που μένουν στο φαίνεσθαι και στο θεαθήναι.
Αυτούς που έρχονται σαν μετανοημένοι ληστές και πόρνες και αυτούς που μένουν αμετανόητοι Φαρισαίοι.
Αυτούς που θέλουν να διακονήσουν τον άνθρωπο και αυτούς που θέλουν να τους υπηρετούν οι άνθρωποι.
Αυτούς που ζητάνε βοήθεια από τον Χριστό για να κουβαλήσουν τον Σταυρό τους και αυτούς που κόβουν τον Σταυρό και τον πετάνε στα σκουπίδια.
Αυτούς που θέλουν τον Χριστό στην ζωή τους ως φίλο, αδερφό και οδηγό και αυτούς που τον θέλουν δικαστή εις βάρος των άλλων και τσιράκι τους.
Αυτούς που βλέπουν τον Χριστό ως πρόσωπο και αυτούς που βλέπουν τον Χριστό ως είδωλο.
Αυτούς που βλέπουν την Ορθοδοξία ως αποκάλυψη Θεού και αυτούς που την βλέπουν ως μια κοσμική θρησκεία.
Για όλους είναι ο Χριστός, όλους τους αγαπάει, όλους τους δέχεται, για όλους έχει το έλεος και την αγκαλιά Του ανοιχτή. Για τη δεύτερη κατάσταση των ανθρώπων απλά δεν θέλουν εκείνοι τον Χριστό και όχι ότι ο Χριστός δεν τους δέχεται.
Αμετανοησία σημαίνει αυτό το πράγμα : Με καλεί ο Χριστός να τρέξω στην αγκαλιά Του και εγώ δεν πάω γιατί ΔΕΝ ΘΕΛΩ…
Στη ζωή τα πάντα είναι θέμα επιλογών. . . Ακόμα και η κρίση είναι αυτό το πράγμα…
Η κρίση του Θεού τι είναι ; Ο βαθμός που θα μπει στο γραπτό που έχω γράψει ο ίδιος...Δεν φταίει λοιπόν ο εξεταστής αλλά θα γευτώ μέσα από την δική μου προσπάθεια τα ανάλογα αποτελέσματα.
Δύο σταυροί ένας αριστερά του Κυρίου και ο άλλος δεξιά…
Δύο πόρτες έχει η ζωή λέει ένα λαϊκό άσμα…
Δύο δρόμοι ως τρόποι μετοχής υπάρχουν και στην Εκκλησία ο δρόμος της μετανοίας και ο δρόμος της αμετανοησίας
Ο ένας δρόμος οδηγεί στον Χριστό και ό άλλος στον γκρεμό….
Τα πάντα είναι θέμα επιλογών… Καλή πορεία μετανοίας ..
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh . gr
Στον γκρεμό ή στον Χριστό ; - ΕΥΧΗ.gr
EUXH.GR
Στον γκρεμό ή στον Χριστό ; - ΕΥΧΗ.gr
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51670
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Στον Πειραιά, στην Ευαγγελίστρια, την Τετάρτη 16 Νοεμβρίου στις 7:30 το απόγευμα, θα μιλήσει ο π. Χαράλαμπος λίβυος Παπαδόπουλος.
Με θέμα: "Τι μας μαθαίνει ο θάνατος"
Με θέμα: "Τι μας μαθαίνει ο θάνατος"
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51670
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Αγαπημένε μου αδερφέ, δεν έχει νόημα αν αυτή την περίοδο αντικαταστήσεις την διατροφική σου καθημερινότητα με τροφές vegan, ούτε αν δεν αγγίζεις σεξουαλικά τον άνθρωπο που παντρεύτηκες. Αν αυτά τα κάνεις τυπικά και πας να ανοίξεις το στόμα σου στη Θεία Κοινωνία στις 25η Δεκεμβρίου με κλειστή την καρδιά σου, δεν θα έχει κανένα απολύτως νόημα αυτό που θα έχεις κάνει. Θα είναι ένας τυπικός αγώνας για τον αγώνα και όχι για έναν άλλο έρωτα, το Θείο Βρέφος.
Δεν είναι η νηστεία απλά μια τυπική αποχή από τις τροφές και από τον άνθρωπο που παντρευτήκαμε, ούτε κάνουμε τη νηστεία για να είμαστε τα «καλά παιδιά» του Θεού. Δεν έχει τέτοιες «ανάγκες» ο Θεός.
Στη νηστεία, η πυξίδα της καρδιάς αλλάζει προσανατολισμό. Πλέον κοιτάει τον ήλιο της δικαιοσύνης, τον Χριστό.
Λίγο φαγάκι, για να δώσεις και σε κάποιον που δεν έχει..
Αν θέλεις να κάνεις εγκράτεια, θα την κάνεις κατόπιν συμφωνίας με τον άνθρωπο που στεφανώθηκες εν Χριστώ και φυσικά σεβόμενος τις αντοχές και τις ανάγκες του άλλου, πάντα κάτω από το πετραχείλι.
Θα αυξήσεις όμως την προσευχή;
Αν δεν αγγίζεις τον άνθρωπό σου, αλλά από την άλλη δεν αγγίζεις με τον αγώνα και την προσευχή σου τον Θεό, τότε η εγκράτεια είναι ένα τυπικό Φασισαϊστικό γεγονός για να νιώσεις ότι κάποιος είσαι και κάτι κάνεις.
Αν θες να νηστέψεις . . .
Ακούμπησε περισσότερο τα γόνατά σου μαζί με την καρδιά σου στο πάτωμα, ώστε να κραυγάζεις για έλεος και σωτηρία.
Κοίταξε λιγάκι τον πλησίον σου. Φάε λιγότερο, όχι για να χάσεις κιλά, αλλά για να δώσεις και σε αυτόν που δεν κάνει δίαιτα, αλλά πεινάει.
Μην ξεχάσεις και τον πνευματικό, όχι για να του πεις για τη ζωή σου, αλλά για να αφήσεις την παλιά σου ζωή και να ακολουθήσεις τον Χριστό.
Παρακάλεσε τον Χριστό να σου φωτίσει το σκότος.
Να σου ανοίξει τα μάτια της καρδιάς .
Δεν νηστεύουμε για να απέχουμε, αλλά για να ερωτευτούμε . . .
Θέλεις λοιπόν να νηστέψεις; Να το κάνεις με την καρδιά σου όπως κάνεις τόσα άλλα όμορφα πράγματα στη ζωή σου .
Η νηστεία είναι μία κίνηση έρωτος που δεν περιγράφεται με λόγια, αλλά βιώνεται με την καρδιά.
Μην το κάνεις τυπικά, να το κάνεις με ένα γόνατο στο πάτωμα, παρέα με ένα δάκρυ.
Καλό αγώνα αδέρφια . . .
π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh . gr
Για σένα που σκέφτεσαι να νηστέψεις . . . - ΕΥΧΗ.gr
Δεν είναι η νηστεία απλά μια τυπική αποχή από τις τροφές και από τον άνθρωπο που παντρευτήκαμε, ούτε κάνουμε τη νηστεία για να είμαστε τα «καλά παιδιά» του Θεού. Δεν έχει τέτοιες «ανάγκες» ο Θεός.
Στη νηστεία, η πυξίδα της καρδιάς αλλάζει προσανατολισμό. Πλέον κοιτάει τον ήλιο της δικαιοσύνης, τον Χριστό.
Λίγο φαγάκι, για να δώσεις και σε κάποιον που δεν έχει..
Αν θέλεις να κάνεις εγκράτεια, θα την κάνεις κατόπιν συμφωνίας με τον άνθρωπο που στεφανώθηκες εν Χριστώ και φυσικά σεβόμενος τις αντοχές και τις ανάγκες του άλλου, πάντα κάτω από το πετραχείλι.
Θα αυξήσεις όμως την προσευχή;
Αν δεν αγγίζεις τον άνθρωπό σου, αλλά από την άλλη δεν αγγίζεις με τον αγώνα και την προσευχή σου τον Θεό, τότε η εγκράτεια είναι ένα τυπικό Φασισαϊστικό γεγονός για να νιώσεις ότι κάποιος είσαι και κάτι κάνεις.
Αν θες να νηστέψεις . . .
Ακούμπησε περισσότερο τα γόνατά σου μαζί με την καρδιά σου στο πάτωμα, ώστε να κραυγάζεις για έλεος και σωτηρία.
Κοίταξε λιγάκι τον πλησίον σου. Φάε λιγότερο, όχι για να χάσεις κιλά, αλλά για να δώσεις και σε αυτόν που δεν κάνει δίαιτα, αλλά πεινάει.
Μην ξεχάσεις και τον πνευματικό, όχι για να του πεις για τη ζωή σου, αλλά για να αφήσεις την παλιά σου ζωή και να ακολουθήσεις τον Χριστό.
Παρακάλεσε τον Χριστό να σου φωτίσει το σκότος.
Να σου ανοίξει τα μάτια της καρδιάς .
Δεν νηστεύουμε για να απέχουμε, αλλά για να ερωτευτούμε . . .
Θέλεις λοιπόν να νηστέψεις; Να το κάνεις με την καρδιά σου όπως κάνεις τόσα άλλα όμορφα πράγματα στη ζωή σου .
Η νηστεία είναι μία κίνηση έρωτος που δεν περιγράφεται με λόγια, αλλά βιώνεται με την καρδιά.
Μην το κάνεις τυπικά, να το κάνεις με ένα γόνατο στο πάτωμα, παρέα με ένα δάκρυ.
Καλό αγώνα αδέρφια . . .
π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh . gr
Για σένα που σκέφτεσαι να νηστέψεις . . . - ΕΥΧΗ.gr