"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Είναι μακάριος εκείνος που έχει όχι έναν σταυρό αλλά…πέντε

Γέροντα, το σταυρουδάκι που μου δώσατε το φορώ συνέχεια και με βοηθάει στις δυσκολίες.
– Να, τέτοια σταυρουδάκια είναι οι δικοί μας σταυροί, σαν αυτά που κρεμούμε στον λαιμό μας και μας προστατεύουν στην ζωή μας. Τι νομίζεις, έχουμε μεγάλο σταυρό εμείς;
Μόνον ο Σταυρός του Χριστού μας ήταν πολύ βαρύς, γιατί ο Χριστός από αγάπη προς εμάς τους ανθρώπους δεν θέλησε να χρησιμοποιήση για τον εαυτό Του την θεϊκή Του δύναμη.
Και στην συνέχεια σηκώνει το βάρος των σταυρών όλου του κόσμου και μας ελαφρώνει από τους πόνους των δοκιμασιών με την θεία Του βοήθεια και με την γλυκειά Του παρηγοριά.
Ο Καλός Θεός οικονομάει για τον κάθε άνθρωπο έναν σταυρό ανάλογο με την αντοχή του, όχι για να βασανιστή, αλλά για να ανεβή από τον σταυρό στον Ουρανό – γιατί στην ουσία ο σταυρός είναι σκάλα προς τον Ουρανό.
Αν καταλάβουμε τι θησαυρό αποταμιεύουμε από τον πόνο των δοκιμασιών, δεν θα γογγύζουμε, αλλά θα δοξολογούμε τον Θεό σηκώνοντας το σταυρουδάκι που μας χάρισε, οπότε και σε τούτη την ζωή θα χαιρόμαστε, και στην άλλη θα έχουμε να λάβουμε και σύνταξη και «εφάπαξ».
Ο Θεός μας έχει εξασφαλισμένα κτήματα εκεί στον Ουρανό. Όταν όμως ζητούμε να μας απαλλάξη από μια δοκιμασία, δίνει αυτά τα κτήματα σε άλλους και τα χάνουμε. Ενώ, αν κάνουμε υπομονή, θα μας δώση και τόκο.
Είναι μακάριος αυτός που βασανίζεται εδώ, γιατί, όσο πιο πολύ παιδεύεται σ’ αυτήν την ζωή, τόσο περισσότερο βοηθιέται για την άλλη, επειδή εξοφλά αμαρτίες.
Οι σταυροί των δοκιμασιών είναι ανώτεροι από τα «τάλαντα», από τα χαρίσματα, που μας δίνει ο Θεός. Είναι μακάριος εκείνος που έχει όχι έναν σταυρό αλλά πέντε. Μια ταλαιπωρία ή ένας θάνατος μαρτυρικός είναι και καθαρός μισθός.
Γι’ αυτό σε κάθε δοκιμασία να λέμε: «Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, γιατί αυτό χρειαζόταν για την σωτηρία μου».

Άγιος Παίσιος

Τότε αιφνιδίως θέλει έλθη η δίστομος ρομφαία και θα θανατώσει τόν πλάνον και τους οπαδούς αυτού»
ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΝΕΙΛΟΥ

Ο Όσιος Νείλος έζησε τον 16ο αιώνα. Κατήγετο από ένα χωρίον της Τριπόλεως της Πελοποννήσου. Ασκήτευσεν εις το Άγιον Όρος και εκοιμήθη την 12ην Νοεμβρίου του έτους 1651. Εκ του τάφου του Οσίου ανέβλυσεν ευωδέστατον μύρον δι' αυτό και ονομάζεται μυροβλήτης.
«Κατά το 1900 έτος βαδίζοντας προς τον μεσασμόν του 8ου αιώνος (5.508 χρόνια απο Αδάμ + 2000 μ.Χ. = 7.508 χρόνια) άρχεται ο κόσμος του καιρού εκείνου, να γίνεται αγνώριστος. Όταν πλησιάσει ο καιρός της ελεύσεως του Αντιχρίστου θα σκοτιστεί η διάνοια των ανθρώπων από τα πάθη τα της σαρκός και θα πληθυνθη σφόδρα η ασέβεια και η ανομία' τότε άρχεται ο κόσμος να γίνεται αγνώριστος μετασχηματίζονται αι μορφαί των ανθρώπων και δέν γνωρίζωνται οι άνδρες από τάς γυναίκας διά της αναισχύντου ενδυμασίας και των τριχών της κεφαλής' οι τότε άνθρωποι θά αγριέψουν και θα γίνουν ωσάν θηρία από την πλάνην του αντιχρίστου.

Δέν θα υπάρχει σεβασμός εις τούς γονεις και τους γεροντότερους, η αγάπη θα εκλείψει, οι ποιμένες των Χριστιανών Αρχιερείς και ιερείς θα είναι άνδρες κενόδοξοι, παντελώς μή γνωρίζοντες την δεξιάν οδόν από την αριστεράν.
Τότε θα αλλάξουν τά ήθη και αι παραδόσεις των Χριστιανών και της Εκκλησίας. Η σωφροσύνη θα απολεσθεί από τους ανθρώπους και θα βασιλεύσει η ασωτία. Το ψεύδος και η φιλαργυρία θα φθάσουν εις τόν μέγιστον βαθμόν, και ουαί εις τους θησαυρίζοντας αργύρια.
Αί πορνείαι, μοιχείαι, αρσενοκοιτίαι, κλοπαί και φόνοι, θά πολιτεύωνται, εν τω καιρω εκείνω, και διά την ενέργειαν της μεγίστης αμαρτίας και ασελγείας, οι άνθρωποι θέλουν στερηθεί την χάριν του Αγίου Πνεύματος όπου έλαβον εις το Άγιον Βάπτισμα ως και την τύψιν της συνειδήσεως.
Αί εκκλησίαι του Θεού θά στερηθούν ευλαβών και ευσεβών ποιμένων και αλοίμονον τότε εις τούς εν τω κόσμω ευρισκομένους Χριστιανούς οι οποίοι θα στερηθούν τελείως την πίστην, διότι δέν θά βλέπουν απο κανέναν φως επιγνώσεως, τότε θά αναχωρούν από τον κόσμον εις τα ιερά καταφύγια διά να εύρουν ψυχικήν ανακούφησιν των θλίψεών των και παντού θα ευρίσκουν εμπόδια και στεναχωρίας. Και πάντα ταυτα γενήσονται διά τό ότι ο Αντίχριστος θέλη κυριεύση τά πάντα, και γενήσεται εξουσιαστής πάσης της Οικουμένης και θά ποιη τέρατα και σημεια κατά φαντασίαν' θέλει δέ δώση πονηράν σοφίαν εις τόν ταλαίπωρον άνθρωπον, να εφεύρη νά ομιλεί ο είς πρός τον άλλον, από την μίαν άκρην της γης, έως την άλλην' τότε θά πέτανται στόν αέρα ως πτηνά και διασχίζοντες τόν βυθόν της θαλάσσης ως ιχθύες.

Και ταυτα πάντα ποιουντες οί δυστυχεις άνθρωποι, διαβουντες εν ανέσει, μή γνωρίζοντες οι ταλαίπωροι ότι ταυτα εστί πλάνη του Αντιχρίστου. Και τόσον θά προοδεύση την επιστήμην κατά φαντασίαν ο πονηρός, ώστε αποπλανησαι τούς ανθρώπους και μη πιστεύει είς την ύπαρξην του τρισυποστάτου Θεου.
Τότε βλέπων ο Πανάγαθος Θεός την απώλειαν του ανθρωπίνου γένους, θέλει κολοβώση τάς ημέρας, διά τους ολίγους σωζωμένους, διότι θέλει πλανείσαι εί δυνατόν και τους εκλεκτούς.
Τότε αιφνιδίως θέλει έλθη η δίστομος ρομφαία και θα θανατώσει τόν πλάνον και τους οπαδούς αυτού…».

pigizois

Καί οἱ λαϊκοί μποροῦν νά φθάσουν στήν τελειότητα τῆς ἁγιότητος, μᾶς βεβαιώνει ὁ μέγας Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (Λόγος στόν Ν´ Ψαλμόν τοῦ Δαβίδ), λέγοντας:
«Εἶναι δυνατόν καί ἐκεῖνος, πού ἔχει γυναίκα καί παιδιά καί πλοῦτον πολύν καί εἶναι ἔνδοξος στά κοσμικά πράγματα, ὄχι μόνον νά κλαίη κάθε ἡμέραν καί νά προσεύχεται καί νά μετανοῆ, ἀλλά ἐάν θέλη μπορεῖ νά φθάση καί στό τέλειον τῆς ἀρετῆς καί νά λάβη Πνεῦμα Ἅγιον καί νά γίνη φίλος τοῦ Θεοῦ καί νά ἀπολαμβάνη τήν θεωρίαν του».

“Ένας μόνο άνθρωπος, που ζει ενάρετα, μπορεί να σώσει ολόκληρη πόλη από την οργή του Θεού” Ιερός Χρυσόστομος

Με ποιο όνομα ιερό και άγιο να ονομάσουμε τον Άγιο Χρυσόστομο και να μη αρμόζη σε αυτόν;

Να τον ο­νομάσουμε άγγελο; Και του πρέπει, διότι αυτός έζη­σε στα αλήθεια μια ζωή ισάγγελη, με χαυμενίες, α­γρυπνίες, προσευχές και ασκήσεις υπερφυσικές...
Προ του θανάτου του τρεις ολόκληρους μήνες δεν έφαγε ολότελα ανθρώπινο φαγητό, ως άσαρκος και άυλος μέχρις ότου ετελεύτησε. Βάστασε με μό­νην εκείνη την άφθαρτη τροφή, που του έδωσαν και έφαγε οι ιεροί Απόστολοι, καθώς μαρτυρούν όλοι οι συγγραφείς του βίου του....
Να τον ονομάσουμε Απόστολον; Και μάλιστα, διότι αυτός με την πάγχρυση διδασκαλία του εσαγηνευσε πολλά έθνη και τα έφερε στην πίστη του Χρι­στού. Δι' αυτό και οι θείοι Απόστολοι εφάνησαν οφθαλμοφανώς εις αυτόν, ως ισαπόστολο, τόσες και τόσες φορές, ο Πέτρος και Ιωάννης δύο φορές.... Ο Παύλος στην Κων/πολι, όταν του ομιλούσε μυ­στικά στα αυτιά, ερμηνεύοντας τις επιστολές του, και όταν αισθητά τον εφίλησε, ευχαριστώντας αυ­τόν, αφού τα ερμήνευσε....
Να τον ονομάσουμε Προφήτην; Ναι, και αυτό το όνομα το απέκτησε διά των έργων... Επροφήτευσε στον άγιο Επιφάνιο πως δεν θέλει φθάσει να πάη στον θρόνο του..., αλλά και όταν εξωρίζονταν, περνώντας από την Νίκαια προφήτευσε στον πατέ­ρα του βασιλιά Μαυρίκιου, που ήταν άτεκνος, ότι έχει να γέννηση γιο που μέλλει να γίνη βασιλιάς, πως έχει να αμαρτήση, πλήν θέλει πάλιν μετανοή­σει και θέλει αξιωθεί της σωτηρίας, καθώς έτσι και τα πράγματα ακολούθησαν.

Να τον ονομάσουμε μάρτυρα; Ναι και του αρμό­ζει, επειδή εκτός από τις ασθένειες της υδρωπικίας, των πυρετών και της παντοτινής στομαχαλγίας, που έπασχε ο Τρισμακάριστος, έλαβε και πολλά βάσανα και μαρτύρια στις εξορίες του....
Διά αυτό και στον καιρό του θανάτου του, ήλ­θαν οι άγιοι μάρτυρες Βασιλίσκος ο ιερομάρτυς και Λουκιανός και τον προσκάλεσαν, για να έλθη στα ουράνια να συγκατοική με αυτούς ως συναθλη­τής.
Να τον ονομάσουμε Ιεράρχη και διδάσκαλο της Εκκλησίας; Ναι, βεβαιότατα! Θέλετε να το καταλά­βετε; Ακούσατε την φοβερή οπτασία που είδε ο επί­σκοπος της Αραβισσού Αδελφειός.
Αυτός έχοντας πολλή αγάπη να μάθη για τον ά­γιο Χρυσόστομο ποια δόξα αξιώθηκε να λάβη από τον Θεό στους ουρανούς, και παρακαλώντας συχνά γι' αυτό τον Κύριο ήλθε σε έκσταση και είδε ένα ωραιότατο άνδρα που του έδειξε σε τόπο λαμπρό ό­λους τους πατέρες και διδασκάλους· αλλά δεν είδε ανάμεσά τους τον Ιωάννη! Και λυπήθηκε κατάκαρδα. Τότε άκουσε φωνή αγγέλου που του είπε: « Ιωάννην τον της μετανοίας λέγεις; Άνθρωπος, που εί­ναι με σώμα, εκείνον να δει δεν μπορεί! διότι παρί­σταται εκεί, όπου ο θρόνος ο Δεσποτικός». Την ί­δια οπτασία είδε και ο άγιος Μάρκος ο ασκητής.

Να τον ονομάσουμε ρήτορα και εξηγητή των Θείων Γραφών;... Ο ρήτορας Λιβάνιος μπροστά στον Ιουλιανό τον παραβάτη, καίτοι εχθρός της πί­στεως, εκήρυξε ότι ο Ιωάννης υπερβαίνει στην ρη­τορική και την σοφία και τον Δημοσθένη, και τον Πλάτωνα.
Στην εξήγηση πάλι των Γραφών υπερέβαινε και αυτόν τον μέγα Θεολόγον Γρηγόριον. Ο βασι­λεύς Θεοδόσιος ο μέγας, παρεκάλεσε τον Γρηγόριο τον Θεολόγο να εξηγήση το ιερό Ευαγγέλιο, και το επεχείρησε. Παρακαλώντας τον Θεό να τον πλη­ροφορήση αν η εξήγηση του είναι ορθή, άκουσε από τον Θεό την εξής φωνή: «Ούτε σε σένα, ούτε σε κάποιον άλλο το χάρισμα αυτό έχει δοθεί παρά στον Ιωάννη της Αντιοχείας». Ο δε άγιος Πρόκλος ο Πατριάρχης, έλεγε: «Έτσι είμαι εγώ προς τον μα­κάριο Ιωάννη, όπως ακριβώς πηγή προς θάλασσα και ρυάκι προς ποταμό».
Γι' αυτό και σε κάθε διδαχή που έκαμνε ο Άγιος, οι άνθρωποι που άκουγαν, μη υποφέροντας την χαρά, κτυπούσαν πολλές φορές, κάτω από τον άμβωνα, όλοι με συμφωνία τα χέρια τους.
Σε ένα μόνο καιρό, που γινόταν λιτανεία στην Κων/πολη, εκ του προχείρου έκαμε 18 λόγους στο δρόμο το πάγχρυσο εκείνο στόμα! Τόση ευκολία εί­χε στο να ομιλή.

Τὴν χρυσήλατον σάλπιγγα, τὸ θεόπνευστον ὄργανον, τῶν δογμάτων πέλαγος ἀνεξάντλητον, τῆς Ἐκκλησίας τὸ στήριγμα, τὸν νοῦν τὸν οὐράνιον, τῆς σοφίας τὸν βυθόν, τὸν κρατῆρα τὸν πάγχρυσον, τὸν προχέοντα, ποταμοὺς διδαγμάτων μελιρρύτων, καὶ ἀρδεύοντα τὴν κτίσιν, μελῳδικῶς ἀνυμνήσωμεν.
*Όταν διαφθαρούν οι άρχοντες, οι σύμβουλοι, οι δικαστές, οι ιερείς, τίποτε πλέον δεν υπάρχει, που θα μπορέσει να εμποδίσει τον λαόν να καταστραφεί.
*Τα πουλιά έχουν φτερά για να αποφεύγουν τις παγίδες και οι άνθρωποι το λογικό για να αποφεύγουν τα αμαρτήματα.
*Δεν θα χρειαζότανε λόγια, αν έλαμπε η ζωή μας. Δεν θα χρειαζότανε δάσκαλοι, αν επιδεικνύαμε έργα. Κανείς δεν θα παρέμενε άπιστος, αν εμείς είμασταν πραγματικοί Χριστιανοί.

*Να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον, για να μάθουμε να σεβόμαστε και τον Θεό. Εκείνος που είναι θρασύς
*Άχρηστοι είναι οι πλούσιοι, ναι, άχρηστοι, εκτός κι αν είναι ελεήμονες και φιλάνθρωποι. Μα, δυστυχώς, λίγοι πλούσιοι, πολύ λίγοι ξεχωρίζουν για τη φιλανθρωπία τους. Οι περισσότεροι είναι βουτηγμένοι στη φιλαυτία, την ασπλαχνία, την αμαρτία. Γι' αυτό μην τους ζηλεύεις. Εσύ να σκέφτεσαι τον Πέτρο και τον Παύλο, να σκέφτεσαι τον Ιωάννη και τον Ηλία, να σκέφτεσαι τον ίδιο το Χριστό, ο οποίος δεν είχε που να γείρει το κεφάλι Του. Μιμήσου τη φτώχεια Εκείνου και των αγίων Του, που ήταν στερημένοι από τα υλικά αγαθά, είχαν όμως αμύθητα πνευματικά πλούτη.
*Η Εκκλησία ιδρύθηκε από τον Θεού και στερεώθηκε με το αίμα των μαρτύρων. Και όμως πολλοί την πολεμούν και την συκοφαντούν, χωρίς να διδάσκωνται από την ιστορία, ότι όσοι την πολέμησαν χάθηκαν, ενώ αντιθέτως εκείνη έχει ανυψωθή μέχρι του ουρανού. Διότι η Εκκλησία όταν πολεμιέται, νικά· όταν σκέφτονται εναντίον της κακά, αυτή εξαγνίζεται, όταν υβρίζεται, γίνεται πλέον λαμπρά. Δέχεται επιθέσεις, όμως δεν νικιέται ποτέ, κλυδωνίζεται μεν, χωρίς όμως να καταποντίζεται, υφίσταται διάφορα κακά, δεν ναυαγεί όμως ουδέποτε. Παλεύει, χωρίς ποτέ να ηττάται.

Αναρτήθηκε από π Παντελεήμων Kρούσκος

iereasanatolikisekklisias

Χρυσόστομος καί ἀγάπη
π. Δανιήλ Ἀεράκη

Μιά παληά ἱστορία λέει, ὅτι ὁ Θεός ἔχει τέσσερις ἀγγέλους - συμβούλους: Τόν ἄγγελο τῆς ἀγάπης, τόν ἄγγελο τῆς ἀλήθειας, τόν ἄγγελο τῆς δικαιοσύνης καί τόν ἄγγελο τῆς εἰρήνης. Ὅταν, λοιπόν, ἀποφάσισε νά φτειάξη τόν ἄνθρωπο, δέν εἶχαν ὅλοι οἱ ἄγγελοι τήν ἴδια γνώμη.
• Ὁ ἄγγελος τῆς ἀγάπης ἤθελε νά δημιουργηθῆ ὁ ἄνθρωπος, γιατί θά ἦταν ἕνα ὄν γεμᾶτο ἀγάπη καί στοργή! Ὁ ἄγγελος τῆς ἀλήθειας ὅμως διαφωνοῦσε, γιατί φοβόταν ὅτι θά συνεταιριζόταν μέ τό ψέμα! Ὁ ἄγγελος τῆς δικαιοσύνης ἀντίθετα ἤθελε τόν ἄνθρωπο, γιατί πίστευε ὅτι θά ἦταν δίκαιος! Μά ὁ ἄγγελος τῆς εἰρήνης στενοχωριόταν, ἀπό τόν φόβο τῆς πιθανότητας νά εἷναι ἕνα πλάσμα φιλοτάραχο καί φιλοπόλεμο!
• Καί οἱ τέσσερις ἐκφράζοντας τήν ἄποψι - τοποθέτησί τους λογομαχοῦσαν συνεχῶς. Γιά νά πάψη ἡ ἀναστάτωσις, ὁ Θεός πῆρε τόν ἄγγελο τῆς ἀλήθειας καί τόν πέταξε ἀπό τόν ουρανό στή γῆ!!! Καί ὅταν οἱ τρεῖς ἄγγελοι ἄρχισαν νά κλαῖνε γιά τόν χαμένο σύντροφό τους, ὁ Θεός τούς εἶπε: «Ἡ ἀλήθεια θά ὑψώνεται πάντοτε ἀπό τή γῆ στόν οὐρανό, ὁπότε οἱ ἄνθρωποι θά τήν σέβωνται».
• Δυστυχῶς οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι δέν σέβονται τήν ἀλήθεια, γιατί δέν σέβονται τόν Ἄγγελο, πού δέν Τόν πέταξε ὁ Θεός στή γῆ, ἀλλ’ ἦλθε μόνος Του στή γῆ. Εἶναι ὁ «Μεγάλης Βουλῆςς Ἄγγελος». Εἶναι ὁ Δημιουργός τῶν ἀγγέλων. Εἶναι ὁ Θεός τῆς Ἀγάπης. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ἡ σαρκωμένη Ἀγάπη.
• Ὅποιος ἔχει τόν Χριστό, αὐτός ἔχει καί τούς τέσσερις ἀγγέλους τῆς παραβολικῆς ἱστορίας. Ἔχει καί τήν Ἀλήθεια, ἀφοῦ ὁ Ἰησοῦς αὐτοπροσδιορίζεται: «Ἐγώ εἶμαι ἡ Ἀλήθεια» (Ἰωάν. ιδ' . Ἔχει καί τή Δικαιοσύνη, ἀφοῦ ὁ Ἰησοῦς θά ξανάρθη «ὡς δίκαιος κριτής» (Β' Τιμ. δ' . Ἔχει καί τήν Εἰρήνη, ἀφοῦ προσφέρεται ὡς Εἰρήνη καί λέει «εἰρήνην τήν ἐμήν δίδωμι ὑμῖν» (Ἰωάν. ιδ' 27). Κυρίως ἔχει τήν ΑΓΑΠΗ.
• Γιά τήν ἀγάπη μιλάει ὁ κατ’ ἐξοχήν ἄνθρωπος καί κήρυκας τῆς ἀγάπης, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ἡ ἀγάπη δέν ἦταν μόνο ὁ ἄξονας τῶν ὁμιλιῶν του. Ἦταν καί τό ὅπλο, πού ἀντιμετώπιζε τόσο τούς ἐχθρούς του, ὅσο καί τούς δυστυχισμένους τῆς ζωῆς. Στό μῖσος τῶν ἐχθρῶν του ἀντέτασσε τήν ἀγάπη τῆς συγγνώμης. Στίς ἀνάγκες τῶν φτωχών ἐπεστράτευε τήν ἀγάπη τῆς φιλανθρωπίας.
«Χαίροις τῶν ὀρφανῶν ὁ πατήρ.
Ἀδικουμένων ὀξυτάτη βοήθεια.
Πενήτων ἡ χορηγία.
Ἡ τῶν πεινώντων τροφή.
Τῶν ἁμαρτανόντων ἡ διόρθωσις.
Ψυχῶν εὐστοχώτατος
ἰατρός καί σεμνότατος.
Θεολογίας ὑψηλῆς ἡ ἀκρίβεια.
Ἡ σαφήνεια τῶν Γραφῶν
τῶν τοῦ Πνεύματος.
Ἡ θεωρία καί πρᾶξις,
αἱ τῆς σοφίας ἀκρότητες».
(ἑσπερινός 13ης Νοεμβρίου)
• Χρυσόστομος! Ὁ πιστότερος καί φλογερότερος, μετά τόν Παῦλο, ἐργάτης τοῦ Χριστοῦ.
• Χρυσόστομος! Ὁ θερμότερος κήρυκας τῆς ἀληθείας καί τῆς ἀγάπης.
• Χρυσόστομος! Ὁ ἁγνότερος διάκονος τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ.
• Χρυσόστομος! Ὁ ἀσκητής στήν προσωπική του ζωή, ἀλλά καί ὁ κοινωνικός ἐργάτης μέ τήν πιό πλατειά καρδιά.
• Χρυσόστομος! Ὁ αὐστηρός ἐλεγκτής τῶν δημοσίων σκανδάλων στήν Πολιτεία καί στήν Ἐκκλησία, ἀλλά καί ὁ στοργικός πατέρας ὅλων τῶν πονεμένων καί θλιμμένων.
• Χρυσόστομος! Ὁ ἀετός τοῦ ἄμβωνα, ἀλλά καί τό πτηνό τῆς ἐρήμου.
• Χρυσόστομος! Ὁ φωτεινή διάνοια, ἀλλά καί ἡ εὐαίσθητη καρδιά.
• Χρυσόστομος! Ὁ ἐλεήμων καί φιλάνθρωπος, ἀλλά καί ὁ θαρραλέος ἀγωνιστής τῆς πιό ἁγιασμένης παρρησίας.
• Χρυσόστομος! Ὁ φίλος τοῦ λαοῦ, ὁ ἐχθρός τῶν σκληρῶν πλουσίων.
• Χρυσόστομος! Ὁ ἄνθρωπος πού μισήθηκε, ἀλλά καί ἀγαπήθηκε ὅσο λίγοι μέσα στήν ἱστορία.
• Χρυσόστομος! Ὁ βασιλιάς τῶν ἱεροκηρύκων, ὁ γίγαντας τοῦ πνεύματος, τό λιοντάρι τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ποταμός τῆς σοφίας, ὁ κοσμήτωρ τῆς εὐσεβείας, ὁ μάρτυρας τῆς ἀληθείας.
• Χρυσόστομος! Ἄν μπορῆ τό φῶς τῆς πυγολαμπίδας νά συγκριθῆ μέ τό φῶς τοῦ ἥλιου, ἄλλο τόσο μποροῦν νά συγκριθοῦν οἱ κοσμικοί ῥήτορες καί οἱ λοιποί χειριστές τοῦ λόγου, μέ τόν κήρυκα, πού σελάγιζε στούς ἄμβωνες τῆς Ἀντιοχείας καί τῆς Κωνσταντινουπόλεως.
• Χρυσόστομος! Ἄν μπορῆ ὁ νάνος νά συγκριθῆ μέ τόν γίγαντα, ἄλλο τόσο μποροῦμε νά συγκριθοῦμε κήρυκες καί λοιποί θεολόγοι μέ τόν γίγαντα τῆς ἁγιότητας, μέ τόν ὀξυνούστατο ἑρμηνευτή τῶν Γραφῶν, μέ τόν ἀπαράμιλλο «ἄγγελο» τοῦ Σταυρού καί τῆς Ἀναστάσεως.
• Χρυσόστομος! Ἄν τό ἀηδόνι κελαηδῆ γλυκύτερα ἀπό ὅλα τά πτηνά, αὐτός κελάηδησε καί κελαηδεῖ μέ τά συγγράμματα καί τίς ὁμιλίες του θελκτικώτερα ἀπό ὁποιοδήποτε ἄλλο πτηνό τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς.
• Χρυσόστομος! Ἄν τό λιοντάρι εἶναι ὁ βασιλιάς τῶν ζῴων, ἐκεῖνος εἶναι ὁ βασιλιάς τοῦ προφητικοῦ, ἀφυπνιστικοῦ καί παραμυθητικοῦ λόγου.
• Χρυσόστομος! Tό λαμπρότερο ἀστέρι τῆς Ἐκκλησίας, πού ἀνέτειλε τόν 4ο αἰῶνα μ.Χ. καί ἐξακολουθεῖ ν’ ἀστράφτη στόν ὁρίζοντα τῆς Ἐκκλησίας.

ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ ΑΜΑΡΤΙΩΝ ΘΥΣΙΑΣ ΑΝΑΦΕΡΕΙΝ

"Ὅς οὐκ ἔχει καθ' ἡμέραν ἀνάγκην, ὥσπερ οἱ ἀρχιερεῖς, πρότερον ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτιῶν θυσίας ἀναφέρειν, ἔπειτα τῶν τοῦ λαοῦ· τοῦτο γὰρ ἐποίησεν ἐφάπαξ ἑαυτὸν ἀνενέγκας" (Ἑβρ. 7,27) .
"Αυτός δεν έχει ανάγκη, όπως οι άλλοι αρχιερείς, να προσφέρει καθημερινά θυσίες, πρώτα για τις δικές του αμαρτίες κι έπειτα για τις αμαρτίες του λαού. Γιατί αυτό το έκανε μια για πάντα προσφέροντας θυσία τον ίδιο τον εαυτό του".

"Αναφέρειν". Μ' αυτή την φράση ο Απόστολος Παύλος απευθύνεται στους συμπατριώτες του στην " προς Εβραίους" επιστολή του και συγκρίνει τους αρχιερείς της Παλαιάς Διαθήκης με τον Χριστό, ως τον Μέγα Αρχιερέα, ο οποίος δεν πρόσφερε μία φορά τον χρόνο, κατά την ιουδαϊκή παράδοση, την εξιλαστήρια θυσία υπέρ του λαού στα Άγια των Αγίων, αλλά μια για πάντα προσφέροντας θυσία τον ίδιο τον εαυτό Του στον Σταυρό υπέρ της του κόσμου ζωής. Οι αρχιερείς της Παλαιάς Διαθήκης είχαν να προσεύχονται και να αναφέρονται στον Θεό για τις δικές τους αμαρτίες και για τις αμαρτίες των ανθρώπων. Ο Χριστός ήταν αναμάρτητος. Πρόσφερε, επομένως, τον εαυτό Του ως θυσία για τις δικές μας αμαρτίες, για να μπορούμε να νικούμε τον πνευματικό θάνατο, ο οποίος μάς περιβάλλει από την πρώτη στιγμή της ύπαρξής μας στον χρόνο, τον κόσμο και την ιστορία, καθότι οι άνθρωποι επιλέγουμε, σε μία διαρκή πορεία πτώσης, να χρησιμοποιούμε την ελευθερία μας καθιστώντας τον εαυτό μας θεό.
Και είναι πνευματικός ο θάνατός μας διότι δεν μπορούμε να κατανοήσουμε την μεγάλη και μοναδική αλήθεια: ότι η ύπαρξή μας είναι πεπερασμένη, καθότι κτιστή. Ότι πλαστήκαμε για να βρούμε την οδό προς τον Θεό , κοινωνώντας εν αγάπη τόσο μαζί Του όσο και με τον πλησίον μας, αφήνοντας στην άκρη την ψευδαίσθηση ότι έχουμε μοναδική δύναμη, που μας καθιστά ανώτερους και από τον Θεό και τον πλησίον. Διότι θάνατος είναι η υπερτίμηση του εαυτού μας, όχι μόνο διότι φέρνει συγκρούσεις και ρήξεις, αλλά και διότι έχουμε πλαστεί να αγαπούμε και να συνυπάρχουμε. Θάνατος είναι, επομένως, η απάρνηση της ταυτότητας της ύπαρξής μας και η απόφασή μας να ζούμε χωρίς την αγάπη για τον Θεό και τον πλησίον ως την προτεραιότητά μας. Και τότε χάνουμε το αληθινό μας νόημα, πελαγοδρομούμε και νικιόμαστε από τα παρόντα και τον διάβολο, τον αρνητή του Θεού και της αγάπης Του, που μας συμπαρασύρει στο παιχνίδι της αυτοθέωσης.
"Αναφέρειν". Κι όμως υπάρχει απάντηση. Είναι αυτή που ζούμε κάθε φορά στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, όπως αυτό μας το κατέγραψε και μας το άφησε ως παρακαταθήκη πολύτιμη ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Τα πάντα στην ζωή μας γίνονται αναφορά: ο εαυτός μας, ο πλησίον, ο κόσμος, ο φίλος, ο εχθρός, τα έργα του Θεού και τα δικά μας έργα, ακόμη και οι αμαρτίες μας, διότι κι αυτές συγχωρούνται αν τις παραθέσουμε στο Χριστό, στα τίμια δώρα συμπεριλαμβανόμενα, "τα σα εκ των σων", όπως λέμε στον Θεό. Και καθώς τα πάντα αναφέρονται στον Θεό, τότε επέρχεται μία αλλαγή, όχι μόνο νοοτροπίας, αλλά και ζωής: η αγάπη και η ευγνωμοσύνη στον Θεό μάς κάνουν να υπερβαίνουμε τον θάνατο. Διότι ξαναβρίσκουμε την ταυτότητα της ύπαρξής μας, όχι μόνο εκείνη την στιγμή της θείας λειτουργίας, αλλά παίρνουμε δύναμη αυτός ο τρόπος, αυτό το ήθος να αλλάξει, να μεταμορφώσει την ζωή μας.

"Αναφέρειν". Η Εκκλησία συγκροτείται, υπάρχει ως σώμα Χριστού έχοντας ως προτεραιότητα όχι να μας απαλλάσσει από τις ενοχές για τις αμαρτίες μας, αλλά για να μας δείχνει την οδό της αναφοράς. Κάθε έργο αγάπης, κάθε προσευχή, κάθε μετοχή μας στα μυστήριά της, κάθε ευλογία που ζητούμε για την ζωή και τις στάσεις που κάνουμε σ' αυτήν, για τις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας, είναι αναφορά. Συγχωρώ, γιατί έχοντας ως αναφορά της ζωής μας τον τρόπο του Χριστού, Εκείνον μιμούμαι. Ελεώ γιατί Εκείνος πρώτος μας ελέησε. Μοιράζομαι, γιατί Εκείνος πρώτος μοιράστηκε με μας την αγάπη και μάς έδωσε την χάρη να γίνουμε θεοί μαζί Του, νικώντας την κτιστότητα και την φθορά διά της αναστάσεως. Παλεύω να νικήσω το θέλημά μου, διότι Εκείνος μου το ζητά, να αγαπώ τον πλησίον όπως τον εαυτό μου, και δεν αγαπάς, αν δε νιώθεις τι ανάγκη έχει ο πλησίον σου και πώς μπορεί εκείνος να γίνει αυθεντικά χαρούμενος μέσα από την σχέση μαζί σου. Μετανοώ για τις αμαρτίες και τα λάθη μου, γιατί τίποτα, ούτε κι αυτές και αυτά δεν μπορούν να με χωρίσουν από την αγάπη του Θεού, αλλά και γιατί γνωρίζω ότι ακόμη κι αν ο πλησίον μου με πληγώνει ή τον πληγώνω, πάντοτε υπάρχει το περιθώριο για μια καινούργια αρχή.
"Αναφέρειν". Ο δρόμος των αγίων. Ο δρόμος της πίστης. Ο δρόμος της αγάπης. Σε καιρούς εγωκεντρισμού, εγκλεισμού στον εαυτό μας, στα πάθη και τις επιθυμίες μας, όπου εψύγη η αγάπη ων πολλών, όπου το "εμείς" περιθωριοποιείται ας το κατανοήσουμε ότι η αναφορά του εαυτού μας και των πάντων στην Εκκλησία είναι η οδός που σώζει και δίνει νόημα αλήθειας, αγάπης και όντως ζωής. Διότι στο "αναφέρειν" βρίσκεται ο Χριστός!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
13 Νοεμβρίου 2022
Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ: Ο ΧΡΥΣΟΡΡΟΑΣ ΠΟΤΑΜΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

Ο 4ος μ. Χ. αιώνας χαρακτηρίζεται ως ο «χρυσός αιώνας της Θεολογίας», χάρις στους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας μας, οι οποίοι έζησαν και έδρασαν την συγκεκριμένη εκείνη χρονική περίοδο. Ένας από αυτούς ήταν και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο οποίος συγκαταλέγεται στους κορυφαίους Πατέρες της Εκκλησίας μας και στους μεγάλους άνδρες της ιστορίας. Μάλιστα ανήκει στη χορεία των Τριών Ιεραρχών, μαζί με τον Μέγα Βασίλειο και τον Γρηγόριο το Θεολόγο.

Γεννήθηκε στην Αντιόχεια το 354, κατ’ άλλους το 347. Ο πατέρας του ονομαζόταν Σεκούνδος. Ήταν στρατηγός και ειδωλολάτρης, τον οποίο μετέστρεψε στον Χριστιανισμό η σύζυγός του και μητέρα του Ιωάννη, η υπέροχη Ανθούσα. Ο πατέρας του πέθανε νωρίς, αφήνοντας μόνους, την 20χρονη Ανθούσα με τον μικρό Ιωάννη. Εκείνη ανάλαβε να τον μεγαλώσει με παιδεία και φόβο Θεού και να του δώσει χριστιανική ανατροφή. Ως ευκατάστατη, φρόντισε να τον σπουδάσει στα καλλίτερα σχολεία της Αντιόχειας. Αφού ολοκλήρωσε την εγκύκλιο μόρφωσή του, προσκολλήθηκε στον ονομαστό ειδωλολάτρη Λιβάνιο ώστε να συμπληρώσει τις σπουδές του στην ρητορική και στη φιλοσοφία. Η επίδοσή του ήταν τέτοια ώστε ο Λιβάνιος τον προόριζε για διάδοχό του στη Σχολή! Αλλά όταν διαπίστωσε ότι ήταν Χριστιανός και προόριζε τον εαυτό του για τη διακονία της Εκκλησίας, είπε με πικρία: «δυστυχώς τον Ιωάννη τον κέρδισε η Εκκλησία»!

Αμέσως μετά σπούδασε Θεολογία στην ονομαστή Θεολογική Σχολή της Αντιόχειας. Άσκησε για λίγο χρόνο το επάγγελμα του ρήτορα, στο οποίο σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Όμως πολύ γρήγορα και μετά το θάνατο της μητέρας του, εγκατέλειψε την κοσμική δόξα, το προσοδοφόρο επάγγελμα και τις ιαχές του πλήθους και αφιερώθηκε στην υπηρεσία της Εκκλησίας.
Το 372 βαπτίστηκε και αποφάσισε να γίνει μοναχός. Αποσύρθηκε στην έρημο για κάθαρση, προσευχή και πνευματική προετοιμασία για την κατοπινή πορεία της ζωής του. Έμεινε εκεί πέντε χρόνια, ασκούμενος και μελετώντας τις άγιες Γραφές. Όμως από την αυστηρή άσκηση κλονίστηκε σοβαρά η υγεία του. Το πρόβλημα αυτό της υγείας του θα τον συνοδεύει σε όλη του τη ζωή και θα τον ταλαιπωρεί. Γι’ αυτό γύρισε στην Αντιόχεια.
Το 381χειροτονήθηκε διάκονος από τον αρχιεπίσκοπο Μελέτιο και το 385 πρεσβύτερος από τον διάδοχό του Φλαβιανό. Για δεκατρία ολόκληρα χρόνια εργάστηκε δραστήρια και αναδείχθηκε πρότυπο ποιμένα, διδασκάλου και κοινωνικού εργάτη. Εκφωνούσε πύρινους λόγους και η ευγλωττία του σαγήνευε τα πλήθη, τα οποία συνέρρεαν να τον ακούσουν. Χιλιάδες ειδωλολάτρες πίστευαν και εντάσσονταν στην Εκκλησία. Αξιόλογη υπήρξε επίσης και η κοινωνική του προσφορά. Πλήθος αναξιοπαθούντων έβρισκαν κοντά του πνευματική και υλική στήριξη.
Η φήμη του Ιωάννη έφτασε παντού, μέχρι και την Βασιλεύουσα. Στις 15 Δεκεμβρίου του 397 κλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον αυτοκράτορα Αρκάδιο (395-408) για να βοηθήσει στην ανόρθωση της Εκκλησίας. Εκεί, το 398 αναγκάστηκε, παρά τη θέλησή του, να χειροτονηθεί επίσκοπος και να αναλάβει το θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Ως αρχιεπίσκοπος της πρωτόρθονης Εκκλησίας, επιδόθηκε με πρωτοφανή ζήλο για την ανόρθωση των εκκλησιαστικών πραγμάτων. Απομάκρυνε τους διεφθαρμένους και ανάξιους ιερωμένους και προώθησε τους άξιους. Καθαίρεσε 13 τουλάχιστον επισκόπους για «σιμωνία» και ηθικά παραπτώματα.

Από τις πρώτες μέρες οργάνωσε ένα καταπληκτικό δίκτυο ανακούφισης των χιλιάδων φτωχών και κατατρεγμένων της Κωνσταντινουπόλεως. Σίτιζε καθημερινά περισσότερους από 7.000 απόρους. Δημιούργησε επίσης ιδρύματα, νοσοκομεία και άσυλα για τα ορφανά, τις χήρες, τους ηλικιωμένους, τους ασθενείς και ανάπηρους, όπου παρέχονταν δωρεάν διακονία σε όλους.
Ταυτόχρονα οργάνωσε ακόμα μια γιγαντιαία ιεραποστολική αποστολή με μοναχούς ιεραποστόλους στην Περσία, την Κελτική, την Φοινίκη, τη Σκυθία και την Γοτθία, μεταστρέφοντας χιλιάδες ειδωλολατρών και ιδρύοντας Εκκλησίες στις χώρες αυτές.
Μιλούσε αδιάκοπα και με τη γνωστή ρητορική του δεινότητα σαγήνευε τα πλήθη, ελέγχοντας την αμαρτία και τη διαφθορά. Ανέλαβε, επίσης έναν τιτάνιο αγώνα κατά της διαφθοράς και της ακολασίας που είχε επικρατήσει στην πλούσια πρωτεύουσα του κράτους. Ο έλεγχός του έφτασε μέχρι τα ανάκτορα και ιδιαίτερα στηλίτευσε την διεφθαρμένη αυτοκράτειρα Ευδοξία και τον επίσης διεφθαρμένο αυλικό Ευτρόπιο. Ήρθε σε ρήξη με τους ισχυρούς του χρήματος, της κρατικής εξουσίας και επίσης με τους διεφθαρμένους επισκόπους και κληρικούς.

Το αποτέλεσμα των ελέγχων του ήταν να πέσει σε δυσμένεια και να υποστεί φοβερές διώξεις. Η αδίστακτη αυτοκράτειρα, πέτυχε με τη βοήθεια του επίσης διεφθαρμένου Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας Θεοφίλου και τη συμμετοχή 36 επισκόπων, να συγκαλέσει το 403 την εν Δρυ ψευδοσύνοδο, να καθαιρέσει τον Χρυσόστομο και να τον εξορίσει στην Βηθυνία. Μετά όμως από σφοδρή αντίδραση και στάση του πιστού λαού, η Ευδοξία αναγκάστηκε να τον ανακαλέσει από την εξορία και να αποκαταστήσει στο θρόνο του. Αλλά ο μεγάλος ελεγκτής δεν έπαψε και πάλι να στηλιτεύει τη διεφθαρμένη εξουσία. Το 404 τον εξόρισε και πάλι στην Κουκουσό της Καππαδοκίας και από εκεί πιο μακριά, στα Κόμανα του Πόντου, στα σύνορα με την Αρμενία, όπου κοιμήθηκε αποκαμωμένος από τις ταλαιπωρίες και τις σωματικές του παθήσεις στις 14 Σεπτεμβρίου του 407. Το 438 αποκομίσθηκε το λείψανό του με τιμές στην Κωνσταντινούπολη, όπου σύσσωμος ο λαός της Βασιλεύουσας φώναζε: «Ιωάννη γύρισες στο θρόνο σου»!
Το συγγραφικό θεολογικό έργο που κληροδότησε στην Εκκλησία είναι τεράστιο. Υπήρξε απαράμιλλος ερμηνευτής των Γραφών, πραγματική αυθεντία για τους κατοπινούς θεολόγους. Έγραψε πλήθος επιστολών. Μας διασώθηκαν επίσης πληθώρα ομιλιών του, τις οποίες κατέγραφαν σύγχρονοι ταχυγράφοι, και τις οποίες διακρίνει η ρητορική δεινότητα του μεγάλου άνδρα, η σαφήνεια και η απλότητα. Για τούτο και η Εκκλησία μας του προσέδωσε τον τίτλο Χρυσόστομος, διότι υπήρξε πραγματικά ο μεγαλύτερος ρήτορας, το γλυκόλαλο αηδόνι της Εκκλησίας, όπως παρατηρεί σύγχρονος στοχαστής. Τέλος συνέθεσε και την Θεία Λειτουργία, η οποία επικράτησε να τελείται στις Εκκλησίες μας ως σήμερα.

Ο Ιερός Χρυσόστομος είναι (πρέπει να είναι) το διαχρονικό σύμβολο του ασυμβίβαστου ανθρώπου με το κακό, όπου αυτό βρίσκεται, είτε στην Εκκλησία, είτε στην κοσμική εξουσία, είτε στην κοινωνία. Είναι ο άνθρωπος εκείνος, ο οποίος, με την προσωπική του κάθαρση, κατανόησε ότι έχουμε χρέος ως Χριστιανοί να πολεμάμε το κακό, με όποιο προσωπικό κόστος. Ο μεγάλος αυτός άνδρας θα πρέπει να αποτελεί το πρότυπο του συνεπούς αγωνιστή και για μας σήμερα, κληρικούς και λαϊκούς, να αγωνιζόμαστε, στα μέτρα των δυνατοτήτων μας, για την εκβολή του κακού από τον κόσμο του Θεού, αδιαφορώντας, όπως εκείνος, για τις όποιες συνέπειες.
Η Μνήμη του τιμάται στις 13 Νοεμβρίου και η ανακομιδή των λειψάνων του στις 27 Ιανουαρίου. Τιμάται επίσης και στις 30 Ιανουαρίου, μαζί με τους άλλους δύο Ιεράρχες, οι οποίοι, ομού, τιμώνται ως προστάτες της παιδείας, της επιστήμης και του πολιτισμού.

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
ΠΗΓΗ: AKTINES

ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΗΣ ΣΤΑΦΥΛΗΣ
π. Δημητρίου Μπόκου

Ο καλός Σαμαρείτης (στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής Η΄ Λουκά) είναι ο Χριστός.
Κατέρχεται από την Άνω Ιερουσαλήμ, διότι ευδόκησε «ουκ εκ Σαμαρείας, αλλ’ εκ Μαρίας σαρκωθήναι». Έρχεται στην Ιεριχώ, στη γη του βασανισμού και του πόνου, όπου βρίσκεται ημιθανής ο άνθρωπος, «δεινώς πληγωθείς» από τους νοητούς ληστές-δαίμονες, που έχουν συλήσει τον νου του. Έχει χάσει πλέον ο άνθρωπος τη δυνατότητα να σκέπτεται και να βαδίζει ορθά. Κείται «γυμνός αρετών εν τη του βίου οδώ». Ολόκληρος, ψυχή και σώμα, είναι μια μεγάλη πληγή. «Μέγα τραύμα ο άνθρωπος». Δεν μπορεί να τον βοηθήσει, «διά το ανίατον», ούτε ο ιερεύς ούτε ο λευΐτης. Ούτε άνθρωπος ούτε άγγελος. Μόνο ο Θεός γίνεται αυτεπάγγελτος βοηθός του, χρησιμοποιώντας δύο μόνο, αλλά αναγκαιότατα πράγματα για τη θεραπεία του: «Έλαιον και οίνον». Το πρώτο υποδηλοί την αγάπη, την απέραντη ευσπλαχνία που έφερε τον Θεό από τον ουρανό στη γη. Το δεύτερο συμβολίζει το ζωοποιό και πανάχραντο αίμα του, που από τον σταυρό έρρευσε στην καρδιά του πληγωμένου από την αμαρτία ανθρώπου.
Απ’ το πανάρχαιο βαθύ παρελθόν ο φιλάνθρωπος Κύριος μετέρχεται ποικίλους τρόπους, για να προκαταγγείλει «την μέλλουσαν έσεσθαι σωτηρίαν». Η αναγωγή του οίνου στο αίμα του Χριστού και η δι’ αυτού σωτηρία υποτυπώνεται σκιωδώς και στο ακόλουθο περιστατικό:
Ο πατριάρχης Ιακώβ, υπέργηρος, εκατόν σαράντα επτά ετών, βρίσκεται στην επιθανάτια κλίνη του. Καλεί τους δώδεκα γιούς του, να τους δώσει την τελευταία ευλογία του. Παραβλέποντας τους πρώτους τρεις, Ρουβήν, Συμεών και Λευΐ, επειδή είχαν περιπέσει σε σοβαρά παραπτώματα, μεταφέρει τη μεγάλη ευλογία των πρωτοτοκίων στον τέταρτο γιο του, τον Ιούδα. Προφητεύει ότι η φυλή του θα ηγηθεί του Ισραήλ και από αυτήν θα προέλθει ο Μεσσίας-Χριστός. Περιγράφει την παραδεισιακή κατάσταση που θα επικρατήσει, όταν θα βασιλεύσει ο αναμενόμενος Χριστός: «Θα είναι τόση η ευτυχία και ευφορία τότε, που θα δένεται ο όνος στην άμπελο (στο κλήμα) και ο πώλος της όνου στην έλικα του κλήματος. Θα πλένει με οίνο τη στολή του και με το αίμα της σταφυλής την περιβολή του» (Γεν. 49, 1-11).

Τα λόγια αυτά υποκρύπτουν, κατά την πατερική διδασκαλία, αναφορά στο σωτηριώδες αίμα του Χριστού. Δηλώνεται με αυτά, ότι μέλλει ο Χριστός «τω αίματι αυτού αποπλύνειν τους πιστεύοντας αυτώ». Η πρόρρηση ότι θα πλύνει με αίμα σταφυλής (οίνο) τη στολή του, προαναγγέλλει το πάθος που εκούσια θα υποστεί, «δι’ αίματος καθαίρων τους πιστεύοντας αυτώ». Το Άγιο Πνεύμα διά του Ιακώβ ονομάζει στολή του Χριστού όσους πιστεύουν σ’ αυτόν, «τους δι’ αυτού άφεσιν αμαρτιών λαβόντας». Και τούτο, επειδή ο Χριστός είναι παρών σ’ αυτούς πάντοτε. Και τώρα (δυνάμει) και πολύ περισσότερο και φανερότερα κατά τη Δευτέρα Παρουσία του (άγιος Ιουστίνος, Διάλογος προς Τρύφωνα, 54).

Καλή εβδομάδα!