Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει ένα ιδιαίτερο κύμα πνευματικότητας από ομιλίες εσωτερικής βελτίωσης, βιβλία για την ανάπτυξη του εαυτού, αλλά παρ’ όλα αυτά ο εαυτός μας δυστυχώς δεν αλλάζει. Διαβάζουμε συνεχώς ρητά του στυλ : “Είσαι τέλειος”, “είσαι απίστευτος”, “χαμογέλασε τώρα!”, “η αλλαγή θα έρθει” κλπ αλλά δυστυχώς ο πόνος, η κατάθλιψη, η στεναχώρια και η αμαρτία θα έχουν μέσα μου τη δική τους φωλιά, θα αναπτύσσονται συνεχώς και εγώ δεν θα θεραπεύομαι. Όλα αυτά είναι σαν να ρίχνεις κολόνια σε σκουπίδια ή σαν να θέλεις να κάνεις εγχείρηση χωρίς τομές , φάρμακα αλλά και χωρίς να μπεις στο χειρουργείο. Δεν αλλάζει ο άνθρωπος με αόριστες κουβέντες μπροστά στον καθρέπτη του σπιτιού μας ή με τραγουδάκια στο ντουζ. Τα πάντα στις μέρες μας ωραιοποιούνται αλλά για ευθύνη και μετάνοια δυστυχώς πουθενά λόγος. Να αλλάξουν οι άλλοι αλλά εγώ είμαι ο τέλειος και ο απίστευτος!

Μπορεί με ένα βιβλίο προσωπικής βελτίωσης να περάσεις ωραία την ώρα σου στην παραλία με τον παγωμένο φρέντο αλλά η ζωή σου δεν θα αλλάξει αν δεν πάρεις γενναίες αποφάσεις και αν δεν πας σε Αυτόν που μπορεί να αλλάξει την καρδιά σου. Ο Όσιος Πορφύριος έλεγε ότι ο Χριστός είναι το παν ! Μόνο ο Χριστός μπορεί να αλλάξει μέσα μου τα πράγματα , κανείς άλλος. Ούτε τα ωραία ποιηματάκια, ούτε οι γλυκανάλατες ομιλίες και τα λουλουδάτα βιβλία που μιλάνε για αλλαγή χωρίς να έχουν Αυτόν που θα γυρίσει την πυξίδα προς την ανατολή και τη θεραπεία. Βλέπεις κουστουμάτους στο FB να παρουσιάζουν βιβλία για το πως θα βελτιώσουμε τη ζωή μας και πως θα χαμογελάμε ακόμα και στον πόνο. Δικαίωμά τους, τη δουλειά τους κάνουν για να βγάλουν κανένα φράγκο αλλά ευχαριστώ, δεν θα πάρω. Σαν να σου λέει κάποιος συνταγές χωρίς να έχει μαγειρέψει ποτέ στη ζωή του.

Ο Άγιος Παϊσιος έλεγε ότι τα Πατερικά βιβλία είναι φάρμακα για την ψυχή μας διότι είναι εμποτισμένα με αγώνα, άσκηση , δάκρυα, πόνο, πάλη με τον διάβολο και μετάνοια. Δεν είναι βιβλία γραμμένα τρώγοντας χαβιάρι, σε roof garden ξενοδοχείου, αλλά με πνευματικό αγώνα και πόνο, σε ερήμους και γκρεμούς. Ιδιαίτερα το βιβλίο των βιβλίων που βρίσκεται στο σπίτι μας. Διαβάζουμε Αγία Γραφή ή την έχουμε σκονισμένη στα μπαούλα σαν τα μπιμπελό της γιαγιάς;
Προσπαθούμε πολλές φορές να δικαιολογήσουμε τα πάντα ώστε να νιώσουμε καλά. Αυτό μας λένε και οι γλυκανάλατες ομιλίες. Δεν θέλουμε να ακούσουμε έστω μια συμβουλή από τον πνευματικό μας , πολλές φορές θα του πούμε τι θα κάνει ή αν μας πει κάτι αντίθετο θα αντιδράσουμε ή θα ζητήσουμε άδεια να βρούμε άλλον. Ακόμα και στην αμαρτία, προσπαθούμε να την ωραιοποιήσουμε , να πούμε ότι δεν τρέχει και τίποτα, υπάρχουν και χειρότερα ή και ακόμα αφού κάνω και μια καλή πράξη θα έρθουν όλα σε ισορροπία. Ακόμα και την άσκηση, την κάνουμε με το φρόνημα της λαϊκής θρησκευτικής παράδοσης και όχι με την έννοια της πνευματικής εκγύμνασης ή θεραπείας.

Βλέπουμε και μια άλλη τάση: “Πνευματικότητα του FB”. Φραπέ, πληκτρολόγιο, άνεση και γράφουμε σε Ιερείς ή σε ιστολόγια με παρακλήσεις ονόματα για μνημόνευση αλλά δεν ξέρω αν αυτοί που το κάνουν αυτό φτιάχνουν κανένα προσφοράκι για να το πάνε στον Ιερέα της ενορίας τους ή γονατίζουν για λίγο το βράδυ με το κομποσχοίνι στα χέρια με δάκρυα να τρέχουν για όλον τον κόσμο. Βλέπω ανθρώπους που μου στέλνουν ονόματα για μνημόνευση και την Κυριακή το πρωϊ στέλνουν “καλημέρες” με λουλουδάκια και αρκουδάκια διότι προφανώς δεν θα πάμε στην Εκκλησία αλλά θα συνεχίσουμε τον διαδικτυακό εκκλησιασμό. Φυσικά δεν αναφέρομαι σε ανθρώπους με προβλήματα υγείας ή κινητικά προβλήματα.
Μου έλεγε ένας γέροντας κάποτε : “Νηστεία σημαίνει να σηκώνεσαι από το τραπέζι και να πεινάς, προσευχή σημαίνει να σε ενοχλούν οι λογισμοί , ο πειρασμός ή ο ύπνος και εσύ να αντιστέκεσαι σαν μαχητής στον πόλεμο. Να κοιτάς το πρόσωπο του Κυρίου και να νιώθεις ότι βλέπεις τον Δημιουργό όλου του κόσμου. Να εκκλησιάζεσαι και να τρελαίνεται η καρδιά σου από χαρά και ευχαριστία. Να λαχταράς να Κοινωνήσεις το Σώμα και το Αίμα του Χριστού και μετά να σε πιάνουν δάκρυα χαράς! Να σου κάνει ο άλλος κακό και να του απαντάς :“Δεν πειράζει εγώ θα σε αγαπώ’’.Να πηγαίνεις για εξομολόγηση και να μην προλαβαίνεις να σκουπίζεις τα δάκρυά σου όταν διαλύεις την καρδιά σου στα ποδάρια του Κυρίου...”
Αυτό το φρόνημα οφείλουμε να αποκτήσουμε αδέρφια! Με το να πηγαίνουμε στον καθρέπτη του σπιτιού μας και να λέμε “Είσαι τέλεια και πανέμορφη!”, “Είσαι τρομερός !μη μασάς” δεν αλλάζουν τα πράγματα, ίσως για κάποια δευτερόλεπτα νιώσουμε λίγο καλά αλλά μέχρι εκεί. Μόνο με τη Χάρη του Θεού έχουμε εσωτερικές μεταμορφώσεις. Τα υπόλοιπα είναι ψεύτικοι συναισθηματισμοί και στιγμιαίες χαρές με το κάλυμμα του πονηρού.
Το πετραχήλι του πνευματικού μας περιμένει συνέχεια να ανοίξουμε το βιβλίο της καρδιάς μας. Ο Εφημέριός μας είναι εκεί για να μας παιδαγωγήσει εν Χριστώ, πάντα με χαρά και αγάπη.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr
Η “ωραιότητα” της αμαρτίας μας… - ΕΥΧΗ.gr
EUXH.GR

[toula]

"Πρώτα πιστεύουμε και μετά βλέπουμε.."
Όταν πιστέψεις βαθειά με όλη σου την ψυχή, θα αισθανθείς
την Παρουσία Του Θεού τόσο δυνατή, σαν να είναι μία πραγματικότητα.
Και τότε πιά δεν θα υπάρχει τίποτε άλλο.
Θα δώσεις το χέρι σου στο Χέρι Του κι όπου σε πάει… θα πας!

Γερόντισσα Γαβριηλία

[toula]

"Παντρεύεσαι; Σκότωσε τον Εγωισμό σου! Αγαπάς; Διορθώσου!"

Tι σημαίνει ένα διαζύγιο; Την ανικανότητά μας να αγαπήσουμε. Αυτό βασικά σημαίνει. Όλα τα υπόλοιπα είναι οι δικαιολογίες μας. Την αποτυχία να αγαπηθούμε. Τη λαθεμένη αντίληψη που είχαμε για τον γάμο. Ο γάμος δεν είναι βίος ανθόσπαρτος..
Μελετήστε με προσοχή την ακολουθία του Μυστηρίου (γάμου). Υπάρχει και μεταφρασμένη. Εκεί μέσα λοιπόν υπάρχουν όλα τα στοιχεία και όλες οι προϋποθέσεις που αν τις ζήσεις φθάνεις στην πληρότητα της σχέσης σου.
Η Εκκλησία από την αρχή μας δείχνει τον δρόμο: «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός…». Κι εκείνη τη στιγμή με το Ευαγγέλιο κάνει ο ιερέας το σημείου του Σταυρού. Τι σημαίνει αυτό; Τρία πράγματα βασικά.
Ξέρετε, παιδιά μου, για πού ξεκινάτε;
Δεν ξεκινάτε για το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Ξεκινάτε για τη Βασιλεία του Θεού. Αυτή είναι η πορεία του γάμου.
Ποιος θα είναι ο οδηγός σας σ’ αυτήν την πορεία; Το Άγιο Ευαγγέλιο.
Ποια είναι η πορεία σας; Η Σταυρική!
Λέω στα ζευγάρια που παντρεύω:
«Αν το καταλάβατε, παιδιά μου, σήμερα πρέπει να πεθάνετε, πρέπει να πεθάνει ο εγωισμός σας. Ξεκινήσατε καθένας από το σπίτι του και ήρθατε εδώ και τώρα φεύγετε από εδώ μαζί σε ένα καινούργιο σπίτι.
Πολύ ωραία. Τι σημαίνουν όλα αυτά;
Ο κάθε ένας πρέπει να φύγει από τον εαυτό του πια. Από αυτό που ήταν μέχρι τώρα.
Κι εδώ η Χάρις του Θεού σάς ένωσε.»
Βλέπετε κάποια στιγμή ενώνουμε τα χέρια και τους λέω: «Έχετε δει δύο κλειδιά περασμένα σε κρίκο; Όπου και να ‘ναι, θα είναι μαζί. Στην τσέπη μας ευρίσκονται ή μας πέσαν στον δρόμο ή τα πετάξαμε στη θάλασσα, θα είναι πάντα μαζί γιατί τα ενώνει ένας κρίκος. Αν όμως βγουν από τον κρίκο είναι ζήτημα τύχης, αν θα μείνουν και τα δύο κοντά και μαζί. Ποιος είναι ο κρίκος;
Η χάρη του Θεού. Βάλτε τα χέρια σας, βάλτε τις καρδιές σας και οι δυο σας στο χέρι του Θεού. Ο Θεός δεν μας παίρνει με το ζόρι, απλώνει το δικό Του χέρι και εάν εσείς με τη θέληση βάλετε τα δικά σας χέρια ο Θεός θα σας ενώσει σε μια ενότητα τέλεια και αγία και έτσι να πορευτείτε.»
Όταν στην Ελλάδα καθιερώθηκε ο πολιτικός γάμος, εγώ πανηγύριζα. Είπα, «επιτέλους, θα αποφύγω την ταλαιπωρία να παντρεύω ανθρώπους που δεν ξέρουν τι κάνουν.»
Να πας στον Δήμαρχο κι όπου θέλεις.
Όχι όμως εδώ! Γιατί ο χώρος αυτός εδώ είναι για αυτούς που ξέρουν τι θέλουν και πιστεύουν τι κάνουν. Ένα διαζύγιο μπορεί να έχει πολλές αφορμές, αλλά οι αιτίες του είναι λίγες.
Πώς προετοιμάζονται δύο νέοι άνθρωποι για να παντρευτούν; Από ‘κεί θα καταλάβεις ποια θα είναι η συνέχεια.
Πόσο καλά γνωρίζονται; Ή πόσο βαθιά αγνοούνται;
Έχω ακούσει πολλές φορές την παρατήρηση «δεν ήτανε έτσι στην αρχή». Έτσι ήτανε, παιδί μου, αλλά εσύ δεν τον είδες. Ο αρραβώνας δεν είναι μια χαζοχαρούμενη περίοδος που θα κοιτάξουμε πώς θα περάσουμε καλά.
Είναι ακριβώς μια περίοδος που οι άνθρωποι μιλάνε σοβαρά για το μέλλον τους, βλέπουν αν συμφωνούν, αν ταιριάζουν, αν έχουν την ίδια πλεύση μέσα στη ζωή τους, ακόμα μερικές φορές σε μερικά πράγματα, που φαίνονται πιο ρηχά, πιο εύκολα.
Κάποτε έλεγα σε δυο παιδιά που συνδεόντουσαν:
- Παιδιά χωρίστε τώρα γιατί θα χωρίσετε αύριο.
- Μα γιατί;
- Γιατί δεν έχετε καμία σχέση μεταξύ σας.
Τα ενδιαφέροντα του ενός είναι τελείως διαφορετικά κι εξειδικευμένα, του άλλου είναι -τα παιδιά χρησιμοποιούν σήμερα αυτή τη λέξη- «μπάζα». Σε λίγο εσύ θα αρχίσεις να τη ζηλεύεις και εσύ σε λίγο θα αρχίσεις να κουράζεσαι. Λοιπόν, μην κάνετε λάθη!
Ευτυχώς κατάλαβαν έγκαιρα. Γιατί είναι πάρα πολύ σημαντικό να βλέπεις την αλήθεια.
Το σ’ αγαπώ και μ’ αγαπάς είναι εύκολο να το λες, δύσκολο όμως να το ζεις. Εμείς μάθαμε ότι η αγάπη είναι σαρκωμένη. Κι αν δεν σαρκώνεται, δεν σταυρώνεται, τότε ακριβώς δεν προχωράει.
Το Διαζύγιο τελικά είναι μια αποτυχία.
Το ερώτημα όμως είναι το εξής: Πώς θα αντιμετωπίσουμε ένα διαζύγιο; Διδασκόμεθα από τα λάθη μας; Καταλάβαμε γιατί φτάσαμε εδώ; Πρώτα-πρώτα έχουμε τη συνείδηση ότι αποτύχαμε; Και δεν αποτύχαμε τυχαία, αποτύχαμε για συγκεκριμένους λόγους, καθαρούς και ορατούς ή πιστεύουμε ότι φταίει μόνο ο άλλος; Στα ζευγάρια που παντρεύω τους εύχομαι: «Παιδιά μου, σας εύχομαι να μάθετε στη ζωή σας να φταίτε πάντα και οι δυο μαζί. Γιατί αν πιστέψετε ότι φταίει μόνο ο άλλος, κάτι δεν πάει καλά μεταξύ σας.»
Παντρεύομαι σημαίνει δέχομαι τον άλλο όπως είναι γιατί τον αγαπάω.
Παντρεύομαι σημαίνει ότι αγωνίζομαι, κάνω τα πάντα για να δίνω χαρά σ’ αυτόν που αγαπάω. Άρα λοιπόν υπάρχει μια κοινή πορεία και των δύο, δηλαδή το ότι ο άλλος με δέχεται, δεν γεννάει ασυλία του εγωισμού μου, αφού με δέχεται όπως είμαι. Σε δέχεται γιατί σε αγαπάει, εσύ αγαπάς; Τότε διορθώσου. Τότε αφού βλέπεις ότι κάτι ενοχλεί τον άλλο, διόρθωσέ το. Όταν ακούω ανθρώπους να λένε: «εγώ αυτός είμαι ή εγώ αυτή είμαι, δεν αλλάζω», τους λέω:
«Κακώς παντρευτήκατε, γιατί όταν κάποιος αγαπάει, αλλάζει.»
Δεν αλλάζω σημαίνει δεν αγαπάω. Τα υπόλοιπα είναι περιττά.

Μητροπολίτου, Σισανίου και Σιατίστης Παύλου

[toula]

Ἡ ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΙ ΜΑΣ. Ἡ ἉΜΑΡΤΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΙ ΤΟΥ Ὀ­ΛΕΘΡΟΥ. Ὅ­ΣΟ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΑΜΑΡΤΑΝΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΤΟΣΟ ΠΕΡΙΣ­ΣΟΤΕΡΟ ΝΕΚΡΩΝΕΤΑΙ· & ΕΤΣΙ ΘΑ ΕΡΘΗ ΣΤΙ­ΓΜΗ ΠΟΥ ΘΑ ΒΡΕΘΕΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ. ὍΣΟΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ, ΑΣ ΠΛΗΣΙΑΣΟΥΜΕ ΜΕ ΠΙΣΤΙ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ.
Ἡ νεκραναστασι μας
«Ὁ Θεὸς πλούσιος ὢν ἐν ἐλέει, διὰ τὴν πολλὴν ἀγάπην αὐτοῦ ἣν ἠγάπησεν ἡμᾶς, καὶ ὄντας ἡμᾶς νεκροὺς τοῖς παραπτώμασι συν­­εζωοποίησε τῷ Χριστῷ· χάριτί ἐστε σεσωσμένοι» (Ἐφ. 2,4-5)
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΘ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2516
Κυριακὴ ΚΓ΄ [ΣΤ΄ Λουκ.] (Ἐφ. 2, 4-10)
20 Νοεμβρίου 2022
Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστινου Καντιωτου

Ὁ Θεός, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἡ Ζωή. Εἶ­νε ἡ Ζωὴ καὶ ἡ Πηγὴ τῆς Ζωῆς. Αὐτὸ διδάσκει σήμερα μὲ θεῖο κῦρος ὁ μέγας Παῦ­λος στὸν ἀπόστολο ποὺ ἀκούσαμε (βλ. Ἐφ. 2,4-10).
* * *
Ἦταν κάποτε ἐποχὴ ποὺ ἐπάνω στὴ Γῆ δὲν ὑπῆρχε ζωή. Ἡ Γῆ ἦταν ἕνας πλανήτης ἔ­ρημος. Ὑπῆρχαν θάλασσες, βουνὰ καὶ κάμ­ποι, μὰ ζωντανὸς ὀργανισμὸς πουθενά. Ἔ­πειτα ὁ Θεὸς τὴν τρίτη δημιουργικὴ ἡμέρα (βλ. Γέν. 1,11-13) ἔφερε στὴν ὕπαρξι ὅλα τὰ φυτά· ἐν συνεχείᾳ τὴν πέμπτη καὶ τὴν ἕκτη ἡ­μέ­ρα (βλ. ἔ.ἀ. 1,20-25) ἔκανε ὅλα τὰ ζῷα, καὶ τέλος ὡς κορωνίδα τῆς δη­μιουργίας (βλ. ἔ.ἀ. 1,26-31) ἔπλασε τὸν ἄν­θρωπο.
«Αὐτὸς εἶ­πε, καὶ ἐ­γενήθησαν (=ἔγιναν), αὐ­­τὸς ἐνετείλα­το (=ἔδωσε ἐντολή), καὶ ἐκτίσθη­σαν (=δημιουργήθηκαν)» (Ψαλμ. 148,5). Ἔτσι ἐμφανίστη­­κε ἡ ζωὴ ἐπάνω στὴ Γῆ σὲ μύριες – ἄπειρες μορφές. Ἀπὸ τὴν ἁγία Τριάδα πῆραν καὶ ἔ­χουν ὅλα ζωή. Ὑπάρχουν γιατὶ τοὺς ἔδωσε ζωὴ ὁ ζων­τα­νὸς Θεός, καὶ συντηροῦν­ται γιατὶ τὰ συγ­­κρατεῖ καὶ προνοεῖ γι᾽ αὐτὰ ὁ πανάγαθος Δημιουργὸς καὶ Πλάστης τοῦ παντός.
Δὲν εἶ­νε μία καὶ δύο ὑπάρξεις· εἶ­νε ἑκατομ­­μύρια καὶ δισεκατομμύρια ἀμέτρητα. Ὅλα ζοῦν μέσα στὸ βασίλειο καὶ στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Ζῇ τὸ κοράλλι στὰ βάθη τῆς θαλάσσης· ἔ­χει ζωὴ κι αὐτό, ἀφοῦ ὅπως κάθε ζωντανὸ γεννιέ­­­ται, αὐ­ξάνεται, πολλαπλασιάζεται καὶ πεθαίνει. Ζοῦν τὰ φύκια στὸ βυθό. Ζοῦν τὰ φυ­τὰ στὴ στε­ριά, σὲ κάμπους καὶ βουνά. Ζοῦν τὰ ἀπειράριθμα ψά­ρια στὶς ἀπέραντες θάλασσες. Ζοῦν στὴν ξηρά – ὤ καὶ τί δὲν ζῇ ἐκεῖ· ζοῦν στὰ δάση τὰ πουλιά, ζῇ στὸ χῶ­μα τὸ σκουλήκι, ζοῦν στὸν ἀέρα τὰ ἔντομα, ζῇ στὴν κοπριὰ τὸ μανιτάρι, ζῇ στὶς λίμνες ὁ βάτραχος, ζοῦν στὴν ἔρημο τὰ θηρία, τὰ μεγάλα καὶ τὰ μικρά… Μὰ πρὸ παντὸς ζῇ – ποιός· ὁ ἄνθρωπος! Ἀλλὰ πῶς ζῇ;

Ἡ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων δὲν εἶνε γιὰ ὅλους ἡ ἴδια· δὲν εἶνε ὅπως π.χ. ἡ ζωὴ τῶν προβάτων στὸ κοπάδι. Πόσες ἰδιαίτερες παραλλαγές, δι­αφορὲς καὶ ποικιλίες παρουσιάζει! Ζῇ τὸ παι­δὶ στὸ σχολεῖο κι ὁ φοιτητὴς στὸ πανεπιστήμιο, ζῇ ὅ­μως καὶ ὁ ἄρρωστος στὸ νοσοκο­μεῖο καὶ ὁ φθισικὸς στὸ σανατόριο. Ζοῦν οἱ γε­ωργοὶ στὴ στεριά, ζοῦν καὶ οἱ ψαρᾶ­δες στὸ για­λὸ καὶ οἱ ναυτικοὶ στὸν ὠκεανό. Ζῇ ὁ ἐρ­γάτης στὸ σπιτάκι, ζῇ καὶ ὁ ὑ­πάλ­ληλος στὸ δι­αμέ­ρισμα τῆς πολυκατοικίας. Ζοῦν φτωχοὶ σὲ καλύβες, ζοῦν καὶ πλούσιοι σὲ μέγαρα. Ζοῦν σὲ ἀ­νά­κτορα βασιλιᾶδες, ζοῦν καὶ στρατιῶ­τες σὲ μονάδες. Διασκεδάζουν στὰ κέντρα νέοι καὶ νέες, ἀναστενάζουν ὅμως σὲ κελλιὰ τῶν φυλακῶν κακοῦργοι καὶ λῃ­σταί…
Δὲν ξέρω ποιό ἀπ᾽ ὅλα τὰ εἴδη τῆς ζωῆς σᾶς ἀρέσει. Θὰ προτιμᾶτε μᾶλλον τὴ ζωὴ τῶν πλουσίων· ζηλεύετε ἴσως πῶς ζοῦν οἱ ἄρ­χον­τες. Ἀλλ᾽ ἐὰν μὲ ρωτήσετε, ἀπ᾽ ὅλα τὰ εἴ­δη ζω­ῆς ποιά εἶνε ἡ πιὸ ὡραία, τίνος ἡ ζωὴ εἶ­νε ἡ πιὸ πλούσια καὶ πιὸ εὐτυχισμένη, θὰ σᾶς πῶ· εἶνε ἡ ζωὴ τοῦ Χριστι­ανοῦ! αὐτὴ ποὺ ἔφερε στὴ γῆ μὲ τὸν βίο καὶ μὲ τὸν λόγο του ὁ Χριστός. Ἀπ᾽ ὅλα τὰ εἴδη ζωῆς αὐτὴ εἶνε ἡ ἀνώτερη· καὶ σ᾽ αὐτὴν μᾶς καλεῖ ὁ Χριστός.
⃝ Αὐτὸ ἀναπτύσσει μὲ φωτισμὸ καὶ θεία χάρι στὴν περικο­πὴ ποὺ ἀκούσαμε σήμερα ὁ ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν. Εἴμαστε Χριστιανοί, λέει στοὺς Ἐ­φεσίους· καὶ ἀφ᾽ ὅτου πιστέψαμε στὸ Χριστὸ καὶ τὸν ἀ­κο­λουθήσαμε μὲ προθυμία καὶ ἀκρίβεια, ἀλλάξαμε ῥιζικά· γευθήκαμε τί θὰ πῇ ζωή. Ὁ ἀπόστολος ὁμιλεῖ ἐκ πείρας.

Ἤμασταν νεκροί, λέει, δὲν εἴχαμε μέσα μας πνευματικὴ ζωή. Ἤμασταν σαρκικοί, ἐπράττα­­­με τὸ θέλημα τῆς σαρκός. Ζούσαμε μιὰ ζωὴ ὅμοια σχεδὸν μ᾽ αὐτὴν ποὺ κάνουν τὰ ζῷα. Θεὸ ἀληθι­νὸ δὲν ξέραμε· τὰ ἄψυχα εἴδωλα λατρεύαμε· μάρμα­ρα καὶ πέτρες καὶ ξύλα ἦ­ταν οἱ θεοί μας. Δὲν ἦταν ζωὴ αὐτὴ ποὺ κάναμε βυ­θι­σμέ­νοι στὴν ἁμαρτία. Κατ᾽ οὐσίαν δὲν ζούσα­με, τ᾽ ἁ­μαρτήματα μᾶς εἶχαν πνίξει. Ἤμασταν «νε­κροὶ τοῖς παραπτώμασι», ὅπως γράφει (Ἐφ. 2,5).
Ἀλλὰ τώρα, δόξα τῷ Θεῷ, γνωρίζοντας τὴν πίστι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ βρήκαμε τὴν πηγὴ τῆς Ζωῆς. Ὁ Χριστός, μὲ τὸ φῶς τῆς διδασκα­λίας του, μὲ τὴν πνοὴ τῆς χάριτός του, μὲ τὴ δύ­­ναμι τῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας του νίκη­σε τὸν διάβολο καὶ τὸν ᾅδη, ἐξάλειψε τὴν ἁ­­μαρτία, ἔσβησε τὸ χρέος τῶν παραπτωμάτων μας, πάτησε τὸν θάνατο, καὶ ἐμφύσησε σ᾽ ἐ­μᾶς τοὺς πνευματικὰ νεκροὺς ζωή, ὅπως στὸν πρω­τόπλαστο Ἀδὰμ καὶ στὸν τετραήμερο Λάζαρο. Ὁ Χριστὸς ἔχει καὶ μεταδίδει ζωή· γι᾽ αὐ­τὸ λέγεται καὶ εἶνε Ζωοδότης.
Ἡ Ἐκκλησία διδάσκει, ὅτι ὁ Χριστὸς μὲ τὴν ἐνανθρώπησί του ἀνέλαβε τὴν φθαρμένη ἀν­­θρώ­πινη φύ­σι μας, τὴν ἕνωσε μὲ τὴν θεία φύσι του, καὶ τέλος μὲ τὴ σταυρικὴ θυσία καὶ τὴν τριήμερο ἀνάστασί του ζωοποίησε μαζὶ μὲ τὸ σῶμα του καὶ τὸ νεκρὸ πτῶμα μας. Ἡ διδαχὴ λοι­πὸν αὐτὴ τῆς Ἐκκλησίας, αὐτὸς θεῖος λόγος, τώρα σ᾽ ἐ­μᾶς ἔ­γινε ἔργο, πραγματικότης· τὸ ζοῦμε στὸν ἑ­αυ­τό μας, ἐ­πάνω στὴν ὕπαρξί μας. Ζοῦ­με τὴν πνευματικὴ νεκρανάστασι. Ὁ Χριστὸς μᾶς χάρισε τὴν ἀληθινὴ ζωή, μᾶς σήκωσε ἀπὸ τὸν πνευματικὸ θάνατο.

Ἀναστηθήκαμε σὲ νέα ζωή. Ζούσαμε στὸ σκοτάδι, τώρα ζοῦμε στὸ φῶς· ζούσαμε στὴ χώρα τοῦ θανάτου, τώρα ζοῦμε στὴ χώρα τῆς ζωῆς· ζούσαμε στὴ φυλακή, τώρα ἀναπνέουμε τὸν καθαρὸ ἀέρα τῆς ἐλευθερίας τῆς χάριτος. Αὐτὰ εἶνε δῶρα τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἔ­χει ἄπειρη ἀγάπη καὶ πλοῦτο ἐλέους. Αὐτὸ τὸ νό­ημα ἔ­χουν τὰ λόγια τοῦ ἀποστόλου Παύλου ποὺ ἀ­κούσαμε σή­μερα· «Ὁ Θεὸς πλούσιος ὢν ἐν ἐλέει, διὰ τὴν πολλὴν ἀγάπην αὐτοῦ ἣν ἠγάπη­σεν ἡ­μᾶς, καὶ ὄντας ἡμᾶς νεκροὺς τοῖς παρα­πτώμασι συνεζωοποίησε τῷ Χριστῷ· χάριτί ἐστε σεσωσμένοι» (ἔ.ἀ. 2,4-5).
⃝ Οὔτε ἐγὼ ποὺ σᾶς κηρύττω, ἀδελφοί μου, οὔτε σεῖς ποὺ μὲ ἀκοῦτε ἔχουμε αἰσθανθῆ βαθειὰ τί σημαίνουν τὰ λόγια αὐτά. Ἐμεῖς δὲν ἔχουμε ἀκόμη ζήσει τὴ χριστιανικὴ ζωή, δὲν ἔχουμε αἰσθανθῆ τί θὰ πῇ ἐν Χριστῷ ζωή. Δὲν ἔχει γίνει μέσα μας τὸ μέγα θαῦμα. Ποιό θαῦ­μα· ν᾽ ἀφήσουμε τὴν ἁμαρτία καὶ νὰ ζήσουμε τὸ Χριστό! Ὤ, αὐτὸ εἶνε τὸ μέγα θαῦμα· ὅλα τ᾽ ἄλλα μπροστὰ σ᾽ αὐτὸ εἶνε μικρά.

Ἐὰν τὴ στιγμὴ αὐτὴ ἕνας ἀπὸ τοὺς χιλιάδες νεκροὺς ποὺ εἶνε θαμμένοι στὸ νεκροτα­φεῖο ἀνασταινόταν καὶ παρουσιαζόταν μπρο­στά μας ὁλοζώντανος, ὅλοι βέβαια θὰ τὸ θεω­ρούσαμε αὐτὸ θαῦμα μεγάλο. Καὶ ὅμως τὸ ἄλλο θαῦμα εἶνε μεγαλύτερο.
Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ κινοῦνται, περπα­τοῦν, τρέχουν, διασκεδάζουν, γλεντοῦν, ὅ­λα τὰ κάνουν· ἀλλὰ τί τὰ θέλετε, εἶνε νεκροί· ζωντανοὶ νεκροί. Εἶνε θαμμένοι ἀπὸ τώρα – ποῦ; Ὄχι στὸ νεκροταφεῖο τῆς πόλεως ἢ τοῦ χωριοῦ μας (τοῦ Μεσολογγίου ἢ τῶν Πατρῶν ἢ τῶν Ἀθηνῶν κ.λπ.)· εἶνε θαμμένοι στὸ μεγα­λύ­τερο νεκροταφεῖο τοῦ κόσμου. Ποιό εἶν᾽ αὐ­τό; Εἶνε τὸ νεκροταφεῖο τῆς ἁμαρτίας. Νεκροθάφτης σ᾽ αὐτὸ εἶνε ὁ διάβολος. Αὐτός, μὲ πολλὲς ἀξίνες ποὺ ἔχει, σκάβει κι ἀνοίγει τά­φους, καὶ μέσα ἐκεῖ θάβει· θάβει συνεχῶς. Ποιούς; Τοὺς ἁμαρτωλούς. Ποιούς ἁμαρτωλούς; Τοὺς ἀμετανόητους.
Εἶπα τοὺς ἀμετανόητους. Γιατὶ ἀπὸ τὴ στι­γμὴ ποὺ ἕνας ἁμαρτωλὸς ἀποφασίσῃ νὰ μετανο­ήσῃ, αὐ­τὸς ἀμέσως δραπετεύει ἀπὸ τὸ νεκρο­ταφεῖο τῆς ἁμαρτίας· τὸν χάνει ὁ κακὸς νεκροθάφτης, ὁ διάβολος. Γίνεται τότε ἡ νεκρανάστασις, ὅπως λέει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος· ὅτι ὁ ἁμαρτωλὸς «οὗ­τος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε», ἦταν νεκρὸς καὶ ξαναγύρισε στὴ ζωή (Λουκ. 15,32).

* * *
Ἡ ἁμαρτία, ἀδελφοί μου, δὲν εἶνε παιχνίδι γιὰ νὰ γελάσουμε, ὄχι· εἶνε τὸ φαρμάκι τοῦ ὀ­λέθρου, ἕνα «ἐμβόλιο» ποὺ θανατώνει. Ὅ­σο πιὸ πολὺ ἁμαρτάνει ὁ ἄνθρωπος, τόσο περισ­σότερο νεκρώνεται· καὶ ἔτσι θὰ ἔρθῃ στι­γμὴ ποὺ αὐτὸς δὲν θὰ ἔχῃ πλέον θέσι μεταξὺ τῶν ζώντων· θὰ εἶνε μεταξὺ τῶν νεκρῶν.
Ὅσοι θέλουμε τὴ ζωή, ἂς πλησιάσουμε μὲ πίστι τὸ Χριστό. Αὐτὸς εἶνε τὸ ζωογόνο ἐμβόλιο. Ὅπως σὲ καιρὸ ἐπιδημίας ἐκεῖνος ποὺ δὲν θέλει νὰ πεθάνῃ ἀλλὰ θέλει νὰ ἀσφαλίσῃ τὴ ζωή του τρέχει καὶ ἐμβολιάζεται, ἔτσι κ᾽ ἐ­μεῖς. Ἂν θέλουμε τὴ ζωή, τὴν αἰωνία καὶ μακα­ρία, ἂς τρέξουμε στὸν Κύριό μας Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ ἐκεῖνος θὰ μᾶς δώσῃ δωρεὰν τὸ ἐμβόλιο τῆς ζωῆς.
Καὶ ὅταν λάβουμε τὸ ἐμβόλιο τοῦ Χριστοῦ, δὲν θὰ εἴμαστε πλέον νεκροί· θὰ εἴμαστε οἱ ζῶν­τες ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Σ᾽ αὐτὸν λοιπὸν ἂς ἀναπέμψουμε, μαζὶ μὲ τὸν ἀπόστολο Παῦλο καὶ ὅλους τοὺς σεσωσμένους ὅλων τῶν αἰώνων, δόξα καὶ τιμὴ καὶ προσκύνησι, γιατὶ αὐ­τὸς εἶνε ἡ ζωὴ καὶ ἡ ἀνάστασις ὅλων τῶν μετανοημένων ἁμαρτωλῶν.
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπὸ τὸ χειρόγραφο ὁμιλίας, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν νεκροταφειακὸ ἱ. ναὸ τοῦ Ἁγ. Λαζάρου Μεσολογγίου τῆς ἱ. μητροπόλεως Αἰτωλίας & Ἀκαρνανίας πιθανὸν τὴν 20-11-1938. Ἀνάγνωσις, στοιχειοθεσία, μεταφορὰ σὲ ἁπλῆ γλῶσσα καὶ ἐπέκτασις 5-10-2022.
Ἡ ἁμαρτια, ειναι το φαρμακι του ὀ­λεθρου. Ὅ­σο πιο πολυ αμαρτανει ο ανθρωπος, τοσο περισ­σοτερο νεκρωνεται· & ετσι θα ερθη στι­γμη που θα βρεθει μεταξυ των νεκρων.
Ὅσοι θελουμε τη ζωη, ας πλησιασουμε μὲ πιστι το Χριστο.

[toula]

΄΄Ο Θεός σου χάρισε το ΄΄κατ' εικόνα΄΄.
Εσύ απόκτησε το ΄΄καθ’ ομοίωσιν΄΄.

Οσία Συγκλητική

[toula]

Είναι από τη φύση τους.

Αγρυπνείτε και προσεύχεστε, για να μην μπείτε σε πειρασμό.
Μην απελπίζεστε, αν πέφτετε συνέχεια σε παλιές αμαρτίες.
Πολλές απ’ αυτές είναι και από τη φύση τους ισχυρές και από τη συνήθεια.
Με την πάροδο του χρόνου, όμως, και με την επιμέλεια νικιούνται.
Τίποτα να μη σας απελπίζει.

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

[toula]

“Δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από μια ψυχή απελπισμένη. Γιατί οι απογοητευμένοι καταντούν στην αδιαφορία και εγκαταλείπουν κάθε προσπάθεια.”

Ιερός Χρυσόστομος

[toula]

“Ο Χριστός δεν θεράπευε μόνο τα σώματα αλλά διόρθωνε και την ψυχή και δίδασκε την πνευματική και φιλοσοφημένη ζωή.”

Ιερός Χρυσόστομος

[toula]

Αληθινά Χριστούγεννα!
(ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΠΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΥΠΟ ΑΛΛΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΑΠ’ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ, ΟΜΩΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΠΙΚΑΙΡΟ)

Ίσως εφέτος η πατρίδα μας ζήσει αληθινά Χριστούγεννα...
Χρόνια τώρα, δεκαετίες, οι Νεοέλληνες περνούσαμε Χριστούγεννα που καμιά σχέση δεν ήταν δυνατόν να έχουν με τη Γέννα του Χριστού.
Επηρεασμένοι από την τακτική του δυτικού κόσμου, δεμένοι στο άρμα της υλιστικής νοοτροπίας και του ακατάσχετου ευδαιμονισμού είχαμε καταστήσει τη μητρόπολη αυτή των εορτών της ορθοδοξίας αφορμή αποθεώσεως της ύλης, του κοσμικού και σαρκικού φρονήματος. «Καλά Χριστούγεννα» λέγαμε, και στη συνείδησή μας το «καλά» είχε συνδεθεί με τα φώτα, τα δώρα, τα κεράσματα, τα χριστουγεννιάτικα δένδρα, τα ρεβεγιόν, τα πάρτι, τα σαλόνια, δηλ. όλη την υλοφροσύνη, την κενοδοξία, την επιδειξιομανία, τη σαρκικότητα.
Τι σχέση όμως μπορούν να έχουν αυτά με την ενανθρώπιση του Θεού;
Να γιατί ίσως φέτος η πατρίδα μας θα ζήσει αληθινά Χριστούγεννα. Γιατί οι εξωτερικές συνθήκες της υλικής φτώχειας υπάρχουν όπως και τότε, στη Γέννηση του Χριστού.
Μένει να πληρωθούν και οι εσωτερικές συνθήκες στην καρδιά του καθενός μας, με την ολόκαρδη αποδοχή αυτής της πλουτοποιού πτωχείας του ενανθρωπήσαντος Θεού.

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2015
vimaorthodoxias

[toula]

Η αρετή της νηστείας!
Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός

Με τη νηστεία χαράζει την αρχή της πάλης ο Χριστός μας!
Πώς μπορούμε να περιγράψουμε τη δύναμη και ιδιότητα αυτού του πανίσχυρου όπλου;
Άλλωστε δεν είναι και το πρώτο, που παρέδωσε και δίδαξε ο Κύριός μας, στον πνευματικό αγώνα; «Δια βρώσεως εξήγαγε του Παραδείσου ο εχθρός τον Αδάμ».
Με τη νηστεία χαράζει την αρχή της πάλης ο Χριστός μας.
Η μητέρα του θανάτου ηδονή, δεν αρχίζει απ’ εδώ τον όλεθρόν της με πρόφαση τη βιολογική μας σύσταση και μας κατρακυλά στη μεριά της κτηνωδίας;
Εάν η γαστριμαργία χαρακτηρίζεται ο γίγαντας των παθών, ποιο άλλο μέσο θα δαμάσει αυτόν τον κίνδυνο;
Πόσο εύστοχα ο προφήτης Δαυΐδ αντιμετωπίζει αυτόν τον πόλεμο! «Εγώ δε εν τω αυτούς (τους δαίμονας) παρενοχλείν μοι, ενεδυόμην σάκκον, και εταπείνουν εν νηστεία την ψυχήν μου και η προσευχή μου εις κόλπον μου αποστραφήσεται» (Ψαλμ. λδ΄, 13).
Το επωφελέστερο μέσο και μέτρο αυτών που αγωνίστηκαν μέσα στους αιώνες και αυτών που συνεχίζουν την ίδια πνευματική πορεία ήταν η νηστεία.
Από την ιερώτατη αυτή αρετή ξεκίνησαν και με αυτήν τελειώθηκαν.
Δίκαια λέγεται ότι ο «αγωνιζόμενος πάντα εγκρατεύεται» (Α΄ Κορ. θ΄, 25).

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινού,
Βατοπαιδινές κατηχήσεις», έκδοση Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου.