"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Τα φανερά και τα κρύφια αμαρτήματα (Όσιος Μακάριος)

Η ψυχή, που θέλει να μείνει παρθένος και να ενωθεί με το Θεό, δεν πρέπει ν’ απομακρύνεται μόνον από φανερά αμαρτήματα, όπως η πορνεία, ο φόνος, η κλοπή, η γαστριμαργία, η κατάκριση, το ψεύδος, η φιλαργυρία, η πλεονεξία, και τα όμοια, αλλά πολύ περισσότερο από τα αφανή και κρύφια. Δηλαδή από την επιθυμία, κενοδοξία, ανθρωπαρέσκεια, υποκρισία, φιλαρχία, δολιότητα, κακοήθεια, μίσος, απιστία, φθόνο, φιλαυτία, υπερηφάνεια και τα όμοια.

Κατά τη Γραφή, τα εσωτερικά αυτά αμαρτήματα είναι ίσα με τα εξωτερικά. Γιατί λέει «Ο Κύριος διασκόρπισε οστά ανθρωπαρέσκων», και «Ο Κύριος αποστρέφεται τον αιμοχαρή και δόλιο άνθρωπο», δείχνοντας μ’ αυτό, ότι τη δολιότητα ο Κύριος την αποστρέφεται ίσα με το φόνο.

Επίσης λέει «γι’ ανθρώπους, που μιλούν ειρηνικά στους άλλους, μέσα τους όμως σχεδιάζουν κακά». Και πάλι• «Μέσα στην καρδιά σας συλλογίζεστε πως να διαπράξετε ανομίες στη ζωή».

Και «αλλοίμονο σας, όταν όλοι οι άνθρωποι σας επαινούν», όταν δηλαδή επιδιώκετε ν’ ακούτε καλά για τον εαυτό σας από τους ανθρώπους και κρέμεστε από τη γνώμη και τους επαίνους τους. Επειδή, πως είναι δυνατό να διαφύγετε την προσοχή των ανθρώπων για πάντα, όταν κάνετε το καλό;

Άλλωστε και ο ίδιος ο Κύριος λέει: «Έτσι να λάμψει το φως σας μπροστά στους ανθρώπους». Και προσθέτει: «Να επιδιώκετε να πράττετε το καλό για τη δόξα του Θεού και όχι τη δική σας, ούτε να επιθυμείτε ανθρώπινους επαίνους». Γιατί «πως μπορείτε να έχετε πίστη, αφού επιζητείτε ο ένας τον έπαινο του άλλου και όχι τη δόξα του Θεού».

Και ο Απόστολος μας παραγγέλλει: «Είτε τρώτε, είτε πίνετε, είτε οτιδήποτε κάνετε, όλα να τα κάνετε για τη δόξα του Θεού».

Και ο Θεολόγος Ιωάννης κατατάσσει το μίσος μαζί με το φόνο, λέγοντας: «Αυτός που μισεί τον αδελφό του είναι ανθρωποκτόνος».

https://iliaxtida.wordpress.com/

Αυτός που δεν έχει δικό του ανάστημα, για να ξεχωρίζει, κόβει τα κεφάλια των δίπλα του
----------------------------
Πολλοί άνθρωποι που ήξεραν λιγότερα από εμάς αγίασαν, γιατί γνώρισαν τον Χριστό και έζησαν Χριστομίμητα, ενώ εμείς μαθαίνουμε για τον Χριστό και μέχρι εκεί. Μιλούμε, κηρύττουμε, θεολογούμε και στο τέλος πηγαίνουμε στην κόλαση ως “γνήσιοι ορθόδοξοι”.
----------------------------
Βγαίνουμε και λένε, ότι ο λαός του Θεού πρέπει να αποφασίζει για θέματα πίστεως και όχι ο Πατριάχης ή η Σύνοδος. Μα για ποιο λαό του Θεού ομιλούν; Για αυτόν τον λαό που δεν εξομολογείται, για αυτόν που δεν προσεύχεται, για αυτόν που δεν κοινωνεί, ή άμα τα κάνει όλα αυτά τα κάνει λάθος; για αυτόν τον λαό ομιλούν; για τον λαό που προσπαθεί να βρει εξωτερικούς κακούς για να αναθεματίσει και όχι να δει την αμαρτία του και να μετανοήσει; για τον λαό ή για όχλο που δεν σκέπτεται λογικά και ταπεινά;
----------------------------
Για να αποφασίσει ο λαός, πρέπει να κοινωνεί ορθά, να προσεύχεται ορθά, να εξολολογείται ορθά, να ζει ορθά, ταπεινά, καθαρά, μυστηριακά.
----------------------------
Και ο Νεστόριος και ο Άρειος ευλαβείς ιερείς ήταν. Προσέξτε λοιπόν ποιους ακούτε, τί ακούτε και τί βάζετε στην καρδιά σας.
Δεν έρχεται πάντα ο διάβολος με κέρατα και ουρά.
Πολλές φορές ο διάβολος έρχεται φορώντας ράσα και είναι γεμάτος κατάνυξη.

Υ.Γ.υπέροχος ο γέροντας Νίκων
αν μπορείτε δείτε το βίντεο μέχρι το τέλος



π. Παύλος Παπαδόπουλος

Ο άνθρωπος πολλές φορές οχυρώνεται στην θρησκευτικότητά του γιατί δεν τολμά να πολεμήσει για την προσωπική σχέση του με τον Θεό.
Μα ο Θεός θέλει εμάς και όχι κάτι από εμάς.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

Μένουμε στα συμπτώματα και όχι στις αιτίες που διαλύουν τις σχέσεις μας.
-----------------------
Βλέπουμε τα συμπτώματα και όχι την πραγματικότητα που γεννά τα συμπτώματα. Μένουμε π.χ. στο ότι μαλώσαμε για κάτι ασήμαντο με τη φίλη μας και δεν βλέπουμε τον εγωισμός μας, την πώρωση της καρδιάς μας, την απουσία της Χάριτος.
Μας βολεύει να είμαστε οι κακομοίρηδες, οι θιγμένοι, οι αδικημένοι, γιατί δεν μπορούμε να κυριαρχήσουμε με την καλοσύνη της καρδιάς μας.
-----------------------
Δεν μπαίνουμε στην διαδικασία αυτοελέγχου, να δούμε την προσπάθεια που δεν κάναμε εμείς ώστε να γίνουμε αξιαγάπητοι, ώστε να κερδίσουμε τον άλλον, ώστε να μείνει ο άλλος.
-----------------------
Μόνο μιζεριάζουμε που δεν πέρασε το δικό μας, δεν θέλουμε να θεραπεύσουμε την σχέση μας, αλλά να γίνει το δικό μας.
Κι αυτό γιατί δεν έχουμε πλούτο καρδιάς παρα μόνο ένα αίσθημα κατωτερότητας, και έτσι γεμάτοι κόμπλεξ καθόμαστε και συνεχώς παραπονιόμαστε και κλαίμε σαν κάτι… γκόμενες!

π.Βαρνάβας Γιάνγκου

Την ώρα που θα είσαι στο άδη, την ώρα που θα σέρνεσαι σε βρεγμένα πατώματα, και ουρλιαχτά θα σχίζουν στα δυο τα σώθηκα σου, εκείνη την ώρα θα σου Φανερωθεί. Μια αόρατη αγκαλιά θα νιώσεις να κοιμίζει την αγωνία και τον φόβο σου. Τότε που όλα τα δεκανίκια του «εγώ» θα σπάσουν σαν ξερά κλαδιά του Φλεβάρη. Οι αντιστάσεις θα καμφθούν και κορμί μαζί με ψυχή πρώτη φορά θα αφεθούν στην αγκαλιά Του, θα αισθανθείς ότι κάποιος σε αγάπησε πολύ πέρα από λόγια και νοήματα. Άντεξε, κράτα γερά, μην τον αντικαταστήσεις τις ώρες που θα νιώθεις μόνος, τις ώρες που οι πλάτες των πολλών με περιφρόνηση γυρνάνε. Την ώρα του μεγάλου πειρασμού μην βάλεις άλλο Θεό στην θέση Του, γιατί αυτός είναι εκεί στις αντοχές σου, στην υπομονή σου, στο χαμόγελο που δεν στέρεψε ακόμη, στα μάτια που δεν έδυσαν, στην ελπίδα που επιμένει να ανθίζει, στην δίψα για ζωή ακόμη σε δονήζει, στην πιο γλυκιά λαλιά του πόνου σου…

"Στη γκρεμισμένη τους φωλιά απάνω κελαηδούνε,
γι αυτό ζηλεύω τα πουλιά και όχι γιατί πετούνε."

π. Λίβυος

"Γνώριζε ότι χωρίς πειρασμούς βρίσκεσαι μακριά από το δρόμο του Θεού και δεν περπατάς στα ίχνη των αγίων"

Αγ.Ισαάκ ό Σύρος.

Αρχίζει το Τριώδιο, δηλαδή η προπαρασκευαστική περίοδος για την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή και η Εκκλησία μας βάζει ως Ευαγγελικό ανάγνωσμα της πρώτης Κυριακής του Τριωδίου την παραβολή του Φαρισαίου και του Τελώνου, φυσικά όχι τυχαία.
Πολλά μπορούμε να πούμε και να προσεγγίσουμε αυτές τις δύο μορφές ανθρώπων από διάφορες οπτικές.
Οφείλω να ομολογήσω όμως ότι εφέτος αυτούς τους ανθρώπους τους βλέπω μέσα από το μυστήριο της εξομολογήσεως.
Δήλαδή μπορούμε να πούμε ότι έχουμε να κάνουμε ουσιαστικά με δύο εξομολογήσεις.
Εφέτος λοιπόν, πολύ έντονα βλέπω τον Φαρισαίο και τον Τελώνη να εξομολογούνται δίοτι έχοντας πλέον πείρα -διακονώντας το μέγα μυστήριο της μετανοίας- διαπιστώνω όλο και πιο έντονα ότι οι δύο αυτοί τύποι ανθρώπων, υπάρχουν μέσα στην Εκκλησία, και εμφανίζονται μπροστά στον πνευματικό.
Ο ένας εξομολογείται γεμάτος αυτοδικαίωση, και ο άλλος γεμάτος μετάνοια και ταπείνωση. Πλάνη η πρώτη περίπτωση, μακαρία η δεύτερη.
Και επειδή η πνευματική ζωή είναι κάτι το τελείως προσωπικό, το μόνο που μπορώ να πω είναι το εξής: αδελφέ μου, αδελφή μου πότε εξομολογήθηκες τελευταία φορά; κι αν εξομολογήθηκες...μήπως η εξομολόγησή σου ήταν μία αυτοθέωση, ένα προσκύνημα του εγώ σου;
Νομίζω το πρώτο βήμα στην πνευματική ζωή είναι να κάνουμε ένα βήμα πίσω, σαν τον Τελώνη.
Να ζητήσουμε έλεος, και όχι τα εύσημα και έτσι ταπεινά και απλά χωρίς διεκδικήσεις να παραιτηθούμε από τις αρετές μας.
Όλα τ' άλλα έρχονται μετά.

Καλό Τριώδιο.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

Το αυτοκίνητο σταμάτησε στην διάβαση για να πέρασει ο πεζός, ένα παλικάρι με κινητικά προβλήματα. Ο νεαρός έκανε νόημα στον οδηγό του αυτοκινήτου να ανοίξει το παραθυρό του για να του πει κάτι. Απ'οτι κατάλαβα ο νεαρός απόκαμε, τα πόδια του δεν τον κρατούσαν πλέον και ζήτησε από τον οδηγό να τον πάρει στο αυτοκίνητο του και να τον αφήσει λίγο παρακάτω. Ο οδηγός αμέσως δέχτηκε. Ο νεαρός μάζεψε το βοηθητικό "π" που είχε μαζί του και επιβιβάστηκε...
Ποιος από μας άραγε θα ήταν πρόθυμος να πράξει αυτό που έκανε ο οδηγός; μετά από το αμάξι αυτό ήμουν εγώ. Αναρωτήθηκα, άραγε αν δεν τον έπαιρνε στο αμάξι του ο μπροστινός μου, θα το έκανα εγώ;
Ποσό έτοιμοι είμαστε τελικά να βοηθήσουμε τον αδελφό μας; ποσό πρόθυμοι είμαστε να ανοίξουμε την πόρτα του αυτοκινήτου μας, την πόρτα της καρδιά μας σε έναν άνθρωπο που ζητά βοήθεια;
Αυτό το περιστατικό που έγινε πριν λίγο αποδεικνύει άλλη μια φορά ότι οι ήρωες δεν φοράνε κάπα και πετούν μακρυά αλλά ειναι άνθρωποι καθημερινοί με φιλότιμο και αγάπη.
Ο Θεός να ευλογεί τον οδηγό αυτόν και να φωτίζει όλους μας ώστε η καρδιά μας να μαλακώσει και να ειναι έτοιμη να διακονήσει τον πάσχοντα αδελφό χωρίς φόβο και καχυποψία.
Άλλωστε ο ίδιος ο Χριστός μας λέγει: "εφόσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων εμοί εποιήσατε".

π. Παύλος Παπαδόπουλος